Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia NSA Anna Stępień, Protokolant Asystent sędziego Agata Zarychta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017 roku sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę altany, zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. K. P. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. LS

Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23) – w skrócie: "K.p.a." – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] udzielającą pozwolenia na rozbiórkę altany drewnianej i studni oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami i instalacjami wewnętrznymi, instalacjami zewnętrznymi: energii elektrycznej, teletechnicznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi, murkami oporowymi ze skarpami, na terenie nieruchomości położonej przy ul. A 4 w Ł. dz. nr 31/1 i 31/2 w obrębie [...].

W pierwszej kolejności organ II instancji wskazał, że od ww. decyzji organu I instancji odwołanie wniosły strony postępowania: S. G., D. G., S. G. oraz Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości A 2, w imieniu której wystąpiła adw. A. K. Działka nr ewid. 32/1 S. G., D. G. i S. G. sąsiaduje z nieruchomością inwestora od strony wschodniej. Odwołujący się zarzucili, że projektowany budynek będzie uciążliwy przede wszystkim dlatego, że zasłoni dostęp słońca od strony zachodniej do ich działki, działka straci na wartości, a inwestycja uniemożliwi w przyszłości planowane przez skarżących wykorzystanie energii słonecznej do ogrzewania wody.

Z kolei Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości A 2 podniosła, że inwestycja będzie przesłaniać pomieszczenia mieszkalne w istniejącym budynku wielorodzinnym przy ul. A 2. Odwołująca się uważa również, że organ wydający pozwolenie na budowę zaniechał przeprowadzenia oględzin nieruchomości, przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sprawie analizy zacienienia oraz dopuszczalnych norm hałasu i emisji pyłów budowlanych.

W trakcie postępowania odwoławczego pełnomocnik inwestora złożył uzupełnienie do dokumentacji, zawierające wyjaśnienie kwestii przesłaniania obiektów na sąsiednich działkach. Pismem z 6 października 2016r. organ odwoławczy zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie. Z możliwości tej skorzystał jedynie D. G., który po zapoznaniu się z dokumentacją złożył wraz z S. G. i S. G. pisemne stanowisko. W piśmie z 24 października 2016r. wskazali, że jak wynika z projektu wybudowanie tak wysokiego budynku zacieni ich działkę, co będzie miało niekorzystny wpływ na drzewa i rośliny.

Następnie Wojewoda wyjaśnił, że w toku postępowania S. G., pismem z dnia 16 lipca 2016r., kategorycznie sprzeciwiła się budowie budynku wielorodzinnego na sąsiedniej działce obawiając się zacienienia swojej działki oraz uciążliwości związanych z prowadzeniem robót budowlanych. W piśmie z dnia 25 lipca 2016r. inwestor odpowiedział na powyższe wskazując, że dla działek nr ewid. 31/1 i 31/2 została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dopuszczająca zabudowę wielorodzinną. Lokalizacja projektowanego budynku jest zgodna z § 12, § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem".

. Budynki mieszkalne wielorodzinne nie są wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Projektowany obiekt będzie wznoszony z użyciem materiałów budowlanych nie wywierających negatywnego wpływu na zdrowie ludzi.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy budynek wielorodzinny zaprojektowano na nieruchomości położonej przy ul. A 4 w Ł., dz. nr 31/1 i 31/2 z zachowaniem odległości ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi minimum 4m oraz ściany bez otworów minimum 3m od granic sąsiadujących działek, co jest zgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia.

Odnosząc się do głównego zarzutu odwołujących dotyczącego zacieniania organ II instancji wyjaśnił, że kwestia zacieniania jest uregulowana przepisem § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia, a następnie stwierdził, że w istniejącym budynku mieszkalnym na działce nr ewid. 32/1 jedyne okno od strony projektowanej inwestycji znajduje się w wysuniętej w stronę zachodnią części budynku. Zgodnie z uzupełnionym przez inwestora rysunkiem nr 14 jest możliwość wyznaczenia kąta 60° w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, w którym nie znajduje się obiekt przesłaniający tj. projektowany budynek. Warunek określony ww. przepisami § 13 rozporządzenia jest zatem spełniony.

Wojewoda wskazał dalej, że na działce o nr ewid. 28 przy ul. A 2 istnieje wielorodzinny budynek mieszkalny. Zgodnie z uzupełnionym rysunkiem nr 9 odległości między przesłaniającym budynkiem projektowanym, a oknami w budynku przesłanianym są większe niż wysokość budynku przesłaniającego, co stanowi o spełnieniu ww. przepisu.

Wyjaśniono również, że od północy działka inwestora graniczy z działką nr 30/3 tj. nieruchomością przy ul. B 5. Znajdujący się na tej nieruchomości budynek mieszkalny nie ma okien od strony działki na której zaplanowano budowę (zgodnie z zapisem na uzupełnionym rysunku nr 5).

Organ II instancji przytoczył następnie treść § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia i stwierdził, że warunek powyższy został spełniony, o czym świadczy znajdująca się w dokumentacji projektowej analiza nasłonecznienia (zeszyt 2, str. 18 do 22).

W odniesieniu do pozostałych zrzutów odwołujących Wojewoda zauważył, że kwestia ewentualnej utraty wartości działki oraz kwestia planowanego przez skarżących w przyszłości wykorzystania energii słonecznej do ogrzewania wody nie mogą być przedmiotem rozważania na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że nie ma przepisu obligującego organ do przeprowadzenia oględzin nieruchomości i załączenia dowodu z opinii biegłego w sprawie analizy zacienienia oraz dopuszczalnych norm hałasu i emisji pyłów budowlanych. Art. 75 § 1 K.p.a. stanowi bowiem tylko o możliwości dopuszczenia dowodu opinii biegłego oraz oględzin.

Wojewoda podkreślił, że pełnomocnik inwestora złożył w dniu [...] wniosek o rozbiórkę oraz wniosek o pozwolenie na przedmiotową budowę załączając oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek objętych inwestycją oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. organ I instancji wezwał inwestora o wyjaśnienia dotyczące prawa do dysponowania działką nr 31/1 na cele budowlane oraz o przedłożenie zgody właściciela obiektów na rozbiórkę. Inwestor uzupełnił akta sprawy o powyższe dokumenty.

Odwołując się do treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz. 290) organ odwoławczy stwierdził zgodność projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...] nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy; wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Ponadto organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Wydanie pozwolenia na budowę przy spełnieniu warunków określonych w prawie budowlanym nie jest uzależnione od uznania organu administracji publicznej. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, załączając projekt budowlany do zatwierdzenia, który wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zawiera oświadczenie osób go wykonujących o zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, normami i zasadami wiedzy technicznej obowiązującymi na terenie Polski. Powyższe stanowi o wywiązaniu się inwestora z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego koniecznych do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia przez inwestora powyższych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyła S. G., nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją. Skarżąca podkreśliła, że deweloperzy przy ul. A 2 wybudowali wysoki blok, który już zasłania słońce na dużej powierzchni jej działki. Taka sama wysoka budowla ma powstać na placu A 4a, czyli tuż przy płocie jej posesji. Wybudowany blok przy ul. A 2 w dużym stopniu ogranicza dojście słońca do ogrodu skarżącej, następny budynek pozbawi ją słońca w ogóle. Ogromną uciążliwością było prowadzenie samej budowy. Budowla tego gmachu tuż za płotem zakłóci spokój i wypoczynek skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Pismem z dnia 3 sierpnia 2017r. Wojewoda [...] poinformował sąd, że w dniu [...] wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] zmieniającą w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego ostateczną decyzję własną z dnia [...] nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369) – w skrócie: "P.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. Tym samym rozważania należy skoncentrować przede wszystkim na odniesieniu się do argumentów i zarzutów podnoszonych w skardze.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Interesy te muszą znajdować swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Jeżeli inwestycja nie wykazuje żadnej sprzeczności z przepisami prawa, to spowodowane realizacją inwestycji faktyczne dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane) – por. wyroki: NSA z dnia 24 września 2015r., sygn. akt II OSK 182/14; WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2016r., sygn. akt II SA/Bk 472/15; WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2016r., sygn. akt IV SA/Po 258/16 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Innymi słowy w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, czy rodzaju obiektu budowlanego – por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05 – dostępny jw.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zarzuty skarżącej dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia, wywołanych zarówno na etapie realizacji inwestycji, jak i jej ukończenia, nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga to, że każda budowa w fazie jej realizacji będzie powodowała wzmożony hałas, wibracje, emisję pyłów, czy spalin do powietrza, pochodzących z samochodów i maszyn budowlanych. Możliwe są również ograniczenia komunikacyjne, a nawet okresowe przerwy w dostawie prądu, gazu lub wody. Jest to oczywiste i zasadniczo nie stanowi to przeszkody dla realizacji inwestycji. Inwestor ma jedynie obowiązek prowadzić budowę w taki sposób, aby w jak najmniejszy możliwy sposób powodować uciążliwości dla terenów sąsiednich, tj. z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Nie ma natomiast żadnych podstaw do przyjęcia, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich będzie zagrożona na etapie użytkowania projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Dlatego zarzuty skarżącej w tym zakresie należy uznać za niezasadne.

Po drugie wskazać należy, że zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ani inne przepisy techniczno-budowlane, czy wreszcie przepisy Prawa budowlanego nie zawierają żadnych ograniczeń budowy w zakresie możliwości zacieniania sąsiednich nieruchomości. Jedyne ograniczenia wynikające z ww. przepisów to zasady określające dostęp naturalnego oświetlenia do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W tym zakresie bada się zachowanie odległości budynków względem siebie tak, aby nie przesłaniały sobie wzajemnie pomieszczeń, o których wyżej mowa, a także czas minimalnego nasłonecznienia tych pomieszczeń (§ 13 i § 60 rozporządzenia).

W tym miejscu podkreślić należy, że znajdująca się w projekcie budowlanym analiza nasłonecznienia obejmowała tylko i wyłącznie kwestię nasłonecznienia pomieszczeń w budynku przy ulicy A 2, natomiast brak było wyjaśnienia kwestii nasłonecznienia pozostałych budynków sąsiadujących, tj. przy ulicy B 5 i budynku skarżącej przy ulicy A 4a. Ponadto brak było analizy co do przesłaniania sąsiednich obiektów budowlanych. Jednakże inwestor w toku postępowania odwoławczego uzupełnił dokumentację projektową we wskazanym wyżej zakresie, z której wynika, że projekt budowlany nie narusza § 13 i § 60 rozporządzenia. W budynku przy ulicy B 5 nie ma okna od strony projektowanego budynku. Z kolei od strony budynku przy ulicy A 4a po pierwsze istnieje możliwość wyznaczenia kąta 60°, w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, między ramionami którego nie znajduje się projektowany budynek, zatem nie można mówić o naruszeniu § 13 rozporządzenia. Po drugie nasłonecznienie mieszkania w budynku skarżącej nie może być ograniczone przez projektowany budynek, bowiem budynek przy ulicy A 4a ma także okna wychodzące na wschodnią stronę, a więc nasłonecznienie mieszkania w tym budynku jest zapewnione od strony wschodniej, co jest zgodne z § 60 ust. 2 rozporządzenia. Natomiast fakt zacienienia pozostałej części budynku skarżącej, czy terenu jej działki nie ma żadnego znaczenia, gdyż zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, inwestora w tym zakresie nie obowiązują żadne ograniczenia. Innymi słowy doniosłość prawną ma tylko zacienianie pomieszczeń mieszkalnych w budynkach znajdujących się na sąsiedniej działce. Interes w niezacienianiu pomieszczeń innego typu niż mieszkalne, jak i niezacienieniu działki jest jedynie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym – por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 28 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Łd 497/11 oraz WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 1349/04 – orzeczenia dostępne jw.

Po trzecie również niezasadny jest zarzut obniżenia wartości nieruchomości, a także zarzut ograniczenia przyszłego zagospodarowania działki skarżącej, przez planowaną budowę urządzeń wykorzystujących energię słoneczną do ogrzewania wody. Przepisy ustawy Prawo budowlane oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze nie zawierają ograniczeń w wydawaniu pozwolenia na budowę związanych z faktem obniżenia wartości sąsiedniej działki na skutek realizacji inwestycji, jak również związanych z bliżej niesprecyzowanymi zamierzeniami inwestycyjnymi właściciela sąsiedniej nieruchomości. Wspomniane kwestie należą do kategorii interesów faktycznych i nie mieszczą się w zakresie uzasadnionych interesów osób trzecich podlegających ochronie na gruncie Prawa budowlanego.

Decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, a nie uznaniową. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że z jednej strony organ nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy inwestor spełni wszystkie wymagane przepisami warunki, a z drugiej strony organ nie może nałożyć na inwestora wymogów prawem nieprzewidzianych.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że organ II instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, ustalił stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Przede wszystkim sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów Prawa budowlanego i przepisów techniczno-budowlanych. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, a ponadto jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy (w przedmiocie budowy zjazdu wydana została odrębna decyzja), jest zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu

i formy projektu budowlanego, zawiera dokumentację geotechniczną, został sprawdzony pod kątem bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Nie było zatem żadnych podstaw, aby odmówić inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielić pozwolenia na budowę.

Na marginesie wskazać również wypada, że fakt wydania decyzji zmieniającej ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] nie miał znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem sąd kontrolował legalność zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu jej wydania. Późniejsze zmiany warunków udzielonego pozwolenia na budowę wykraczają już poza granicę tej sprawy, gdyż na rozstrzygnięcia wydane w przedmiocie zmiany pozwolenia przysługują odrębne środki zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

AC