O. L. pismem z dnia [...] listopada 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Inne z dnia [...] maja 2025 r., nr [...], postępowanie nr [...] w przedmiocie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego przyznanego na dziecko: [...] w okresie od [...].06.2023 r. do [...].05.2024r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy zaznaczyć, że w sprawach dotyczących świadczeń wychowawczych organem administracji I instancji jest Inne, a organem odwoławczym – Prezes Inne (art. 10 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia [...] lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1576). Przy czym Inne jest organem I instancji niezależnie od tego jaka konkretnie jednostka organizacyjna w ramach Inne zajmuje się kwestią świadczeń wychowawczych (w kontrolowanym przypadku jest to Centrum Świadczeń dla Rodzin). Stąd kierując się treścią skargi w zestawieniu z aktami administracyjnymi Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona na decyzję Inne z dnia [...] maja 2025 r., nr [...], postępowanie nr [...] w przedmiocie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego, przy czym postępowanie zakończone wydaniem tej decyzji było prowadzone w jednostce organizacyjnej ZUS określanej jako Centrum Obsługi Świadczeń dla Rodzin, która została uwidoczniona w nagłówku decyzji.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - p.p.s.a.), warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Skutkiem powyższego nie jest dopuszczalnej złożenie skargi na decyzję, od której przysługuje odwołanie – skargę można wnieść dopiero na decyzję, która została wydana wskutek odwołania (tj. na decyzję organu odwoławczego).
W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła ze skargą na decyzję Inne z dnia [...] maja 2025 r., nr [...], postępowanie nr [...] w przedmiocie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego. Inne działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji - od wydanej przez ZUS decyzji przysługiwało skarżącej prawo złożenia w terminie 14 dni odwołania do Prezesa Inne, o czym została pouczona w zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego, skarga jako niedopuszczalna tj. wniesiona na decyzję, która nie została wydana po wyczerpaniu środków zaskarżenia, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.
