Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M. K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołań A. N., B. i P. K., D. S., J. M., B. M., P. L., W. B., A. B., E. G., J. C., K. K., H. G., M. W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 PN 6.3Mpa MOP 6.0MPa wraz z budową kabla światłowodowego do technicznej obsługi gazociągu, zabudowie na gazociągu zespołu zaporowo-upustowego (ZZU), budowie infrastruktury towarzyszącej, oznakowania trasy gazociągu, na działkach:

- [...] położonych w miejscowości S., gm. B.,

- [...] położonych w miejscowości C., gm. B.

W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że Wójt Gminy decyzją z dnia [...] ustalił na wniosek Karpackiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. w T. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie opisanego wyżej gazociągu wysokiego ciśnienia wraz z budową kabla światłowodowego i oznakowaniem trasy gazociągu, na wymienionych na wstępie działkach położonych w dwóch sąsiadujących ze sobą miejscowościach, tj. S. i C., gmina B. Decyzją z dnia [...] SKO uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że konieczne jest zbadanie, czy teren na którym inwestor zamierza zlokalizować inwestycję nie podlega ograniczeniom w zakresie możliwości zabudowy i zagospodarowania wynikających z przepisów odrębnych. Kwestia lokalizacji projektowanej inwestycji na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią rzeki Kamiennej została bowiem całkowicie pominięta przez organ I instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 wraz z budową kabla światłowodowego do technicznej obsługi gazociągu, oznakowania trasy gazociągu, na ww. działkach. W podstawie prawnej podjętego rozstrzygnięcia powołano m.in. przepisy art. 50-54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi na brak planu miejscowego, warunki lokalizacji planowanej inwestycji ustalono w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Linie rozgraniczające teren lokalizacji zamierzonej inwestycji, wyznaczono na mapie stanowiącej załącznik graficzny Nr 1 do decyzji.

Od decyzji organu I instancji odwołanie wniosła między innymi D. S. Podniosła w nim, że właściciele działek w S., na których planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji oraz właściciele działek usytuowanych w "pobliżu" planowanej inwestycji nie wyrażają zgody na lokalizację przedmiotowej inwestycji. Wniosła o wydanie decyzji odmownej. Odwołanie to zostało podpisane m.in. przez strony postępowania, tj. J. M., P. L., B. M., W. B., E. G., J. C., K. K., H. G. i M. W. D. S. wniosła również o zmianę trasy planowanego gazociągu podnosząc, że lokalizacja istniejącego, starego gazociągu w sąsiedztwie jej budynku mieszkalnego spowodowała pękanie jego ścian oraz osiadanie. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika natomiast, czy istniejący gazociąg zostanie rozebrany, czy też nadal będzie użytkowany. W ocenie odwołującej się decyzja organu I instancji narusza jej prawo w zakresie swobodnego dysponowania nieruchomością do której posiada tytuł prawny. Wskazuje, iż organ winien w sposób skuteczny chronić interesy właścicieli działek na których projektowany jest przedmiotowy gazociąg.

Rozpatrując sprawę po raz drugi SKO podzieliło pogląd organu I instancji w zakresie zakwalifikowania określonego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego, do inwestycji celu publicznego. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012.647 ze zm., dalej ustawa o planowaniu lub u.p.z.p.) przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizacje celów o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Art. 6 pkt 2 tej ustawy stanowi natomiast, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Następnie organ odwoławczy zauważył, że stosownie do wymogów art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu ponieważ teren objęty wnioskiem inwestorskim nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. _.

Zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu organ I instancji w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji zobowiązany jest dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Organ II instancji stwierdził również, że organ I instancji wykonał dyspozycję zawartą w poprzedniej decyzji Kolegium wydanej w dniu [...]. Jak wynika bowiem z analizy materiału dowodowego sprawy, w tym pisma Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, Zarządu Zlewni Kamiennej i Radomki z siedzibą, teren objęty wnioskiem inwestorskim zlokalizowany jest na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią rzeki Kamiennej określonych w "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - etap 1- rzeka Kamienna". W związku z tym Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie postanowieniem z dnia [...] uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu .lokalizacji inwestycji celu publicznego dla w/w inwestycji. Organ uzgadniający wskazał, że zakres planowanych robót inwestycyjnych pomimo usytuowania nieruchomości w strefie zagrożonej wystąpieniem powodzi nie wpłynie ujemnie na ochronę przeciwpowodziową.

Kolegium ustaliło też, że teren, na którym inwestor zamierza zlokalizować inwestycje nie podlega ograniczeniom w zakresie możliwości zabudowy i zagospodarowania wynikających z przepisów odrębnych. W szczególności ustalono, że teren inwestycji nie był przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7.07.1994r. o planowaniu, na realizację inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 ustawy o planowaniu. W sprawie sporządzony został, stosownie do art. 50 ust. 4 ww. ustawy projekt decyzji, który następnie został uzgodniony odpowiednio z organami wskazanymi w ust. 4 art. 53 ustawy o planowaniu. Decyzja organu I instancji określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Teren inwestycji wyznaczony został w części graficznej decyzji. Mapa jest częścią graficzną podjętej decyzji stanowiąc jej załącznik nr 1.

Uwzględniając takie ustalenia organ odwoławczy uznał, że warunki lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego zostały ustalone zasadnie.

Organ II instancji ustosunkował się również do zarzutów zawartych w odwołaniach, w tym w odwołaniu D. S. W szczególności odnośnie zarzutu, że treść zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia, czy istniejący gazociąg będzie przeznaczony do rozbiórki wyjaśnił, że skoro zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Z powyższego wynika, iż organ wydając decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany treścią wniosku. Jak wyżej wskazano w uzasadnieniu niniejszej decyzji, zakres inwestycji wskazany we wniosku przez Inwestora dotyczył wyłącznie budowy gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 wraz z budową kabla światłowodowego do technicznej obsługi gazociągu, zabudowie na gazociągu zespołu zaporowo - upustowego (ZZU) , budowie infrastruktury towarzyszącej, oznakowania trasy gazociągu. Skoro więc wniosek ten nie dotyczył istniejącego gazociągu, to organ nie był w tym zakresie uprawniony do rozpatrywania kwestii związanych z istniejącym gazociągiem. Również kwestie dotyczące szkód w budynkach spowodowanych lokalizacją, nie mogły być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu, gdyż nie mieściły się w jego zakresie.

Skargi na powyższą decyzję wnieśli D. S. oraz W. B., B. M., J. M. i A. N.. Skargi W. B., B. M., J. M. i A. N. zostały prawomocnie odrzucone postanowieniami WSA w Kielcach z dnia 31 lipca 2014 r. wydanymi w sprawach o sygnaturach: II SA/Ke 475/14, II SA/Ke 476/14 i II SA/Ke 477/14.

D. S. zarzuciła w swej skardze przede wszystkim, że organy administracji nie przeprowadziły postępowania w zakresie niezbędności realizacji gazociągu właśnie przez działkę skarżącej, podczas gdy po południowej stronie drogi nr [...] istnieją niezabudowane tereny, przez które gazociąg może być przeprowadzony. Organy administracji powinny uzasadnić dlaczego lokalizacja gazociągu na działce skarżącej jest optymalna.

Skarżąca zarzuciła również, że lokalizacja nie może godzić w zastany stan prawny, gdyż narusza to przepisy w zakresie ochrony własności i prawa konstytucyjne.

Zarzuciła też naruszenie art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu przez brak w zaskarżonej decyzji szczegółowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu. Podniosła, że organ nie przestrzegał uwzględnianych w zagospodarowaniu przestrzennym wskazań dotyczących ochrony środowiska, zdrowia, bezpieczeństwa ludzi, mienia i prawa własności. Organ powoływał się na niedopuszczalność wkraczania w kompetencje organu, który będzie ewentualnie wydawał w sprawie pozwolenie na budowę, co zdaniem skarżącej jest nieprofesjonalne, skoro zarzuty strony opierały się na przepisach o planowaniu i kodeksie postępowania administracyjnego.

D. S. podniosła również, że organ administracji bezkrytycznie przyjął za prawidłowe uzgodnienia wydane przez inne organy jak wydział rolnictwa, zarząd gospodarki rolnej i inne. Wójt Gminy taksatywnie wskazał na wymagania ochrony interesów osób trzecich, które nie przekładają się jednak na praktyczne zastosowanie – zagrożenie powodzią, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, na które to okoliczności nie przeprowadzono żadnych badań potwierdzających, czy wartości są zgodne z ustalonymi normami.

Skarżąca podniosła również, że budowa gazociągu na działce stanowiącej jej

własność, ograniczy możliwość zabudowy tej działki oraz może stwarzać zagrożenie dla użytkowników budynków mieszkalnych usytuowanych w niewielkiej odległości od

projektowanego gazociągu. Projektowany gazociąg pozbawia jej działkę właściwości mieszkalno-rekreacyjnych, doprowadzi do spadku jej wartości i faktycznie uniemożliwia rozbudowę, czy wybudowanie murowanego garażu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, że sprawy naruszenia czy też ograniczenia własności terenu, na którym ma być lokalizowana inwestycja celu publicznego, nie stanowią przedmiotu badania i oceny na etapie ustalania lokalizacji takiej inwestycji, gdyż decyzja lokalizacyjna nie uprawnia do rozpoczęcia budowy. Takie zarzuty mogą w związku z tym być rozpatrywane na etapie postępowania dotyczącego pozwolenia na taką budowę. W takim postępowaniu w szczególności rozpatrywane są zagadnienia związane z usytuowaniem obiektu budowlanego względem pozostałych obiektów i infrastruktury technicznej oraz granic nieruchomości, a także kwestie bezpieczeństwa użytkowania obiektu budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz. 270; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w skardze podstawą prawną.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 518, dalej u.g.n.).

Ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" zawiera dwa podstawowe kryteria odróżniające. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 - 58 u.p.z.p. Inwestycja ma znaczenie ponadlokalne lub krajowe, gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Zawsze więc inwestycja celu publicznego ukierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że inwestycja polegająca na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia ma status inwestycji celu publicznego w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, gdyż jest przedsięwzięciem o znaczeniu ponadlokalnym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości) oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m. in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (pkt 2).

Przechodząc do oceny wniosku i wydanej na jego podstawie decyzji pod względem wymogów określonych w przepisach ustawy należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej,

a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Złożony przez inwestora wniosek spełnia powyższe wymagania.

Dołączona do wniosku kopia mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000 zawiera niezbędne, aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów znajdujących się na działkach, przez które planowany jest przebieg przedmiotowego gazociągu oraz na działkach sąsiednich.

Wskazać należy, że w przypadku inwestycji liniowych wymagana skala mapy wynosi 1: 2000 (art. 52 ust. 2 pkt 1). W przedmiotowej sprawie inwestor załączył do wniosku mapę w skali 1:1000, a więc dwukrotnie dokładniejszą od wymaganego minimum, co pozwala przyjąć, że warunek określony przepisem art. 52 ust. 2 pkt 1 został spełniony.

Stwierdzić również należy, że w sprawie zostały zrealizowane zawiadomienia

i obwieszczenia, o których mowa w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Inwestora przy tym oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości na których ma być lokalizowana inwestycja celu publicznego - zawiadomiono pisemnie, a pozostałe strony w drodze obwieszczenia i w sposób zwyczajowo przyjęty w gminie Bodzechów.

Odnosząc się do treści decyzji należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy, o jakich mowa w art. 54 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj. rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych – w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Z kolei w załącznikach do decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapach w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 u.p.z.p.).

Nadto organ dokonał wszelkich wymaganych uzgodnień, a mianowicie:

- zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 6 u.p.z.p. w sprawie ochrony gruntów rolnych i melioracji wodnych – z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych oraz Wydziałem Rolnictwa i Środowiska Starostwa Powiatowego w O.,

- zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 9 u.p.z.p. w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego drogi powiatowej – z Wydziałem Dróg Starostwa Powiatowego w O. oraz z Świętokrzyskim Zarządem Dróg Wojewódzkich w K.,

- zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 11 u.p.z.p. w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 Prawa wodnego, tj. obszarów szczególnego zagrożenia powodzią – z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w W., który to organ stwierdził, że pomimo usytuowania nieruchomości w strefie zagrożonej wystąpieniem powodzi określonej w opracowaniu pn. "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej – etap I – rzeka Kamienna", zgodnie z decyzją Dyrektora RZGW w W. z dnia [...] zakres planowanych robót inwestycyjnych nie wpłynie ujemnie na ochronę przeciwpowodziową pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w tej decyzji. Ten ostatni obowiązek przy tym został spełniony poprzez zamieszczenie w punkcie 5 tiret 6 decyzji organu I instancji z dnia [...] zobowiązania dotyczącego uzgodnienia przez inwestora projektu inwestycji z RZGW w W. w zakresie terenów zalewowych. W ten sposób przy tym, organ I instancji wykonał wskazania zawarte w decyzji SKO z dnia [...] uchylającej poprzednią decyzję organu I instancji z dnia [...].

Na podstawie art. 53 ust. 5b u.p.z.p. nie dokonano uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, ponieważ dla przedmiotowego przedsięwzięcia, tj. Budowy gazociągu wysokiego ciśnienia DN500 relacji Sandomierz – Ostrowiec Świętokrzyski realizowanego przez Karpacką Spółkę Gazownictwa Sp. z o.o. w Tarnowie wydana została przez ten organ decyzja z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Z uwagi na usytuowanie części przedmiotowej inwestycji w obszarze chronionego krajobrazu Doliny Kamiennej, organ I instancji zobowiązał inwestora do uzgodnienia projektu budowlanego również z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w zakresie obszaru chronionego krajobrazu rzeki Kamiennej.

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów. Teren inwestycji został wyznaczony w części graficznej decyzji, tj. na mapie w skali 1:1000 sporządzonej na kopii mapy zasadniczej, będącej załącznikiem do decyzji.

Nie mógł zostać uwzględniony zarzut skargi dotyczący nierozważenia przez organy administracji innych możliwości lokalizacji przedmiotowego gazociągu w taki sposób, aby omijał on działkę skarżącej i związany z tym zarzut braku uzasadnienia, dlaczego lokalizacja gazociągu na działce skarżącej jest optymalna.

Przepis art. 52 upzp stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Z kolei stosownie do treści art. 56 tej ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ administracyjny nie jest przy tym uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2013 r., II OSK 845/12). Nawet więc jeśli inna niż wnioskowana przez inwestora lokalizacja planowanej inwestycji byłaby również zgodna z ustawą o planowaniu i przepisami ustaw szczególnych oraz korzystniejsza z punktu widzenia właścicieli nieruchomości, przez które ma przebiegać, to nie może to być podstawą do odmowy ustalenia wnioskowanej lokalizacji. Dlatego zbędne było wykazywanie przez organy administracji niezbędności realizacji planowanej inwestycji właśnie przez działkę skarżącej, a zarzuty braku w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń i rozważań w tym zakresie nie mogły być skuteczne. Z tych względów nietrafny jest również zarzut skarżącej dotyczący możliwości "wyboru" przez organ innego przebiegu przedmiotowego gazociągu. Z treści art. 56 ustawy o planowaniu wynika ponadto, że jeśli w sprawie nie zostanie wskazany konkretny odrębny przepis prawa materialnego, z którym nie jest zgodna decyzja lokalizacyjna, to organy administracji nie mogą odmówić wydania takiej decyzji. Taki przepis jednak ani w skardze, ani w toku postępowania administracyjnego nie został wskazany.

Powyższe oznacza, że Wójt Gminy, rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji polegającej na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN500 relacji Sandomierz – Ostrowiec Świętokrzyski w miejscowości Szewna i Chmielów, gmina Bodzechów, nie mógł odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której przeprowadzone przez niego postępowanie doprowadziłoby do konstatacji, że lokalizacja w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. Aby odmówić lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ ustalający musiałby bowiem wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Takiej niezgodności, zarówno Wójt, jako organ pierwszej instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ drugiej instancji, nie wykazały, co nakazywało ustalenie wnioskowanej lokalizacji dla projektowanej inwestycji.

Również Sąd nie dostrzega takiej niezgodności, która obligowałaby do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Nie był również zasadny zarzut naruszenia prawa własności skarżącej i godzenia w "zastany stan prawny". Choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Wskazać bowiem należy, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga jeszcze pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi daną inwestycję na działce przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego. To właśnie na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, tekst jedn. Dz.U z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego nie rodzi zatem prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r., II OSK 1280/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Ponadto trzeba zauważyć, że prawo własności, choć stanowi najszerszą formę korzystania z rzeczy, nie daje właścicielowi pełni władzy nad rzeczą. Ustawowe granice prawa własności wyznacza całokształt obowiązującego ustawodawstwa. Prawo własności jest więc konstrukcją prawa cywilnego, ale granice jego treści w sposób istotny kształtują również przepisy prawa administracyjnego. Przykładowo wskazać należy regulacje: prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska, prawa ochrony przyrody, prawa wodnego, prawa geologicznego i górniczego, prawa ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz oczywiście prawa planowania przestrzennego. Potwierdzenie powyższej zasady stanowi między innymi art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu, zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Choć zatem ustalenie lokalizacji gazociągu wysokiego ciśnienia w gruncie pod nieruchomością skarżącej D.S. narusza jej interes prawny, a także pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, przez które ma przebiegać, dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Organ ustalający działał bowiem w granicach przyznanych mu uprawnień i uprawnień tych nie nadużył.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, że nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.

Nie jest prawdą, aby organy nie dokonały w zaskarżonej decyzji szczegółowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu, przez co naruszyły przepis art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu.

Wspomniana analiza dotyczy dwóch elementów. Po pierwsze ustalenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z materialnym prawem administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru inwestycji. Ustalenia te polegają na wskazaniu unormowań obejmujących obszar planowanej inwestycji oraz unormowań dotyczące charakteru planowanej inwestycji ze względu na jej typ. Natomiast drugim elementem analizy jest ustalenie stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, na której planowana jest realizacja inwestycji. Analiza taka polega więc na stwierdzeniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z porządkiem prawnym, co skutkuje przywołaniem w treści decyzji stanu prawnego i sposobu zagospodarowania terenu, wskazaniem właścicieli tych działek oraz sposobu zagospodarowania każdej działki z osobna. Tak rozumiana analizy została, zdaniem Sądu przeprowadzona, a wskazane elementy znalazły się w zaskarżonej decyzji.

W szczególności zostali w sprawie ustaleni właściciele działek położonych w miejscowości S. i C., przez które ma przebiegać planowany gazociąg wysokiego ciśnienia, o czym świadczą dołączone do akt sprawy wypisy z rejestru gruntów. W ramach analizy unormowań obejmujących obszar planowanej inwestycji organy administracji ustaliły – o czym była już wyżej mowa – że teren objęty wnioskiem inwestorskim zlokalizowany jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Ustalono również, że część przedmiotowej inwestycji znajduje się w obszarze chronionego krajobrazu Doliny Kamiennej, co również było częścią wspomnianej analizy. Za element analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji oraz jego zabudowy, należy wreszcie uznać ustalenie wymagań wynikających z treści wydanej w dniu 17 listopada 2011 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Konsekwencją przeprowadzonej analizy, o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu, było dokonanie niezbędnych uzgodnień, których zakres był zależny właśnie od prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja oraz od kompletnej analizy odnośnych przepisów administracyjnego prawa materialnego (art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy o planowaniu), a następnie nałożenie w decyzji organu I instancji na inwestora konkretnych obowiązków zawartych w punkcie 2) tiret 1,7, 8, 9, 10 i 11. W ramach ustalenia aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy działki oznaczonej numerem 1035 należącej do skarżącej, organ ustalił przy tym, że na działce tej znajduje się stary gazociąg DN 350, który według wyjaśnień inwestora (punkt 2b wniosku k. 1a akt administracyjnych oraz pismo z dnia 16 października 2013 r. k. 271 akt administracyjnych), zostanie wyłączony z eksploatacji z chwilą uruchomienia planowanego gazociągu DN 500. Efektem tego wyłączenia będzie przy tym ograniczenie szerokości strefy kontrolowanej z dotychczasowych 30 metrów do 8 metrów (§ 9 ust. 6 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe – Dz. U. nr 97, poz. 1055), co niewątpliwie korzystnie wpłynie na możliwości zagospodarowania nieruchomości położonych na trasie tego gazociągu. Niezasadny w związku z tym jest również zarzut skargi dotyczący utrudnień w zabudowie działki skarżącej mających wyniknąć z planowanej inwestycji. Przede wszystkim jednak należy zauważyć, że zarzuty dotyczące wspomnianych utrudnień w zabudowie, czy rozbudowie, pozbawienia działki skarżącej jej funkcji mieszkalno-rekreacyjnych, nie mogą być przedmiotem rozważań w postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale na ewentualnym kolejnym etapie postępowania zmierzającego do realizacji planowanej inwestycji, tj. w postępowaniu o zatwierdzeniea projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę. Podnoszone natomiast w skardze obawy dotyczące zmniejszenia wartości nieruchomości skarżącej na skutek zrealizowania planowanego gazociągu, mogą być przedmiotem jeszcze innego postępowania administracyjnego, o jakim mowa w art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 ust. 4 u.g.n.

Biorąc więc pod uwagę rodzaj i rozmiar tej inwestycji należało uznać, że dokonana przez organ pierwszej instancji analiza była wystarczająca do stwierdzania, że planowane przedsięwzięcie pozostaje w zgodzie z przepisami odrębnymi.

Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzje organów obu instancji zawierają wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie są wystarczające. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne.

Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust.1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t).