Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez K. B., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: A (dalej: skarżąca), jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej w skrócie zwany także "GITD") z dnia 27 lipca 2018 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Opolu z dnia 2 marca 2018 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4.100 złotych.

Zaskarżoną decyzję poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu.

W trakcie kontroli przedsiębiorcy skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w [...] przy ul. [...], przeprowadzonej w dniach od 10 styczniach do 25 stycznia 2018 r., na podstawie upoważnienia Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 stycznia 2018 r., nr [...], stwierdzono naruszenia, opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200, z późn. zm., zwanej dalej również utd), polegające na:

1) przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę;

2) przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut;

3) skróceniu dziennego odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę.

Zakres kontroli obejmował przestrzeganie przez przedsiębiorcę warunków i obowiązków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 22 utd, kontrolą objęto okres od 1 lutego 2017 r. do dnia 30 listopada 2011 r. W trakcie kontroli przedsiębiorca okazał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu rzeczy, wydaną przez Prezydenta Miasta [...] z dniu 28 lutego 2013 r., ważną do dnia 28 lutego 2028 r. oraz wyjaśnił, że w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli firma zatrudniała czterech kierowców. Podczas kontroli poddano analizie dane cyfrowe pobrane z kart zatrudnionych kierowców oraz dane pobrane z pamięci masowych tachografów pojazdów przedsiębiorcy. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia 25 stycznia 2018 r., nr [...], a postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem przez organ I instancji decyzji z dnia 2 marca 2018 r., mocą której na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym nałożono na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 4.100 złotych, z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, w tym za stwierdzone naruszenia: przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i za każdą następna rozpoczęta godzinę w kwocie 300 zł; skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę w kwocie 1.100 zł; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut w kwocie 2.700 zł.

Pismem z dnia 12 czerwca 2018 r. skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji, domagając się uchylenia przedmiotowej decyzji w całości i umorzenia postępowania bądź uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca zarzuciła organowi I instancji, iż naruszył art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zbyt ogólne uzasadnienie swojej decyzji, przez co organ uchybił zasadzie budzenia zaufania do organów władzy publicznej. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż organ I instancji nie zbadał przesłanek wynikających z art. 92b i 92c utd.

W wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ przedstawił regulacje ustawy o transporcie drogowym, na podstawie których nakładana jest kara pieniężna za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy.

Stosownie do art. 92 a ust. 3 utd, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Zgodnie z art. 92a ust. 4 utd, za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz.

Natomiast zgodnie z art. 92a ust. 5 utd, jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 92a ust. 6 utd, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Podał, że zgodnie z art. 92b ust. 1 i 2, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiej i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85; rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym; umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r., a jednocześnie zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia nr 561/2006 lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ odwoławczy przywołał również treść art. 92c ust. 1 utd, pozwalającego na niewszczynanie lub umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 utd.

Równocześnie GITD opierając się o art. 4 pkt 22 utd, wskazał na obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikające z przepisów ustawy oraz: rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym; rozporządzenia (WE) nr 561/2006; rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE; rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych; rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006; ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe; ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym; ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego.

Następnie wyjaśnił, że konsekwencją przywołanych przepisów jest treść załącznika nr 3 do utd, który pod pozycją: lp 5.1, lp. 5.2 oraz lp 5.3 sankcjonuje konkretną kwotą przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu oraz przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę - lp. 5.1. załącznika nr 3 do utd.

Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie analiza danych zawartych na karcie kierowcy Ł. G., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] czerwca 2017 r. o godzinie 05:45, a zakończył o godzinie 22:10 tego samego dnia. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 47 minuty. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 47 minut. W przypadku tym dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Odnotował organ, że podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. W związku z czym, GITD stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 300 zł z tytułu naruszenia, sankcjonowanego przez pl.5.1.1. załącznika nr 3 do utd, została nałożona właściwie.

Odnośnie do stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde rozpoczęte 30 minut (lp. 52. załącznika nr 3 do utd), organ odwoławczy wywodził, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy D. K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, potwierdziła, iż kierowca w dniu [...] kwietnia 2017 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 24 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 54 minut w okresie od godziny 11:56 do godziny 18:13 we wskazanym dniu i nie odebrał prawidłowej przerwy 45-minutowej, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 7 rozporządzenia (WE) 561/2006. We wskazanym okresie kierowca odebrał jedynie dwie przerwy 15-minutowe od godziny 14:22 do 14:55 oraz od godziny 16:17 do 16:37. Organ odwoławczy podkreślił, że w trakcie kontroli nie przedstawiono żadnych dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W związku z powyższym, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 150 zł z tytułu ww. naruszenia, sankcjonowanego przez lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Nadto podał, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Ł. G., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia - wykazała, iż kierowca ten w dniu [...] czerwca 2017 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 25 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 55 minut w okresie od godziny 16:06 do godziny 22:10.

W analizowanym okresie kierowca nie odebrał prawidłowej przerwy 45-minutowej, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 7 rozporządzenia (WE) 561/2006. Również i w tym przypadku do kontroli nie okazano żadnego dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Stąd, w ocenie GITD, kara pieniężna w wysokości 150 zł z tytułu ww. naruszenia, sankcjonowanego przez lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do utd została nałożona zasadnie.

Z kolei analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci - przerwa napięcia - wykazała, iż kierowca ten dniu [...] lipca 2017 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 8 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 38 minut w okresie od godziny 05:18 do godziny 13:45.

W okresie tym, kierowca nie odebrał prawidłowej przerwy 45-minutowej, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 7 rozporządzenia (WE) 561/2006, przy czym do kontroli nie okazano żadnego dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Dlatego, w przekonaniu organu odwoławczego, nałożono prawidłowo karę pieniężną w wysokości 550 zł z tytułu ww. naruszenia, sankcjonowanego przez lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do utd. Dalsza analiza danych cyfrowych zawartych na karcie ww. kierowcy wykazała, że w dniu [...] września 2017 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 41 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 11 minut w okresie od godziny 07:52 do godziny 16:14 w podanym dniu, nie odebrał prawidłowej przerwy 45-minutowej, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 7 rozporządzenia (WE) 561/2006. Konsekwencją czego było wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 750 zł. Nadto A. M., w dniu [...] października 2017 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 30 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin w okresie od godziny 12:31 do godziny 20:45, tym samym nie odebrał prawidłowej przerwy 45-minutowej, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 7 rozporządzenia (WE) 561/2006. Organ odnotował, że w trakcie postępowania skarżąca przedstawiła wydruk z tachografu jednakże z uwagi na fakt, iż został on nieprawidłowo sporządzony, tj. w dniu 12 stycznia 2018 r., a nie jak wymagają przepisy w dniu powstania naruszenia, nie mógł on stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia sankcji pieniężnej w kwocie 550 zł.

Reasumując, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia, sankcjonowanego przez lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd, wyniosła 2.700 zł.

Odnośnie do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę - lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd - organ odwoławczy przyjął następujące ustalenia.

D. K. w dniu [...] lutego 2017 r. o godzinie 03:08 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 20:08 dnia [...] lutego 2017 r. do godziny 03:08 dnia [...] marca 2017 r. czasu UTC+I. Wówczas kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny, a w trakcie kontroli nie przedstawiono żadnych dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Wobec powyższego, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 300 zł z tytułu ww. naruszenia, sankcjonowanego przez lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd, została nałożona prawidłowo.

A. M., w dniu [...] kwietnia 2017 r. o godzinie 06:50 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 31 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:19 dnia [...] kwietnia 2017 r. do godziny 06:50 dnia [...] kwietnia 2017 r. czasu UTC+I, a więc kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 29 minut, w trakcie kontroli nie przedstawiono żadnych dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 100 zł.

Kierowca Ł. G., w dniu [...] czerwca 2017 r. o godzinie 05:45 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 35 minut, tj. od godziny 22:10 dnia [...] czerwca 2017 r. do godziny 05:45 dnia [...] czerwca 2017 r. czasu UTC+I; skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 25 minut. W trakcie kontroli nie przedstawiono żadnych dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Zatem, kara pieniężna w wysokości 300 zł z tytułu ww. naruszenia, sankcjonowanego przez lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona zasadnie.

Według organu, dalsza analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Ł. G. wykazała, iż w dniu [...] lipca 2017 r. o godzinie 04:11 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 7 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:04 dnia [...] lipca 2017 r. do godziny 04:11 dnia [...] lipca 2017 r. czasu UTC+I, w efekcie czego skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 53 minut. W tym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze do 9 godzin, a w trakcie kontroli nie przedstawiono żadnych dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna w wysokości 300 zł z tytułu ww. naruszenia, sankcjonowanego przez lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zgodnie z przepisami prawa. Nadto kierowca ten w dniu [...] lipca 2017 r. o godzinie 03:47 winien rozpocząć 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 44 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:03 dnia [...] lipca 2017 r. do godziny 03:47 dnia [...] lipca 2017 r. czasu UTC+I (skrócił dzienny czas odpoczynku o 16 minut), zaś w trakcie kontroli nie przedstawiono żadnych dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej), uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków, co doprowadziło do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 100 zł z tytułu ww. naruszenia, sankcjonowanego przez lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd.

W tych okolicznościach GITD stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia, sankcjonowanego przez lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd, wniosła 1.100 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się również szczegółowo do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Zaznaczył, że skarżąca powołała się na składanie obszernych ustnych wyjaśnień w trakcie trwania kontroli, które w jej ocenie, nie zostały uwzględnione przez organ prowadzący postępowanie, jednak w aktach przedmiotowej sprawy twierdzenia skarżącej nie znalazły żadnego odzwierciedlenia. Według organu, poza jednym pismem, w którym skarżąca odniosła się tylko do części naruszeń stwierdzonych podczas kontroli, w aktach sprawy brak jest dowodów korzystania przez stronę z uprawnienia do czynnego udziału w postępowaniu. Organ odwoławczy podniósł, że zagubienie wydruku z tachografu obrazującego czas pracy Ł. G., nie może usprawiedliwiać odstąpienia od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków. Zauważył, że przepis art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 jednoznacznie precyzuje sposób dokumentowania dopuszczalnych odstępstw od przestrzegania norm czasu pracy, prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków. W ocenie organu odwoławczego, braki w dokumentacji w tym zakresie obciążają skarżącą z uwagi na fakt, iż to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek sprawowania należytego nadzoru nad pracą kierowców. Niedopilnowanie przez przedsiębiorcę powyższego obowiązku w żadnym wypadku nie może być uznane za okoliczność świadcząca o sprawowaniu takiego nadzoru w sposób skuteczny i efektywny.

Ponadto organ odwoławczy argumentował, iż powoływanie się przez skarżącą na fakt występowania utrudnień na drogach związanych z trwającymi remontami również jest okolicznością, której nie można uwzględnić na jej korzyść. Organ zgodził się, że trwające remonty będą wpływały na płynność przejazdu oraz stanowią utrudnienie w realizacji zadań przewozowych przez kierowców, jednakże nie mogą one stanowić podstawy do powoływania się przez profesjonalnego przewoźnika na niedające się przewidzieć nagłe okoliczności. Fakty te były bowiem znane przedsiębiorcy przed przystąpieniem do realizacji zadań przewozowych i należało to uwzględnić w takim stopniu, aby okoliczności te nie wpływały negatywnie na przestrzeganie norm socjalnych w transporcie. W ocenie organu odwoławczego, nie jest wystarczające samo zapewnienie, że przedsiębiorca dokłada wszelkich starań, aby przewozy odbywały się w bezpiecznych warunkach, w sytuacji gdy obiektywne dane w postaci zapisów z kart kierowców wskazują, że działania te nie są skuteczne. Przedsiębiorca w żaden sposób nie wykazał, iż egzekwuje od zatrudnionych kierowców przestrzegania warunków wynikających z obowiązków kierowcy, które jak twierdzi, każdy z zatrudnionych podpisuje wraz z umowa o pracę. GITD akcentował, że brak jest w aktach sprawy dokumentacji potwierdzającej stosowanie skutecznego nadzoru nad pracą kierowców w zakresie przestrzegania norm prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i odpoczynków.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowców w charakterze świadków, organ odwoławczy dowodził, iż zebrany materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych był w zupełności wystarczający i uprawniający do wydania zaskarżonej decyzji. W tym kontekście ponownie odwołał się do przepisu art. 12 rozporządzenia 561/2006, który jednoznacznie wskazuje na sposoby dokumentowania i dowodzenia przyczyn stosowania odstępstw od przestrzegania norm czasu pracy kierowców.

Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na charakter odpowiedzialności przedsiębiorcy w związku z naruszeniami popełnianymi przez kierowców. Zgodnie z przepisami utd za naruszenie tych przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 1 ww. ustawy. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 2 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2.000 zł za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy, natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany, w konsekwencji kontroli drogowej, zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 2, karą pieniężną w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do ww. ustawy, lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 zł oraz w wyniku kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie, na podstawie art. 92a ust. 3 utd, zależnie od średniej liczby zatrudnionych w przedsiębiorstwie w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli kierowców, karą pieniężną do 40.000 zł.

GITD dowodził, że odpowiedzialność przedsiębiorcy nie ma charakteru akcesoryjnego, lecz jest niezależna od odpowiedzialności prawnej innych podmiotów, tj. kierowcy lub zarządzającego transportem. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu, m.in. powinien sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe oraz mieć kontakt telefoniczny z kierowcą, który znajduje się w trasie.

Odnośnie do podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych art. 92b oraz 92c utd, Główny Inspektor Transportu Drogowego, po szczegółowej analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie stwierdził okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. Powołując się na utrwalone w tym zakresie orzecznictwo sądowoadministracyjne, GITD argumentował, że ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92c utd, powinien wykazać sam przedsiębiorca. Również w zakresie przesłanki odnoszącej się do siły wyższej, której przedsiębiorca przy zachowaniu szczególnej staranności nie byłby w stanie przewidzieć ani jej zapobiec, organ przyjął, że okoliczności te nie zostały na gruncie przedmiotowej sprawy stwierdzone. W przedmiotowej sprawie zarówno przedsiębiorca nie wykazał takich okoliczności, ani organ nie stwierdził ich wystąpienia.

We wniesionej skardze, działając w imieniu skarżącej, jej pełnomocnik - adwokat M. K., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Podniósł zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, art. 8 § 1, art 10 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 3, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 2 K.p.a.

Motywując swoje stanowisko pełnomocnik skarżącej stwierdził, że wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej decyzji, organ I instancji nie dokonał prawidłowej ani całościowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Pełnomocnik skarżącej przekonywał, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. za dowód w sprawie może służyć wszystko, co może pomóc w wyjaśnieniu sprawy, a nie jest niezgodne z prawem, w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oględziny. Ponadto organ prowadzący postępowanie obowiązany jest na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz do podejmowania działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Pełnomocnik skarżącej zauważył, iż art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, wprowadzając ograniczenia dowodowe w zakresie odstępstw od czasu pracy kierowców, odnosi się jedynie do sytuacji, kiedy odstąpienie jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. W innych przypadkach powinno stosować się art. 10 ust. 3 zd. 3 rozporządzenia nr 561/2006, który pozwala na korzystanie z wszelkich dostępnych środków dowodowych wskazujących, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności. Zaakcentował, że także polski ustawodawca nie wprowadził w tej mierze jakichkolwiek ograniczeń dowodowych. Tymczasem organy obu instancji pominęły dowody z zeznań świadków, które to zeznania byłyby przydatne do ustalenia, czy nie zachodzą przesłanki o jakich mowa w art. 92b ust. 1 oraz art. 93c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Zwrócił uwagę, że przedsiębiorca udzielał obszernych wyjaśnień w trakcie kontroli, udzielił również pisemnych wyjaśnień w toku postępowania administracyjnego, prowadzonego przez organ I instancji, dlatego był przekonany, że przyjęte wyjaśnienia będą wystarczające. Z tego powodu przedsiębiorca nie zgłaszał dalszych wniosków dowodowych, ani kolejnych, bardziej szczegółowych wyjaśnień. W przekonaniu skarżącej, dotychczas podjęte czynności były wystarczające do wykazania, że zachodzą przesłanki egzoneracyjne, o jakich mowa w art. 92b ust. 1 utd., stąd decyzja organu o nałożenia kary była zaskoczeniem. Zdaniem skarżącej, organ powinien był, skoro uznał przedstawione wyjaśnienia za niewystarczające, wezwać przedsiębiorcę do złożenia dalszych wniosków dowodowych, co wynika zarówno z obowiązków z art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., jaki i art. 8 § 1 K.p.a. W konsekwencji, skarżącej uniemożliwiono uwolnienie się od odpowiedzialności poprzez wykazanie, że prowadzi działalność zgodnie z art. 10 ust 1 i 2 rozporządzenia nr 561/2006. Według skarżącej, wbrew stanowisku organu odwoławczego, wykrytych naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców nie można uznać za regularne ani rażące. Kontrolowany okres obejmował 10 miesięcy, w trakcie których wykryto 12 naruszeń, zatem zaledwie nieco ponad jedno miesięcznie, przy czym czas większości z nich nie był znaczny, poniżej 20 minut. Nie może to świadczyć o wadliwej organizacji pracy, która uniemożliwiałby kierowcom przestrzeganie norm czasu pracy.

W końcowym fragmencie skargi podkreślono, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji trudno uznać za wyczerpujące, skoro w znacznej mierze ograniczały się do wielokrotnego przytoczenia treści przepisów, natomiast w jakimkolwiek stopniu nie odnosiły się do wyjaśnień złożonych w trakcie prowadzonej kontroli. Tym samym naruszone zostały przepisy art. 107 § 3 K.p.a. W takiej sytuacji organ odwoławczy powinien był uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Powyższe oznacza, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko zawarte w w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Z tego powodu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji z dnia 27 lipa 2018 r. stanowią przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 58). Zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Przy czym zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. r użyte w ustawie określenie - obowiązki lub warunki przewozu drogowego - oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155, z 2013 r. poz. 567 oraz z 2016 r. poz. 2206, z 2018 r. poz. 1480).

Ustawa o czasie pracy kierowców określa między innymi czas pracy kierowców wykonujących przewóz drogowy, zatrudnionych na podstawie stosunku pracy, obowiązki pracodawców w zakresie wykonywania przewozów drogowych, zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku, określonych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1, ze zm.) oraz umową europejską dotyczącą pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzoną w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087 oraz z 2008 r. Nr 190, poz. 1479), okresy prowadzenia pojazdów, obowiązkowe przerwy w prowadzeniu i gwarantowane okresy odpoczynku kierowców zatrudnionych na podstawie stosunku pracy, jak i niebędących pracownikami, wykonujących przewozy regularne na trasach nieprzekraczających 50 km pojazdami, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że doszło do naruszenia przepisów tej ustawy, polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, skróceniu dziennego czasu odpoczynku kierowców. Ustalenia w powyższym zakresie zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu zarówno decyzji organu pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego, a ponadto znajdują odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji publicznej podejmowane w toku niniejszej sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia.

W ocenie Sądu, w szczególności utrwalone w protokole kontroli okoliczności stanowią wystarczającą podstawę dla wykazania naruszeń, o których mowa w treści spornych decyzji. Dowody te zostały następnie prawidłowo ocenione, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 K.p.a. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 i art. 75 K.p.a., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów z wyjaśnień i przesłuchania kierowców.

Naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku obowiązuje organ do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 utd, w wysokości przewidzianej w załączniku nr 3 do przedmiotowej ustawy pod pozycją od nr 5.1 do 5.6.

Skarżąca zarzuciła natomiast organom orzekającym w sprawie naruszenie art. 92b i art. 92c ustawy.

W art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców: "Pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój".

W czasie kontroli organ analizuje dane dotyczące aktywności kierowców, zapisane zgodnie z omawianym wyżej przepisem, przez urządzenia rejestrujące zamontowane w pojeździe. Natomiast zeznania kierowców nie mogą ani zastąpić, ani podważyć danych rejestrowanych na bieżąco na wykresówkach i kartach pracy. Przepisy art. 6-9 dotyczą czasu prowadzenia pojazdów, przerw i odpoczynków.

Nie jest zatem dopuszczalne wykazywanie odstępstw od przepisów rozporządzenia zeznaniami kierowców lub innych osób. Podkreślenia wymaga, że kontrolą objęta została dokumentacja przedsiębiorcy dotycząca wykonywanych przewozów. W czasie kontroli oraz w toku postępowania skarżąca miała możliwość uzupełniania dokumentacji oraz składania wyjaśnień. Wskazywanie przez skarżącą, z powołaniem się na dokument "obowiązki kierowcy", że kierowcy posiadają wiedzę na temat przestrzegania dyscypliny pracy, przepisów i zarządzeń wynikających z obowiązujących przepisów, m.in. ustawy o transporcie drogowym, ustawy Prawo o ruchu drogowym, konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego CMR, Polskich umów dwustronnych w zakresie międzynarodowego transportu drogowego, innych przepisów i instrukcji dotyczących pracy i porządku w zakładzie pracy oraz przewozów krajowych i międzynarodowych, w ocenie Sądu, całkowicie uzasadniało odstąpienie organu od przeprowadzania dowodów, o jakie wnosiła skarżąca.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2017 r.(sygn. akt II GSK 4972, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych): "skoro w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 K.p.a."

Dodać należy, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że nie mogła wypowiadać się w sprawie, czy też przedłożyć dowodów, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Fakt, że organ wskazał stronie krótki termin na wypowiedzenie się odnośnie do zgromadzonych w aktach materiałów (art. 10 § 1 K.p.a.) nie stanowi naruszenia przepisów, gdyż strona nie wykazała, że ten termin spowodował niemożność przedstawienia dowodów mających wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej określonej w wysokości za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6).

Zgodnie z art. 92c ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Norma wynikająca z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy kierowców, aby transport drogowy wykonywany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Profesjonalny przewoźnik nie może bowiem skutecznie bronić się argumentem, że zachowań kierowcy nie mógł przewidzieć, bądź uznawać, że trwające remonty dróg stanowią utrudnienia w realizacji zadań przewozowych przez kierowców zgodnie z wymogami ustawy o czasie pracy kierowców. Zatem, zgodzić się przyjdzie z organem, że nie jest wystarczające samo zapewnienie, iż przedsiębiorca dokłada wszelkich starań, by przewozy odbywały się w bezpiecznych warunkach, w sytuacji gdy obiektywne dane w postaci zapisów z kart kierowców wskazują, że działania te nie są skuteczne. Przedsiębiorca w żaden sposób nie wykazał, iż egzekwuje od zatrudnionych kierowców przestrzeganie warunków wynikających z obowiązków kierowcy, które jak twierdzi każdy z zatrudnionych podpisuje wraz z umową o pracę. Brak jest w aktach sprawy dokumentacji potwierdzającej stosowanie skutecznego nadzoru nad pracą kierowców w zakresie przestrzegania norm prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i odpoczynków.

W przepisach art. 92a ust. 1 oraz 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, niedające się przewidzieć, a nie związane z doborem i świadomym zachowaniem pracowników. Przepis art. 92a ust. 1 ww. ustawy wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną, więc nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa.

Przedsiębiorca powinien tak kształtować swoje relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy, aby - przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru - nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek szkolenia oraz takiej organizacji pracy i nadzorowania czasu pracy kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie (art. 92b ust. 1). W niniejszej sprawie przedsiębiorca nie wykazał by wcielał w życie takie rozwiązania. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę, który powinien wykazać szczególną dbałość w zakresie przestrzegania przez kierowców czasu pracy, gdyż naruszenia w tym zakresie stwarzają zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż kierowca sam prowadzi pojazd oraz, że trasa przejazdu została tak zaplanowana, aby kierowca przestrzegał przepisów o czasie pracy, gdyż są to sytuacje typowe w stosunkach tego rodzaju (patrz: wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., IIGSK 205/14, CBOSA). Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za rezultat prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem przedsiębiorcę. Dla przyjęcia jego odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, że nastąpiło naruszenie obowiązków, nawet jeśli postało ono w sposób niezawiniony.

Z uwagi na powiedziane wyżej, przychylić się przyjdzie do stanowiska organu, że fakt występowania utrudnień na drogach związanych z trwającymi remontami jest okolicznością, której nie można uwzględnić na korzyść skarżącej. Remonty są zwykłą konsekwencją i koniecznością korzystania z dróg. Oczywistym jest, iż trwające remonty będą wpływały na płynność przejazdu oraz stanowią utrudnienie w realizacji zadań przewozowych przez kierowców. Jednakże nie mogą one stanowić podstawy do powoływania się przez profesjonalnego przewoźnika na niedające się przewidzieć nagłe okoliczności. Fakty te były bowiem znane przedsiębiorcy przed przystąpieniem do realizacji zadań przewozowych i należało to uwzględnić w takim stopniu, aby nie wpływało to negatywnie na przestrzeganie norm socjalnych w transporcie. Nadto powiedzieć przyjdzie, że za przesłanki egzoneracyjne określone w cytowanych przepisach ustawy o transporcie drogowym nie mogą zostać uznane podnoszone przez skarżącą okoliczności, iż w kontrolowanym okresie obejmującym 10 miesięcy wykryto jedynie 12 naruszeń, zaledwie nieco ponad jedno miesięcznie, przy czym czas większości z nich, nie był znaczny - poniżej 20 minut. Zwrócić uwagę przyjdzie, że przesłanki egzoneracyjne nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub osób, którymi się posługuje przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za które przedsiębiorca nie może odpowiadać (tak Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu w wyroku z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 28/15, CBOSA). Przestrzeganie reguł normatywnych dotyczących przestrzegania norm czasu pracy kierowców oraz odpoczynku należą do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową. Podkreślić przyjdzie, że ustawodawca w załączniku nr 3 pod pozycją 5.1, 5.2, 5.3. sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu już o czas powyżej 15 minut do jednej godziny; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut; skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny. W świetle przywołanych regulacji zarzuty skarżącej, iż uchybienia w zakresie czasu pracy kierowców były niewielkie, nie mają doniosłości prawnej.

Dodać przyjdzie, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy i czy poniósł karę za dokonane wykroczenie.

Zdaniem Sądu, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Organy inspekcji transportu drogowego nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i brak było podstaw do jego uzupełnienia. Organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa. Nie było konieczne przeprowadzanie z urzędu innych dowodów w szczególności na istnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność, co jak już wyżej podniesiono, ciąży na przewoźniku a nie organie inspekcji transportu drogowego. Nie naruszono więc art. 7 i art. 80 K.p.a. Należy zauważyć, że zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej (por. wyroki NSA: z 30 lipca 2015 r., II GSK 1475/14; z 8 stycznia 2014 r., II GSK 1507/12 - CBOSA). Wprawdzie organ administracji ma obowiązek ustalenia obiektywnie istniejącego stanu faktycznego sprawy, lecz strona nie może biernie oczekiwać na podjęcie stosownych czynności dowodowych przez organ z urzędu tak długo, aż możliwe stanie się wydanie decyzji pozytywnej.

Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne i wywiodły z nich prawidłowe wnioski. Sąd nie dopatrzył się naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy, stronniczy, pominęły przedłożone przez stronę dowody czy też przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.