Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi S. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis oddala skargę;

Przedmiotem skargi wniesionej przez Spółdzielnię Ś. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca lub Spółdzielnia) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO lub organ odwoławczy) z [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: organ I instancji lub Prezydent) z [...] października 2018 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 117 000 euro.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2017 roku (data nadania w placówce pocztowej)

Spółdzielnia wystąpiła o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 117

000 euro. Wraz z wnioskiem przedstawiła dowód zakupu urządzenia N.

z 20 grudnia 2016 r. na kwotę 117 000 euro.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. organ I instancji odmówił wydania

zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 117.000 euro. W następstwie

rozpatrzenia zażalenia, SKO postanowieniem z dnia ... marca 2018r., znak

[...], uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i sprawę przekazało

organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Następnie postanowieniem nr [...]z dnia [...]

kwietnia 2018 r. organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de

minimis na kwotę 117.000 euro. W następstwie rozpatrzenia zażalenia, SKO

postanowieniem z dnia 17 lipca 2018r., znak [...], uchyliło w całości

zaskarżone postanowienie i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego

rozpoznania.

Ponownie rozpatrując wniosek Strony, organ I instancji postanowieniem nr

[...] z dnia 10 października 2018r. odmówił wydania

zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 117.000 euro.

W uzasadnieniu wykazał, iż wobec dokonania wydatku niezgodnie z

przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia

2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (t.j.

Dz. U. z 2015 r., poz. 1023; dalej: rozporządzenie w sprawie zfron) odmowa wydania

zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 117.000 euro jest uzasadniona.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Strona zarzuciła wydanemu

orzeczeniu błędne przyjęcie, że dokonanie wydatku przekraczającego wartość

środków pochodzących ze zwolnienia od podatku od nieruchomości w roku 2015 i

2016 powoduje niemożliwość wydania zaświadczenia o pomocy de minimis.

SKO postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymało

w mocy powyższe postanowienie organu I instancji.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano m. in. art. 127 § 2 w związku z

art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania

administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.).

W uzasadnieniu postanowienia powołano treść § 8 rozporządzenia w sprawie

zfron. Wyjaśniono, że intensywność pomocy, o której mowa w § 2 ust. 2

rozporządzenia, wynosi do 100% poniesionych wydatków, przy czym: zwolnienia, o

których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji w związku z art. 7 ust.

2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 12

ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym i art. 7 ust. 2 pkt 4

ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym, art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt

2 ustawy o rehabilitacji, mogą być przeznaczone na pokrycie tych wydatków w

wysokości nieprzekraczającej 81% wartości tych zwolnień.

Organ odwoławczy stwierdził, powołując się na orzecznictwo sądowe, że

wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis w pierwszej kolejności wymaga

sprawdzenia wysokości udzielonych stronie zwolnień z podatku od nieruchomości, a

następnie na tej podstawie ustalenia limitu 81 % wartości zwolnień o którym mowa w

§ 8 rozporządzenia w sprawie zfron. Wskazał, że wartości uzyskanego zwolnienia

wynikającego z przedłożonych przez Spółdzielnię deklaracji na podatek od

nieruchomości w 2015 wyniosła 253 354,00 zł, natomiast wartość tego zwolnienia w

2016 r. wyniosła 314 995,00 zł. Uwzględniając powyższe dane organ odwoławczy

wyjaśnił, że wartość wydatku nie powinna przekroczyć kwoty 460 362,69 zł (81 %

wysokości zwolnień z podatku od nieruchomości w 2015 r. i 2016 r.).

Organ odwoławczy ustalił, że zakup urządzenia N. w kwocie 117

000,00 euro jest równy kwocie 515 841,00 zł, przeliczając według średniego kursu

walut obcych Narodowego Banku Polskiego z dnia dokonania operacji tj. z dnia 22

grudnia 2016 r. (4,4089). A zatem, skoro Spółdzielnia przeznaczyła kwotę 515 841,00

zł., jako środki pochodzące ze zwolnienia od podatku od nieruchomości za rok 2015 i

2016, na zakup urządzenia N., co przekracza 81% wartości zwolnień

(460 362,69 zł - kwota stanowiąca 81% wartości zwolnienia z podatku od

nieruchomości uzyskanego w latach 2015 - 2016), to odmowa wydania

zaświadczenia była uzasadniona.

W skardze na powyższe postanowienie Spółdzielnia zarzuciła błędne

przyjęcie, że dokonanie wydatku przekraczającego wartość środków pochodzących

ze zwolnienia od podatku od nieruchomości w roku 2015 i 2016 powoduje

niemożliwość wydania zaświadczenia o pomocy de minimis.

Spółdzielnia nie kwestionuje, że intensywność pomocy pochodzącej ze

zwolnień od podatku od nieruchomości, zgodnie z § 8 pkt 1 rozporządzenia w

sprawie zfron, nie powinna przekraczać 81% wartości tych zwolnień. Przekroczenie

limitu 81% w żaden sposób nie może jednak prowadzić do odmowy wydania przez

organ zaświadczenia o pomocy de minimis. Takie przekroczenie może jedynie

skutkować wydaniem zaświadczenia w kwocie odpowiadającej limitowi 81% oraz

obowiązkiem ze strony Spółdzielni do przekazania mylnie wydatkowanych środków z

powrotem na konto zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Zdaniem Skarżącej nie powinno budzić wątpliwości, że odmowa wydania

zaświadczenia nie była prawidłowa skoro organ miał możliwość wydania

zaświadczenia o pomocy de minimis na niższą kwotę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami

m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U.

z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności

administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie

mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy

postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami

uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z

art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak

związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z

zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd

doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w

sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj. z 2018 r. poz. 1808 ze zm.), podmioty

udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że

udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w

rolnictwie lub rybołówstwie.

Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie

jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga

przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes

prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Stosownie do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2

k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie

potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ

ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ

administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w

koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).

Na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o

rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j.

Dz. U. z 2019 r., poz. 1172) prowadzące zakład pracy chronionej spełniający

warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b) w stosunku do tego zakładu jest

zwolniony z podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, na zasadach określonych

w przepisach odrębnych. Wspomniane w powołanym przepisie zasady zwolnienia

prowadzących zakłady pracy chronionej od podatku od nieruchomości określone

zostały w art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach

lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170). Z treści tego przepisu wynika, że zwolnieni

od podatku od nieruchomości są prowadzący zakłady pracy chronionej w zakresie

przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało

potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej -

zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania

znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi

zakłady pracy chronionej.

Z kolei, zgodnie § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie zfron rodzaje

wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, 5, 6 i 8 oraz, o których mowa w ust. 1 pkt

4, 7, 9, 10, 12 i 13 o ile stanowią przysporzenie korzyści dla pracodawcy, poniesione

ze środków, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji - w

związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach

lokalnych, art. 12 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym i

art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym - do

których pracodawca nabył prawo po dniu 14 maja 2004 r., stanowią pomoc de

minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia

2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii

Europejskiej do pomocy de minimis.

Zgodnie z treścią § 8 rozporządzenia w sprawie zfron intensywność pomocy, o

której mowa w § 2 ust. 2, wynosi do 100 % poniesionych wydatków, przy czym

zwolnienia, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji

zawodowej w związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o

podatkach i opłatach lokalnych, art. 12 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r.

o podatku rolnym i art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku

leśnym, art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 ustawy o rehabilitacji, mogą być przeznaczone

na pokrycie tych wydatków w wysokości nieprzekraczającej 81 % wartości tych

zwolnień.

W rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo stwierdziły, w oparciu o stosowne

deklaracje podatkowe, wysokość zwolnień Skarżącej z podatku od nieruchomości w

2015 r oraz 2016 r. i na tej podstawie wyliczyły limit 81% wartości ww. zwolnień na

poziomie 460 362,69 zł. Następnie odniosły ten limit do zakupu urządzenia N.

Machine za 117 000 euro, co odpowiada kwocie 515 841,00 zł. Na tej podstawie

organy stwierdziły, że Skarżąca występując z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o

pomocy de minimis wskazała wydatek, którego kwota znacznie przekracza limit 81 %

wartości zwolnienia.

Skarżąca nie kwestionuje powyższych okoliczności, uważa jednak, że

przekroczenie limitu 81 % wartości zwolnień, o którym mowa w § 8 pkt 1

rozporządzenia w sprawie zfron, nie powinno prowadzić do odmowy wydania

zaświadczenia o pomocy de minimis, ponieważ organ w takiej sytuacji może wydać

zaświadczenie na niższą kwotę.

Odnosząc się do stanowiska Skarżącej Sąd stwierdza, że jest ono

bezzasadne, albowiem nie znajduje oparcia we wskazanych powyżej przepisach.

Przekroczenie przez Spółdzielnie przy zakupie urządzenia N. limitu

zwolnień nie upoważniało w ogóle organu do wydania zaświadczenia o pomocy de

minimis.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.