Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia WSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w G na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 sierpnia 2009 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 rok oddala skargę.

Wnioskiem z dnia 15 stycznia 2009 r. A S.A. (dalej jako spółka) wystąpiła do Prezydenta Miasta o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r.

Spółka wyjaśniła, że jako właściciel hotelu [...] w G., wykorzystuje w prowadzonej działalności gospodarczej zlokalizowaną obok hotelu sieć dróg wewnętrznych, którą w 2004 r. opodatkowała podatkiem od nieruchomości. W związku ze zmianą brzemienia art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) w okresie od 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. spółka nie miała jednak obowiązku opłacania podatku od dróg wewnętrznych. Przed nowelizacją art. 2 ust. 3 pkt 4, która weszła w życie z dniem 9 grudnia 2003 r. od podatku od nieruchomości zwolnione były budowle dróg publicznych wraz z pasami drogowymi oraz zajęte pod nie grunty. W tym stanie prawnym nie budziło zatem wątpliwości, że zwolnienie określone w art. 2 ust. 3 pkt 4 dotyczyło wyłącznie dróg publicznych. Stąd też skoro na skutek nowelizacji z przepisu wykreślono słowo "publiczne", (stanowiąc, że "wyłączone z opodatkowania są pasy drogowe wraz z drogami i obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu"), w ocenie spółki wyłączeniem zostały objęte wszystkie drogi: tj. publiczne i niepubliczne. Spółka podkreśliła, że prezentowane przez nią stanowisko znalazło potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, a także w wydawanych przez organy podatkowe indywidualnych interpretacjach prawa na dowód czego, we wniosku powołano treść wyroku NSA z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 483/07, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1440/07, wyrok WSA w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 171/08, pismo Prezydenta Miasta Płocka z dnia 3 listopada 2005 r. oraz postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 10 lipca 2007 r.

Wysokość nadpłaconego podatku od nieruchomości z tytułu posiadanych dróg wykazano w kwocie 9 290, 90 zł, wyliczając nadpłatę w oparciu o kwotę 464 532, 95 zł, wykazaną przez spółkę jako wartość dróg wewnętrznych według ewidencji środków trwałych.

Po rozpatrzeniu wniosku, Prezydent Miasta decyzją z dnia 19 marca 2009 r. określił spółce wymiar podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 293 737 zł oraz stwierdził nadpłatę od podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 1 087 zł.

Organ potwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. pasy dróg wewnętrznych nie podlegały opodatkowaniu. Na podstawie wypisu z ewidencji środków trwałych organ ustalił jednak, że w 2004 r. spółka posiadała drogę wewnętrzną o wartości 54 252, 20 zł, natomiast pozostałe budowle o wartości 410 190, 71 zł. stanowił parking, który zasadnie został przez spółkę opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Wobec powyższego organ wyliczył wysokość nadpłaty, pomniejszając wysokość nadpłaty wykazanej przez podatnika (9 290, 90 zł) o kwotę podatku należnego od parkingu (8 203, 80 zł).

W odwołaniu spółka zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 120, art. 121 oraz art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") i wniosła o uchylenie decyzji w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości od posiadanego przez spółkę parkingu.

W ocenie spółki organ dokonał niewłaściwej interpretacji art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ parking mieści się w pojęciu obiektu budowlanego, związanego z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Spółka wskazała, że parking spełnia definicję uprzędzenia budowlanego z art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U.

z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a zatem jest obiektem budowlanym, o którym mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Na pojęcie to składają się bowiem budynki i budowle, zaś art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uznaje za budowlę także urządzenia budowlane w rozumieniu prawa budowlanego. Wobec braku ustawowej definicji obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu spółka podkreśliła, że zgodnie z wykładnią gramatyczną tego pojęcia uznać należy, iż obejmuje ono wszystkie obiekty umożliwiające właściwe funkcjonowanie ruchu na drodze, bez których poprawne funkcjonowanie drogi byłoby utrudnione lub wręcz niemożliwe. Spółka podkreśliła, że dzięki temu, iż samochody zatrzymują się na parkingu, nie tamują ruchu na drodze wewnętrznej i połączonej z nią drodze publicznej. Parking może także pełnić rolę placu manewrowego umożliwiającego kierowcom bezkolizyjne i sprawne zawrócenie pojazdu. Tym samym ponieważ istnienie parkingu ułatwia ruch na drodze, parking jest obiektem związanym z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego, a jego brak wiązałby się z dużymi utrudnieniami w ruchu.

Spółka zwróciła także uwagę, że w przypadku samochodów ciężarowych, które we wskazanych przepisami okresach czasu nie mogą się poruszać po drogach publicznych, są one wręcz zobowiązane do skorzystania z parkingu (w tym np. parkingu hotelu). W takich okolicznościach skorzystanie przez samochód ciężarowy z postoju na parkingu jest ściśle związane z obsługą ruchu na drodze. Spółka zaznaczyła jednocześnie, że dla uznania parkingu za obiekt budowlany związany z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu bez znaczenia pozostaje, czy korzystnie z parkingu ma charakter odpłatny, czy też nieodpłatny.

W końcowej części odwołania pokreślono, że organ nie tylko wydał decyzję sprzeczną z prawem materialnym, ale także w ogóle jej nie uzasadnił, ponieważ nie wskazał powodów, dla których przyjął, iż parkingi podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 sierpnia 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji,

Organ odwoławczy podkreślił, że zakwalifikowanie parkingów hotelowych do nieruchomości wyłączonych z opodatkowania na zasadzie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, może dotyczyć tylko tych parkingów, które są obiektami budowlanymi zwianymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Z woli ustawodawcy pomiędzy funkcją spełnianą przez obiekty budowlane musi istnieć adekwatny związek przyczynowo-skutkowy, jakim jest prowadzenie, zabezpieczenie i obsługa ruchu. Ponieważ zaś ustawodawcy chodziło o ruch drogowy, w ocenie organu z przepisu tego wynika, że między parkingiem przy hotelu w środku miasta, a prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego taki związek nie istnieje. Organ uznał, że parking hotelu to miejsce pełniące innego rodzaju funkcje, służąc zabezpieczeniu i przechowywaniu pojazdów gości hotelowych. W przypadku parkingów o wystąpieniu związku z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego, można bowiem mówić jedynie w indywidualnych przypadkach, np. gdy parking znajduje się przy zjeździe drogi ekspresowej czy autostrady. Jak ustalił organ do parkingu przy hotelu spółki prowadzi natomiast wewnętrzna droga dojazdowa, która nie jest związana z obsługą ruchu drogowego, ale wyłącznie z obsługą (dojazdem) do parkingu. Tym samym w ocenie organu, strona nie wykazała istnienia związku parkingu z zabezpieczeniem, prowadzeniem i obsługą ruchu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, podtrzymując zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W skardze wskazano dodatkowo, że skoro w okresie od 2004 do 2006 r. na zasadzie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyłączeniu z opodatkowania podlegały wszystkie drogi, a nie tylko drogi publiczne, to wyłączeniu z tego opodatkowania musiały również podlegać wszystkie obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Parking związany z drogą publiczną i parking związany z drogą wewnętrzną powinny być zatem traktowane w sposób identyczny. W ocenie strony, organ nie miał podstaw do rozróżniania parkingów na parkingi przydrożne i parkingi wewnętrzne, ani też podstaw do uznania, że tylko pierwsze z nich mogą służyć zabezpieczeniu, prowadzeniu i obsłudze ruchu drogowego. Niezależnie nie od tego w skardze podkreślono, że parking przyhotelowy służy nie tylko gościom hotelu, ale może spełniać wiele innych funkcji (w tym także te, które organ, na zasadzie wyłączności, przypisał parkingom przy zajadach dróg ekspresowych i autostradach), ponieważ umożliwia i gwarantuje obsługę ruchu odbywającego się na drodze bezpośrednio graniczącej z parkingiem. Strona skarżąca nie zgodziła się ponadto z twierdzeniem, aby droga dojazdowa służyła tylko do obsługi parkingu, ponieważ dzięki niej użytkownicy hotelu mają możliwość bezkolizyjnego włączenia się do ruchu drogowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że parkingi hotelowe nie zabezpieczają prowadzenia i obsługi ruchu drogowego, lecz zabezpieczają pojazdy gości hotelowych przed kradzieżą i uszkodzeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej jako "P.p.s.a.").

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że skarga spółki nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. stanowił, że wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości są pasy drogowe wraz z drogami i obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu.

W sprawie jest poza sporem, że w związku z wejściem w życie art. 2 ust. 3 pkt 4 w powołanym brzmieniu - tj. począwszy od dnia 9 grudnia 2003 r., do czasu kolejnej nowelizacji ustawy obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. - spółka nie była zobowiązana do opłacania podatku od nieruchomości od posiadanej w G. w obrębie Hotelu [...] wewnętrznej drogi dojazdowej. W ocenie Sądu, prawidłowość stanowiska stron w tej kwestii nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie wskazującego na rozszerzenie wynikającego z art. 2 ust. 3 pkt 4 zwolnienia na wszystkie rodzaje dróg, a więc także na drogi wewnętrzne (przed 9 grudnia 2003 r. podlegające opodatkowaniu). Stanowisko to jest zgodne z poglądem, że przepisy dotyczące wszelkiego rodzaju ulg i zwolnień podatkowych - jako odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania - powinny być interpretowane ściśle, z zastosowaniem wykładni językowej. Analizując treść art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z punktu widzenia reguł wykładni językowej, należy stwierdzić, że z mocy tego przepisu w 2004 r. podatkowi od nieruchomości nie podlegały nieruchomości stanowiące pasy drogowe wraz z drogami. Ponieważ przepis nie ustalił w stosunku do dróg dodatkowych kryteriów, jakie musiałyby one spełnić dla zwolnienia z podatku, w przedmiotowej sprawie prawidłowo przyjęto, że zakres wyłączenia z opodatkowania został rozciągnięty również na drogi inne niż publiczne. Jest to tym wyraźniejsze, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2003 r. zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały budowle dróg publicznych wraz z pasami drogowymi oraz zajęte pod nie grunty. Ponieważ w zmienionej wersji przepisu ustawodawca nie posłużył się już przymiotnikiem "publiczne", dalsze przyjmowanie, że także po nowelizacji zwolnienie należy stosować wyłącznie do dróg publicznych, stałoby nie tylko w sprzeczności z zasadą ścisłej interpretacji przepisów dotyczących ulg i zwolnień, ale także w sprzeczności z zasadą racjonalności ustawodawcy.

Organ pierwszej instancji zasadnie zwrócił jednak uwagę, że składając wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. jako zwolnione od opodatkowania drogi wewnętrzne, spółka wykazała nie tylko drogę dojazdową, ale też całą powierzchnię przyhotelowego parkingu. Zaistniały w sprawie spór nie dotyczy zatem kwestii zastosowania określonego w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnienia w stosunku do dróg wewnętrznych, ale w stosunku do połączonego z tą drogą przyhotelowego parkingu.

Różnica stanowisk stron sprawdza się do tego, że w ocenie strony skarżącej wchodzący w skład zespołu hotelu [...] parking jest obiektem budowlanym związanym z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, natomiast w ocenie organów nie spełnia on tego kryterium. Kolejną zaakcentowaną przez stronę skarżącą różnicą jest wskazanie, że rozstrzygnięcie kwestii zastosowania zwolnienia musi mieć charakter obiektywny tj. przesądzać o tym, czy zwolnieniu podlegają wszystkie parkingi jako tego samego rodzaju obiekty budowane. W ocenie organów kwestia wypełnienia przez dany parking kryterium zwolnienia ma natomiast charakter indywidualny i powinna być oceniania przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy.

Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że kwestia zwolnienia obiektu budowlanego z podatku od nieruchomości musi być oceniania indywidualnie. Z literalnego brzemienia art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że w odniesieniu do obiektów budowlanych (inaczej niż w przypadku dróg) ustawodawca określił dodatkowe, decydujące o zwolnieniu kryterium tj. "związanie z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu", które powinno być oceniane ad casum. Stąd też podniesiony przez stronę skarżącą argument, iż w innych sprawach parkingi bywały uznawane przez organy administracji za urządzenia związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu na drodze, nie oznacza automatycznie, aby to kryterium było spełnione także w przedmiotowej sprawie. Dokonane przez organ rozróżnienie pomiędzy rodzajami parkingów było uzasadnione i pomocne dla uwidocznienia funkcji spełnianej przez należące do tej kategorii poszczególne obiekty. Fakt, iż parkingi należą do tożsamej kategorii obiektów budowlanych, nie przesądza o tym, aby wszystkie parkingi spełniały te same funkcje. Jednocześnie z treści art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że dla zastosowania określonego w tym przepisie zwolnienia, wyraźną wolą ustawodawcy było, aby wobec każdego innego niż droga obiektu budowlanego dało się jednoznacznie stwierdzić, że spełnia on funkcję prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu. Podkreślania wymaga, że nie chodzi tu o funkcję służącą prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze jakiegokolwiek ruchu, ale właśnie ruchu drogowego, co logicznie wynika z kontekstu w jakim pojecie "prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu" zostało użyte w art. w 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten w pierwszej kolejności odnosi się bowiem do dróg, stanowiąc jednocześnie, że w przypadku spełnienia dodatkowego kryterium, jakim jest "prowadzenie, zabezpieczenie i obsługa ruchu" wraz z drogami zwolnieniu mogą podlegać także inne niż drogi obiekty budowlane. W tym kontekście w ocenie Sądu nie sposób uznać, aby za obiekty budowlane, o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych można było uznać obiekty służące obsłudze innego rodzaju ruchu niż ruch na drodze, a więc np. obiekty służące prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze ruchu wodnego, czy ruchu powietrznego.

Reasumując, warunkiem koniecznym i wystarczającym dla zastosowania zwolnienia podatkowego wobec innych niż drogi obiektów budowlanych jest ustalenie, że dany obiekt służy prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze ruchu drogowego. Strona skarżąca zasadnie zatem wskazała, że w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r. bez znaczenia dla kwalifikacji obiektu budowlanego powinny pozostawać wszelkie inne kryteria, takie jak na przykład związek obiektu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie zostały też one wzięte pod uwagę przez organy podatkowe.

W ocenie Sądu organy dokonały prawidłowej wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak też prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy tj., że należący do strony skarżącej parking nie spełniał kryteriów, aby mógł zostać zakwalifikowany jako obiekt budowlany służący prowadzeniu, zabezpieczeniu

i obsłudze ruchu drogowego. Przez pojecie prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu drogowego należy rozumieć wszelką działalność mającą na celu zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania drogi. Obiektami służącymi prowadzeniu, zabezpieczeniu i dosłudze ruchu drogowego mogą być więc także przydrożne parkingi, o ile spełniają one tego rodzaju funkcję. W przedmiotowej sprawie organ uznał, że należący do spółki przyhotelowy parking nie służy zabezpieczeniu, prowadzeniu i obsłudze ruchu na prowadzącej do niego drodze, ponieważ droga ta ma charakter drogi wewnętrznej, stanowiącej w istocie dojazd do hotelowego parkingu. Stanowisko to podziela również Sąd, mając na uwadze, że w ustalonym stanie faktycznym to nie parking spełnia służebną rolę wobec drogi, lecz odwrotnie rolę taką pełni droga wobec parkingu. Celem prowadzenia przyhotelowego parkingu jest zapewnienie bezpieczeństwa pojazdów i wygody przebywających w hotelu gości. Prawidłowo zatem ustalono, że prowadząca do parkingu droga wewnętrzna nie była związana z obsługą ruchu drogowego ale wyłącznie z obsługą parkingu (dojazdem do parkingu), wobec czego trudno uznać, by parking miał w tym przypadku obsługiwać i zabezpieczać ruch drogowy obywający się na prowadzącej do niego drodze. W przedmiotowej sprawie istnienie parkingu dla funkcjonowania drogi można było uznać za niezbędne tylko w powyższym sensie, który w ocenie Sądu nie wyczerpuje pojęcia zabezpieczenia, prowadzenia i obsługi ruchu drogowego. Z uwagi na charakter podniesionych w skardze zarzutów wyjaśnienia wymaga, że organ nie zgodził się z proponowaną przez stronę kwalifikacją parkingu, nie poprzestając tylko na stwierdzeniu, iż jest on połączony z drogą wewnętrzną, ale wyjaśnił w jaki sposób połączenie parkingu z drogą wewnętrzną, łącznie z jego usytuowaniem w przestrzeni miasta, wypływa na spełniane przez te obiekty budowlane funkcje.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.