III SA/Gl 389/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-13	
Data wpływu	2025-04-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Beata Machcińska /sprawozdawca/
Dorota Fleszer
Krzysztof Wujek /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 775; art. 156 par. 1 pkt 2; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi D.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 marca 2025 r. nr SKO.K./41.3/2326/2024/20097/AW w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B prawa jazdy 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. F. (dalej "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej "organ odwoławczy" lub "Kolegium") wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM,B1,B prawa jazdy.

Stan spraw przedstawia się następująco:

1. Prezydent Miasta K. (dalej również "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia 10 kwietnia 2024 r., wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej "k.p.a.") w związku z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U z 2023 r., poz. 622 ze zm., dalej "u.k.p."), cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, B1, B prawa jazdy. Powodem cofnięcia uprawnień było stwierdzenie, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania tego typu pojazdami. Decyzja jest ostateczna.

2. Pismem z dnia 25 listopada 2024 r. (nadanym w placówce pocztowej tego samego dnia) skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zwrócił się do Kolegium o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 kwietnia 2024 r. z uwagi na prawdopodobieństwo wystąpienia wad, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem wnioskodawcy: "W niniejszej sprawie organy wadliwie przeprowadziły postępowania, nie oceniając prawidłowo jej istotnych okoliczności, a mianowicie istnienia w obrocie prawnym decyzji cofającej skarżącemu uprawnienia do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku, których to uprawnień nie odzyskał, a która to okoliczność przesądzała o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie". Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że kolejne postępowanie dotyczące pozbawienia skarżącego uprawnień (z kwietnia 2024 r. w sprawie znak sygn. [...]), jeżeli kierowca został już wcześniej ich pozbawiony na podstawie obowiązujących przepisów prawa, jest bezprzedmiotowe i winno być umorzone.

3. Kolegium decyzją z dnia 5 marca 2025 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 10 kwietnia 2024 r.

Badając stan faktyczny sprawy, Kolegium ustaliło, że wyrokiem z dnia 21 marca 2023 r., Sąd Rejonowy w C. Wydział [...] Karny postanowił orzec względem skarżącego na podstawie art. 67 § 3 kk zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Następnie Prezydent Miasta K. natychmiast wykonalną decyzją z dnia 12 czerwca 2023 r. nr [...], powołując się na art. 182 kodeks karny wykonawczy w nawiązaniu do art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., orzekł o cofnięciu skarżącemu - zgodnie z ww. wyrokiem - uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B na okres 1 roku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na poczet orzeczonego zakazu zaliczony został okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 20 grudnia 2022 r. do dnia 19 grudnia 2023 r. Decyzja została doręczona w dniu 26 czerwca 2023 r., a wobec niewniesienia od niej odwołania stała się ostateczna.

W dniu 18 marca 2024 r. do organu pierwszej instancji wpłynęła kopia orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 19 stycznia 2024 r. wydana przez Wojewódzki Ośrodek [...] Pracy w K. stwierdzająca istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. AM, B1, B. Następnie w związku z istnieniem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami ustalonych ww. orzeczeniem lekarskim - w dniu 10 kwietnia 2024 r. Prezydent Miasta K. wydał natychmiast wykonalną decyzję nr [...] o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, B1, B. Decyzję doręczono w dniu 15 kwietnia 2024 r., a wobec niewniesienia odwołania stała się ostateczna.

W ocenie Kolegium nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Wobec ustalenia u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. AM, B1 i B, na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 19 stycznia 2024 r. wydanego przez Wojewódzki Ośrodek [...] Pracy w K., Prezydent Miasta K. zobligowany był do wydania decyzji na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., tj. do cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w związku z istnieniem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Kolegium podniosło, że w dniu wydania weryfikowanej decyzji, tj. w dniu 10 kwietnia 2024 r. w obrocie prawnym znajdowała się ostateczna decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 12 czerwca 2023 r. nr [...] o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1 i B, przy czym wyłącznie na okres 1 roku (tj. do dnia 19 grudnia 2023 r.), a zatem skarżący nie był pozbawiony w dniu wydawania weryfikowanej decyzji - w dniu 10 kwietnia 2024 r. - uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1 i B na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Stan taki prowadzi zatem do wniosku, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 10 kwietnia 2024 r. o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1 i B w związku z istnieniem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie jest dotknięta którąkolwiek z wad nieważności wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Powyższe stanowisko Kolegium oparte zostało na analizie regulacji prawnej z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 1 pkt 4 u.k.p.

W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie wskazana przez skarżącego przesłanka stwierdzenia nieważności nie występuje, ponieważ nie można uznać by weryfikowana decyzja była wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Kolegium wskazało ponadto, że z przepisu art. 103 u.k.p. wynika różnorodność przesłanek, które mogą lec u podstaw cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, przy czym każda z nich ma charakter samoistny i w razie jej wystąpienia powoduje utratę posiadanego uprawnienia, które należy rozumieć konkretnie i jednostkowo jako uprawnienie do kierowania pojazdami określonej kategorii. Decyzje wydawane na podstawie art. 103 u.k.p. nie mają przy tym uznaniowego, lecz związany charakter. Co więcej, nawet gdyby decyzja o cofnięciu uprawnień w związku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów pozostawała w mocy w okresie wydania zaskarżonej decyzji, nie wykluczałoby to cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami z innej podstawy prawnej. Z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. wynika bowiem w sposób wyraźny i jednoznaczny, że starosta ma obowiązek cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Przepisy prawa nie rozstrzygają jednak precyzyjnie kwestii tego, czy można cofnąć wyłącznie uprawnienia posiadane i jak w takiej sprawie powinien zachować się organ (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.10.2019r., VII SA/Wa 885/19). Biorąc zaś pod uwagę niejednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w tej kwestii, nie można stwierdzić by taka decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wskazanym jako przesłanka nieważności w art. 156 § 1 pkt in fine k.p.a. Przesłanka rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga bowiem spełnienia łącznie trzech odrębnych elementów, to jest oczywistości naruszenia prawa, uwzględnienia charakteru przepisu oraz skutków społeczno-gospodarczych decyzji niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności. Oczywistość naruszenia oznacza także, że rażące naruszenie prawa nie może wynikać z odmiennej interpretacji danej normy prawnej.

W ocenie Kolegium stanowisko, że każde pozbawienie uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 103 u.k.p. skutkować będzie bezprzedmiotowością kolejnego postępowania prowadzonego na podstawie art. 103 u.k.p. jest nieuprawnione. Każdy przypadek wymaga bowiem indywidualnej oceny, właśnie w związku z niejednolitym charakterem skutków prawnych decyzji o cofnięciu uprawnień. Istoty tej decyzji należy bowiem upatrywać nie tylko w pozbawieniu strony uprawnień do kierowania pojazdami lecz także wskazaniu warunków, od których spełnienia jest możliwe przywrócenie/odzyskanie uprawnień. Jeżeli kolejna decyzja o cofnięciu uprawnień kształtowałaby warunki, od których spełnienia możliwe jest przywrócenie/odzyskanie uprawnień, to jej wydanie nie byłoby bezprzedmiotowe.

Zdaniem Kolegium weryfikowana decyzja nie jest dotknięta także żadną z pozostałych wad nieważności wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja została wydana przez właściwy organ administracji publicznej, skierowana do osoby mającej interes prawny, jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą, nie jest także nieważna z mocy prawa. Decyzja nie dotyczy także sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Różna podstawa prawna decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 12 czerwca 2023 r. i 10 kwietnia 2024 r. powoduje, że między sprawami nie zachodzi tożsamość sprawy. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K., a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia:

a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 kwietnia 2024 r. nr [...], w sytuacji gdy wydana decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami została wydana w czasie gdy skarżący oczekiwał na przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM,B1,B, tj. w tym czasie nie posiadał uprawnień co do których można było orzec o ich cofnięciu;

b) art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego odniesienia się przez Kolegium do zastrzeżeń skarżącego podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, a odnoszących się do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji braku decyzji pozytywnej o przywróceniu uprawnień (nie można było cofnąć czegoś co nie zostało przywrócone) w związku z istnieniem w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 12 czerwca 2023 r. nr [...] o cofnięciu uprawnień skarżącemu w związku z wyrokiem w sprawie karnej;

c) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sprawie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a to za sprawą bezkrytycznego przyjęcia wykładni literalnej przepisu art. 103 u.k.p. bez uwzględnienia faktu nieistnienia w obrocie prawnym uprawnień skarżącego, które można cofnąć, tj. za sprawą przypisania treści tego przepisu charakteru bezwzględnego w niniejszej sprawie;

d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżący argumentował, że gdyby przyjąć za Kolegium, że na dzień 10 kwietnia 2024 r. skarżący nie był pozbawiony (w sensie administracyjnym) uprawnień do kierowania pojazdami, to nie byłoby potrzeby przechodzenia procedury przywrócenia uprawnień, a skarżący mógłby już od 20 grudnia 2023 r. prowadzić pojazdy wymienionych kategorii. Niemniej jednak skarżący nie mógł po zakończeniu okresu zakazu prowadzenia pojazdów wsiąść do samochodu i kierować pojazdem bez przeprowadzenia uprzednio procedury odzyskania uprawnień - co ostatecznie nastąpiło względem skarżącego w sierpniu 2024 r., gdzie to dopiero od decyzji o przywróceniu uprawnień skarżący jest w pełni uprawniony do kierowania pojazdami kat AM, B1, B.

Tym samym w dniu 10 kwietnia 2024 r. skarżący był faktycznie pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami, gdyż w okresie od 19 grudnia 2023 r. do 10 kwietnia 2024 r. nie zapadła żadna decyzja administracyjna o przywróceniu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, a co za tym idzie nie można było w dniu 10 kwietnia 2024 r. wydać decyzji o cofnięciu uprawnień, których skarżący jeszcze przecież nie odzyskał.

Dlatego skarżący wystąpił do organu o stwierdzenie nieważności decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa. Art 103 u.k.p. owszem obliguje organ do wydania decyzji w przypadku zaistnienia przesłanek występujących w tym przepisie, ale nie może ulegać wątpliwości, że chodzi o cofnięcie posiadanych uprawnień. Podobnie jak nie można przenieść na inny podmiot więcej praw niż się posiada, w myśl reguły nemo iudex idoneus in propria causa, tak samo nie sposób odebrać komuś uprawnień, których ten nie posiada.

Powyższe stanowisko potwierdzały już wielokrotnie sądy administracyjne.

5. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zaskarżoną decyzję Kolegium należało uchylić.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

W sprawie decyzją z dnia 12 czerwca 2023 r., wydaną na podstawie art. 182 § 2 kodeks karny wykonawczy (Dz. U z 2021 poz. 775) i art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., organ pierwszej instancji orzekł o cofnięciu skarżącemu – zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego z C. z dnia 21 marca 2023 r. (sygn. akt [...]) – uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B na okres 1 roku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na poczet orzeczonego zakazu zaliczony został okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 20 grudnia 2022 r. do dnia 19 grudnia 2023 r.; decyzja jest ostateczna.

Z akt sprawy wynika również, że decyzją z dnia 28 sierpnia 2024 r. organ pierwszej instancji przywrócił skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami kat. AM, B1 i B. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przywrócenie uprawnienia następują w związku z: 1) upływem w dniu 19 grudnia 2023 r. okresu zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, orzeczonego wyrokiem sądu, 2) przedstawienia orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 20 sierpnia 2024 r. wydanego przez uprawnionego lekarza Wojewódzkiego Ośrodka [...] Pracy w K., z którego wynika brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania ww. pojazdami.

Akta sprawy zawierają orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 20 sierpnia 2024 r. o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. AM, B1 i B.

Wniosek o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami skarżący złożył w dniu 28 sierpnia 2024 r.

Decyzją z dnia 10 kwietnia 2024 r. organ pierwszej instancji cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AM, B1 i B z powodu stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego z dnia 19 stycznia 2024 r. istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania tego rodzaju pojazdami.

W ocenie Sądu postępowanie administracyjne wszczęte przez organ pierwszej instancji w dniu 27 marca 2024 r., w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, B1 i B z powodu stwierdzenia na podstawie orzeczenia (z dnia 19 stycznia 2024 r.) przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, od początku było bezprzedmiotowe, gdyż dotyczyło cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, w zakresie prawa jazdy kategorii AM, B1, B, których to skarżący, w momencie wszczęcia tego postępowania już nie posiadał. Został ich bowiem pozbawiony ostateczną decyzją organu pierwszej instancji z 12 czerwca 2023 r., która ciągle pozostaje w obrocie prawnym. Tak więc już w momencie zainicjowania postępowania w niniejszej sprawie nie istniał jego przedmiot. Organ pierwszej instancji nie powinien wszczynać postępowania administracyjnego, a jeżeli już je wszczął, zobowiązany był je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Natomiast wszczynając postępowanie i wydając decyzję, organ pierwszej instancji rażąco naruszył art. 61 § 1 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a.

Pojęcie rażącego naruszenia prawa nie zostało ustawowo zdefiniowane.

W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa musi być stwierdzone w sposób oczywisty i nie może podlegać jakimkolwiek wątpliwościom (zob. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2379/20). Na gruncie art. 156 k.p.a. NSA wyraził pogląd, że o tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu tego przepisu można mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo (zob. wyrok NSA dnia 10 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 1357/23).

Stwierdzenie nieważności decyzji w przypadku rażącego naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2016 r., II OSK 3347/14). Przyjmuje się, że co do zasady nie jest wyłączona możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego, jednak naruszenie takie musi prowadzić do podjęcia wadliwego rozstrzygnięcia z tego właśnie powodu, a więc musi przekładać się bezpośrednio na treść decyzji. W odniesieniu do tych przepisów można zatem mówić o rażącym naruszeniu, jeżeli w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano je nieprawidłowo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2007 r., II OSK 1212/06).

Sąd podziela przedstawione wyżej rozumienie pojęcia "rażącego naruszenia prawa".

Organ pierwszej instancji w sposób oczywisty naruszył art. 61 § 1 i art. 105 § 1 k.p.a. Skoro skarżącemu cofnięto już uprawnienia do kierowania pojazdami, których na dzień wszczęcia postępowania (w dniu 27 marca 2024 r.) i wydania decyzji (w dniu 10 kwietnia 2024 r.) nie odzyskał, to nie można było względem niego ponownie zastosować tej samej instytucji odnośnie do tej samej kategorii prawa jazdy. W sprawie brak było przedmiotu postępowania, gdyż skarżący nie posiadał uprawnień, których decyzją z dnia 10 kwietnia 2024 r. został ponownie pozbawiony. Kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe (zob. wyrok NSA z dnia z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 127/23; LEX nr 3668397).

Zgodnie z art. 103 ust. 3 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały ich cofnięcie. Jeżeli od dnia cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami upłynął okres przekraczający rok, a cofnięcie uprawnień wynikało z zakazu prowadzenia pojazdów na okres przekraczający rok, warunkiem przywrócenia uprawnień jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.

Stosownie do art. 98a ust. 1 lit. a i b oraz pkt 2 u.k.p. kierowca lub osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem, która kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, jest obowiązana:

1) poddać się:

a) badaniu lekarskiemu,

b) badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu oraz

2) ukończyć kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii.

Zatem bezpieczeństwo w ruchu drogowym jest gwarantowane przez wskazane wyżej reguły, o których skarżący został poinformowany przez organ pierwszej instancji pismem z dnia 25 maja 2023 r. Nie jest tak, że skarżący od 20 grudnia 2023 r. mógł prowadzić pojazdy z ww. kategoriach. Skarżący dopiero po uzyskaniu decyzji z dnia 28 sierpnia 2024 r. o przywróceniu uprawnień może kierować pojazdami kategorii AM, B1 i B.

Pozostawienie w obrocie decyzji organu pierwszej instancji z dnia 10 kwietnia 2024 r. spowodowałoby niemożliwe do zaakceptowania, z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności, skutki. Nie może być bowiem tak, że skarżący decyzją z dnia 10 kwietnia 2024 r. zostaje pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, B1 i B na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a, tj. na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem z dnia 19 stycznia 2024 r., a jednocześnie decyzją z dnia 28 sierpnia 2024 r. organ pierwszej instancji przywraca skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami kat. AM, B1 i B m.in w związku z upływem w dniu 19 grudnia 2023 r. okresu zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, orzeczonego wyrokiem sądu i przedstawienia orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 20 sierpnia 2024 r. wydanego przez uprawnionego lekarza Wojewódzkiego Ośrodka [...] Pracy w K., z którego wynika brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania ww. pojazdami.

Jak już Sąd wskazał, jeżeli skarżącemu cofnięto już uprawnienia do kierowania pojazdami, których na dzień wszczęcia postępowania (w dniu 27 marca 2024 r.) i wydania decyzji (w dniu 10 kwietnia 2024 r.) nie odzyskał, to nie można było względem niego ponownie zastosować tej samej instytucji odnośnie do tej samej kategorii prawa jazdy. W sprawie brak było przedmiotu postępowania, gdyż skarżący nie posiadał uprawnień, których decyzją z dnia 10 kwietnia 2024 r. został ponownie pozbawiony. Kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe.

Kolegium, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji, naruszyło art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Kolegium, rozpatrując ponownie wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 10 kwietnia 2024 r,. będzie związane przedstawioną przez Sąd oceną prawną.

Przez wzgląd na powyższe, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego wpis (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego (480 zł) oraz uiszczoną opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa, czyli łącznie 697 zł.