Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w J. G. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie kosztów egzekucyjnych postanawia odrzucić skargę. POSTANOWIENIE Dnia 5 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu O/Z w Jeleniej Górze z dnia 11 lipca 2008 r. Nr JG-EG/7243-7/08/25615 w przedmiocie kosztów egzekucyjnych postanawia odrzucić skargę.

W dniu 8 grudnia 2008 r. doręczono stronie skarżącej T. B.wezwanie do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braku skargi, pod rygorem jej odrzucenia poprzez uiszczenie wpisu sądowego. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca pismem z dnia 15 grudnia 2008 r. ( data stempla pocztowego ) wniosła o nierozpatrywanie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nie usunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a).

Z kolei zgodnie z dyspozycją art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę,

a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W orzecznictwie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj., gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.

Oznacza to, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego skarżącemu prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, w tym w szczególności jeżeli uiszczono wymagany wpis od skargi.

Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącej o cofnięcie skargi ( nierozpatrywanie skargi ) mógł być rozpoznany dopiero po uiszczeniu wymaganego wpisu od skargi w kwocie 100 zł.

Skoro zatem pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, skarżąca nie uzupełniła w zakreślonym terminie należnego wpisu sądowego, to skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. należało odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji.

U z a s a d n i e n i e

Małżonkowie T. B. i H. B. wnieśli wspólną skargę na oznaczone w komparycji postanowienie, natomiast jak wynika z materiału zebranego w sprawie, adresatem zaskarżonego postanowienia była wyłącznie T. B..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, jeżeli z przyczyn innych niż wymienione w pkt. 1 - 5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy istotne jest wskazanie, że proces sądowy może zainicjować jedynie podmiot posiadający legitymację procesową, czyli uprawnienie do skutecznego wniesienia skargi. Stosownie do brzmienia art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne

i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który nie ma legitymacji skargowej podlega odrzuceniu.

W rozpatrywanej sprawie, zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w J. G. z dnia [...] nr [...] zostało skierowane do T. B., która posiadała legitymację procesową do skutecznego zainicjowania skargi na to postanowienie. Takiej legitymacji nie miał natomiast H. B. Tym samym H. B. nie posiadał uprawnienia do żądania przeprowadzenia sądowej kontroli postanowienia, którego adresatem była wyłącznie T. B.

W związku z tym złożona przez H. B. skarga jako niedopuszczalna winna zostać odrzucona.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.