Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

P O S T A N O W I E N I E Dnia 7 lutego 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 524/18 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń za świadczenie nienależnie pobrane oraz zobowiązania do ich zwrotu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W skardze kasacyjnej z 22 listopada 2018 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 27 września 2018 r. III SA/Gd 524/18, J. S. (dalej skarżąca), reprezentowana przez r. pr. M. S., wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...].

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ją na nieuzasadnioną stratę finansową i będzie miało negatywny wpływ na możliwości finansowe jej i małoletnich dzieci (k. 46-49 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 poz. 1302 ze zm., dalej ppsa), wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 Sędziów NSA z 16.4.2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77 przyjął, że na podstawie powołanego przepisu dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu także w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę. Pogląd ów w pełni akceptuje doktryna i orzecznictwo (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis 2012, s. 231, uw. 18; postanowienie NSA z: 13.11.2013 r. I OSK 2546/13; 13.11.2013 r. II OSK 2158/12; 13.11.2013 r. II OSK 2159/12; 7.11.2013 r. II OSK 2656/13; 7.11.2013 r. II OSK 2672/13, cbosa).

Z konstrukcji w/w przepisu wynika, że to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Winien on zatem w sposób wnikliwy uzasadnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przedstawiając spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, tak by przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek i zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy.

Jest rzeczą oczywistą, że wywodząc skargę do sądu administracyjnego strona dąży do obalenia zaskarżonej decyzji, z której jest w jakiś sposób niezadowolona. Możliwość wstrzymania wykonania decyzji została jednak uzależniona od ściśle określonych przesłanek, mających na celu zapobieżenie szczególnie uciążliwym dla strony skutkom. Skutki te zostały wyraźnie określone w art. 61 § 3 ppsa, a szansa na ich urzeczywistnienie musi być realna, a nie jedynie hipotetyczna.

Skarżąca twierdzi, że wykonanie decyzji "narazi ją na nieuzasadnioną stratę finansową" i "będzie miało negatywny wpływ na możliwości finansowe jej i małoletnich dzieci". Naturalnym jest, że decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych wiąże się z dolegliwościami finansowymi i ze swej istoty ogranicza możliwości finansowe strony. Nie taką sytuację chroni jednak ustawodawca. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji nie służy ochronie przed jakimikolwiek ujemnymi konsekwencjami, ani też nie eliminuje każdego niebezpieczeństwa. Sam negatywny wpływ na sytuację materialną strony nie jest wystarczający dla zastosowania art. 61 § 3 ppsa.

Skarżąca nie jest ponadto narażona na nieuzasadnioną stratę finansową, ponieważ zwrot środków finansowych ma charakter odwracalny, a ewentualnym dłużnikiem byłby podmiot publiczny (co do zasady wypłacalny).

Skarżąca i jej profesjonalny pełnomocnik zdawali sobie sprawę z ustawowych wymagań wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (świadczy o tym postanowienie WSA w Gdańsku z 30 lipca 2018 r. III SA/Gd 524/18 odmawiające skarżącej wstrzymania wykonania decyzji na etapie podstępowania przed Sądem I instancji, k. 11-13 akt sądowych). Mimo to nie zastosowali się do nich. Sąd jest zatem obowiązany odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wobec nie uprawdopodobnienia przez skarżącą niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa, postanowił jak w sentencji.