Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 11 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Marcelina Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2022 roku sprawy ze skargi A Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Łowiczu nr XLIII/268/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łowicza fragment obszaru urbanistycznego Kostka w rejonie ulic Powstańców 1863 roku – Kaliskiej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 9 pkt 7; 2. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 9 pkt 2 w następującej części "ograniczone do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów"; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Rady Miejskiej w Łowiczu na rzecz strony skarżącej A Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w Ł. kwotę 897 (osiemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.

A Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Ł. zaskarżyła uchwałę Rady Miejskiej w Łowqiczu z 30 czerwca 2005 r. nr XLIII/268/2005 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta Łowicz fragment obszaru urbanistycznego [...] w rejonie ulic A – B.

Zaskarżonej uchwale strona zarzuciła naruszenie:

- art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w sposób sprzeczny z przepisami powszechnie obowiązującego prawa o randze ustawowej;

- art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez wprowadzenie zaskarżonymi przepisami uchwały, wbrew treści przywołanego przepisu, zakazu sytuowania na terenie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zakładowej oczyszczalni ścieków;

- art. 42 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. (obowiązującej w dacie uchwalania zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego- obecnie art. 83 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne) poprzez wprowadzenie zaskarżonymi przepisami uchwały, wbrew treści przywołanego przepisu, zakazu sytuowania na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zakładowej oczyszczalni ścieków;

- art. 2 pkt 14 i art. 10 pkt 2 (zarzut postawiony w dalszej części postepowania) ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - u.z.w.o.ś, poprzez wykluczenie przez przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwości budowy w tym terenie zakładowej oczyszczalni ścieków, pomimo iż zgodnie z przepisami prawa stanowi ona urządzenie kanalizacyjne.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności części zapisów zaskarżonej uchwały, tj.:

a) § 9 pkt 2, zgodnie z którym, dopuszczalne jest wyposażanie terenów w sieci infrastruktury technicznej innych mediów oraz inne urządzenia infrastruktury technicznej ograniczone do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów, pod warunkiem zachowania pozostałych ustaleń niniejszego planu oraz interesów osób trzecich;

b) § 9 pkt 6, statuującego odprowadzanie ścieków bytowych i przemysłowych do komunalnych urządzeń kanalizacyjnych;

c) § 9 pkt 7 nakazującego odprowadzanie ścieków przemysłowych do zewnętrznych urządzeń kanalizacyjnych - z warunkiem realizacji niezbędnych urządzeń podczyszczających w celu zachowania wymaganej przepisami szczególnymi jakości odprowadzanych ścieków.

d) § 24, zgodnie z którym ustala się następujące przeznaczenie i szczególne warunki zagospodarowania oraz ograniczenia w użytkowaniu dla terenu, który został oznaczony symbolem 5.85.P,U. (teren przy ulicy B): 1) przeznaczenie - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów i tereny zabudowy usługowej; 2) zasady i warunki zagospodarowania: a) budynki o wysokości do 12m, b) dopuszczalna realizacja zespołów garaży i parkingów, c) udział powierzchni terenu biologicznie czynnej co najmniej 30%, d) dopuszczalna realizacja pełnych ogrodzeń o wysokości do 2,5m spełniających rolę ekranów izolacyjnych.

Na podstawie powołanych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zdaniem spółki kwestionowana uchwała, w zaskarżonej części, dotyczącej szczegółowo wymienionych w treści skargi przepisów, jest niezgodna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, w związku z czym konieczne jest stwierdzenie jej nieważności.

Uzasadniając zarzuty skargi spółka wskazała, że przedmiotowe zapisy zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, są sprzeczne z przepisami powszechnie obowiązującymi, stojącymi w hierarchii aktów prawnych wyżej niż akty prawa miejscowego, a to z ustawami oraz rozporządzeniami. W szczególności z ustawą z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków, z ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (obowiązującą w dacie uchwalania miejscowego planu, ale także z ustawą aktualnie obowiązującą w tym zakresie, tj. z ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne), oraz z ustawą z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zdaniem spółki wprawdzie w ramach władztwa planistycznego gmina jest uprawniona do ustalania w miejscowym planie przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania warunków zabudowy terenu, to jednak stosowanie prawa winno odbywać się zgodnie z wykładnią systemową, powinno się odbywać w sposób, który zapewnia spójność i brak sprzeczności systemu prawa oraz komplementarność regulacji prawnych w danym zakresie. W ocenie spółki, te zasady nie zostały w okolicznościach niniejszej sprawy zachowane, zaś miejscowy plan został uchwalony i jest interpretowany w sposób rażąco sprzeczny z przepisami ustaw o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w opisanej w zaskarżonej części. Spółka wskazała, że stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. jednym z elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest część w której określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W zakresie powyższym mieszczą się postanowienia, co do sposobu oczyszczania i odprowadzania ścieków. Wprawdzie Rada Miasta Łowicza wywiązała się z tego obowiązku, wprowadzając przepisy dotyczące opisanych zasad, niemniej w ocenie spółki, są one rażąco sprzeczne z przepisami powszechnie obowiązującego. Zdaniem spółki redakcja i wykładnia zapisów zaskarżonego planu wskazuje na odmienne, sprzeczne z przepisami powszechnie obowiązującego prawa rozumienie obowiązku odprowadzania ścieków do komunalnych urządzeń kanalizacyjnych (zewnętrznych) oraz obowiązek odprowadzania ścieków bytowych i przemysłowych do komunalnych urządzeń kanalizacyjnych. Jest on bowiem, zgodnie z brzmieniem uchwały, interpretowany jako całkowity zakaz sytuowania na tym terenie zakładowych oczyszczalni ścieków, co jest sprzeczne zarówno z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, jak i z przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zakładowa oczyszczalnia ścieków stanowi element infrastruktury przemysłowej ściśle technologicznie i organizacyjnie powiązany z prowadzoną w zakładzie działalnością przetwórczą. Zakładowa oczyszczalnia ścieków przemysłowych powstających w toku prowadzonej produkcji stanowi element zakładu przemysłowego spółki. Z tego względu, za niezgodny z przepisami powszechnie obowiązującego prawa rangi ustawowej, oraz nadmiernie restrykcyjny, należy uznać zapis § 9 pkt 2 uchwały. Określenie w miejscowym planie, że urządzenia infrastruktury technicznej mogą być usytuowane wyłącznie do obsługi poszczególnych terenów prowadzi do sytuacji, w której spółka nie może wybudować zakładowej oczyszczalni ścieków przemysłowych w planowanej przez nią lokalizacji, bowiem zakład przetwórstwa owocowo-warzywnego, z którym oczyszczalnia ta ma być nierozerwalnie związana, i którego obsługę ma zapewniać, położony jest już w innym obszarze urbanistycznym, a więc w innym "terenie". Wskazany zapis planu nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia ani potwierdzenia w przepisach aktów prawnych wyższego rzędu, co powinno skutkować stwierdzeniem jego nieważności.

Dalej spółka wskazała, że stosowane w zaskarżonych przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie wskazujące na konieczność odprowadzania ścieków do komunalnych urządzeń kanalizacyjnych nie jest równoznaczne z obowiązkiem odprowadzania ich do komunalnej oczyszczalni ścieków. Tym bardziej zatem, jako naruszający przepisy powszechnie obowiązującego prawa, należy potraktować wywodzony z zaskarżonych zapisów planu zakaz sytuowania oczyszczalni ścieków na tym terenie. Podkreślono, że ustawa o utrzymaniu porządku i czystości w gminach wymienia obowiązki, jakie spoczywają na właścicielach nieruchomości w zakresie urządzeń kanalizacyjnych (art. 5 ust. 1 pkt 2). Spółka, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, dotyczące budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, a nie oczyszczalni przyzakładowej, uznała, że w drodze analogii możliwe jest odpowiednie zastosowanie tez w nim zawartych w przypadku zamiaru budowy zakładowej oczyszczalni ścieków. Zdaniem spółki, możliwe jest w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie w sprawie poglądów orzeczniczych dotyczących przydomowej oczyszczalni ścieków także w takim zakresie, w jakim poglądy te odnoszą się do wzajemnej relacji pomiędzy przepisami prawa miejscowego, wyrażonymi w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego a przepisami aktów prawa powszechnie obowiązującego. Zdaniem skarżącej brak jest podstaw by różnicować zasady formułowania i interpretacji zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem systemu prawa powszechnie obowiązującego w zakresie możliwości budowy oczyszczalni ścieków przydomowych i zakładowych, tym bardziej że określenie "przydomowa oczyszczalnia ścieków" nie jest określeniem wprost zdefiniowanym w przepisach prawa ale określeniem potocznie stosowanym w odniesieniu do indywidualnych systemów służących do oczyszczania ścieków (zazwyczaj chodzi o systemy oczyszczania ścieków bytowych jednak nie wyklucza to także możliwości oczyszczania ścieków przemysłowych). Określenie "przydomowa oczyszczalnia ścieków" stosowane w zasadzie jedynie do

odróżnienia jej od infrastruktury komunalnej. W ocenie skarżącej, zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nakłada na właścicieli nieruchomości położonych w terenie objętym planem ograniczenia przy wyborze innego rozwiązania w zakresie oczyszczania i odprowadzania oczyszczonych ścieków w stosunku do rozwiązań dopuszczonych przepisami prawa rangi ustawowej. Zakaz budowy zakładowej oczyszczalni ścieków, prowadzi do nadmiernego i nieuzasadnionego ograniczenia wykonywania prawa własności nieruchomości przez spółkę. W ocenie spółki rozwiązanie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - dotyczące przydomowych oczyszczalni ścieków – analogicznie dotyczące zakładowych oczyszczalni ścieków, powinno być uznawane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego za równorzędne z odprowadzaniem nieczystości płynnych, poprzez miejską sieć kanalizacyjną, biorąc pod uwagę okoliczność, że wyposażenie nieruchomości w przydomową oczyszczalnię ścieków - analogicznie zakładową oczyszczalnię ścieków, spełnia wymogi określone w przepisach odrębnych oraz zwalnia z obowiązku przyłączenia nieruchomości do miejskiej sieci kanalizacyjnej. W ocenie skarżącej ww. art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy należy rozumieć jako generalne dopuszczenie realizacji indywidualnych sposobów rozwiązania gromadzenia i neutralizacji ścieków - a do takich właśnie należy budowa przyzakładowej oczyszczalni ścieków, szczególnie w sytuacji niemożności oddania ścieków do sieci kanalizacji komunalnej. Jak bowiem wynika z okoliczności sprawy, miejska oczyszczalnia ścieków napotyka na problemy w oczyszczeniu ścieków przemysłowych pochodzących od skarżącej. W tym przypadku, obciążenie komunalnej oczyszczalni ścieków ściekami przemysłowymi niespełniających parametrów niesie zagrożenie nieprawidłowego oczyszczenia ścieków odprowadzanych z miejskiej oczyszczalni ścieków do środowiska, w tym do rzeki A. Świadczy to też o technicznej i ekonomicznej niemożności oczyszczenia ścieków pochodzących od spółki przy wykorzystaniu komunalnych urządzeń kanalizacyjnych, co wprost realizuje dyspozycję wskazaną w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, umożliwiającą wykonanie na nieruchomości spółki zakładowej oczyszczalni ścieków przemysłowych.

Zdaniem spółki możliwość budowy oczyszczalni ścieków, w tym także i zakładowej oczyszczalni ścieków, obok systemów kanalizacji zbiorczej, wbrew zaskarżonym przepisom uchwały dopuszcza także obecnie obowiązująca ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, a to jej artykuł 83, oraz przewidywała ustawa Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r., obowiązująca w dacie uchwalania zaskarżonego aktu prawa miejscowego. Spółka, poprzez zamierzoną budowę przyzakładowej oczyszczalni ścieków, którą to budowę uniemożliwiają jej obecnie obowiązujące regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w pełni realizowałaby dyspozycję przepisów ustawy Prawo wodne. Realizacja planowanego obiektu przyczyniłaby się bowiem do ochrony wód rzeki A przed zanieczyszczeniem. Umożliwiłaby także, poprzez planowaną do zastosowania technologię, powtórne wykorzystanie oczyszczonych ścieków, co jest szczególnie pożądane przez ustawodawcę. Co istotne, w okolicznościach niniejszej sprawy oczyszczanie ścieków z Zakładu A po pierwsze, generuje dla Zakładu Usług Komunalnych w Łowiczu znaczne koszty aby w/w ścieki oczyścić, po drugie nie przynosi dla środowiska oczekiwanych korzyści. W okolicznościach niniejszej sprawy, zastosowanie rozwiązania indywidualnego w postaci zakładowej oczyszczalni ścieków na terenie A pozwoliłoby na dostosowanie technologii oczyszczalni do rodzaju ścieków wytwarzanych przez spółkę, i w ten sposób – optymalizację systemu ich oczyszczania, co w sposób znaczący uskuteczni ten proces i zdecydowanie korzystnie wpłynie na ochronę wód przed zanieczyszczeniem. Skoro zatem przepis rangi ustawowej, a to ustawy Prawo wodne, pozwala na budowę systemów indywidualnych do oczyszczania ścieków lub też innych rozwiązań służących ochronie wód przed zanieczyszczeniem, to przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą ograniczać tej możliwości, a ma to miejsce w niniejszej sprawie.

W konkluzji spółka wskazała, że w okolicznościach niniejszej sprawy, ingerencja w sferę prawa własności została wprowadzona w sposób nieuzasadniony i niekonsekwentny, przez co doszło do nadużycia władztwa planistycznego i z uwagi na zaprezentowane okoliczności, zaskarżona uchwała jest sprzeczna z przepisami prawa, co uzasadnia wniosek o stwierdzenie jej nieważności w zaskarżonej części.

Dalej spółka zaznaczyła, posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowego aktu prawa miejscowego, w rozumieniu art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Na terenie oznaczonym symbolem 5.85.P,U - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz tereny zabudowy usługowej skarżąca planowała zrealizować elementy wchodzące w skład oczyszczalni ścieków przemysłowych dla zakładu, w postaci: 2 kabli energetycznych, rurociągu ścieków surowych, rurociągu wody sieciowej, rurociągu ścieków oczyszczonych, rurociągu ścieków deszczowych, budynku technologicznego, pompowni ścieków, modułu kogeneracji, zbiorników i urządzeń technologicznych (sitopiaskownik, zbiornik buforowy, pompownia ścieków przed wym. ciepła), zbiornika wstępnej fermentacji kwasowej, zbiornika kondycjonowania, reaktora beztlenowego SGSB, reaktora BIOSEP, zbiornika filtracji, zbiornika magazynowania ścieków oczyszczonych, zbiornika magazynowania permeatu, zbiornika osadu, filtra węglowego, studni kondensatu, zbiornika biogazu, pochodni biogazu, dmuchawy biogazu, separatora ścieków oczyszczonych oraz częściowe utwardzenie terenu.

Jednak w ocenie Burmistrza Miasta Łowicza, którą to ocenę organ zaprezentował w decyzji z [...] o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie oczyszczalni ścieków przemysłowych dla A Sp. z o.o. Sp.k. w Ł., w obrębie ewidencyjnym [...], na działkach o numerach ewidencyjnych: 4306/2, 4315/3, 4307/3, 4328/1, 4316, 4310/3, 4312/3, 4314/4, 4976, 4347 obowiązujący plan miejscowy, w aktualnym brzmieniu, nie przeznacza terenu pod budowę oczyszczalni ścieków, jako wyodrębnionego funkcjonalnie obszaru obsługującego zagospodarowanie innych terenów, oraz określa zasadę odprowadzania ścieków do komunalnych urządzeń kanalizacyjnych (zewnętrznych) pod warunkiem realizacji niezbędnych urządzeń podczyszczających. Wobec tego, organ uznał za niezgodne z miejscowy planem zagospodarowania przestrzennego, zamierzenie inwestycyjne skarżącej, polegające na budowie przyzakładowej oczyszczalni ścieków przemysłowych.

Zatem interes prawny spółki w stwierdzeniu nieważności kwestionowanej uchwały Rady Miejskiej w Łowiczu, wywodzi się z niemożności zagospodarowania należących do spółki działek zgodnie z jej zamierzeniami inwestycyjnymi, w postaci budowy zakładowej oczyszczalni ścieków. Obecne brzmienie planu uniemożliwia spółce realizacji zamierzeń gospodarczych, co narażają na wymierną szkodę i w rezultacie może doprowadzić do zamknięcia części zakładu. Spółka zaznaczyła, że powzięła czynności zmierzające do zagospodarowania swojej własności w zaprojektowany przez siebie sposób, celem budowy oczyszczalni ścieków, zainwestowała znaczne środki pieniężne na przygotowanie terenu pod inwestycję, i opracowanie stosownej dokumentacji technologicznej w postaci projektu oczyszczalni oraz karty informacyjnej przedsięwzięcia na potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej dla jej budowy. Działania te były ukierunkowane na wykonywanie władztwa nad swoją własnością tj. zabudowania przedmiotowych nieruchomości. Powyższe okoliczności przemawiają za uznaniem, iż spółka posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowego aktu prawa miejscowego, w rozumieniu art. 101 ust. 3 u.s.g.

Spółka przed wniesieniem skargi skierowała w dniu 25 września 2020 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec nieusunięcia wskazanego naruszenia prawa w przewidzianym prawem terminie, niniejsza skarga stała się konieczna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Organ wskazał, że skarżąca zarzuciła powołanym zapisom uchwały Rady Miejskiej w Ł. naruszenie art. 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zdaniem organu z powyższego przepisu wynika wprost, że w pierwszej kolejności przewiduje on obowiązek przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, a gdy takiej sieci nie ma lub jest to technicznie lub ekonomicznie nieuzasadnione, dopuszcza wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy lub przydomową oczyszczalnię ścieków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że ustawodawca dopuścił dwie równorzędne formy odprowadzania ścieków w przypadku braku możliwości przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Oznacza to, że adresat tej normy ma zagwarantowany ustawowo wybór wykonania nałożonego powyższym przepisem obowiązku poprzez wyposażenie w zbiornik bezodpływowy lub przydomową oczyszczalnię ścieków. Z treści skargi wynika jednak, że planowana przez skarżącą inwestycja nie jest zbiornikiem bezodpływowym, ani nie może być uznana za przydomową oczyszczalnię ścieków. Treść ww. przepisu wprost wskazuje, że wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy lub realizacja przydomowej oczyszczalni ścieków jest uzasadnione w przypadkach braku sieci kanalizacyjnej, tymczasem sieć taka istnieje i wystarczy wykonać przyłącze kanalizacyjne. Wobec powyższego, w ocenie organu zarzut sprzeczności zaskarżonych ustaleń planu z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest nieuzasadniony.

Za nieuzasadniony organ uznał także zarzut naruszenia przepisów ustawy Prawo wodne. Zdaniem organu zaproponowana przez skarżącą wykładnia, że skoro art. 42 Prawa wodnego pozwala na budowę indywidualnych systemów do oczyszczania ścieków lub też innych rozwiązań służących ochronie wód przed zanieczyszczeniem, to przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą tej możliwości ograniczać, jest nieprawidłowa. Przepis art. 42 Prawa wodnego ukierunkowany jest na ochronę środowiska w miejscach, gdzie nie ma możliwości budowy kanalizacji zbiorczej w sposób, który przynosi korzyści dla środowiska lub możliwości takiej nie ma z powodu nadmiernych kosztów. System odprowadzania ścieków zaproponowany w planie miejscowym jest w pełni zgodny z treścią art. 42 Prawa wodnego. Odprowadzenie ścieków terenu oznaczonego symbolem 5.85.P,U do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej, a następnie do istniejącej oczyszczalni ścieków zapewnia właściwy poziom ochrony środowiska. Miejska Oczyszczalnia Ścieków w Łowiczu, zarówno aktualnie funkcjonująca, a także po obecnie trwającej modernizacji, jest i będzie dostosowana do oczyszczania wszystkich ścieków pochodzących z aglomeracji Ł., nie wyłączając skarżącej. Oczyszczalnia oczyszcza dopływające do niej ścieki do parametrów wymaganych, tj. ścieki oczyszczone nie zawierają substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających najwyższe dopuszczalne wartości dla ścieków z oczyszczalni w aglomeracji tj. 99 999 RL M, wprowadzanych do wód stosownie do rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r., poz.1311). Zachowane są zatem warunki gwarantujące ochronę środowiska.

Nie jest także trafny, w ocenie organu zarzut, że zapisy zaskarżonego planu naruszają art. 2 pkt 14 u.z.w.o.ś., ponieważ skarżąca traktowana jest jako odbiorca usług. Na obszarze oznaczonym symbolem 5.85 P.U. nie przewidziano realizacji oczyszczalni ścieków. Zatem odprowadzanie ścieków winno odbywać się na zasadach określonych w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Przedsięwzięcie planowane przez skarżącą, a mianowicie budowa własnej oczyszczalni ścieków przemysłowych wykracza poza ustalenia planu, a jednocześnie prowadzi do wyłączenia skarżącej z systemu zbiorowego odprowadzania ścieków w sposób naruszający zasady odprowadzania ścieków określone w przepisach ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Postanowieniem z 12 marca 2021 r., II SA/Łd 898/20 tutejszy sąd odrzucił przedmiotową skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 9 czerwca 2021 r., II OZ 325/21, uwzględnił zażalenie spółki i uchylił ww. postanowienie z 12 marca 2021 r.

Pismem z dnia 26 listopada 2021 r. spółka podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze, poszerzając ją o zarzut naruszenia art. 10 pkt 2 u.z.w.o.ś.

Pismem z 10 lutego 2022 r. organ wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej po terminie. Ponadto podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie.

W piśmie z 14 lutego 2022 r. spółka wskazała, że skarga jest złożona w terminie i podtrzymała dotychczasowe zarzuty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga okazała się częściowo zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności odnieść się należy do wniosku organu o odrzucenie skargi, jako wniesionej po terminie.

Zdaniem sądu wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy wskazać, że wprawdzie przepisami art. 2 pkt 1 oraz art. 9 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) z dniem 1 czerwca 2017 r. został zniesiony zawarty w wyżej przytoczonym przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym obowiązek wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa, a przepis art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został uchylony oraz zmieniony został termin określony w art. 53 § 2 p.p.s.a., jednakże na mocy art. 16 i art. 17 ust. 2 powołanej ustawy zmieniającej, zmiany te dotyczą wyłącznie aktów lub czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy. W konsekwencji wystąpienie z wezwaniem w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym warunkuje, możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r. i warunek ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, w której przedmiotem skargi jest uchwała z dnia 30 czerwca 2005 r.

Zgodnie ze wskazanym art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w jej brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z przytoczonego przepisu wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia jest obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy. Z regulacją tą koresponduje art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), wedle którego w przypadku aktów innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto zakres kontroli został przez ustawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia.

Z kolei, stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Odnosząc się do kwestii zachowania terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego wskazać należy, że zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60), przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 30 dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 60 dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Zatem po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg drugi z ww. terminów – sześćdziesięciodniowy. Jeśli natomiast przed jego upływem organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie.

Podkreślić trzeba, że skarżąca wypełniła warunek dopuszczalności skargi, gdyż przed wniesieniem skargi do sądu, pismem z dnia 25 września 2020 r. wezwała Radę Miejską w Łowiczu usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Jednakże wbrew twierdzeniu organu Rada Miejska w Łowiczu nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Nie jest bowiem z całą pewnością taką odpowiedzią pismo Przewodniczącego Rady Miejskiej w Łowiczu z 9 października 2020 r., w którym jedynie informuje on skarżącą, że "podjęto działania zmierzające do opracowania dokumentu poprzedzającego przystąpienie do sporządzania zmiany przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. analizy zasadności przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami". Podkreślić należy, że w myśl art. 14 powołanej wyżej ustawy o samorządzie gminnym, Rada Gminy podejmuje rozstrzygnięcia w formie uchwały, a takiej uchwały, dotyczącej wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w niniejszej sprawie nie podjęto, co jest jednoznaczne z tym, że Rada Miejska nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie skarżącej.

Skoro zatem organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa to w przedmiotowej sprawie terminem w jakim skarżąca powinna była wnieść skargę do sądu był termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia przez nią do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co jak wskazano wyżej miało miejsce w dniu 25 września 2020 r. (w tym tez dniu wezwanie doręczono organowi, co wynika z pisma organu z 12 sierpnia 2021 r. (k-129 akt sądowych). Przyjąć zatem należy, że termin do wniesienia skargi upływał w dniu 24 listopada 2020 r. Zatem skarga nadana 13 listopada 2020 r. została wniesiona w terminie, o którym w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Stanowisko, iż odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia uprawnienia lub interesu prawnego powinna być udzielona przez organ właściwy do ewentualnego uwzględnienia skierowanego przez wnioskodawcę wezwania, w tym przypadku – Radę Miejską, musi przybrać formę uchwały rady, uwzględniającej lub odmawiającej uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wyrażane jest w orzecznictwie. Przykładowo w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2011 r., II OSK1883/11; z 15 stycznia 2014 r., I OSK 2954/13; czy 7 lipca 2021 r., II OZ 426/21 (orzeczenia.nsa.gov.pl), a sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę je podziela.

Przechodząc do rozpoznania samej skargi, to jej przedmiotem spółka uczyniła uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia 30 czerwca 2005 r. nr XLIII/268/2005 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., fragment obszaru urbanistycznego [...] w rejonie ulic A – B, wywodząc interes prawny do zaskarżenia rzeczonej uchwały z prawa własności do nieruchomości obejmującej działki ewidencyjne znajdujące się na obszarze planu miejscowego, tj. działek ewidencyjnych nr 4312/3, 4310/3, 4314/4. Działki te położone są na terenie 5.85 P.U. zatwierdzonym zaskarżoną uchwałą.

Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały w części, to jest w zakresie jej § 9 pkt 2, pkt 6 pkt 7 i § 24. Skarga w niniejszej sprawie została wywiedziona w oparciu o art. 101 ust. 1 skarga oparta została o art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. (por. art. 17 ust. 2 ustawy z 7 wskazanej ustawy zmieniającej), zgodnie z którym skargę na uchwałę rady gminy może wnieść ten, kto wykaże, że jego interes prawny został naruszony tą uchwałą.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że zaskarżona uchwała, jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), mogła być na podstawie powyższego przepisu objęta skargą skierowaną do tutejszego sądu ani też, jak już wskazano, że skarżąca wypełniła warunek jej zaskarżenia polegający na bezskutecznym wezwaniu Rady Miejskiej w Łowiczu do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego. Dodatkowych uwag wymaga natomiast kwestia naruszenia interesu prawnego skarżącej spółki.

Jednym z warunków merytorycznego badania zgodności określonych postanowień uchwały z prawem jest nie tylko wykazanie, że postanowienia te mają związek z interesem prawnym strony skarżącej, lecz także, że interes ten naruszają. Wynika to ze sposobu, w jaki ustawodawca ukształtował na gruncie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymację procesową. Naruszenie interesu prawnego strony następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Przy czym, ów interes prawny musi być bezpośredni, realny i aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego powinno być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia bezpośredniego związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem (por. wyroki NSA z 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 208/12, z 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2400/12, z 1 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1209/13, z 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14).

W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są, co do zasady właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Koresponduje to z art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Skarżący uprawniony do zaskarżenia uchwały w przedmiocie planu miejscowego może w konsekwencji skutecznie podważać tylko te ustalenia planu, które naruszają jego prawo własności (por. wyrok NSA z 25 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1905/19). Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd orzeka w granicach interesu prawnego skarżącego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu miejscowego (por. art. 28 ust. 1 u.p.z.p.), sąd może stwierdzić nieważność uchwały w części wyznaczonej interesem prawnym skarżącego. Jeżeli więc skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności aktu powinno zasadniczo nastąpić tylko w odniesieniu do części planu miejscowego dotyczącej tej nieruchomości, a w szerszym zakresie tylko wówczas, gdy jest to niezbędne dla zachowania spójności ustaleń planistycznych (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 978/08, z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2992/14, z 25 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1905/19, z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 334/20).

Analiza przedstawionego przez skarżącą wydruku z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Łowiczu V Wydział Ksiąg Wieczystych, oraz postanowień kwestionowanej uchwały, prowadzi w powyższym względzie do następujących wniosków. Skarżąca spółka pozostaje właścicielem działek ewidencyjnych nr 4312/3, 4310/3, 4314/4, objętych skarżonym mpzp, zatem interes prawny skarżącej zawęża się w konsekwencji wyłącznie do wymienionych działek ewidencyjnych. Kwestionowane przez skarżącą postanowienia § 9 pkt 2, pkt 6 pkt 7 i § 24 uchwały odnieść można – w ramach tak nakreślonego interesu prawnego – jedynie do działek ewidencyjnych nr 4312/3, 4310/3, 4314/4. Działki te położone są na terenie 5.85 P.U. Zatem tylko co do tych działek, a konsekwentnie co do terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 5.85 P.U., skarżąca wykazała naruszenie jej interesu prawnego.

Należy podkreślić, że skarżąca spółka naruszenia swego interesu prawnego upatruje w zakazie budowy zakładowej oczyszczalni ścieków, co w jej ocenie prowadzi do nadmiernego i nieuzasadnionego ograniczenia wykonywania prawa własności nieruchomości przez spółkę. Wskazała to wprost na stronie 10 wniesionej skargi. Jeżeli zatem w niniejszej sprawie skarżąca ma działki położone w obszarze objętym zaskarżoną uchwałą, a kwestionowany akt ingeruje w sferę jej praw właścicielskich, to może zasadnie twierdzić, że ma ona w sprawie interes prawny i ten interes został naruszony. Należało zatem uznać, że skarga spełnia wymóg przewidziany w powołanym wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g., co czyni ją dopuszczalną.

Przechodząc zatem do oceny merytorycznej skargi wskazać należy, że art. 101 ust. 1 u.s.g. przewiduje, iż ocena uchwały może zostać dokonana wyłącznie w zakresie wyznaczonym granicami interesu prawnego przysługującego stronie skarżącej. Przepisy u.p.z.p. określają natomiast rodzaje naruszeń prowadzących do nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiąc, iż tego rodzaju skutek powoduje istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przesłankami stwierdzenia nieważności uchwały w całości lub w części są: 1) istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego; 2) istotne naruszenie trybu sporządzania planu 3) naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącej posiadającej tytuł prawny do oznaczonych nieruchomości objętych planem, natomiast uwzględnienie skargi może nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącej. Sąd, kontrolując zaskarżony akt w zakresie przestrzegania zasad jego sporządzenia, czyni to więc zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącej. Także naruszenia procedury planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny skarżącej.

Zdaniem sądu, procedura planistyczna, poprzedzająca podjęcie zaskarżonej uchwały, w granicach interesu prawnego skarżącej, została przeprowadzona prawidłowo, stosownie do przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Prawidłowości procedowania planu nie podważono w skardze. Szczegółowa zaś analiza czynności podjętych w trybie art. 17 u.p.z.p., z uwagi na brak zarzutów w tym zakresie, pozostaje w niniejszym uzasadnieniu poza szerszym zakresem zainteresowania składu orzekającego w sprawie niniejszej.

Przechodząc do meritum sprawy przypomnieć jeszcze raz należy, że skarżąca spółka jest właścicielką działek nr 4312/3, 4310/3, 4314/4, położonych na terenie 5.85 P.U., który przeznaczony został na tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów i tereny zabudowy usługowej. Skarżąca zarzuciła naruszenia swego interesu prawnego przez zakaz budowy zakładowej oczyszczalni ścieków, co w jej ocenie prowadzi do nadmiernego i nieuzasadnionego ograniczenia wykonywania prawa własności nieruchomości przez spółkę

Wobec tego należy zauważyć, iż organ planistyczny pozostając związanym zapisami studium zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., obowiązany był je uwzględnić konstruując miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego W ujęciu systemowym stopień uwzględnienia ustaleń studium w miejscowym planie nie wyraża się w nakazie przeniesienia do planu zapisu studium lecz oznacza zakaz zmiany ustaleń studium w przepisach planu. Zmiana ustaleń studium będzie zatem miała miejsce w przypadku odstąpienia od ustalenia, co do przeznaczenia i funkcji terenów w planie miejscowym (por. wyrok NSA z 18 lutego 2020 r., II OSK 1413/18). Przyjmuje się natomiast, że plan miejscowy może doprecyzować zasady wyrażone w studium w sposób, który nie prowadzi do ich zmiany lub modyfikacji (zob. wyrok NSA z 1 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 85/14). Co więcej, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanową naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić jedynie wówczas, gdy rozwiązania planistyczne są dowolne i pozbawione uzasadnienia merytorycznego. Co więcej, zgodnie z koncepcją władztwa planistycznego, mającą umocowanie w art. 4 u.p.z.p., organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. Nie ulega jednak wątpliwości, iż przysługujące gminie władztwo planistyczne może być skutecznie zrealizowane, jeżeli jest uzasadnione takim interesem publicznym, który uzasadnia wprowadzanie ograniczenia i jedynie w planie zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony przy zachowaniu, określonych ustawą, zasad i trybu sporządzania planu (zob. Z. Niewiadomski, Planowanie przestrzenne, W-wa 2002, s. 86 in.). Plan miejscowy, co do zasady może zatem zawierać przepisy, z których będzie wynikało ograniczenie prawa własności nieruchomości polegające na tym, że na wskazanym terenie nie będzie można prowadzić określonej działalności lub zabudowy (art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.). W istotę władztwa planistycznego gminy wpisane jest uprawnienie polegające na legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. W ramach realizacji tego uprawnienia gmina w naturalny sposób zobowiązana jest do kierowania się interesem publicznym oraz odpowiednim jego wyważeniem w odniesieniu do interesu prywatnego, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasady proporcjonalności i racjonalnego postępowania w perspektywie oddziaływania na prawo własności. Konstytucyjnie chroniona własność może być ograniczona w drodze ustawy (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Taką ustawą jest m.in. u.p.z.p., która stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że przyjęte w planie przeznaczenie działek w odniesieniu do symbolu 5.85.P.U. są zgodne z zapisami studium uwarunkowań i odpowiadają dotychczasowemu przeznaczeniu tego terenu. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łowicz (uchwała nr XI/68/2003 Rady Miejskiej w Łowiczu z dnia 26 czerwca 2003 r.) teren, na którym położone są działki skarżącej znajduje się w jednostce funkcjonalnoprzestrzennej oznaczonej symbolem BP i jest definiowany jako strefa rozwoju funkcji produkcyjno-usługowych. Celem polityki zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu jest rozwój pozarolniczych miejsc pracy w ramach funkcji produkcyjno-usługowych. Na terenach tych przewidziano preferencyjne zagospodarowanie w postaci realizacji obiektów produkcyjno-usługowych, baz transportu, obsługi technicznej, magazynów, hurtowni i zakładów eksploatacji surowców mineralnych, dodając przeciwskazania form zagospodarowania w postaci przeznaczenia terenu pod kompleksy zabudowy mieszkaniowej.

Wobec tego uregulowania zawarte w § 24 mpzp przeznaczające teren oznaczony symbolem 5.85.P.U. - 1) pod tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów i tereny zabudowy usługowej oraz ustalający zasady i warunki zagospodarowania: a) budynki o wysokości do 12m, b) dopuszczalna realizacja zespołów garaży i parkingów, c) udział powierzchni terenu biologicznie czynnej co najmniej 30%, d) dopuszczalna realizacja pełnych ogrodzeń o wysokości do 2,5m spełniających rolę ekranów izolacyjnych - nie naruszają zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łowicza. Wobec powyższego sąd stwierdził, że organy kształtując, w tym zakresie, postanowienia miejscowego planu w ramach przysługującego im władztwa planistycznego, działały w granicach ustalonych przez studium. Powyższa konstatacja jest istotna z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przez organ art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 u.p.z.p.

Zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 2 ust. 2 pkt 2 pod pojęciem terenu definiuje wydzielone liniami rozgraniczającymi w obszarze planu, nieruchomości lub ich części, dla których zostały określone niniejszym planem, różne przeznaczenie lub różne zasady zagospodarowania i które zostały oznaczone w tekście planu oraz na rysunku plany symbolami cyfrowymi. Pod pojęciem przeznaczenia terenu mpzp rozumie określone dla poszczególnych terenów zespoły uprawnień i zobowiązań do podejmowania działań w przestrzeni, służących realizacji określonych celów, wyodrębnione wg zasad i sposobów korzystania z nieruchomości, oznaczone w tekście planu i na rysunku planu symbolem literowym z tym, że przeznaczenie określone dwoma lub więcej symbolami wymienionymi w ust. 3 niniejszego paragrafu należy rozumieć jako przeznaczenie obejmujące łącznie zespoły uprawnień i zobowiązań do podejmowania działań w przestrzeni, służących realizacji określonych celów, sformułowane w wybranych definicjach (§ 2 ust. 2 pkt 3). Nadto w § 2 ust. 3 pkt 3 definiuje tereny zabudowy usługowej oznaczone symbolem "U", wskazując, że należy przez to rozumieć przeznaczenie ograniczone do zachowania istniejących oraz realizowania projektowanych budynków usługowych (z wyłączeniem obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz budynków o funkcji obsługi komunikacji samochodowej), z niezbędnymi do ich funkcjonowania- budynkami o pomieszczeniach technicznych i gospodarczych, garażami oraz powierzchniami biologicznie czynnymi, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi i obiektami infrastruktury technicznej, zaś w § 2 ust. 3 pkt 6 wskazuje, że przez tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, oznaczonym symbolem "P", należy rozumieć przeznaczenie ograniczone do zachowania istniejących oraz realizowania projektowanych budynków o funkcji produkcyjnej, usług produkcyjnych oraz składów i magazynów z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami pomieszczeniach technicznych i gospodarczych, garażami oraz terenami zieleni, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi i obiektami infrastruktury technicznej. Również w samym uzasadnieniu kwestionowanej uchwały wskazano, że głównym celem opracowania celem projektu planu jest m.in. przygotowanie ofert terenowych umożliwiających realizację inwestycji związanych ze zwiększeniem rynku pracy, wyznaczeniu nowych terenów budowlanych. Skoro zatem gmina widziała potrzebę uregulowania ładu przestrzennego na danym obszarze we wskazany wyżej sposób i stanowisko swoje uzasadniła, to brak jest przesłanek dla ingerencji sądu w prawnie chronioną samodzielność jednostki samorządu terytorialnego (art. 165 ust. 2 Konstytucji RP). Analizując zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie sposób uznać aby uzasadnienie dla kwestionowanych zapisów było pozorne i nie odpowiadało rzeczywistemu stanowi rzeczy.

Warto zaznaczyć, że zapisy kwestionowanej uchwały nie uniemożliwiają dalszego wykorzystywania spornych terenów w dotychczasowy sposób. Powyższe oznacza, iż aczkolwiek uprawnienia wynikające z prawa własności skarżącej zostały ograniczone, to jednak nastąpiło to w granicach wynikających z ww. przepisów u.p.z.p., co nie narusza to istoty prawa własności. Oznacza to, że nie doszło do naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Wprowadzone przez prawodawcę lokalnego ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, zlokalizowanej na terenie 5.85.P.U. nie naruszają także zasad proporcjonalności, równości oraz wyważania interesu publicznego i indywidualnego.

Podkreślić należy mimo tego, że studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą mieć zatem określone przeznaczenie w planie miejscowym, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże taki rodzaj przeznaczenia dla tych obszarów. Uprawnione jest zatem twierdzenie, że ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów przyjętych w studium. Plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium. Tym samym skoro treść kwestionowanego § 24 mpzp jest konsekwencją zapisów przyjętych w studium, to postulat spółki, odnoszący się do stwierdzenia nieważności § 24 mpzp nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Podobnie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łowicza, w Rozdziale 5.3.2. Infrastruktura techniczna, wskazuje kierunki rozwoju systemu odprowadzania i oczyszczania ścieków sanitarnych, stanowiąc, że system ten oparty będzie o następujące sieci i urządzenia: komunalną oczyszczalnie ścieków, przy ul. C, zakładową oczyszczalnie ścieków OSM, przy ul. D, sieć podstawową kolektorów w przepompowniami. Zakłada jednocześnie modernizację i rozbudowę miejskiej oczyszczalni ścieków z dostosowaniem przepustowości do potrzeb miasta, likwidację wszystkich zrzutów ścieków do rzek i kanałów, rozbudowę sieci kanalizacji sanitarnej w systemie rozdzielczym od kanalizacji deszczowej.

Tym samym kwestionowany przez spółkę § 9 pkt 6, nakazujący odprowadzanie ścieków bytowych i przemysłowych do komunalnych urządzeń kanalizacyjnych planu również realizuje wskazane w studium kierunki rozwoju systemu odprowadzania ścieków. Dla porządku wyjaśnić należy, że pojęcie urządzeń kanalizacyjnych zostało zdefiniowane w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2001 r., nr 72 poz. 747 ze zm.- u.z.w.o.ś.). Stosownie zaś do art. 2 pkt 14 u.z.w.o.ś. na urządzenia kanalizacyjne składają się sieć kanalizacyjna, wyloty urządzeń kanalizacyjnych służących do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz urządzenia podczyszczające i oczyszczające ścieki oraz przepompownie ścieków - służące do odprowadzania ścieków bytowych i ścieków przemysłowych. W rozumieniu art. 2 pkt 7 u.z.w.o.ś. sieć kanalizacyjna to przewody wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Kwestionowany w skardze obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej przez każdy podmiot władający nieruchomością, bez względu na sposób wykorzystania nieruchomości, a więc też rodzaj wytworzonych ścieków, został wyartykułowany wprost we wskazanym przez spółkę art. 5 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym właściciele nieruchomości są zobowiązani do przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej, a w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, do wyposażenia nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych. Ze wskazanego przepisu wynika zasada, zgodnie z którą w przypadku istnienia sieci kanalizacyjnej nieruchomość ma być do niej podłączona, a jedyny wyjątek od tej zasady dotyczy sytuacji, kiedy nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Wyłącznie wtedy przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, co ważne dla niniejszej sprawy przepis ten nie wymienia przyzakładowej oczyszczalni ścieków. Spełnienie zatem warunków podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, do których należy faktyczne istnienie takiej sieci w otoczeniu nieruchomości oraz realna i technicznie wykonalna możliwość przyłączenia do sieci nieruchomości oznacza, że na właścicielu ciąży bezwzględny obowiązek przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej ma charakter powszechny, co oznacza, że odnosi się do wszystkich właścicieli nieruchomości zlokalizowanych w zasięgu sieci kanalizacyjnej i nie jest uzależniony ani od względów ekonomicznych, ani innych względów leżących po stronie właściciela nieruchomości. Ponadto podkreślić należy, że zgodnie z art. 3 u.z.w.o.ś. zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy (ust.1), a gmina ustala kierunki rozwoju sieci w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (ust. 3). Odrębną kompetencją gminy jest zatem ustalanie kierunków rozwoju sieci w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten stanowi doprecyzowanie ogólnych kompetencji gminy w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego, które określone są w u.p.z.p. Artykuł 10 ust. 1 pkt 13 u.p.z.p. wskazuje, że w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające m.in. ze stanu systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym stopnia uporządkowania gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej oraz gospodarki odpadami. Skoro zatem kwestionowana regulacja zawarta w § 9 pkt 6 mpzp jest konsekwencją zapisów przyjętych w studium i nie narusza prawa, to także postulat spółki, odnoszący się do stwierdzenia nieważności tego przepisu nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Dodać w tym miejscu wypada, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zasadą planowania przestrzennego jest wymóg zgodności miejscowego planu z ustaleniami studium. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym przeznaczenie terenu jest niezgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jest istotnym naruszeniem ww. zasady. Co prawda studium jest aktem polityki przestrzennej gminy, zawierającym jej ogólne postanowienia, natomiast szczegółowe rozwiązania następują w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jednakże szczególne rozwiązania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mogą pozostawać w kolizji z zapisami studium. Czym innym jest bowiem uszczegółowienie zapisów studium w planie miejscowym, a czym innym jest zawarcie ustaleń odbiegających od rozwiązań przyjętych w studium. Dlatego też, jeśli w ocenie spółki niezbędne jest zagospodarowanie terenu w sposób odmienny od postanowień studium, uchwalenie planu w tym zakresie może nastąpić jedynie po uprzedniej nowelizacji studium. Przyjęcie w planie ustaleń niezgodnych z treścią studium stanowi naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzące do nieważności tego aktu (por. wyroki NSA 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 235/14; z 20 września 2016 r., sygn. akt II OSK 1331/16; z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2519/16).

W ocenie sądu, w realiach niniejszej sprawy wyeliminowaniu z obrotu prawnego podlegały natomiast:

§ 9 pkt 7 zaskarżonej uchwały, nakazujący odprowadzanie ścieków przemysłowych do zewnętrznych urządzeń kanalizacyjnych - z warunkiem realizacji niezbędnych urządzeń podczyszczających w celu zachowania wymaganej przepisami szczególnymi jakości odprowadzanych ścieków;

oraz § 9 pkt 2 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym, dopuszczalne jest wyposażanie terenów w sieci infrastruktury technicznej innych mediów oraz inne urządzenia infrastruktury technicznej ograniczone do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów, pod warunkiem zachowania pozostałych ustaleń niniejszego planu oraz interesów osób trzecich – w zakresie jakim ogranicza stosowanie sieci infrastruktury technicznej innych mediów oraz innych urządzeń infrastruktury technicznej do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów.

Sąd w składzie orzekającym podziela w tym zakresie twierdzenia strony skarżącej, iż powyższe uregulowania planu zostały podjęte z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.

Przepis ten nakazuje radzie przyjęcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.

Nadto według § 4 pkt 9 lit. a, b i c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać:

1) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych;

2) określenie powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym;

3) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności liczbę miejsc parkingowych w stosunku do liczby mieszkań lub liczby zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Odnosząc powyższe do regulacji do § 9 pkt 7 zaskarżonego mpzp przypomnieć też należy, iż w myśl 6 u.z.w.o.ś. odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług. Przedmiotowa umowa zawiera określenie praw i obowiązków stron (art. 6 ust. 3 pkt 3).

W ocenie sądu rozpoznającego skargę, z przywołanych przepisów ustawy i rozporządzenia nie wynika norma prawna pozwalająca radzie gminy na zamieszczenie w uchwale nakazu podczyszczania ścieków. W tym zakresie skład orzekający podziela pogląd zawarty w wyrokach WSA we Wrocławiu z: 18 listopada 2014 r., II SA/Wr 634/14; 23 września 2015 r., II SA/Wr 441/15 oraz 3 lutego 2016 r. II SA/Wr 796/15, iż z przepisów przywołanych regulacji prawnych nie wynika norma prawna pozwalająca radzie gminy na zamieszczenie w uchwale nakazu podczyszczania ścieków wytwarzanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kwestia ta winna podlegać uwzględnieniu w treści umowy o odprowadzanie ścieków zawartej. Zdaniem sądu skoro brak jest przepisu, który w ogóle pozwalałby radzie gminy na dokonywanie regulacji tej kwestii w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to uzależnienie możliwości odprowadzania ścieków do miejskiej sieci kanalizacyjnej od ich uprzedniego podczyszczenia wykracza poza przyznaną radzie kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej wyrażoną w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Należy bowiem zauważyć, że brak jest podstawy prawnej dla usytuowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego regulacji dotyczącej jakości odprowadzanych ścieków. Jest to bowiem materia, którą regulować winna umowa łącząca wytwórcę ścieków z właścicielem sieci kanalizacyjnej. Ponadto jak słusznie wskazała skarżąca zgodnie z art. 10 pkt 2 u.z.w.o.ś. dostawca ścieków przemysłowych wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych jest obowiązany do instalowania niezbędnych urządzeń podczyszczających ścieki przemysłowe i prawidłowej eksploatacji tych urządzeń. Zatem dostawca ścieków przemysłowych jest zobowiązany do instalowania niezbędnych urządzeń podczyszczających ścieki przemysłowe, prawidłowej eksploatacji tych urządzeń, udostępniania właścicielowi urządzeń kanalizacyjnych informacji na temat posiadanych urządzeń podczyszczających ścieki oraz umożliwienia mu ich kontroli. Z art. 10 pkt 2 u.z.w.o.ś. wynika, że obowiązek instalacji urządzeń podczyszczających (a także związanych z tym pozostałych obowiązków) aktualizuje się dopiero, gdy stanie się to niezbędne. Nadto zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych instalowanie niezbędnych urządzeń podczyszczających ścieki przemysłowe powinno odbywać się zgodnie z najlepszymi dostępnymi technikami, uwzględniającymi w szczególności ograniczenie oddziaływania ścieków na środowisko (tożsamy zapis w § 3 zawierało rozporządzenie z 20 lipca 2002 r.). Zatem skoro brak jest podstawy prawnej dla usytuowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego regulacji dotyczącej jakości odprowadzanych ścieków, to przyjęcie takiej regulacji stanowiło naruszenie zasad tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i obligowało sąd – mając na uwadze, treść § 9 pkt 6 mpzp, statuującego odprowadzanie ścieków bytowych i przemysłowych do komunalnych urządzeń kanalizacyjnych, jak wyżej wskazano nie narusza prawa - do stwierdzenia nieważności § 9 pkt 7 zaskarżonej uchwały w całości.

Podobnie, sąd stwierdza, że nie było podstawy prawnej do zawarcia w § 9 pkt 2 regulacji ograniczającej stosowanie sieci infrastruktury technicznej innych mediów oraz innych urządzeń infrastruktury technicznej do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów. Wskazany przepisy art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. nie dawał radzie podstaw do ograniczenia stosowania stosowanie sieci infrastruktury technicznej innych mediów oraz innych urządzeń infrastruktury technicznej do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów. Zgodzić się należy ze skarżącą spółką, iż taka regulacja planu jest bardzo restrykcyjna i nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia, a tym bardziej potwierdzenia w przepisach aktów prawnych.

W konsekwencji, zdaniem sądu, Rada Miejska w Łowiczu nie miała wyraźnego upoważnienia ustawowego, by regulować materię dotyczącą jakości odprowadzanych ścieków do sieci kanalizacyjnej oraz ograniczania sieci infrastruktury technicznej innych mediów oraz innych urządzeń infrastruktury technicznej do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów urbanistycznych określonych w mpzp. Tym samym sąd stwierdza, że we wskazanym wyżej zakresie rada miejska przekroczyła władztwo planistyczne przyznane jej przepisami prawa, a przyjęte rozwiązania planistyczne mają walor dowolności i pozbawione są uzasadnienia w przepisach prawa.

Końcowo wskazać należy, iż mając na uwadze powyższe rozważania pozostałe zarzuty skargi okazały się niezasadne, w tym najbardziej eksponowany zarzut niezgodności kwestionowanych regulacji mpzp z treścią art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez wprowadzenie zaskarżonymi przepisami uchwały, wbrew treści przywołanego przepisu, zakazu sytuowania na terenie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zakładowej oczyszczalni ścieków.

Odnosząc się zatem do tego zarzutu wskazać należy, że powołany wyżej art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach posługuje się pojęciem "przydomowej oczyszczalni ścieków bytowych". Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne przez ścieki bytowe rozumie się ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej, powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki zbliżonym składzie pochodzące z tych budynków. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 1 pkt 17 tej ustawy ścieki przemysłowe to ścieki, niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu. Analogiczne unormowania znajdują się w obecnie obowiązującej ustawie Prawo wodne – art. 16 pkt 62 i 63.

W świetle przywołanych regulacji nie ulega wątpliwości, że przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach rozwiązanie techniczne w postaci "przydomowej oczyszczalni ścieków" nie jest przewidziane dla ścieków przemysłowych. Ścieki przemysłowe nie są ściekami bytowymi oraz powstają m.in. w wyniku prowadzenia przez zakład działalności przemysłowej. Tym samym wskazany przepis rangi ustawowej, nawet w drodze analogii nie mógł być podstawą stwierdzenia nieważności kwestionowanych przez spółkę regulacji mpzp, bowiem nie odnosi się do ścieków przemysłowych, a z takimi mamy do czynienia w przypadku zakładu prowadzonego przez skarżącą spółkę.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji.

W pozostałym zakresie skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w związku w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), z uwzględnieniem wysokości uiszczonego wpisu sądowego od skargi oraz wpisu od zażalenia rozpoznanego postanowieniem NSA II OZ 325/21.

ES