Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Zakład opieki zdrowotnej, w oparciu o przepisy prawa prowadzi dokumentację medyczną osób korzystających ze świadczeń zdrowotnych zakładu, zapewnia ochronę danych zawartych w dokumentacji medycznej oraz udostępnia dokumentację pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu bądź osobie upoważnionej przez pacjenta. Z przepisów regulujących powyższe kwestie można wywnioskować, że prowadzenie dokumentacji medycznej pacjenta oraz udostępnianie jej pacjentowi odbywa się, co do zasady, w ramach stosunku administracyjnoprawnego, który powstaje z mocy prawa. Jest to stosunek administracyjnoprawny, ponieważ wynika ze sposobu funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej jako zakładu administracyjnego i tworzy relację pomiędzy podmiotem administrującym a adresatem dyspozycji administracyjnej. W ramach tego stosunku pacjent ma przysługujące mu z ustawy uprawnienie administracyjnoprawne do udostępniania mu dokumentacji medycznej w zakresie dotyczącym wyłącznie jego osoby. Sprawa o udostępnienie pacjentowi dokumentacji medycznej nie jest rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, gdyż takiej prawnej formy załatwienia tej sprawy nie przewiduje ustawa. Udostępnienie dokumentacji medycznej pacjentowi następuje w drodze działania (czynności) zakładu.

Działania placówki medycznej w sprawie udostępniania dokumentacji medycznej podlegają kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w konsekwencji podlegają także kontroli w zakresie bezczynności w udostępnieniu tej dokumentacji na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Mając na uwadze treść art. 51 ust. 3 Konstytucji RP, która w zakresie dysponowania informacjami medycznymi pozwala zaliczyć podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych do kategorii władzy publicznej, jak też konieczność możliwie szerokiej interpretacji art. 45 i 77 ust. 2 Konstytucji RP, opowiedzieć należy się także za dopuszczalnością zaskarżenia do sądu administracyjnego bezczynności zakładu opieki zdrowotnej w zakresie udostępnienia dokumentacji medycznej przez osoby inne niż pacjent, jego bliscy lub osoby upoważnione przez pacjenta, które według swych twierdzeń posiadają, wynikające ze stosunku administracyjnoprawnego, uprawnienie do udostępnienia im dokumentacji medycznej.

Skoro w art. 26 ust 3 ustawy o prawach pacjenta enumeratywnie, a więc w sposób wyczerpujący, wyliczono krąg podmiotów innych niż pacjent, jego bliscy lub osoby upoważnione przez pacjenta, którym placówka opieki zdrowotnej udostępnia dokumentację medyczną, nie zaliczając do grona tych osób detektywów, to powyższe oznacza, że detektywi nie należą do kręgu osób, którym można udostępnić dokumentację medyczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Protokolant Sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi E. K. na bezczynność G. K., J. J., R. C., prowadzących działalność gospodarczą pod firmą [...] G. K., J. J., R. C. spółka cywilna w T. w przedmiocie udostępnienia informacji medycznej oddala skargę.

W dniu 18 lipca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga E. K. (dalej także jako: "wnioskodawczyni" lub "skarżąca"), świadczącej usługi detektywistyczne, na bezczynność Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] G. K., J. J., R. C. spółki cywilnej w T. (dalej także jako: "organ") w związku z nieudostępnieniem dokumentacji medycznej, w której wniesiono o:

1. orzeczenie o wystąpieniu bezczynności oraz nakazanie wydania dokumentacji medycznej Skarżącej,

2. stwierdzenie, iż bezczynność w udostępnieniu dokumentacji medycznej ma charakter rażący,

3. zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

a) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2163 - d.u.u.), poprzez nieuzasadnioną odmowę udzielenia informacji medycznej w przypadku, gdy regulacje dotyczące zasad prowadzenia działalności detektywistycznej, stanowią że immanentną częścią składową usługi detektywistycznej są czynności polegające na uzyskiwaniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji o osobach, które mogą być pozyskiwane od innych osób fizycznych, przedsiębiorców, jak również organów samorządowych, czy organów administracji rządowej, stąd nieudostępnienie przedmiotowej informacji w postaci dokumentacji medycznej będącej bezsprzecznie informacją o osobie fizycznej podlegającą udostępnieniu detektywowi na podstawie regulacji ustawowej stanowiącej o zasadach jego działania, jest działaniem z naruszeniem przepisów prawa,

b) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 9 d.u.u. w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2017 r. poz. 1318 - p.p.u.), poprzez nieuzasadnioną odmowę udzielenia informacji medycznej wnioskowanej przez licencjonowanego detektywa, podczas gdy wskazana regulacja prawna nie zawiera jakiegokolwiek zapisu powodującego wyłączenie możliwości zastosowania w sprawie normy kompetencyjnej pozwalającej na pozyskiwanie danych w ramach wykonywana przez obowiązków zawodowych przez detektywa,

c) art. 2 w zw. z art. 3 w zw. z art. 12 ust. 1 d.u.u. poprzez odmowę udostępnienia dokumentacji medycznej, której sprzeciwiają takie obwarowania, jak nałożenie na zawód detektywa obowiązku zachowania w tajemnicy wszelkich okoliczności, o których dowiedział się podczas wykonywania czynności, stąd odmowa udostępnienia wnioskowanej dokumentacji medycznej nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego i aksjologicznego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca skierowała do Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" G. K., J. J., R. C. s.c., wniosek o udostępnienie dokumentacji medycznej dotyczące historii choroby P. F.. W odpowiedzi na przedmiotowe zapytanie uzyskano odpowiedź, że udostępnienie dokumentacji medycznej nie może zostać dokonane, a tym samym wniosek nie może zostać pozytywnie rozpatrzony. Uzasadniając wydane stanowisko zawarto w nim stwierdzenie, że regulacją prawną sprzeciwiającą się udostępnieniu wnioskowanej dokumentacji jest art. 26 p.p.u.

Wnioskodawczyni odwołując się do art. 2 ust. 1, art. 9 i art. 12 d.u.u. oraz poglądów piśmiennictwa prawniczego stwierdziła, że brzmienie kompetencyjnej regulacji ustawowej stanowi, iż licencjonowany detektyw w ramach działalności operacyjnej jest uprawniony do pozyskiwania informacji o osobach, a powyższe uprawnienie zostało skorelowane z brzmieniem dalszych przepisów, wśród których należy szczególną uwagę zwrócić na znaczenie tajemnicy detektywistycznej.

W odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności wniósł o odrzucenie skargi.

Uzasadniając takie stanowisko wskazano, że przepisy dotyczące terminów załatwiania spraw i łącząca się z tym procedura ponaglenia i składania skargi na bezczynność stosuje się do organów administracji publicznej. NZOZ nie jest takim organem. Jest spółką cywilną prowadzącą działalność leczniczą jako podmiot leczniczy. W ramach swej działalności nie wykonają żadnych zadań z zakresu administracji publicznej. Nie możną więc Przychodni ponaglić, ani złożyć na nią skargi na bezczynność w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym, ani przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po drugie podkreślono, że jako "organ" w skardze został wskazany Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] G. K., J. J., R. C. s.c. Spółka cywilna nie ma przymiotu strony postępowania administracyjnego nie może więc być adresatem decyzji ani wyroków (w sprawie będącej przedmiotem skargi) w takim postępowaniu. Nie może być stroną, nie można więc przeciw niej prowadzić postępowania przed sądem administracyjnym.

W dalszej części odpowiedzi na skargę zastrzeżono, że gdyby jednak sąd uznał dopuszczalność skargi winna ona być oddalano z uwagi na fakt, iż skarżąca nie jest uprawniona do dostępu, ani do informacji medycznej, ani dokumentacji medycznej.

Jak podkreślono dane zawarte w historii choroby z istoty swojej są objęte tajemnica lekarską. Skarżąca nie wykazała swego prawa do dostępu do tej tajemnicy. Natomiast zasady dostępu do dokumentacji medycznej regulują przepisy ustawy o prawach pacjenta. Art. 26 ust. 3 zawiera zamknięta listę podmiotów uprawnionych do dostępu do dokumentacji medycznej. Nie ma na niej agencji detektywistycznych, ani detektywów. Przepisy tej ustawy, w kwestii dostępu do dokumentacji medycznej, mają charakter lex specialis w stosunku do wszystkich innych przepisów. Art. 9. ustawy o usługach detektywistycznych stanowi: " O ile przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej, detektyw, (...) może uzyskiwać informacje (...). Te inne ustawy to min. ustawa o prawach pacjenta.

Końcowo stwierdzono, iż skarga jest bezprzedmiotowa, dotyczy bowiem "... bezczynności w przedmiocie odmowy...", natomiast jak wynika z zawartych w aktach sprawy dokumentów odmowa została zrealizowana bez jakiejkolwiek zwłoki trudno więc Przychodni zarzucić bezczynność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ustalił i zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Kontrola ta – w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") – obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu.

Jakkolwiek przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają, na czym polega stan bezczynności, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie. Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym bądź w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 k.p.a.) bądź w przepisach szczególnych, bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w załatwieniu sprawy.

W pierwszej kolejności odnieść należy się do zgłoszonych przez organ zarzutów formalnych związanych z niedopuszczalnością wniesionej skargi, które w ocenie organu winny skutkować odrzuceniem skargi.

Kwestia możności zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności zakładu opieki zdrowotnej w zakresie udostępnienia dokumentacji medycznej budzi pewne wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, co jest szczególnie ważne w niniejszej sprawie, w której z żądaniem takim występuje podmiot inny niż pacjent, jego bliscy lub osoby upoważnione przez pacjenta.

Za przeważające w tym zakresie uznać należy jednakże stanowisko opowiadające się za uznaniem spraw o udostępnienie pacjentowi dokumentacji medycznej za sprawy wynikające ze stosunku administracyjnoprawnego, istniejącego pomiędzy zakładem opieki zdrowotnej prowadzącym dokumentację medyczną, a osobami uprawnionymi do dostępu do takiej dokumentacji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II SAB/Rz 29/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 958/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1539/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt III SAB/Gl 14/18 wszystkie opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Wyczerpującej oceny tej kwestii dokonał już Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OSA 1/03, wskazując, że zakład opieki zdrowotnej jest zakładem administracyjnym, który wykonuje pewne funkcje z zakresu administracji publicznej, w tym udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych, z czego wynikają określone relacje pomiędzy zakładem opieki zdrowotnej a osobą korzystającą ze świadczeń zakładu (pacjentem) o cechach materialnego stosunku administracyjnoprawnego o bardzo zróżnicowanych postaciach, jak też relacje o charakterze cywilnoprawnym. Administracja publiczna może być także podmiotem realizującym zadania zaspokajania potrzeb społecznych przez tak zwaną administrację świadczącą w formie zakładów administracyjnych, w ramach działalności którego nawiązują się swoiste stosunki między organami zakładu a użytkownikami, oparte na zasadzie władztwa zakładowego, a charakterystyczną cechą zakładu jest jego prawo do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych z jego użytkownikami.

Jak wywodził dalej Naczelny Sąd Administracyjny zakład opieki zdrowotnej, w oparciu o przepisy prawa prowadzi dokumentację medyczną osób korzystających ze świadczeń zdrowotnych zakładu, zapewnia ochronę danych zawartych w dokumentacji medycznej oraz udostępnia dokumentację pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu bądź osobie upoważnionej przez pacjenta. Z przepisów regulujących powyższe kwestie można wywnioskować, że prowadzenie dokumentacji medycznej pacjenta oraz udostępnianie jej pacjentowi odbywa się, co do zasady, w ramach stosunku administracyjnoprawnego, który powstaje z mocy prawa. Jest to stosunek administracyjnoprawny, ponieważ wynika ze sposobu funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej jako zakładu administracyjnego i tworzy relację pomiędzy podmiotem administrującym a adresatem dyspozycji administracyjnej. W ramach tego stosunku pacjent ma przysługujące mu z ustawy uprawnienie administracyjnoprawne do udostępniania mu dokumentacji medycznej w zakresie dotyczącym jego osoby.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił przy tym, że sprawa o udostępnienie pacjentowi dokumentacji medycznej nie jest rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, gdyż takiej prawnej formy załatwienia tej sprawy nie przewiduje ustawa. Jest to więc sprawa, do której nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Udostępnienie dokumentacji medycznej pacjentowi następuje w drodze działania (czynności) zakładu. Jest to czynność w sprawie uznania uprawnienia pacjenta wynikającego z mocy przepisu prawa. Takimi czynnościami (aktami) z zakresu administracji publicznej są wszelkie akty (czynności), działania i sprawy, które nie mają charakteru cywilnoprawnego, załatwiane przez organy administracji publicznej w szerokim tego słowa znaczeniu, w tym także przez zakłady administracyjne. W sprawach dotyczących tego rodzaju czynności lub aktów przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stanowisko takie w całości podziela, odnosząc je - co oczywiste - do przepisów obecnie obowiązujących ustaw o ustroju sądów administracyjnych i postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Co więcej, mając na uwadze treść art. 51 ust. 3 Konstytucji RP, która w zakresie dysponowania informacjami medycznymi pozwala zaliczyć podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych do kategorii władzy publicznej, jak też konieczność możliwie szerokiej interpretacji art. 45 i 77 ust. 2 Konstytucji RP, opowiedzieć należy się także za dopuszczalnością zaskarżenia do sądu administracyjnego bezczynności zakładu opieki zdrowotnej w zakresie udostępnienia dokumentacji medycznej przez osoby inne niż pacjent, jego bliscy lub osoby upoważnione przez pacjenta, które według swych twierdzeń posiadają, wynikające ze stosunku administracyjnoprawnego, uprawnienie do udostępnienia im dokumentacji medycznej.

Działania placówki medycznej w sprawie udostępniania dokumentacji medycznej podlegają kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w konsekwencji podlegają także kontroli w zakresie bezczynności w udostępnieniu tej dokumentacji na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Powyższe oznacza, że wniesioną skargę uznać należało co do zasady za dopuszczalną.

Odnosząc się do drugiego z podniesionych przez organ zarzutów formalnych stwierdzić należy, że istotnie skarżąca skargę wniosła przeciwko spółce cywilnej, co nie było prawidłowe. Trafnie bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że spółka cywilna nie może być adresatem decyzji administracyjnym albowiem decyzja administracyjna powinna być kierowana do wspólników spółki cywilnej, nie może być natomiast skierowana do samej spółki, która nie ma osobowości prawnej ani statusu przedsiębiorcy.

Jednocześnie jednak w orzecznictwie zauważa się, że jeżeli w takiej sytuacji na podstawie wydanej decyzji możliwe było zidentyfikowanie stron będących adresatem tej decyzji, z uwagi na to, że wspólnicy spółki wymienieni zostali z imienia i nazwiska w jej nazwie decyzja taka nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną postaci nieważności postępowania. Wskazuje się także, że określenie strony postępowania w ten sposób, że obok podmiotów legitymujących się interesem prawnym wskazuje się nadto umowę konsorcjum, na podstawie której podmioty te prowadzą działalność gospodarczą, nie świadczy o skierowaniu tej decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1395/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Skoro we wniesionej skardze oznaczono imiona i nazwiska wspólników spółki cywilnej to możliwe było zidentyfikowania tych osób i przyjęcie, że w istocie skarga została wniesiona przeciwko tym osobom, tj. przeciwko G. K., J. J. i R. C., prowadzącym działalność w formie spółki cywilnej. Brak było zatem podstaw do odrzucenia skargi także i z tego względu.

Przechodząc do merytorycznej oceny wniesionej skargi uznać należy ją za niezasadną ze względów przytoczonych w odpowiedzi na skargę.

Tytułem wstępu należy zauważyć, że istotnie sama skarga została oznaczona jako skarga na bezczynność organu w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentacji medycznej, co może być mylące.

Jednakże treść skargi wskazuje na to, że przedmiotem zarzucanej przez wnioskodawczynię bezczynności miało być udostępnienie dokumentacji medycznej. Skarżąca zarzuca bowiem organowi, że mimo istniejącej do tego podstawy prawnej, bezzasadnie nie udostępnił jej żądanej dokumentacji medycznej.

Stanowisko takie nie jest trafne albowiem skarżąca, pomimo wykonywania zawodu detektywa, nie jest podmiotem uprawnionym do otrzymania dokumentacji medycznej innej osoby.

Wnioskodawczyni wykazując swoje uprawnienie do uzyskania dokumentacji medycznej odwoływała się do przepisów art. 2 ust. 1, art. 3, art. 9 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 2163 ze zm. - dalej jako: "ustawa o usługach detektywistycznych" lub "u.u.d.").

Oceny takiej nie można zaaprobować.

Art. 12 ust. 1 u.u.d. w ogóle nie dotyczy kwestii uprawnienia detektywa do uzyskiwania informacji, lecz obowiązku zachowania w tajemnicy źródła informacji oraz okoliczności sprawy, o których detektyw powziął wiadomość w trakcie wykonywania czynności.

Analogicznie ocenić należy także treść przepisów art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy o usługach detektywistycznych, z których pierwszy definiuje jedynie pojęcie usług detektywistycznych, a drugi stanowi o tym, że wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców i wymaga uzyskania wpisu do rejestru działalności detektywistycznej, zwanego dalej "rejestrem".

Żaden z tych przepisów nie stanowi normatywnej podstawy do żądania przez detektywa informacji od osób fizycznych, przedsiębiorców, instytucji i organów administracji.

Podstawę taką, choć w ograniczonym zakresie, może natomiast stanowić art. 9 u.u.d., zgodnie z którym o ile przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej, detektyw, w trakcie wykonywania czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, może uzyskiwać informacje od osób fizycznych, przedsiębiorców, instytucji, a także organów administracji rządowej lub samorządowej.

Z brzmienia powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że tego rodzaju uprawnienie detektywa jest ograniczone, albowiem możność uzyskiwania przez detektywa informacji jest wyłączona wszędzie tam, gdzie inaczej stanowią przepisy innych ustaw.

Na okoliczność tą zwracała faktycznie uwagę także sama wnioskodawczyni przywołując w skardze pełne brzmienie przepisu art. 9 u.u.d., jak również cytując stanowisko doktryny prawniczej, w którym stwierdzono, że: "Treść przepisu stanowi potwierdzenie tezy dopuszczającej wykonywanie przez detektywów prostych czynności operacyjno-rozpoznawczych".

Z przepisu art. 9 u.u.d. wynika jednoznacznie, że w ramach wykonywanych czynności detektyw jest uprawniony do uzyskiwania informacji o osobach, jednakże tylko wówczas, gdy inaczej nie stanowią przepisy innych ustaw.

W przypadku żądania udostępnienia dokumentacji medycznej takim przepisami odrębnymi, wyłączającymi uprawnienie detektywów do uzyskiwania informacji, są przepisy ustawy z dnia z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 1127 ze zm. - dalej jako: "ustawa o prawach pacjenta" lub "u.p.p.").

W ustawie o prawach pacjenta w sposób szczegółowy uregulowano kwestie związane z zachowaniem w tajemnicy dotyczących pacjenta informacji związanych udzielaniem świadczeń zdrowotnych, przechowywaniem dokumentacji medycznej, ochroną danych zawartych w dokumentacji medycznej oraz prawem do dostępu do dokumentacji medycznej, w tym także określono katalog podmiotów, innych niż pacjent, jego bliscy lub osoby upoważnione przez pacjenta, którym można udostępnić dokumentację medyczną (art. 1, 9, 13, 14, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29 i 30a u.p.p.).

Skoro zatem w art. 26 ust 3 ustawy o prawach pacjenta enumeratywnie, a więc w sposób wyczerpujący, wyliczono krąg podmiotów innych niż pacjent, jego bliscy lub osoby upoważnione przez pacjenta, którym placówka opieki zdrowotnej udostępnia dokumentację medyczną, nie zaliczając do grona tych osób detektywów, to powyższe oznacza, że detektywi nie należą do kręgu osób, którym można udostępnić dokumentację medyczną.

Wnioskowanie takie dodatkowa uzasadnia również wzgląd na ochronę danych zawartych w dokumentacji medycznej, które chronione są tajemnicą lekarską (art. 13, 14 ust. 1 i 23 ust. 2 u.p.p.).

Skoro wnioskodawczyni nie była osobą uprawnioną do otrzymania żądanej dokumentacji medycznej to tym samym organ nie dopuścił się bezczynności odmawiając udostępnienia dokumentacji medycznej. O bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 149 p.p.s.a. można mówić jedynie wtedy, gdy istnieje prawny obowiązek działania (czynności) organu, którego w niniejszej sprawie zabrakło.

Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.