Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1706/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie.

I

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1706/20 odmówił K. K. (dalej jako: "skarżący") wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd przyjął następujące ustalenia.

Pismem z 25 sierpnia 2020 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie zatrzymania prawa do czasu wykazania się posiadaniem kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia niepowetowanej szkody i spowodowania nieodwracalnych skutków. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje trudne, a nawet niemożliwe do odwrócenia skutki w sferze jego życia zawodowego, w konsekwencji zaś wpłynie na jego sytuację życiową. Wskazał, że posiadanie prawa jazdy stanowi niezbędny warunek wykonywania przez niego podstawowych obowiązków zawodowych, zaś zatrzymanie niniejszego dokumentu uniemożliwi prawidłowe funkcjonowanie kierowanego przez niego podmiotu gospodarczego ze szkodą dla zatrudnionych w nim osób. Stwierdził, że pełni funkcję Prezesa Zarządu spółki kapitałowej z siedzibą w K. (województwo l.) - jego miejscem zamieszkania jest zaś miejscowość J. (województwo m.). Podniósł, że niniejsza okoliczność w sposób oczywisty powoduje konieczność regularnego przemieszczania się między miejscowością zamieszkania, a siedzibą spółki - co z uwagi na odległość oraz słabe skomunikowanie obu miejsc jest niewykonalne za pośrednictwem środków transportu zbiorowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że wniosek skarżącego nie został wystarczająco uzasadniony - skarżący nie przytoczył w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedstawił argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji poniesie on znaczną szkodę, czy też zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Ponadto, samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania. Sąd nie podzielił argumentów skarżącego, że posiadanie prawa jazdy stanowi niezbędny warunek wykonywania przez niego podstawowych obowiązków zawodowych. Do wniosku nie zostały dołączone żadne dokumenty, opisujące sytuację finansową i majątkową skarżącego, uzasadniające przyjęcie, że wykonanie decyzji wiąże się rzeczywiście z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący złożył zażalenie na wyżej wymienione postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości, z uwagi na wydanie go przez Sąd z rażącym naruszeniem przepisów prawa.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, ti.:

a) art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, w sytuacji, w której niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zostało przez skarżącego w sposób wystarczający uprawdopodobnione, jak również wskazują na to zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego;

b) art. 49 § 1 p.p.s.a., poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia skierowanego wniosku o wstrzymanie wykonalności poprzez wskazanie na dodatkowe okoliczności, które wskazywałyby na to, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub wywołać trudne do odwrócenia skutki.

II

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko Sądu, że skarżący poza samym faktem złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) w żaden sposób jednak nie wskazał ani też nie udokumentował okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek skarżącego dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd, bowiem nie wykazał on, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym, uwzględniając okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy Sąd zasadnie uznał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący upatruje trudnych, a nawet niemożliwych do odwrócenia skutków w sferze jego życia zawodowego, w tym, że zatrzymanie prawa jazdy uniemożliwi prawidłowe funkcjonowanie kierowanego przez niego podmiotu gospodarczego ze szkodą dla zatrudnionych w nim osób. Skarżący pełni bowiem funkcję prezesa zarządu spółki kapitałowej z siedzibą w K. (województwo l.), jego miejscem zamieszkania jest zaś miejscowość J. (województwo m.). Wskazać jednak należy, że skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawił dokumentacji, która mogłaby wskazywać, iż indywidualna komunikacja samochodowa jest jedynym środkiem transportu umożliwiającym skarżącemu poruszanie się z miejsca jego zamieszkania do miejsca pracy. Nie pozwala to zatem jednak wykluczyć możliwości skorzystania przez wnioskodawcę z komunikacji publicznej.Choć zaznaczyć przy tym należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że ewentualna mniejsza elastyczność podróżowania przy pomocy publicznych środków komunikacji nie wyrządza ani znacznej szkody ani powoduje trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniających zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 27 października 2015 r., I OZ 1368/15, z dnia 29 kwietnia 2016 r., I OZ 398/16 czy z dnia 28 lipca 2016 r., I OZ 798/16, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to zresztą normalne następstwo wydanej w sprawie decyzji.

Skarżący nie wykazał także, że jedyna możliwość zarobkowania (której brak może prowadzić do powstania po jego stronie znacznej szkody) związana jest z posiadaniem przez niego prawa jazdy. Czasowa utrata możliwości prowadzenia pojazdów przez skarżącego pełniącego funkcję prezesa zarządu spółki kapitałowej nie wiąże się z utratą płynności finansowej spółki, a przynajmniej powyższego nie wykazano. Kwestie związane z zagrożeniem zaspokojenia podstawowych potrzeb skarżącego nie zostały poparte żadnymi dodatkowymi informacjami mogącymi je uprawdopodobnić.

Należy przy tym także mieć na uwadze, że prewencyjny charakter instytucji zatrzymania prawa jazdy i wartości, ochronie których służą przepisy regulujące postępowanie z kierowcami naruszającymi przepisy o ruchu drogowym, sprzeciwiają się przyznaniu tymczasowej ochrony polegającej na wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W tym aspekcie ochrona bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego musi uzyskać pierwszeństwo przed interesami ekonomicznymi skarżącego.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd prawidłowo ocenił złożony w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie zaskarżonego aktu nie rodzi bowiem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.