Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską oddala skargę

Zaskarżoną decyzją Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w L. ustalającą negatywny wynik egzaminu wstępnego na aplikację radcowską M. D., skarżącej w niniejszej sprawie.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Komisja Egzaminacyjna do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w L. stwierdziła, że skarżąca uzyskała negatywny wynik z egzaminu wstępnego na aplikację radcowską. Uzyskała bowiem z testu 99 punktów, natomiast zgodnie z treścią art. 339 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, pozytywny wynik z egzaminu wstępnego uzyskuje kandydat, który otrzymał z testu co najmniej 100 punktów, a zatem uzyskana przez skarżącą liczba punktów przesądza o negatywnym wyniku egzaminu.

Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej uchwały. W odwołaniu skarżąca zakwestionowała prawidłowość pytań nr 14, 22, 71, 109 wnosząc o zweryfikowanie pod względem zgodności z prawem ustaleń Komisji Egzaminacyjnej w odniesieniu do wyżej wskazanych pytań, a także innych pytań, na które udzieliła błędnej odpowiedzi oraz o uchylenie kwestionowanej uchwały i ustalenie pozytywnego wyniku egzaminu.

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 3310 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. 2010 r., Nr 10, poz. 65) utrzymał zaskarżoną uchwałę w mocy.

Organ uznał zarzuty skarżącej za bezzasadne i odnosząc się do każdego z kwestionowanych w odwołaniu pytań podniósł, co następuje:

Pytanie nr 14 brzmiało "Zgodnie z Kodeksem postępowania karnego, w postępowaniu przygotowawczym, z inicjatywy lub za zgodą pokrzywdzonego i oskarżonego, sprawę do instytucji lub osoby godnej zaufania w celu przeprowadzenia postępowania mediacyjnego między pokrzywdzonym i oskarżonym, może skierować:

A. sąd,

B. prokurator,

C. prezes sądu na wniosek prokuratora."

Skarżąca udzieliła na to pytanie odpowiedzi "C". W odwołaniu zarzuciła, że pytanie jest wewnętrznie sprzeczne, albowiem zgodnie z Kodeksem postępowania karnego w postępowaniu przygotowawczym nie występuje oskarżony, który został wymieniony w treści pytania. Zgodnie z art. 71 § 2 k.p.k. za oskarżonego uważa się osobę, przeciwko której wniesiono oskarżenie do sądu, a także osobę, co do której prokurator złożył wniosek o warunkowe umorzenie postępowania, a zatem na etapie postępowania przygotowawczego mamy do czynienia jedynie z podejrzanym (art. 71 § 1 k.p.k.). Jej zdaniem, to pomieszanie instytucji z różnych etapów postępowania, jak również fakt, że istota pytania sprowadzała się do tego, który organ jest właściwy do skierowania sprawy do postępowania mediacyjnego, spowodowało, że żadna odpowiedź na to pytanie nie jest poprawna.

Organ nie podzielił stanowiska skarżącej i podniósł, że w pytaniu posłużono się pojęciem "oskarżonego", ponieważ opierało się ono na treści art. 23a § 1 k.p.k., którego treść pytanie odzwierciedla. Przepis ten posługuje się pojęciem "oskarżonego", mimo że reguluje również kwestie skierowania sprawy do mediacji w postępowaniu przygotowawczym. Taka konstrukcja ww. przepisu jest w pełni zrozumiała, zwłaszcza gdy uwzględni się treść art. 71 k.p.k., który w dwóch pierwszych paragrafach definiuje pojęcia "podejrzanego" i "oskarżonego", ale zarazem w trzecim paragrafie, z niezrozumiałych względów pominiętym przez skarżącą, stanowi, że jeżeli Kodeks postępowania karnego używa w znaczeniu ogólnym określenia "oskarżony", to odpowiednie przepisy mają zastosowanie także do podejrzanego. Jeżeli w art. 23a § 1 k.p.k. ustawodawca posługuje się pojęciem "oskarżony" i reguluje zarazem kwestie dotyczące postępowania przygotowawczego, to oczywistym jest, że określeniem tym posłużył się w znaczeniu ogólnym. Zdaniem organu pytanie numer 14 wprost wynika z treści art. 23a § 1 k.p.k., a skarżąca stara się zaprzeczyć oczywistemu brzmieniu tego przepisu powołując się wybiórczo jedynie na treść art. 71 § 1 i 2 k.p.k., a pomijając § 3 tego przepisu, w konsekwencji ignoruje istotę wyrażonej w nim zasady.

Jedynie połączenie treści pytania z treścią odpowiedzi "B", wskazanej w kluczu odpowiedzi jako prawidłowa, tworzy zdanie prawdziwe, odpowiadające treści art. 23a § 1 k.p.k.

Zakwestionowane pytanie nr 22 brzmiało:

"Zgodnie z Kodeksem postępowania karnego, w razie stwierdzenia po rozpoczęciu przewodu sądowego danych przemawiających za warunkowym umorzeniem postępowania, sąd umarza warunkowo postępowanie:

A. postanowieniem,

B. wyrokiem,

C. wyrokiem nakazowym."

Organ wskazał jako prawidłową odpowiedź B opartą na treści art. 414 § 1 k.p.k.

Skarżąca udzieliła odpowiedzi "A".

W odwołaniu podniosła wątpliwości co do podstawy prawnej wskazanej w kluczu odpowiedzi, co do prawidłowej odpowiedzi "B", wskazując, że w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania sąd orzeka na posiedzeniu wyrokiem i wynika to z art. 341 § 5 k.p.k., a nie z art. 414 k.p.k. Stwierdziła, że art. 414 k.p.k. dotyczy wyrokowania w sprawie umorzenia postępowania, czyli innej instytucji prawnej, różnej od warunkowego umorzenia postępowania. W ocenie skarżącej odpowiedź "B" jest tylko "przypadkowo prawidłowa", dotyczy bowiem takiego samego rodzaju orzeczenia występującego w obu wspomnianych powyżej instytucjach.

Zdaniem organu wskazywany przez skarżącą art. 341 § 5 k.p.k. dotyczy odmiennego etapu postępowania aniżeli ten, o który chodziło w pytaniu, ponieważ rozstrzyga, jaką formę winno przybrać orzeczenie, gdy sąd warunkowo umarza postępowanie na posiedzeniu, tj. przed rozpoczęciem przewodu sądowego. Natomiast, gdy dojdzie do wszczęcia przewodu sądowego (odczytanie aktu oskarżenia - art. 385 § 1 k.p.k.), wówczas stosowną regulację w tym przedmiocie zawiera właśnie art. 414 § 1 k.p.k., który stanowi, że "w razie stwierdzenia po rozpoczęciu przewodu sądowego okoliczności wyłączającej ściganie lub danych przemawiających za warunkowym umorzeniem postępowania, sąd wyrokiem umarza postępowanie albo umarza je warunkowo". Wskazanie w kluczu art. 414 § 1 k.p.k., jako podstawy prawnej prawidłowej odpowiedzi "B" prawidłowe.

Zakwestionowane pytanie nr 71 brzmiało:

"Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, zażalenie nie przysługuje na postanowienie sądu pierwszej instancji, którego przedmiotem jest:

A. odmowa zawieszenia postępowania,

B. odmowa odrzucenia pozwu,

C. odmowa uzasadnienia orzeczenia oraz jego doręczenia."

Prawidłową odpowiedzią na to pytanie według klucza odpowiedzi była odpowiedź "A", oparta na treści art. 394 § 1 pkt 6 k.p.c.

Skarżąca udzieliła na powyższe pytanie odpowiedzi "B". W odwołaniu zarzuciła, że żadna z trzech wymienionych odpowiedzi na pytanie nr 71 nie jest prawidłowa. Podniosła, że na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego odpowiedź "A" wskazana w kluczu odpowiedzi, nie jest prawidłowa, gdyż na postanowienie sądu w przedmiocie zawieszenia postępowania, a więc także w przedmiocie odmowy zawieszenia, przysługuje zażalenie, co wynika z kilku przepisów Kodeksu dotyczących postępowania zabezpieczającego oraz egzekucyjnego. Skarżąca odwołała się do art. 828 k.p.c. i art. 741 k.p.c. Podniosła również, że wskazanie jako prawidłowej odpowiedzi "A" wymagało poczynienia dodatkowego założenia, tj. że chodzi o etap procesu w postępowaniu cywilnym, a taka praktyka jest niedopuszczalna. Ponadto jej zdaniem Kodeks postępowania cywilnego nie zna instytucji odmowy zawieszenia postępowania, która została wymieniona w odpowiedzi "A".

Zdaniem organu pytanie zostało skonstruowane jednoznacznie i precyzyjnie, także w zakresie postępowania, którego dotyczy. Wskazano w nim bowiem, że dotyczy postanowień sądu pierwszej instancji, na które nie przysługuje zażalenie. Użycie w pytaniu terminu "sąd pierwszej instancji" wskazywało, że pytanie dotyczy postępowania rozpoznawczego (tj. procesu oraz postępowania nieprocesowego), w którym sądem pierwszej instancji może być zarówno sąd rejonowy, jak i sąd okręgowy (art. 17 k.p.c.) - przy czym zasady zaskarżania postanowień są identyczne dla sądów rejonowych i okręgowych (działających jako sądy pierwszej instancji). Co do art. 828 kpa organ podniósł, że objęta nim norma prawna dotyczy wyłącznie postanowień sądu rejonowego (działającego jako organ egzekucyjny), nie zaś "postanowień sądu pierwszej instancji" (tj. sądu rejonowego i okręgowego) - czego dotyczyło pytanie. Odnoszenie się przez skarżącą do postępowania zabezpieczającego także jest, zdaniem organu, chybione, ponieważ zażalenie - jak wynika z art. 741 k.p.c., przysługuje na postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia, a pytanie dotyczyło postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Skarżąca stara się do prawidłowo i precyzyjnie skonstruowanego pytania wprowadzić dodatkowe treści, co jest niedopuszczalne.

Zaskarżone pytanie nr 109 brzmiało:

"Zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym, organem uchwałodawczym w sołectwie jest:

A. rada sołecka,

B. zarząd sołectwa,

C. zebranie wiejskie."

Organ wskazał jako prawidłową odpowiedź "C", opartą na treści art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Skarżąca udzieliła odpowiedzi "A". Podniosła, że zebranie wiejskie jest organem uchwałodawczym w sołectwie, tym niemniej w sołectwie istnieje także drugie ciało kolegialne, jakim jest rada sołecka wymieniona w tym samym przepisie, która swoją wolę wyraża również w formie uchwał. Powstaje więc istotna wątpliwość, czy autorowi pytania chodziło o organ kolegialny działający inpleno, czy też o taki organ uchwałodawczy, który jest wyposażony w przymiot stanowienia prawa i posiada samoistne kompetencje. Zatem aby przyjąć, że prawidłowa jest odpowiedź "C" należało poczynić założenie, że sformułowanie "organ uchwałodawczy" zostało użyte wyłącznie w znaczeniu instytucjonalno - ustrojowym. W konsekwencji jej zdaniem udzielona odpowiedź "A" (rada sołecka) też może być uznana za prawidłową.

Zdaniem organu sposób sformułowania pytania, jak również treść ww. przepisu w żadnym razie nie pozwalają na podnoszenie wątpliwości co do tego, o jaki organ chodziło autorowi pytania, bowiem rada sołecka nie tylko nie jest organem uchwałodawczym sołectwa, ale nie jest nawet organem sołectwa. Żaden przepis prawny nie przyznaje jej takiego przymiotu. Według ustawy rada sołecka "wspomaga działalność sołtysa". W literaturze wyrażono pogląd, że skoro zarówno funkcje uchwałodawcze, jak i wykonawcze ustawodawca powierza innym organom (zebranie wiejskie, sołtys) oraz stwierdzenia, że rada "wspomaga" sołtysa, to należy przyjąć, że rada nie ma samoistnych kompetencji. Jest organem doradczym i opiniodawczym sołtysa w zakresie spraw określonych w statucie, który może podejmować działania nie tylko na wniosek sołtysa, którego działalność wspiera, ale również z własnej inicjatywy.

Zdaniem organu udzielenie na powyższe pytanie prawidłowej odpowiedzi nie było uzależnione od przyjęcia dodatkowych założeń, a jedynie od znajomości art. 36 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W tym stanie rzeczy organ uznał, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie:

- art. 339 ust. 1, ust. la i ust.3 oraz art. 3310 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych poprzez nieprecyzyjną i niejednoznaczną konstrukcję niektórych pytań zawartych w teście, brak odpowiedzi prawidłowej w odniesieniu do co najmniej jednego z pytań, a także nietrafne lub niekompletne wskazanie przepisów prawa, których dyspozycje stanowiłyby źródło odpowiedzi oznaczonych w opublikowanym wykazie odpowiedzi do zestawu pytań testowych jako prawidłowe,

- art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 §1 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 140 kpa poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia i przeanalizowania poprawności niektórych pytań.

Odnosząc się do wadliwego sformułowania zakwestionowanych pytań skarżąca wskazała w uzasadnieniu, że pytanie nr 14 jest wewnętrznie sprzeczne bowiem w postępowaniu przygotowawczym, zgodnie z kodeksem postępowania karnego, z pewnością nie występuje oskarżony, który został wymieniony w treści pytania aż dwukrotnie. Zgodnie z art. 71 § 2 kpk za oskarżonego uważa się osobę, przeciwko której wniesiono oskarżenie do sądu, a także osobę, co do której prokurator złożył wniosek o warunkowe umorzenie postępowania. Nie ulega zatem wątpliwości, że na wskazanym w pytaniu etapie postępowania karnego tj. w postępowaniu przygotowawczym mamy do czynienia jedynie z podejrzanym, za którego uważa się osobę, co do której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów albo której bez wydania takiego postanowienia postawiono zarzut w związku z przystąpieniem do przesłuchania w charakterze podejrzanego (art. 71 §1 kpk). Zdaniem skarżącej nie ulega wątpliwości, że istota pytania sprowadzała się do tego, który organ jest właściwy do skierowania sprawy do postępowania mediacyjnego, a przy takim jego sformułowaniu nie sposób udzielić jednoznacznie prawidłowej odpowiedzi.

Odnośnie pytania nr 22 skarżąca wskazała, że zarzut odnosi się do wskazanej w wykazie odpowiedzi podstawy prawnej stanowiącej źródło prawidłowej odpowiedzi, ponieważ w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania sąd orzeka na posiedzeniu wyrokiem i wynika to z art. 341 § 5 kpk, a nie z wskazanego przez autora pytania i preferowanej odpowiedzi art. 414 kpk. Ten drugi przepis zdaniem skarżącej dotyczy wyrokowania w sprawie umorzenia postępowania, a to jest przecież zupełnie inna instytucja prawna, różna od warunkowego umorzenia postępowania. Zatem wskazywana odpowiedź B jest tylko przypadkowo prawidłowa, dotyczy bowiem takiego samego rodzaju orzeczenia występującego w obu wspomnianych powyżej instytucjach.

Odnośnie pytania nr 71 skarżąca podała, że jako podstawę prawną stanowiącą rzekomo jednoznaczną odpowiedź, wskazano jedynie art. 394 § 1 kpc, z czym nie może się zgodzić. Według niej na postanowienie sądu w przedmiocie zawieszenia postępowania, a więc także w przedmiocie odmowy zawieszenia, wbrew stanowisku Komisji Egzaminacyjnej jako organu pierwszej instancji, przysługuje zażalenie. Wynika to jednoznacznie z kilku przepisów tego samego kodeksu tyle tylko, że zamieszczonych nie w jego części pierwszej lecz w części drugiej dotyczącej postępowania zabezpieczającego, a także w części trzeciej dot. postępowania egzekucyjnego. Wskazała, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego występuje również jako środek zabezpieczenia powództwa przeciwegzekucyjnego, co wynika z art. 843 § 4 kpc, na które także w myśl art. 741 k.p.c. przysługuje zażalenie.

Odnośnie pytania 109 skarżąca wskazała, że aby przyjąć, że prawidłowa jest odpowiedź C należało także poczynić pewne założenie, iż sformułowanie "organ uchwałodawczy" zostało użyte wyłącznie w znaczeniu instytucjonalno-ustrojowym. Jej zdaniem nie można oczekiwać od absolwenta studiów prawniczych aby nie mając żadnego doświadczenia w stosowaniu prawa mieć wystarczające podstawy do dokonania powyższego rozróżnienia prawnych znaczeń tego pojęcia. Dlatego też zaznaczona przez nią odpowiedź A (rada sołecka) też może być uznana za prawidłową.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 powołanego artykułu, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. ppsa - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. jej uchylenie.

Zgodnie z art. 339 ust. 1 ustawy, egzamin wstępny polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. Natomiast art. 339 ust. 3 ustawy stanowi, że pozytywny wynik z egzaminu wstępnego otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 100 punktów, stosownie zaś do art. 33 ust. 2 ustawy, aplikantem radcowskim może być osoba, która uzyskała pozytywny wynik z egzaminu wstępnego.

Skarżąca w niniejszej sprawie uzyskała 99 punktów, a więc skutkowało to koniecznością stwierdzenia negatywnego wyniku egzaminu.

Zdaniem Sądu, postępowanie przed organami I jak i II instancji zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone zgodnie z wymaganiami ustawowymi (ustawy o radcach prawnych) a także w zgodzie z wymaganiami kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ zebrał i rozważył wszelkie istotne w sprawie okoliczności, a uzasadnienie decyzji zostało sporządzone z zachowaniem wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa.

Minister Sprawiedliwości w sposób szczegółowy odniósł się do zarzutów skarżącej, a przytoczona przez organ argumentacja nie budzi zastrzeżeń.

Nie budzi zastrzeżeń Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnośnie pytania nr 14. Sąd podzielił argumentację organu co do tego pytania wskazującą, że jedyną prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "B" podana w kluczu odpowiedzi, która wynika wprost z treści art. 23a § 1 k.p.k. Jedynie połączenie treści pytania z treścią odpowiedzi "B" tworzy zdanie prawdziwe, odpowiadające treści art. 23a § 1 k.p.k. Regulacje zawarte w art. 23a § 1 k.p.k. wyrażają podstawowe reguły obowiązujące w procedurze karnej. Pytanie zostało skonstruowane jasno i przejrzyście. Pytanie nie jest wewnętrznie sprzeczne, co zarzuca skarżąca. Do udzielenia prawidłowej odpowiedzi wystarczyła sama znajomość treści art. 23a § 1 k.p.k.

Prawidłową odpowiedzią na pytanie nr 22 jest odpowiedź "B" oparta na treści art. 414 § 1 k.p.k.

Wskazywany przez skarżącą art. 341 § 5 k.p.k. dotyczy odmiennego etapu postępowania aniżeli ten, o który chodziło w pytaniu, ponieważ rozstrzyga, jaką formę winno przybrać orzeczenie, gdy sąd warunkowo umarza postępowanie na posiedzeniu, tj. przed rozpoczęciem przewodu sądowego. Natomiast, gdy dojdzie do wszczęcia przewodu sądowego (odczytanie aktu oskarżenia - art. 385 § 1 k.p.k.), wówczas stosowną regulację w tym przedmiocie zawiera właśnie art. 414 § 1 k.p.k., Tak więc wskazanie w kluczu art. 414 § 1 k.p.k., jako podstawy prawnej prawidłowej odpowiedzi "B" było właściwe.

Sąd w pełni podzielił argumentacje organu zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dot. pytania nr 71 zgodnie, z którą jedyną prawidłową odpowiedzią na powyższe pytanie jest odpowiedź "A". Pytanie zostało skonstruowane jednoznacznie i precyzyjnie, także w zakresie postępowania, którego dotyczy. Wskazano w nim bowiem, że dotyczy postanowień sądu pierwszej instancji, na które nie przysługuje zażalenie. Użycie w pytaniu terminu "sąd pierwszej instancji" wskazało, że pytanie dotyczy postępowania rozpoznawczego (tj. procesu oraz postępowania nieprocesowego), w którym sądem pierwszej instancji może być zarówno sąd rejonowy, jak i sąd okręgowy (art. 17 k.p.c.). Pytanie nie dotyczyło zaś jak podnosiła skarżąca ani postępowania zabezpieczającego, ani egzekucyjnego, lecz rozpoznawczego, skoro użyto w nim określenia "sąd pierwszej instancji". Zgodnie z art. 758 k.p.c., sprawy egzekucyjne należą do właściwości sądów rejonowych (nie zaś "sądów pierwszej instancji" - jak wskazano w pytaniu) oraz działających przy tych sądach komorników. W postępowaniu egzekucyjnym sąd rejonowy jest organem egzekucyjnym i pełni zupełnie inną rolę, aniżeli sąd rejonowy (jak i sąd okręgowy), działające jako sąd pierwszej instancji.

Odpowiedź na pytanie nr 109, jak trafnie wskazał organ (odpowiedź "C") wynika bezpośrednio z treści art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Sposób sformułowania pytania, jak również treść ww. przepisu w żadnym razie nie pozwalają na podnoszenie wątpliwości co do tego, o jaki organ chodziło. Wskazana przez skarżącą rada sołecka nie tylko nie jest organem uchwałodawczym sołectwa, ale nie jest nawet organem sołectwa. Żaden przepis prawny nie przyznaje jej takiego przymiotu. Według ustawy rada sołecka "wspomaga działalność sołtysa".

Zdaniem Sądu przedmiotowe pytanie spełnia wymogi ustawowe, jest sformułowane w sposób jasny i nie budzący wątpliwości, zawiera jedną prawidłową odpowiedź i jest nią wyłącznie odpowiedź "C", wskazana w kluczu odpowiedzi. Udzielenie na nie prawidłowej odpowiedzi nie było więc uzależnione od przyjęcia dodatkowych założeń, a jedynie od znajomości art. 36 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Reasumując należy stwierdzić, że Sąd nie stwierdził błędnej konstrukcji zakwestionowanych pytań. Zawierają one bowiem wyłącznie jedną poprawną odpowiedź, odpowiadają zatem kryteriom, o których mowa w art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych.

Zdaniem Sądu nie ma również podstaw, by podważyć poprawność pozostałych pytań, na które skarżąca udzieliła nieprawidłowej odpowiedzi.

Sąd nie dopatrzył się także naruszeń procedury przedmiotowego egzaminu wstępnego na aplikację radcowską. W aktach administracyjnych znajduje się stosowny protokół sprawdzenia testu podpisany przez dwóch członków Komisji. Prawidłowo również ustalono liczbę punktów (99) zaś Minister Sprawiedliwości podejmując zaskarżona decyzję odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów szczegółowo, stosownie do wiążącej go procedury, uzasadniając swoje stanowisko co do ich bezzasadności i zgodności z prawem kwestionowanej przez skarżącą uchwały nr [...].

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż brak jest podstaw do przypisania zaskarżonej decyzji znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 ppsa i na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.