Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia rodzicielskiego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z [...] lutego 2016 r. nr [...].

Decyzją nr [...] z 25 lutego 2016 r. Prezydent Miasta R. (dalej: Prezydent, organ I instancji), działając na podstawie art. 2 pkt 5, art. 17c ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 3, art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 114 ze zm., zwana dalej: u.ś.r.), rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 8 grudnia 2015 w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2015 r., poz. 2284) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej: k.p.a.), orzekł odmowie przyznania S. S. (dalej: skarżąca, wnioskodawczyni) pomocy w formie świadczenia rodzicielskiego na córkę Z. S. (dalej: córka).

Organ I instancji wskazał, że decyzją znak: [...]

z [...] września 2015 r. wnioskodawczyni zostało przyznane świadczenie pielęgnacyjne z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia w związku

z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym synem S. S. (dalej: syn).

Wskazując treść art. 27 ust. 5 u.ś.r., organ I instancji wywiódł, że wnioskodawczyni złożyła 4 lutego 2016 r. oświadczenie, że nie rezygnuje z już pobieranego świadczenia pielęgnacyjnego, dlatego należało odmówić jej prawa do świadczenia rodzicielskiego na córkę.

W odwołaniu wniesionym na powołaną decyzję skarżąca podała, że

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezydent wskazał, iż podstawę negatywnego dla niej rozstrzygnięcia stanowił art. 27 ust. 5 u.ś.r. Wskazała, że jak wynika z art. 17c ust. 9 u.ś.r., świadczenie rodzicielskie nie należy się w związku

z wychowywaniem tego samego dziecka, na które jest już ustalone świadczenie pielęgnacyjne. Świadczenie pielęgnacyjne, z którego ona nie rezygnuje, zostało przyznane na 7-letniego syna. Natomiast wniosek o świadczenie rodzicielskie złożyła na 2-miesięczną córkę. Skarżąca uważa, że art. 27 ust. 5 u..ś.r. zaprzecza art.

17c u.ś.r.

Decyzją znak [...] z [...] kwietnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż 21 stycznia 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia rodzicielskiego na córkę, urodzoną [...] stycznia 2016 r. Z akt sprawy wynika, że skarżąca posiada jeszcze syna, urodzonego [...] kwietnia 2009 r., który jest dzieckiem niepełnosprawnym. Decyzją z [...] września 2015 r. wnioskodawczyni przyznano świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem na okres od 1 maja 2015 r. do 31 sierpnia 2016 r. Skarżąca

w oświadczeniach z 21 stycznia 2016 r. i 4 lutego 2016 r. podała, że pobiera świadczenie pielęgnacyjne na syna, mąż pracuje, nie pobierali zasiłku macierzyńskiego, nie rezygnuje ani ze świadczenia pielęgnacyjnego na syna, ani ze świadczenia rodzicielskiego na córkę, gdyż zapoznała się z ustawą.

Przytaczając treść przepisów art. 17c ust. 1 pkt 1, ust. 9 i art. 27 ust. 5 u.ś.r., Kolegium wywiodło, w przypadku zbiegu praw do świadczenia rodzicielskiego, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub dodatku do zasiłku rodzinnego, zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną.

Odnosząc się do argumentów odwołania organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 17c ust. 9 pkt 4 u.ś.r. wyklucza uprawnie do świadczenia rodzicielskiego na dziecko, jeżeli na to dziecko jest już ustalone np. świadczenie pielęgnacyjne. Natomiast przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r. stanowi o zbiegu uprawnień konkretnej osoby uprawionej do określonych w tym przepisie świadczeń. Powołany przepis uniemożliwia łączenie przez jedną osobę (np. matkę) prawa do świadczenia rodzicielskiego i prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Przepisy art. 17c ust. 9 pkt 4 i art. 27 ust. 5 u.ś.r. nie pozostają w sprzeczności, gdyż art. 17 c ust. 9 pkt 4 stanowi, że na to samo dziecko nie można pobierać świadczenia rodzicielskiego, gdy np. w związku z opieką nad tym dzieckiem przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. Natomiast art. 27 ust. 5 odnosi się nie do dziecka tylko do osoby uprawionej do określonych w tym przepisie. Oznacza to, że jedna osoba nie może być uprawniona jednocześnie do świadczenia rodzicielskiego i np. świadczenia pielęgnacyjnego.

W sytuacji zbiegu tych uprawnień musi ona wybrać, z którego świadczenia chce korzystać. Zaznaczył, że w przepisie art. 27 ust. 5 u.ś.r. ustawodawca nie zastrzegł, że zarówno uprawnienie do świadczenia rodzicielskiego, jak i do np. świadczenia pielęgnacyjnego powinno być związane z wychowywaniem (opieką) tej samej osoby. W sytuacji skarżącej zachodzi zbieg uprawnień, o których mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r. Skarżąca ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem, zatem może ona korzystać albo ze świadczenia pielęgnacyjnego na syna, albo ze świadczenia rodzicielskiego na córkę, gdyż nie może jednocześnie korzystać z obu świadczeń. Skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa wyboru jednego świadczenia i chce posiadać uprawnienie do obu świadczeń.

W takiej sytuacji świadczenie rodzicielskie wnioskodawczyni nie przysługuje.

W konsekwencji Kolegium stwierdziło zasadność podjętej przez organ I instancji decyzji.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości. Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 27 ust. 5 u.ś.r. oraz art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 69 i art. 71 ust. 1 Konstytucji RP przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zakresie, w jakim uniemożliwia skarżącej nabycie prawa do świadczenia rodzinnego na córkę, jednocześnie obciążonej koniecznością opieki nad niepełnosprawnym synem, na którego zostało przyznane świadczenie pielęgnacyjne;

- art. 17c ust. 9 pkt 4 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 17c ust. 9 pkt 4 u.ś.r. nie stanowi lex specialis względem art. 27 ust. 5 u.ś.r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jest matką dwójki dzieci. Starszy syn jest niepełnosprawny i wymaga jej stałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji; konieczny jest współudział skarżącej w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W związku z powyższym wnioskodawczyni zrezygnowała z pracy i pobiera świadczenie pielęgnacyjne na syna. W dniu [...] stycznia 2016 r. wnioskodawczyni urodziła drugie dziecko, ale nie przysługuje jej zasiłek macierzyński. Dlatego złożyła wniosek o przyznanie świadczenia rodzicielskiego, które według organów orzekających w sprawie nie przysługuje jej, gdyż pobiera już świadczenie pielęgnacyjne na chore dziecko.

Skarżąca po analizie treści przepisów obowiązujących w spornej materii wskazała, że naruszają one wartości konstytucyjne, w tym: prawo do opieki i ochrony nad rodziną ze strony państwa, prawo do ochrony osób słabszych ekonomicznie,

w szczególności dzieci, prawo do zabezpieczenia rodziny, macierzyństwa

i rodzicielstwa przed zagrożeniami dla ich normalnego funkcjonowania, zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę równości wobec prawa. Według Trybunału Konstytucyjnego, konstytucyjna zasada równości, określona w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, tj. według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (orzeczenie z 9 marca 1988 r., sygn. U 7/87, OTK w 1988 r., cz. I, poz. 1).

Podała, iż w świetle art. 17c ust. 9 pkt 4 i art. 27 ust. 5 u.ś.r. świadczenie nie przysługuje, jeżeli w związku z wychowywaniem tego samego dziecka lub w związku z opieką nad tym samym dzieckiem jest już ustalone prawo do świadczenia rodzicielskiego, dodatku do zasiłku rodzinnego, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub zasiłku dla opiekuna. Zatem, równoległe pobieranie świadczenia rodzicielskiego i świadczenia pielęgnacyjnego na to samo dziecko jest niemożliwe i w takiej sytuacji strona powinna dokonać wyboru, z którego świadczenia chce skorzystać. Wskazała, że ona stara się o świadczenie rodzicielskie na inne dziecko, zatem art. 27 ust. 5 u.ś.r. nie powinien mieć zastosowania, ponieważ stanowiłoby to naruszenie ww. konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa, a także dyskryminację ze względu na sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem.

Wskazała, że świadczenie pielęgnacyjne jest przyznane w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, a świadczenie rodzicielskie jest przyznane w związku ze sprawowaniem opieki nad dzieckiem do ukończenia przez nie pierwszego roku życia. Oba te świadczenia nie mają ze sobą powiązania

i są przyznane na różne dzieci. Jedyny sposób, by oba przepisy mogły obowiązywać jednocześnie, to uznanie, że art. 17c ust. 9 pkt 4 u.ś.r. stanowi lex specialis względem jej art. 27 ust. 5. Oznacza to, że równoległe pobieranie świadczenia rodzicielskiego i świadczenia pielęgnacyjnego na to samo dziecko jest niemożliwe,

a strona może dokonać wyboru, z którego świadczenia chce skorzystać. W sytuacji, w której świadczenie pielęgnacyjne pobierane byłoby na inne dziecko, art. 27 ust. 5 nie znajdowałby zastosowania. W przeciwnym razie musielibyśmy dojść do wniosku, że art. 17c ust. 9 pkt 4 u.ś.r. w części "w związku z wychowywaniem tego samego dziecka lub w związku z opieką nad tym samym dzieckiem" nie obowiązuje.

W związku z powyższym nie można przyjąć, iż ustalenia organów pozwalają na uznanie, że w sytuacji, w której świadczenie pielęgnacyjne jest pobierane na inne dziecko, art. 27 ust. 5 u.ś.r. znajduje zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało argumentację zawartą

w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcia zostały podjęte z naruszeniem prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia rodzicielskiego na córkę, z uwagi na uprzednie przyznanie wnioskodawczyni zasiłku pielęgnacyjnego na syna.

Kluczowym dla rozpoznania niniejszej sprawy jest ocena, czy w rozpatrywanej sprawie doszło, tak jak przyjęły organy obu instancji, do zbiegu uprawnień do świadczeń (rodzicielskiego i pielęgnacyjnego) w rozumieniu art. 27 ust. 5 pkt 1 i 2 u.ś.r., a tym samym do zaistnienia negatywnej przesłanki wyłączającej możliwość przyznania świadczenia rodzicielskiego na drugie dziecko.

Wskazać w tym miejscu należy, iż świadczenie rodzicielskie uregulowane w art. 17 c u.ś.r. jest nowym rodzajem świadczenia, wprowadzonym do katalogu świadczeń rodzinnych w Rozdziale 3a u.ś.r., dodanym przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1217), zmieniającej m. in. ustawę o świadczeniach rodzinnych z dniem 1 stycznia 2016 r.

Zgodnie z art. 17c ust. 1, świadczenie rodzicielskie przysługuje: matce albo ojcu dziecka, z uwzględnieniem ust. 2 (który dotyczy przyznania świadczenia ojcu); 2) opiekunowi faktycznemu dziecka w przypadku objęcia opieką dziecka w wieku do ukończenia 7. roku życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję

o odroczeniu obowiązku szkolnego - do ukończenia 10. roku życia; 3) rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej, w przypadku objęcia opieką dziecka w wieku do ukończenia 7. roku życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego - do ukończenia 10. roku życia; 4) osobie, która przysposobiła dziecko, w przypadku objęcia opieką dziecka w wieku do ukończenia 7 roku życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego - do ukończenia 10 roku życia.

W przepisie art. 17c ust. 3 u.ś.r. ustawodawca określił okresy przysługiwania świadczenia rodzicielskiego, które w przypadku urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie, wynosi 52 tygodnie. Przy czym w przypadku matki dziecka świadczenie rodzicielskie przysługuje od dnia porodu, o czym stanowi art.17c ust. 4 pkt 1 u.ś.r. Świadczenie to przysługuje w wysokości 1000 zł miesięcznie,

z uwzględnieniem ust. 6, o czym stanowi kolejny art.17c ust. 5 u.ś.r.

Art. 17c ust. 8 u.ś.r. określa zasady przyznawania osobie uprawnionej świadczenia rodzicielskiego wskazując, że: po pierwsze, przysługuje w tym samym czasie jedno świadczenie rodzicielskie, bez względu na liczbę wychowywanych dzieci, i po drugie, przysługuje jedno świadczenie rodzicielskie w związku

z wychowywaniem tego samego dziecka. Z powyższego unormowania wynika zatem, że w sytuacji opieki nad więcej niż jednym urodzonym dzieckiem, nawet gdy w trakcie jednego porodu urodzono dwoje i więcej dzieci, osobie uprawnionej przysługuje wyłącznie jedno świadczenie rodzicielskie w tym samym czasie. Ponadto ustawodawca ustanowił niepodzielność uprawnienia z uwagi na przypisanie jednego świadczenia do tego samego dziecka.

Przepis art. 17c ust. 9 u.ś.r. określa sytuacje, w których świadczenie rodzicielskie nie przysługuje, tj. jeżeli: 1) co najmniej jeden z rodziców dziecka lub osoba, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, otrzymują zasiłek macierzyński lub uposażenie za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub okres urlopu rodzicielskiego; 2) dziecko zostało umieszczone w pieczy zastępczej -

w przypadku osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4; 3) osoba ubiegająca się

o świadczenie rodzicielskie lub osoba pobierająca świadczenie rodzicielskie nie sprawuje lub zaprzestała sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem, w tym

w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej, które uniemożliwiają sprawowanie tej opieki; 4) w związku z wychowywaniem tego samego dziecka lub w związku z opieką nad tym samym dzieckiem jest już ustalone prawo do świadczenia rodzicielskiego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 5) osobom, o których mowa w ust. 1, przysługuje za granicą świadczenie o podobnym charakterze do świadczenia rodzicielskiego, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Powołany przepis określa zamknięty katalog przesłanek negatywnych, których zaistnienie wyklucza przyznanie świadczenia rodzicielskiego, przy czym mogą to być okoliczności związane z sytuacją prawną i faktyczną, zarówno osoby sprawującej opiekę, jak i osoby wymagającej opieki. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym analizowanej sprawy nie zaistniała żadna z przesłanek określonych przepisem art. 17c ust. 9 pkt 1-5 u.ś.r. W szczególności takiej przesłanki nie może stanowić art.

17c ust. 9 pkt 4 u.ś.r. Nie zaistniała bowiem w realiach niniejszej sprawy sytuacja wychowywania tego samego dziecka i opieki nad tym samym dzieckiem, tak jak wymaga tego powyższy przepis.

Przedmiotowy wniosek inicjujący postępowanie administracyjne dotyczy ubiegania się o świadczenie rodzicielskie w związku z urodzeniem drugiego dziecka - córki, natomiast skarżącej przyznano wcześniej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania osobistej opieki nad jej pierwszym dzieckiem – niepełnosprawnym synem. W przypadku syna skarżąca ma przyznane uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przesłanki wynikającej z art. 17 u.ś.r., którego przepis w ustępie 5 enumeratywnie wymienia sytuacje związane z osobą sprawującą opiekę i osobą wymagającą opieki, w których świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Żadna z określonych w tym przepisie negatywnych przesłanek nie wskazuje na brak uprawnień w przypadku zbiegu ze świadczeniem rodzicielskim. Gdyby istotnie było to zamiarem ustawodawcy, to wprowadziłby do ustawy odpowiednie unormowanie, tak jak uczynił to w przypadku dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, który przysługuje matce lub ojcu. Zgodnie z art. 10 ust. 5 pkt 5 - 6 u.ś.r., wspomniany dodatek nie przysługuje osobie uprawnionej, jeżeli w okresie urlopu wychowawczego korzysta z zasiłku macierzyńskiego (pkt 5) czy ze świadczenia rodzicielskiego (pkt 6).

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku organów, podstawy do odmowy wnioskowanego przez skarżącą świadczenia nie stanowi także art. 27 ust. 5 u.ś.r. Przepis ten reguluje kwestę zbiegu prawa do świadczeń rodzinnych stanowiąc, że w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno

z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną.

W orzecznictwie przyjmuje się, że wskazany w art. 27 ust.5 u.ś.r. zbieg uprawnień do określonych w nim świadczeń ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy mamy do czynienia ze zbiegiem uprawnień w sensie podmiotowym zarówno co do osoby sprawującej opiekę lub wychowanie, jak i osoby wymagającej opieki. Innymi słowy powołany wyżej przepis dotyczy prawa do przyznania jednego ze świadczeń rodzinnych na skutek zbiegu uprawnień na podstawie wyboru osoby uprawnionej,

w sytuacji wychowania lub opieki nad tym samym dzieckiem, a nie dotyczy przypadku, gdy mamy do czynienia ze zbiegiem uprawnień z tytułu wychowywania lub opieki nad różnymi dziećmi. Nie można bowiem przyjąć, że z punktu widzenia normy zawartej w art. 27 ust. 5 u.ś.r. istotne jest wyłącznie to, czy osoba uprawniona pobiera jedno ze świadczeń wymienionych w tym przepisie, a bez znaczenia pozostaje okoliczność nad kim sprawowana jest opieka lub wychowanie. Komentowany przepis stanowi bowiem o zbiegu uprawnień, które nie mogą być rozpatrywane bez badania przesłanek uprawnień w przypadku świadczenia rodzicielskiego i świadczenia pielęgnacyjnego, które są uprawnieniami przyznawanymi w stosunku do sprawowania opieki nad konkretnym podmiotem (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt 158/16, publ.: cbois, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 października 2016 r., III SA/Gd 16, publ. cbois). Innymi słowy, świadczenie rodzicielskie i świadczenie pielęgnacyjne są uprawnieniami przyznawanymi w stosunku do sprawowania opieki nad konkretnym podmiotem,

a zatem wyłączenie wynikające z art. 27 ustawy ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy dochodzi do zbiegu uprawnień w sensie podmiotowym zarówno co do osoby sprawującej opiekę, jak i podopiecznego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 617/16, publ.: cbois).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje stanowisko wyrażone w powołanych orzeczeniach. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z przypadkiem zbiegu obu świadczeń (pielęgnacyjnego i rodzicielskiego)

z tytułu wychowania lub opieki nad tym samym dzieckiem. Skarżącej przysługują

w tym wypadku dwa odrębne uprawnienia w stosunku do każdego z dwojga dzieci

z innego tytułu i na innej podstawie. Taka wykładnia art. 27 ust. 5 u.ś.r., zdaniem Sądu, wpasowuje się również w zasady konstytucyjne wskazywane w skardze przez skarżącą.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji na podstawie art. 153 p.p.s.a. zobowiązany będzie do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 21 stycznia 2016 r.

o przyznanie świadczenia rodzicielskiego, zgodnie z przedstawionymi wyżej wytycznymi Sądu w zakresie wykładni art. 27 ust. 5 u.ś.r.

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku, bowiem zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane w oparciu o błędną wykładnię prawa materialnego.