Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Irena Kudiura (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant - Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2004 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. Uchyla zaskarżoną decyzję. II. Zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz J. D. – kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...].10.2003r. Nr [...] o odmowie przyznania J. D. uprawnień kombatanckich.

W uzasadnieniu decyzji Kierownik Urzędu wskazał, że po ponownym rozpoznaniu sprawy w związku ze złożonym przez stronę wnioskiem uznał, że brak było podstaw do zmiany jego wcześniejszej decyzji. Kierownik ustalił, że w latach 1939-1945 J. D. przebywał na terenie N. na przymusowych robotach w różnych miejscowościach. Wbrew twierdzeniom zainteresowanego żaden złożony przez niego( wyłącznie w języku niemieckim dokument), nie potwierdza stanowiska, że przebywał on w więzieniu w L. ani w jakimkolwiek innym więzieniu hitlerowskim. Z przedstawionych dowodów wynika jedynie gdzie J. D. był zatrudniony oraz, że był ubezpieczony.

Zgodnie z treścią art.4 ust.1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U.42/2002 poz.371) represjami są okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady.

W ocenie Kierownika Urzędu, J. D. okoliczności pobytu w więzieniu w L. nie wykazał, w związku z czym działając na podstawie art.127 §3 w zw. z art.138 § 1 pkt 1 kpa i art. 4 ust.1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego - postanowił jak w decyzji.

J. D. od decyzji tej złożył skargę , która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 05.01.2004 r.

W skardze wskazał, że kwestionowaną przez siebie decyzję otrzymał w dniu [...] grudnia 2003 r. W skardze zarzucił nie wyjaśnienie sprawy i błąd w ustaleniach faktycznych organu polegający na niewłaściwej ocenie dokumentów, które w ocenie skarżącego dowodzą, że podlegał on jako młody człowiek represjom będąc wywieziony i zmuszany do przymusowej pracy ponad siły. Ponadto w okresie 10 – 22 marzec 1944 r. został umieszczony w hitlerowskim więzieniu.

Argumenty te podtrzymał w piśmie procesowym jego pełnomocnik, który wniósł o uchylenie decyzji.

Kierownik Urzędu wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oceniając sprawę we wskazany wyżej sposób należy uznać, że skarga jest uzasadniona. Zgromadzony w sprawie materiał, który stanowią wyłącznie złożone przez skarżącego dokumenty w języku niemieckim, nie pozwala na jego ocenę. Organ, którego obowiązkiem było wszechstronne wyjaśnienie sprawy i zgromadzenie materiału dowodowego, nie wykonał tego obowiązku w sposób właściwy, naruszając przy tym ustawę z dnia 7 października 1999 r. (Dz.U 90 poz.999 z późn. zm.) o języku polskim a konkretnie art.4 i 5 tej ustawy, z których wynika obowiązek m. in. organów administracji do posługiwania się w swoim działaniu językiem polskim, a także posługiwania się dokumentami w tym języku. Skarżący jest osobą w podeszłym wieku, poza tym mieszka w [...], co bez wątpienia utrudnia kontakty z nim oraz prowadzenie korespondencji. Tym niemniej, skoro organ nie zamierzał żądać od strony złożenia przetłumaczonych dokumentów do czego miał prawo, powinien zlecić tłumaczowi dokonanie ich tłumaczenia, we własnym zakresie. Brak właściwie zgromadzonego materiału dowodowego powoduje naruszenie treści art.6, 7, 8, art.77 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Niezależnie od tego należy zwrócić uwagę organu na fakt, że przesyłanie korespondencji ( w tym decyzji), bezpośrednio stronie, co oczywiście jest dozwolone powoduje, że w sprawie brak jest zwrotnych potwierdzeń odbioru, co nie pozwala w sposób bezsporny ustalić terminowości składania środków odwoławczych. Wskazać przy tym należy, że przy przesyłaniu pism z zagranicy datą dowodzącą zachowania terminu, jest data stempla polskiej placówki pocztowej lub złożenia w placówce konsularnej– art.57 §5 kpa. Przypomnieć przy tym trzeba, że możliwe jest także doręczanie pism urzędowych za pośrednictwem konsula gdyby organ widział taką potrzebę, co wynika z treści ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczpospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. 215/2002 poz. 1823).

Mając powyższe okoliczności na uwadze i uznając, że w sprawie popełniono uchybienia, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30.08.2002 r. (Dz.U.153 poz.1270) o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach WSA orzekł na podstawie art.200 ustawy o p.p.s.a.