Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 maja 2026 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego podjęcia działań nadzorczych postanawia odrzucić skargę.

Pismem bez daty W. Sp. z o.o.

w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie organu I instancji opisane w rubrum nin. postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).

W niniejszej sprawie skarżąca spółka określiła jako przedmiot zaskarżenia postanowienie organu I instancji, tj. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 19 maja 2026 r., nr [...]. Wskazane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w postaci zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

Jak wynika z ww. przepisów ustawy procesowej możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna najpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się zgodnie, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany

w postępowaniu drugoinstancyjnym, choć nie oznacza to, że w skardze nie można wnosić o uchylenie aktów go poprzedzających (por. postanowienie NSA z 18 marca 2011 r., I OSK 392/11, orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. baza CBOSA).

W przedmiotowej sprawie skarżąca spółka, aby zakwestionować zaskarżone postanowienie powinna była w pierwszej kolejności wnieść zażalenie w ustawowym terminie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej . Następnie miała prawo zakwestionować wydane przez organ

II instancji postanowienie w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu, wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na postanowienie organu I instancji z pominięciem etapu rozpoznania sprawy przez administracyjny organ odwoławczy należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a.

Sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli legalności rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 58

§ 3 postanowił jak w sentencji