Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na niewykonanie przez Nadleśniczego prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 września 2025 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 602/25 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od wniesionej skargi.

Wyrokiem z 11 września 2025 r. sygn. IV SA/Po 602/25, po rozpoznaniu skargi P. W. na postanowienie Nadleśniczego z 18 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżone postanowienie oraz zasądził od Nadleśnictwa na rzecz P. W. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 13 stycznia 2026 r. wniesionym za pośrednictwem organu, na podstawie art. 154 § 1-2 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi A. W. złożył skargę na niewykonanie przez organ wyroku, domagając się stwierdzenia niewykonania ww. wyroku, zobowiązania organu do jego wykonania w terminie 14 dni oraz wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku w wysokości 8 000 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z art. 154 § 2 P.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Ustawodawca formułuje zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.

Z treści powyższych przepisów wynika, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia skargi na niewykonanie każdego wyroku sądu administracyjnego. Dopuszczalność wniesienia skargi została ograniczona do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, wyłączając tym samym skargę na niewykonanie wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność decyzji, postanowień lub innych podlegających kontroli sądów administracyjnych form działalności organów administracji publicznej, wynikających z art. 3 § 2 P.p.s.a. Powyższe oznacza niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na niewykonanie wyroku tego sądu uchylającego zaskarżone postanowienie. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. W konsekwencji, niewykonanie wyroku oznacza pozostawanie przez organ w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 154 oraz wskazane tam orzecznictwo).

Skoro przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest niewykonanie wyroku tut. Sądu z 11 września 2025 r. sygn. IV SA/Po 602/25, którym orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Nadleśniczego z 18 kwietnia 2025, to należy wskazać, że orzeczenie to nie dotyczyło ani kwestii bezczynności, ani przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji.

Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że w przypadku ponownego rozpoznania sprawy w wyniku uchylenia przez Sąd postanowienia organu, skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na zasadach ogólnych. Zaskarżenie kolejnego rozstrzygnięcia wydanego przez organ możliwe jest na podstawie art. 53 § 1 P.p.s.a. po wyczerpaniu środków zaskarżenia, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W takim przypadku, dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd przedmiotem kontroli uczyni w szczególności realizację wskazań co do dalszego postępowania oraz zastosowanie się przez organy do oceny prawnej, w oparciu o art. 153 P.p.s.a. Kontrola merytoryczna zarzutów stawianych w skardze z 13 stycznia 2026 r. nie jest natomiast możliwa w postępowaniu ze skargi na niewykonanie wyroku w trybie art. 154 P.p.s.a.

Konkludując Sąd podkreśla, że skarga wniesiona w trybie art. 154 P.p.s.a. na niewłaściwe działanie organów po wyroku sądu, który zapadł w sprawie innej niż bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jest niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a, odrzucił skargę, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd z urzędu zwrócił stronie cały uiszczony wpis wobec odrzucenia skargi.