Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 216/19 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 2 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 216/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] stycznia 2019 r., nr [...], w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych:

Decyzją nr [...] z [...] października 2018 r. Prezydent Będzina przyznał B. K. dodatek mieszkaniowy w wysokości 58,98 zł miesięcznie (w tym ryczałt 29,62 zł) na okres od 1 listopada 2018 r. do 30 kwietnia 2019 r.

W uzasadnieniu wskazał, że strona jest właścicielką lokalu mieszkalnego o pow. poniżej 35m2, który nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jej dochód stanowi renta z ZUS w kwocie 1029,80 zł brutto. Organ powołał się na art. 6 ust. 3 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 180), "ustawa o dodatkach mieszkaniowych", i stwierdził, że do celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjęto stawkę za 1m2 obliczoną na podstawie Zarządzenia nr 0151/16/2008 Prezydenta Miasta Będzina z 11 stycznia 2008 r. w sprawie zmiany stawek czynszu za lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy Będzin, wprowadzoną w wykonaniu uchwały Rady Miejskiej w Będzinie w prawie przyjęcia "Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta Będzina".

W § 1 Zarządzenia ustalono stawkę bazową za najem 1m2 powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych w wysokości 1,39% wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1m2 powierzchni użytkowej budynków podanego w Obwieszczeniu Wojewody Śląskiego z 27 września 2007 r. (tj. 3140 zł), a na podstawie § 13 uchwały zastosowano czynniki podwyższające i obniżające (korygujące), mające wpływ na wysokość stawki czynszowej. Tak wyliczona stawka bazowa (3140 zł x 1,39% : 12) wynosi 3,64 zł i przy zastosowaniu wskaźników: 0,95 (z tytułu położenia lokalu w budynku), 0,65 (z racji jego wyposażenia) i 1,00 (z uwagi na strefę zamieszkania) została przeliczona do stawki 2,25 zł za 1m2, co daje kwotę 76,70 zł (eksploatacja + fundusz remontowy), obliczoną jako iloczyn stawki 2,25 zł za 1 m2

powierzchni lokalu zajmowanego przez stronę wynoszącej 34,09 m2. Do tej kwoty doliczono pozostałe wydatki związane z korzystaniem z lokalu podane przez zarządcę, woda - 7,40 zł, odbiór nieczystości stałych i płynnych 8,61 zł, odpady komunalne 13,56 zł. Łącznie wydatki mieszkaniowe wynoszą 106,27 zł.

Organ przytoczył § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych i stwierdził, że w lokalu brak jest instalacji centralnego ogrzewania, centralnie dostarczanej ciepłej wody i gazu, dlatego należało obliczyć ryczałty z tytułu ich braku. Stwierdził, że wydatki z tytułu braku centralnego ogrzewania wynoszą: 34,09 m2 x 0,5347 zł x 5 kWh/m2 = 91,14 zł. Wydatki z powodu braku centralnie dostarczanej ciepłej wody wynoszą: 1 osoba x 0,5347 zł x 20 kWh/osobę = 10,69 zł. Wydatki z tytułu braku instalacji gazu przewodowego wynoszą 10 kWh x 0,5347 zł = 5,35 zł. Obliczył, iż ww. ryczałty wynoszą łącznie 107,18 zł. Przeliczone ogólne wydatki mieszkaniowe wraz z ryczałtami wynoszą łącznie 213,45 zł. Dodatek mieszkaniowy jest równy różnicy pomiędzy wydatkami na mieszkanie a 15% dochodu strony, tj. 213,45 zł - (15% x 1029,80 zł) = 59,98 zł. W takiej więc wysokości przyznał stronie dodatek mieszkaniowy.

Od tej decyzji strona złożyła odwołanie.

Decyzją z [...] stycznia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu powołało się na znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Kolegium dokonało ponownego przeliczenia wysokości należnego stronie dodatku mieszkaniowego z uwzględnieniem stawek wynikających z zarządzenia Prezydenta Miasta Będzina, położenia i wyposażenia lokalu w media oraz dodatkowych kosztów związanych z jego eksploatacją. Stwierdziło, że dodatek mieszkaniowy stanowi różnicę między przeliczonymi wydatkami mieszkaniowymi wraz z ryczałtami (213,45 zł), a kwotą 15% miesięcznego dochodu strony (154,47 zł) i w wyniku tych wyliczeń ustaliło, że wynosi on 58,98 zł, czyli że dodatek mieszkaniowy w decyzji organu pierwszej instancji został ustalony w prawidłowej wysokości. Jednocześnie stwierdziło, że nie ma prawnej możliwości podniesienia kwoty dodatku mieszkaniowego o 20% punktów procentowych, gdyż brak jest w tym zakresie uchwały Rady Miejskiej.

Na tę decyzję skarżąca wywiodła skargę do sądu administracyjnego. Podniosła w niej, że decyzja jest dla niej krzywdząca i nieprawidłowa, nie sformułowała jednak wobec niej żadnych konkretnych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, stwierdzając, że dodatek mieszkaniowy został ustalony prawidłowo. W założeniu nie stanowi on pełnego kosztu utrzymania lokalu, a uprawniony do dodatku zawsze zobowiązany jest do ponoszenia części opłat we własnym zakresie.

W piśmie z 24 czerwca 2019 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] października 2018 r.

W uzasadnieniu podniosła, że organ powołuje się m.in. na wskaźniki procentowe wskazane w zarządzeniu Prezydenta Miasta Będzina z 11 stycznia 2008 r., a zatem ustalone ok. 11 lat temu. Nadto błędnie zastosowano sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego w oparciu o zasady wynikające z art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, gdyż należy się jej dodatek w wysokości 70% faktycznych wydatków ponoszonych na lokal mieszkalny, o których mowa w art. 6 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych lub też przysługuje jej uprawnienie do skorzystania z możliwości podniesienia wskaźników procentowych o 20 punktów procentowych.

Z uwagi na fakt, że dodatek mieszkaniowy ułatwia zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych osobom znajdującym się w warunkach uniemożliwiających lub poważnie utrudniających pokrycie należności za używanie lokalu, organ w sposób szczególnie wnikliwy powinien zbadać sytuację osoby wnioskującej o jego przyznanie

i obliczyć dodatek mieszkaniowy z uwzględnieniem prawidłowych wskaźników wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że dodatek mieszkaniowy jest formą pomocy społecznej udzielanej przez władze publiczne, wspierające realizację prawa obywatela do mieszkania w warunkach urynkowienia czynszów mieszkaniowych.

Ze złożonego przez skarżącą wniosku wynika, że prowadzi ona jednoosobowe gospodarstwo domowe, osiąga dochód w wysokości najniższej emerytury i mieszka w lokalu o pow. 34,09 m2. Zatem spełnia kryterium powierzchniowe, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Skarżąca nie przekracza także kryterium dochodowego (art. 3 ust. 1 ustawy). Sąd ten przytoczył art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Nadto Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 6 ust. 6, 7, 10 i 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, które wskazują na sposób obliczania dodatku mieszkaniowego. Sąd ten dodał, że z akt sprawy nie wynika, aby Rada Gminy podjęła uchwałę w przedmiocie podwyższenia lub obniżenia wskaźników procentowych tam wskazanych.

Z uwagi na to, że lokal nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy, dla celów wyliczenia dodatku mieszkaniowego przeliczono miesięczne wydatki mieszkaniowe podane przez Zarządcę w wysokości 180,59 zł przyjmując stawkę za 1m2 obliczoną na podstawie Zarządzenia Nr 0151/16/2008 Prezydenta Miasta Będzina z 11 stycznia 2008 r. w sprawie zmiany stawek czynszu za lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy Będzin, wydanego w wykonaniu uchwały Rady Miejskiej w Będzinie w sprawie przyjęcia "Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta Będzina".

Zgodnie z § 1 zarządzenia ustalono stawkę bazową za najem 1m2 powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych w wysokości 1,39% wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1m2 powierzchni użytkowej budynków podanego w Obwieszczeniu Wojewody Śląskiego z 27 września 2007 roku (3 140,00 zł) oraz na podstawie § 13 cytowanej uchwały zastosowano czynniki podwyższające i obniżające (korygujące), mające wpływ na wysokość stawki czynszowej. Tak wyliczona stawka bazowa (3 140,00zł x 1,39% :12) wynosi 3,64 zł i przy zastosowaniu wskaźników:

- 0,95 (położenie lokalu w budynku),

- 0,65 (wyposażenie lokalu),

- 1,00 (strefa zamieszkania)

została przeliczona do stawki 2,25 zł za 1 m2, co dało kwotę 2,25 zł x 34,09 m2 = 76,70zł (eksploatacja + fundusz remontowy) i zostało powiększone o pozostałe opłaty tj.: - wodę 7,40 zł, - odbiór nieczystości stałych i płynnych 8,61 zł, - odpady komunalne 13,56 zł. Zatem miesięczne wydatki mieszkaniowe po przeliczeniu wynoszą 106,27 zł.

Sąd ten wskazał, że ze złożonego wniosku wynika, iż w lokalu brak jest instalacji centralnego ogrzewania, ciepłej wody i gazu, a w takiej sytuacji skarżącej przysługuje ryczałt (art.6 ust.7 ustawy). Sposób wyliczenia ryczałtu określa Rozporządzenie Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 156, poz.1817 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust.1 - 3 rozporządzenia ryczałt za brak instalacji energii cieplnej wynosi: 34,09 m2 x 0,5347 zł x 5 kWh/m2 = 91,14 zł; ryczałt za brak instalacji ciepłej wody wynosi: 1 osoba x 0,5347 zł x 20 kWh/osobę = 10,69 zł.; ryczałt za brak instalacji gazu przewodowego wynosi: 10 kWh x 0,5347 zł = 5,35 zł. Wobec powyższego suma ryczałtów podwyższająca kwotę dodatku mieszkaniowego wynosi 107,18 zł (91,14 zł +10,69 zł + 5,35 zł).

Zgodnie z §4 cyt. rozporządzenia, w celu ustalenia wysokości ryczałtu na zakup opału, przeliczone wydatki sumuje się z wyliczonymi ryczałtami: 106,27 zł +107,18 zł = 213,45 zł, a następnie oblicza wskaźnik procentowy odpowiadający udziałowi wydatków jw. w łącznej kwocie wydatków :107,18 zł : 213,45 = 50,21%, i następnie, zgodnie z art. 6 ust.1 ustawy ustala się łączną wysokość dodatku, która stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na rzeczywistą powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu a kwotą stanowiącą 15% dochodu w gospodarstwie jednoosobowym, tj.: 213,45 zł - 15% x 1029,80 zł = 58,98 zł. Jest to kwota odpowiadająca pełnej kwocie dodatku mieszkaniowego i mieści się w niej kwota ryczałtu na zakup opału będąca częścią dodatku mieszkaniowego, która z kolei stanowi iloczyn obliczonego dodatku mieszkaniowego i wyliczonego wcześniej wskaźnika. W przedmiotowej sprawie wynosi 58,98zł x 50,21%= 29,62 zł. Zdaniem Sądu pierwszej instancji na podstawie powyższych wyliczeń organ prawidłowo ustalił, że kwota dodatku wynosi 29,36 zł, a kwota ryczałtu na zakup opału wynosi 29,62 zł, zatem łączna kwota przyznanego dodatku mieszkaniowego wynosi 58,98 zł.

Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że skarga osobista strony jest ogólnikowa i zarzuca jedynie, że decyzja jest dla niej niekorzystna i krzywdząca, trudno więc było ustosunkować się do tak sformułowanego zarzutu. W kwestii podnoszonego w odwołaniu zagadnienia podniesienia kwoty dodatku mieszkaniowego o 20 punktów % Sąd podał, że kwestię tę reguluje art. 6 ust. 11 ustawy stanowiący, że rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć lub obniżyć, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokość wskaźników procentowych, o których mowa w ust. 10. Cytowany przepis stanowi delegację ustawową dla rady gminy do dokonania korekty wskaźników, która jednak nie musi z niej korzystać. Z akt sprawy wynika natomiast, że stosowna uchwała w gminie, w której mieszka skarżąca, nie została podjęta.

Nadto, odnosząc się do pisma pełnomocnika z urzędu skarżącej, Sąd ten zwrócił uwagę, że stosowny przepis ustawy nie przyznaje uprawnionym prawa do dodatku w wysokości 70% wydatków ponoszonych na powierzchnię normatywną, lecz wprowadza jedynie ich limit maksymalny, wskazujący, że dodatek nie może być wyższy niż 70% wydatków. Stosownie do art. 6 ust. 10 ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni.

W przypadku strony owe 70% wydatków wynosi 149,45 zł, podczas gdy kwota dodatku została ustalona na 58,98 zł, zatem wymóg wynikający z omawianego przepisu został zachowany. Fakt, że Zarządzenie Prezydenta Miasta, w oparciu o które organ obliczył przysługujący stronie dodatek, zostało wydane 11 lat temu, nie wskazuje na wadliwość decyzji, skoro zarządzenie to nie zostało uchylone. Również kwestia, że strona poprzednio pobierała dodatek w wyższej wysokości, nie mogła skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten nie dopatrzył się naruszenia przez organy art. 7, 8, 10 i 11 k.p.a.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca reprezentowana przez adwokata z urzędu, zaskarżając go w całości. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku oraz decyzji Kolegium z [...] stycznia 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Będzina z [...] października 2018 r. Pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Nadto zrzekła się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo pominięcia w treści uzasadnienia decyzji wyjaśnienia tego, na jakiej podstawie decyzja Kolegium i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Będzina, ustalająca wysokość dodatku mieszkaniowego na okres od 1 listopada 2018 r. do 30 kwietnia 2019 r., przyznaje dodatek mieszkaniowy na poziomie niższym, niż w decyzji na okres od 1 maja 2018 r. do [...] października 2018 r.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia przez organy administracji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organu polegającego na braku dostatecznego wyjaśnienia skarżącej faktu wydania w krótkich odstępach czasu decyzji ustalającej wysokość dodatku mieszkaniowego w różnych wysokościach;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo braku uwzględnienia przy rozpoznawaniu sprawy przez organ słusznego interesu strony;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez aprobatę dla sytuacji, w której doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony

w postępowaniu i umożliwienia zapoznania się z materiałem sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 i art. 16 § 1 k.p.a. przez odmowę uchylenia decyzji organu drugiej instancji, pomimo że jej uzasadnienie wskazuje na uchylenie się od kontroli instancyjnej i bezrefleksyjne zaaprobowanie decyzji organu pierwszej instancji, choć Kolegium powinno było dokonać rzeczywistej kontroli instancyjnej, polegającej na kompleksowym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej raz jeszcze;

II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się w aprobacie dla braku podniesienia wysokości dodatku mieszkaniowego i ustalenia dodatku w wysokości 70% faktycznych wydatków ponoszonych na lokal mieszkalny przez organy administracji obu instancji.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. Wskazała, że nie wyjaśniono jej w decyzjach, z czego konkretnie wynika obniżka otrzymywanego przez nią dodatku – organy zawarły jedynie wielostronicowe obliczenia, zaś Sąd zaakceptował zaskarżoną decyzję, mimo jej wadliwości. Jej zdaniem Sąd powinien w sposób szczególnie wnikliwy zbadać sytuację osoby wnioskującej o przyznanie dodatku mieszkaniowego i obliczyć ten dodatek z uwzględnieniem prawidłowych wskaźników wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna mogła być rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym, gdyż po otrzymaniu odpisu skargi kasacyjnej organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Za niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że zarzuty skargi kasacyjnej w żaden sposób nie podważyły istoty niniejszej sprawy, a więc prawidłowości sposobu wyliczenia dodatku mieszkaniowego. Zarzuty te skupiają się na drugorzędnej, bądź tez nieistotnej dla niniejszej sprawy okoliczności, że dodatek przyznany zaskarżoną decyzją jest mniejszy od przyznanego w poprzedniej decyzji. Jednak aby taki zarzuty mógł odnieść skutek, należało przy tym podważyć sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego. W związku z tym kwestia ta pozostaje bezsporna.

Zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie przyjmuje się, że skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga wykazania istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem, a treścią rozstrzygnięcia polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. Użyte w treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. pojęcie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać tylko z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania, co oznacza, że skarżący podmiot powinien uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie można uznać, aby taki związek przyczynowy został przez skarżącą kasacyjnie wykazany. Zwrócić należy także uwagę, że zarówno zarzuty skargi kasacyjnej, jak i jej uzasadnienie zostały sporządzone na dość dużym poziomie ogólności. Autor skargi kasacyjnej jedynie sygnalizuje uchybienia Sądu pierwszej instancji. Nie przedstawia jednak żadnych konkretnych zarzutów dotyczących naruszonych przepisów postępowania ze wskazaniem, jaki miały one wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazać należy, że właściwe uzasadnienie prawne i faktyczne stanowi ważny element każdej decyzji administracyjnej, jest jej integralną częścią a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Motywy decyzji powinny więc odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest dodatek mieszkaniowy przyznany skarżącej na okres od 1 listopada 2018 r. do 30 kwietnia 2019 r. Organy obu instancji w uzasadnieniu swoich decyzji jednoznacznie wyjaśniły sposób wyliczenia i przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego na ww. okres, co prawidłowo zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Bez znaczenia dla przedmiotu sprawy jest natomiast kwestia dodatku przyznanego na okres wcześniejszy. Jak już wyżej wskazano, istota problemu sprowadza się bowiem do zakwestionowania sposobu jego wyliczenia w niniejszym postępowaniu, czego skarżąca nie zrobiła, nie stawiając odpowiedniego zarzutu w skardze kasacyjnej. Nadto skarżąca nie wykazała wpływu na wynik sprawy pominięcia w uzasadnieniu przez organ drugiej instancji kwestii dodatku mieszkaniowego przyznanego wcześniej. Z tych względów zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. nie zasługiwały na uwzględnienie. Podobnie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. okazał się bezzasadny, bowiem autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, na czym polega "brak uwzględnienia przy rozpoznawaniu sprawy przez organ słusznego interesu strony", ani wpływu tego uchybienia na wynik sprawy.

Odnośnie do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej – naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 10 § 1 k.p.a. – ponownie wskazać należy, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Autor skargi kasacyjnej nie podjął się wykazania powyższego związku. Zatem zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony.

Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 i art. 16 § 1 k.p.a. przez odmowę uchylenia decyzji organu drugiej instancji, pomimo że jej uzasadnienie wskazuje na uchylenie się od kontroli instancyjnej i bezrefleksyjne zaaprobowanie decyzji organu pierwszej instancji, choć Kolegium powinno było dokonać rzeczywistej kontroli instancyjnej, polegającej na kompleksowym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej raz jeszcze. Z uzasadnienia Kolegium wynika, że organ ten dokonał ponownego przeliczenia ogólnych wydatków mieszkaniowych strony skorygowanych według stawek gminnych i wysokości należnych ryczałtów za brak centralnego ogrzewania, centralne dostarczanie ciepłej wody i instalacji gazu przewodowego i stwierdziło, że organ pierwszej instancji ustalił wysokość dodatku mieszkaniowego należnego stronie w prawidłowej wysokości. Zatem wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, Kolegium przeanalizowało istotę sprawy ponownie. Z uwagi na brak stosownych zarzutów podważających te wyliczenia, uznać należy, że uzasadnienie Kolegium spełnia ustawowe wymogi. W szczególności w sytuacji, w której skarżąca kasacyjnie nie wykazała wpływu ewentualnego naruszenia ww. przepisów na wynik sprawy.

W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie art. 6 ust. 10 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 180) poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się w aprobacie dla braku podniesienia wysokości dodatku mieszkaniowego i ustalenia dodatku w wysokości 70% faktycznych wydatków ponoszonych na lokal mieszkalny przez organy administracji obu instancji. Przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Wobec ograniczenia się przez autora skargi kasacyjnej wyłącznie do postawienia ww. zarzutu, bez jego uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny poprzestał na przytoczeniu trafnego stanowiska Sądu pierwszej instancji. Mianowicie przepis ten nie przyznaje uprawnionym prawa do dodatku w wysokości 70% wydatków ponoszonych na powierzchnię normatywną, lecz wprowadza jedynie ich limit maksymalny, wskazujący, że dodatek nie może być wyższy niż 70% wydatków. Wskazać jeszcze raz należy, że skarżąca nie zakwestionowała sposobu obliczenia przedmiotowego dodatku mieszkaniowego, zatem z niekwestionowanego stanu faktycznego wynika, że 70% wydatków skarżącej wynosi

149,45 zł, podczas gdy kwota dodatku została ustalona na 58,98 zł, zatem kwota dodatku mieszkaniowego spełnia wymogi omawianego przepisu.

Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, skarga kasacyjna podległa oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a.