III SA/Kr 1154/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-20	
Data wpływu	2025-08-22	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Ewelina Dziuban
Janusz Kasprzycki
Marta Kisielowska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Transport	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2025 nr 0 poz 1490; Art. 92a ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Firmy Przewozowej S. spółka jawna S. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 lipca 2025 r., nr SKO.TS/4123/25/2024 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 3 lipca 2025 r., znak SKO.TS/4123/25/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło w całości decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego (dalej: "Marszałek") z 28 czerwca 2024 r. orzekającą o nałożeniu na Firmę Przewozową S. sp. j. S. (dalej: "skarżąca") kary pieniężnej 12 000 złotych i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że nałożyło na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych.

Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1490 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") w zw. z art. 18b ust. 1 pkt 4 u.t.d. oraz l.p. 2.2.7 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

17 stycznia 2024 roku pracownicy Urzędu Marszałkowskiego przeprowadzili kontrolę wykonywania przez skarżącą krajowego drogowego przewozu osób. Podczas kontroli ustalono, że kierowca pojazdu należącego do skarżącej, realizując przewóz osób w tym dniu na podstawie zezwolenia nr [...], na linii komunikacyjnej K. – B., nie zafiskalizował wszystkich opłat wniesionych przez pasażerów, a tym samym nie wydał zgodnego z przepisami potwierdzenia wniesienia opłaty w postaci biletu.

Protokół kontroli nr [...] został podpisany przez dokonującego kontroli pracownika Urzędu Marszałkowskiego oraz przez kierowcę – J. K. Kierowca nie wniósł zastrzeżeń do protokołu.

Z załącznika do protokołu kontroli wynika, że o godz. 12:20 na przystanku pl. I. do autobusu marki Mercedes o nr rej [...] wsiadła kontrolującą, kupując bilet do B. i płacąc za niego 10 złotych. W pojeździe znajdowało się 9 osób. Na kolejnych przystankach wsiadło: Pl. I. – 2 pasażerów, AGH/UR – 1 pasażer, Muzeum [...] – 1 pasażer J. – 1 pasażer, R. M. - 2 osoby, K. – 1 osoba płacąc – kierowca nie zafiskalizował opłaty i nie wydał biletu, B. – 3 osoby – kierowca fiskalizował 1 opłatę, 1 bilet był miesięczny, P. Szpital – 4 osoby, J. – 1 osoba, W. Klasztor – 1 osoba, W. Cmentarz - wsiadł drugi kontrolujący płacąc 9 zł za bilet do B., nie otrzymał potwierdzenia wniesienia opłaty, kierowca nie zafiskalizował opłaty. Wraz z kontrolującym wsiadły jeszcze 4 osoby, w tym 3 płacąc za przejazd. Kierowca pobrał opłaty, a po odjeździe zafiskalizował przejazd 3 osób do P., nie wydając biletów. Kontrolujący oczekiwał przy kierowcy na bilet. W P. wysiadł 1 pasażer. Na przystanku B. wsiadła 1 osoba płacąc za przejazd, kierowca nie zafiskalizował opłaty, nie wydał biletu. Po odjeździe kierowca nabił na kasie bilet z W. do P., bilet wyrzucił do kosza. W m. T. oraz S. wsiadły po 1 osobie płacą za przejazd. Kierowca nie fiskalizował opłat, nie wydał potwierdzeń.

Na przystanku końcowym B. o godz. 13:28 przeprowadzono kontrolę dokumentów. Kierowca okazał zezwolenie [...] wraz z rozkładem jazdy.

W protokole zawarto informację, iż łącznie biletów nie wydano 8 pasażerom. Kierowca do protokołu nie wniósł zastrzeżeń i uwag, oświadczył, że nie nadąża fiskalizować wszystkich biletów w związku z korkami na drodze i brakiem czasu.

Pismem z 19 stycznia 2024 roku skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów u.t.d. W załączeniu zawiadomienia przekazano również kopię protokołu kontroli nr [...] wraz z załącznikiem. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone skarżącej 30 stycznia 2024 roku.

W odpowiedzi skarżąca wniosła o nałożenie kary na kierowcę, zgodne z art. 92 ust. 1 u.t.d. i z lp. 6.3. załącznika nr 1 do u.t.d. oraz wyjaśniła, że kierowcy są przeszkoleni w zakresie obowiązków związanych z fiskalizacją sprzedaży. Na dowód do pisma zostało dołączone oświadczenie kierowcy w zakresie obsługi kasy fiskalnej oraz informacja o zasadach ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących specjalnych, przez osoby prowadzące ewidencję.

Decyzją z 28 czerwca 2024 r. Marszałek nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 12000 złotych. W uzasadnieniu organ wskazał, że łącznie pomiędzy przystankami "K. Plac I." a "B. Plac G." w dniu 17 stycznia 2024 r. nie zostały zafiskalizowane bilety sześciorgu pasażerom, a tym samym nie zostały im wydane potwierdzenia wniesienia opłaty w postaci biletu.

Marszałek uznał, iż zgodnie z u.t.d. kara należy się za każde naruszenie obowiązku, a nie za naruszenie każdego obowiązku. O ile więc kolejne niewydania biletu cały czas naruszają ten sam obowiązek, to stanowią kolejne jego naruszenia, za które należy się kara. W ocenie organu, ustawa wyraźnie wskazuje, iż kara nakładana jest za "niewydanie" potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd (tj. za każdy przypadek "niewydania"), a nie za naruszenie obowiązku (co może nastąpić wielokrotnie).

Organ zwrócił uwagę, iż podczas kontrolowanego przejazdu, opłaty które były fiskalizowanie przez kierującego, nie zawsze odpowiadały rzeczywistości, czego dowodem jest choćby bilet wydany dla kontrolującej z godziny 12:19:48, która wsiadła na przystanku "K. Plac I.", a pomimo tego kierujący wydał bilet z przystanku poprzedzającego - początkowego "K. W.". Jak również kolejne bilety w K. były wydawane z przystanku początkowego - 11 biletów.

Organ I instancji stwierdził również, iż skarżąca błędnie skalkulowała czasy przejazdu uwzględnione w rozkładzie jazdy, będącym załącznikiem do zezwolenia [...]. Kontrola odbyła się w typowy dzień powszedni – w środę, w godzinach pomiędzy szczytem przewozowym, nie stwierdzono poważnych utrudnień drogowych, a mimo to na czterech przystankach w K. autobus był opóźniony o 4 minuty, a na końcowym w B. o 10 minut.

W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art 77, art. 80, art. 107 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, nieuwzględnienie dowodów w sprawie, w tym zapisów protokołu kontroli,

- nieuprawnioną interpretację rozszerzającą treści zał. nr 3 Ip. 2.7 u.t.d., poprzez dodanie do zapisu ustawowego treści tj. "za każde niewydanie biletu".

Zdaniem skarżącej w trakcie kontroli drogowej stwierdzono naruszenia, których treść absolutnie nie zasługuje na akceptację. W protokole kontroli wpisano, że "Łącznie nie wydano biletów 8 pasażerom". Tymczasem zgodnie z opisem stwierdzonego naruszenia tylko w 3 przypadkach rzeczywiście kierowca nie zafiskalizował, czyli nie nabił na kasę fiskalną i nie wydał biletu zakupionego przez pasażera na przystankach ul. K. w 1 przypadku (organ w protokole błędnie wpisał nazwę, co należy podważyć w zakresie wartości dowodowej protokołu, bowiem wykonywana przez jego przedsiębiorstwo linia autobusowa nie jeździ przez ul K.) oraz w miejscowości T. i miejscowości S. w 2 przypadkach.

Decyzją z 3 lipca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło w całości decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że nałożyło na skarżącą karę pieniężną w kwocie 10 000 złotych.

Zdaniem Kolegium ze sporządzonego protokołu (do którego kierowca nie wniósł zastrzeżeń) wynika, że kierowca w przypadku 5 pasażerów (a nie jak przyjął organ pierwszej instancji 6 pasażerów) nie zafiskalizował opłaty i nie wydał biletu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium zwróciło uwagę, że tylko za te nieprawidłowości na przewoźnika została nałożona kara.

Dokonując analizy zapisów sporządzonego w sprawie protokołu Kolegium stwierdziło, iż wynika z niego, że sytuacja niezafiskalizowania i niewydania biletu miała miejsce na przystanku K. – K. - 1 pasażer, K. B. – 1 pasażer (z protokołu wynika, że na tym przystanku wsiadły 3 osoby, jedna z biletem miesięcznym i kierowca zafiskalizował 1 opłatę), W. Cmentarz - 1 pasażer, T. - 1 pasażer, C. (S.) - 1 pasażer. Zdaniem SKO ze sporządzonych materiałów nie wynika. aby sytuacja taka miała miejsce na przystanku K. AGH/UR, jak przyjął organ pierwszej instancji.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów zwrócił uwagę, że w rozkładzie jazdy na kontrolowanej linii znajduje się przystanek "K. – K." , dlatego wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i protokole na przystanek "K. – K." potraktować należy jako oczywistą omyłkę pisarską.

Kolegium stwierdziło, że ze zgromadzonego w sprawie materiału bezspornie wynika, że w czasie kontrolowanego przewozu przewoźnik nie zafiskalizował i nie wydał pasażerom łącznie 5 biletów. W związku z tym należało stwierdzić pięciokrotne naruszenie warunków wykonywania przewozów, o którym mowa jest w l.p. 2.7 załącznik nr 3. (5 x 2 000 zł = 10 000 zł). Zdaniem Kolegium naruszenie opisane w l.p. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na niewydaniu pasażerowi przed rozpoczęciem przewozu wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd, należy odczytywać w kontekście art. 18b ust. 1 pkt 4 u.t.d. (należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących). Dlatego, tylko wydanie pasażerowi "biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących", stanowi realizację zasady wynikającej z tego przepisu i uniemożliwia przypisanie przewoźnikowi naruszenia opisanego w l.p. 2.7 załącznika nr 3 do ustawy.

Ponadto SKO wskazało, że zgodnie z art. 111 ust. 3a pkt 1 o podatku od towarów i usług, podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży. Podkreśliło, iż w świetle cytowanych wyżej przepisów zasadą powinno być, że wydanie biletu/paragonu następuje najpóźniej równocześnie z przyjęciem należności od pasażera. Kara za ustalone naruszenia jest liczona za każde naruszenie i jest to iloczyn ustalonych przez kontrolerów przypadków niewydania biletu i kwoty 2 000 zł.

SKO zwróciło uwagę, iż zgodnie z ustawą kara należy się za każde naruszenie obowiązku, a nie za naruszenie każdego obowiązku. Dlatego kolejne niewydania biletu cały czas naruszają ten sam obowiązek i stanowią kolejne jego naruszenia, za które należy się kara. Każdorazowy więc brak wydania biletu pasażerowi stanowi kolejne naruszenie określonego prawem obowiązku za który należy się kolejna (odrębna) kara.

Odnosząc się do złożonego odwołania, Kolegium podzieliło stanowisko skarżącej że w sytuacji, gdy w trakcie kontroli, kontrolerzy wykonują dokumentację zdjęciową np. biletów, czy też kierowca udostępnił "rolki z kasy fiskalnej" informacja o powyższych czynnościach powinna być uwidoczniona w sporządzonym protokole. Organ zaznaczył jednak, że powyższe uchybienie nie ma w niniejszej sprawie wpływu na wydanie rozstrzygnięcie. Również wobec szczegółowego opisania w protokole stwierdzonych naruszeń, zaznaczenie w rubryce protokołu - liczba stwierdzonych naruszeń - 1, zdaniem Kolegium nie wpływa na wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy stwierdził, że to na przewoźniku spoczywa ciężar udowodnienia, iż jako podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby obalić domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji z naruszenie:

- art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, że w trakcie postępowania administracyjnego strona okazała i udostępniła wszelką posiadaną dokumentację związaną ze sprawą, a organ odmówił wartości dowodowej zaoferowanym dowodom i wyjaśnieniom, opierając się wyłącznie na "obserwacji".

Ponadto zarzuciła SKO w Krakowie niezgodną z intencją ustawodawcy interpretację co do kumulatywnego naliczenia kary za niewydanie pasażerowi biletu.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, względnie o uchylenie decyzji w całości dotyczącej sposobu naliczania kary, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie.

Należy wskazać, że w sprawie okolicznością niesporną był fakt przeprowadzenia kontroli w pojeździe należącym do skarżącej 17 stycznia 2024 r. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr [...] oraz załączniku do protokołu kontroli, które zostały podpisane przez kontrolującego oraz kierowcę, kierowca nie wniósł zastrzeżeń do protokołu. Okolicznością kwestionowaną przez skarżącą w toku postępowania była ilość stwierdzonych naruszeń, odpowiedzialność skarżącej za naruszenia oraz wysokość kary (dopuszczalność sankcjonowania za każde naruszenie).

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń, numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń, wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.

W przepisie art. 18b ust. 1 u.t.d. ustawodawca określił zasady, w oparciu o które wykonywane są przewozy regularne w transporcie drogowym. Jedną z tych zasad jest to, aby należność za przejazd była pobierana zgodnie z cennikiem opłat, zaś pasażer – płacąc za usługę – otrzymał potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących (pkt 4 wyżej wskazanego przepisu). Jak stanowi l.p. 2.7 załącznika nr 3, ustawodawca przewidział karę 2 000 zł za niewydanie pasażerowi przed rozpoczęciem przewozu wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd.

Na wstępie należy wskazać – odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy przepisów postępowania, że podstawę ustaleń w sprawie stanowił protokół kontroli, a skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła dowodów podważających zawarte w nim ustalenia.

Protokół kontroli sporządzony na podstawie art. 74 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.t.d. stanowiący dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone jednakże przepis ten nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych (art. 76 § 3 k.p.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że protokół kontroli drogowej jest podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (zob. np. wyroki NSA z dnia: 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 867/18; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17).

W załączniku do protokołu kontroli kontrolujący opisał stwierdzone naruszenia. Protokół oraz załącznik zostały podpisane przez kontrolującego i kierowcę. Wynika z niego, że o godz. 12:20 na przystanku pl. I. do autobusu marki Mercedes o nr rej [...] wsiadła kontrolującą kupując bilet do B. płacąc za niego 10 złotych. W pojeździe znajdowało się 9 osób. Na kolejnych przystankach wsiadło: Pl. I. – 2 pasażerów, AGH/UR – 1 pasażer, Muzeum [...] – 1 pasażer J. – 1 pasażer, R. M. - 2 osoby, K. – 1 osoba płacąc – kierowca nie zafiskalizował opłaty i nie wydał biletu, B. – 3 osoby – kierowca fiskalizował 1 opłatę, 1 bilet był miesięczny, P. Szpital – 4 osoby, J. – 1 osoba, W. Klasztor – 1 osoba, W. Cmentarz - wsiadł drugi kontrolujący płacąc 9 zł do B., nie otrzymał potwierdzenia wniesienia opłaty, kierowca nie zafiskalizował opłaty. Wraz z kontrolującym wsiadły jeszcze 4 osoby, w tym 3 płacąc za przejazd. Kierowca pobrał opłaty, a po odjeździe zafiskalizował przejazd 3 osób do P. nie wydając biletów. Kontrolujący oczekiwał przy kierowcy na bilet. W P. wysiadł 1 pasażer. Na przystanku B. wsiadła 1 osoba płacąc za przejazd, kierowca nie zafiskalizował opłaty, nie wydał biletu. Po odjeździe kierowca nabił na kasie bilet z W. do P., bilet wyrzucił do kosza. W m. T. oraz S. wsiadły po 1 osobie płacą za przejazd. Kierowca nie fiskalizował opłat, nie wydał potwierdzeń.

Na przystanku końcowym B. o godz. 13:28 przeprowadzono kontrolę dokumentów. Kierowca okazał zezwolenie [...] wraz z rozkładem jazdy. W protokole zawarto informację, iż łącznie biletów nie wydano 8 pasażerom. Kierowca do protokołu nie wniósł zastrzeżeń i uwag, oświadczył, że nie nadąża fiskalizować wszytkach biletów w związku z korkami na drodze i brakiem czasu.

Do akt dołączono zdjęcia kopii biletów (15) sporządzone podczas kontroli w dniu17 stycznia 2024 r. oraz kopię biletu wydanego kontrolującemu (1) – nie były one częścią protokołu kontroli, ale stanowiły podstawę do dokonania przez organ II instancji ustaleń faktycznych – polegających na przyjęciu, że kierowca nie wydał pięciu, a nie jak przyjął organ I instancji - sześciu potwierdzeń uiszczenia opłaty za przejazd. Zdaniem Sądu – zgodnie z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. organ powinien dokonać ustaleń faktycznych w oparciu o całokształt materiału dowodowego, a zatem dopuszczalne było oparcie ustaleń faktycznych na sporządzonych fotografiach – tym bardziej, że na ich podstawie doszło ograniczenia odpowiedzialności skarżącej w stosunku do ustaleń wskazanych w załączniku do protokołu. Prawidłowo również przyjął organ II instancji, że wskazanie w protokole, że stwierdzono jedno naruszenie – w zestawieniu z jego treścią oraz całokształtem okoliczności sprawy, nie wykluczało nałożenia na skarżącą kary za wszystkie stwierdzone naruszenia.

Podkreślić należy, że kierowca nie wniósł zastrzeżeń do protokołu, lecz potwierdził, że z uwagi na rozkład jazdy i konieczność jego przestrzegania, nie ma czasu fiskalizować wszystkich transakcji.

Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej. Uwzględniając cel, jak również logikę czynności kontrolnych przeprowadzanych przez uprawnione organy administracji publicznej na podstawie ustawy o transporcie drogowym wskazuje się, że istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10; wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1224/04).

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca, nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie stawianych organom zarzutów. Skarżąca kwestionowała swoją odpowiedzialność, zaznaczając, że za brak wydania biletu powinien odpowiadać kierowca, a ponadto wskazywała, że powinna zostać obciążona ewentualnie karą za niewydanie trzech biletów, nie przedstawiła jednak na tę okoliczność żadnych dowodów, jak choćby wydruków z kasy fiskalnej, które potwierdzałyby zarzuty skarżącej.

Tym samym, za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Zaznaczyć należy, że uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można byłoby mówić wyłącznie w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Tymczasem jak wskazano powyżej, organy przeprowadziły postępowanie dowodowe, a wyprowadzone z oceny materiału dowodowego wnioski znajdują potwierdzenie w treści dowodów, odpowiadają wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy.

Sąd nie podzielił również podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określa w szczególności załącznik nr 3 do u.t.d., którego lp. 2.7 stanowi, że za niewydanie pasażerowi przed rozpoczęciem przewozu wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd, z wyłączeniem taksówki, kara pieniężna wynosi 2000 zł.

Sąd podziela stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji, a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (z dnia 28 sierpnia 2024 r., III SA/Kr 931/24), że kara należy się za każde naruszenie obowiązku, a nie za naruszenie każdego obowiązku. O ile zatem, kolejne niewydania biletu cały czas naruszają ten sam obowiązek, to stanowią kolejne jego naruszenia, za które należy się kara. W przypadku naruszenia z l.p. 2.7. kara nakładana jest za "niewydanie" potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd (tj. za każdy przypadek "niewydania" biletu), zatem prawidłowo przyjęto w zaskarżonej decyzji, że kara powinna stanowić pięciokrotność kwoty 2000 zł.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy – organ II instancji prawidłowo zmienił ustalenia faktyczne na korzyść skarżącej i nałożył karę w wysokości niższej niż organ I instancji, z prawidłowym zastosowaniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.