Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 12 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi X na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę

[...] Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...] r. o nałożeniu X kary pieniężnej w kwocie [...] zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( j. t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm. ).

Organ II instancji wyjaśnił, że w dniu [...] r. doszło do kontroli zespołu pojazdu ( samochód ciężarowy wraz z naczepą ). Kierowca pojazdu realizował transport na rzecz i w imieniu strony. W toku kontroli stwierdzono naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań

w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi – lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy. Kierowca używał niedozwolonego dodatkowego urządzenia typu [...].

Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu I instancji nakładającej karę pieniężną za powyższe naruszenie przepisów organ II instancji stwierdził, że zarzuty odwołania są niezasadne.

W ocenie organu II instancji stwierdzone naruszenie było niekwestionowane przez kierowcę, który przyznał się do używania niedozwolonego [...].

Zdaniem organu, w sprawie nie miał zastosowania art. 92 b i art. 92 c u.t.d., gdyż strona nie wykazała, że nie ponosi odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia przepisów.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Poznaniu skarżący domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia decyzji obu instancji, zarzucił:

- naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji w odpisie potwierdzonym za zgodność z oryginałem

- naruszenie art. 92 c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, pomimo wypełnienia się jego znamion

- naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez nie umożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań

- naruszenie art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności, za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 107 § 8 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja zawiera podpis z podaniem imienia

i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny.

Znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy decyzja dnia [...] r. zawiera podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji.

Jak wyjaśnił w odpowiedzi na skargę organ II instancji, do strony skarżącej wysłano pierwotnie nie podpisany egzemplarz decyzji. Został on zaskarżony do tutejszego Sądu, który postanowieniem wydanym w dniu [...] r. w sprawie o sygn. akt III SA/Po 176/18 orzekł o odrzuceniu skargi. Organ II instancji przesłał ostatecznie stronie odpis decyzji podpisanej przez uprawnioną osobę dokonując skutecznego doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony w dniu[...] r. Od tej daty doręczenia dla strony biegł 30-dniowy termin do wniesienia skargi do WSA

w Poznaniu (pismo organu II instancji z [...] r.).

Odnosząc się do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów, należy wskazać, że podstawę materialnoprawną decyzji o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej stanowi art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (tekst jedn.Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), zwanej dalej u.t.d., zgodnie, z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Ustalenia faktyczne dokonane przez organy w kontrolowanej sprawie nie budzą wątpliwości. Jak ustalono, w dniu [...] r. doszło do kontroli zespołu pojazdu (samochód ciężarowy wraz z naczepą). Kierowca pojazdu realizował transport na rzecz i w imieniu strony. W toku kontroli stwierdzono naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi – lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy. Kierowca używał niedozwolonego dodatkowego urządzenia typu [...], co nie było w sprawie kwestionowane.

W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły i oceniły, że stwierdzone w trakcie kontroli uchybienia należało zakwalifikować, jako wskazane

w załączniku nr 3 do u.t.d naruszenia, skutkujące nałożeniem kary na stronę skarżącą.

Jednocześnie, w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń, jak również prawidłowo oceniły organy, nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec skarżącego regulacji art. 92 c ust. 1 u.t.d.

Zgodnie z tym przepisem, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte

w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, a Sąd orzekający w kontrolowanej sprawie, stanowisko to podziela, przedsiębiorca nie ma wpływu na powstanie naruszenia w sytuacji, gdy niezależnie od jego zachowania

i tak doszłoby do jego powstania. W szczególności, sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu siły wyższej lub zachowania osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić. Brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń lub okoliczności ma miejsce wtedy, gdy przy uwzględnieniu wiedzy, umiejętności i doświadczenia nie istniała możliwość przewidzenia określonych zdarzeń, z uwagi na ich nadzwyczajny charakter. Wskazany wyżej przepis odnosi się zatem do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewozy drogowe, przy zachowaniu staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Wykroczenie przeciwko wymogowi należytej staranności, jeżeli prowadzi to do naruszenia prawa mającego postać deliktu administracyjnego, jest zawsze przejawem winy przedsiębiorcy i tym samym wyklucza możliwość powołania się na przepis art. 92 c u.t.d. ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 214/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przyjąć zatem należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d., jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca, niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma bowiem wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry, w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Podkreślenia wymaga, że przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego, między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie środków dyscyplinujących.

Przyjmuje się, że okoliczności wskazane w ww. przepisie powinien wykazać przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go z odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu będącego jego pracownikiem (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2011 r., II GSK 510/10 oraz z dnia 20 października 2010 r., II GSK 936/09).

W kontrolowanej sprawie należy przyznać rację organom, że strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń

i okoliczności, których strona skarżąca nie mogła przewidzieć.

Organ II instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do stanowiska skarżącego, że regularnie analizuje zapisy tachografu i nie stwierdził żadnych naruszeń, że kierowca [...] zeznał w dniu kontroli, że już posługiwał się niedozwolonym urządzeniem w przeszłości, fałszując zapisy tachografu. Zatem, jak prawidłowo ocenił organ, przy zastosowaniu właściwych rozwiązań technicznych, np. porównaniu zapisów tachografu z zapisami systemu satelitarnego śledzenia pojazdów ([...]), przedsiębiorca powinien stwierdzić rozbieżności pomiędzy w/w zapisami i ustalić, że doszło do naruszenia.

W ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując jednocześnie wszechstronnej oceny zebranego w toku kontroli materiału dowodowego, który legł u podstaw zaskarżonych decyzji. Ponadto, stanowisko wyrażone w decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę określoną w art. 107 § 3 k.p.a.

Nie doszło też, w ocenie Sądu, do naruszenia art. 10 k.p.a., które miałoby wpływ na treść rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie. Należy bowiem zwrócić uwagę na to, że organ II instancji przed wydaniem decyzji nie dokonywał żadnych nowych czynności dowodowych i nie gromadził nowego materiału dowodowego. Strona skarżąca mogła zapoznać się z tym materiałem przed wydaniem decyzji przez organ I instancji.

Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ) oddalił skargę.