Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. B. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia14 lipca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4118/14 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w części dotyczącej uzasadnienia w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasów drogowych bez zezwolenia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia

Wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4118/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w części dotyczącej uzasadnienia w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasów drogowych bez zezwolenia

Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy (zwrotne potwierdzenie odbioru k. [...] akt sądowych), na której się nie stawił.

W dniu 23 lipca 2015 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, do którego załączył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 14 lipca 2015 r.

W uzasadnieniu rzeczonego wniosku, pełnomocnik skarżącego podniósł m.in. "(...) przez oczywistą omyłkę termin rozprawy w swoim kalendarzu zaznaczyłem na dzień 16 lipca 2015 r. zamiast właściwą datę, zatem byłem błędnie przekonany, że termin na złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku upływa w dniu dzisiejszym (...)"(tj. 23 lipca 2015 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej cytowana jako "p.p.s.a." w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Natomiast art. 85 cyt. ustawy wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednocześnie, jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

W przypadku strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności procesowych przez tego pełnomocnika (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Lex. Wydanie 3. 2009. str. 258). W rozpoznawanej sprawie skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika – radcę prawnego L. P.

Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu,

w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Wniosek o przywrócenie terminu powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II CZ 35/14, Lex nr 1504558). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności

w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679).

W ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminowi było następstwem niezawinionych okoliczności. Profesjonalny pełnomocnik (w niniejszej sprawie radca prawny) winien tak zorganizować pracę kancelarii - w tym również prawidłowy obieg korespondencji - aby swoim postępowaniem nie narazić klienta na negatywne konsekwencje związane z tokiem prowadzonych postępowań. Innymi słowy pełnomocnik miał obowiązek zorganizowania własnej pracy w sposób, jaki zapewniałby mu sprawną obsługę toczących się postępowań sądowych, aby nie dochodziło do zaniedbywania ciążących na nim obowiązków związanych ze świadczoną obsługą lub pomocą prawną. Zatem niedochowanie w niniejszej sprawie przez pełnomocnika skarżącego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, spowodowane omyłkowym zanotowaniem daty rozprawy, a w konsekwencji błędnym obliczeniem terminu do złożenia rzeczonego wniosku - co uniemożliwiło pełnomocnikowi skarżącego zachowania terminu do jego wniesienia - nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz wynikiem niedostatecznej dbałości

i staranności w prowadzeniu własnych spraw. W tym miejscu jeszcze raz wymaga podkreślenia, że brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie

z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi

i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Kryteria te są jeszcze surowsze w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron (vide: wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 745/98, LEX 42023). Osoby te zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Kryterium należytej staranności jest podwyższone z tej racji, że adwokat, radca prawny lub rzecznik patentowy posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowo-administracyjnych, zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.