W toku postępowania I. I. pełnomocnik uczestniczki postępowania A.B. nadesłała do sądu wniosek o przyznanie jej mocodawczyni prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (k- 111). Wniosek złożony na urzędowym formularzu został podpisany przez Iwonę Iwanicką. Z uwagi jednak na fakt, że jest ona pełnomocnikiem A. B., należy przyjąć, że rozpoznawany wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy strony skarżącej, nie zaś jej pełnomocnika. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wnioskodawczyni wyjaśniła, że pozostaje w gospodarstwie domowym z córką, zięciem i synem. Lokal mieszkalny stanowi własność jej córki. Źródłem dochodu skarżącej jest emerytura w wysokości około 1000 zł oraz dodatek za przekroczenie 100 lat w wysokości 2000 zł.
W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 - 3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W ocenie referendarza sądowego rozpoznającego wniosek uznać należało, że wnioskodawczyni nie wykazała, iż spełnia przesłanki do przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Mając zabezpieczone potrzeby bytowe, jak również uzyskując co miesiąc dochód w wysokości 3000 zł nie można uznać, że jej sytuacja jest trudna, a ona sama jest osobą ubogą. Nie bez znaczenia jest również to, że A. B. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką, zatem nie jest zdana wyłącznie na siebie, ale korzysta z pomocy najbliższej rodziny.
W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.
