Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia del. WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Bk 496/22 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 14 listopada 2022 r. nr 2001-IOA.603.1.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za okresy od września 2015 r. do maja 2016 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku kwotę 360 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Bk 496/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu skargi D.M. (dalej: Strona lub Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej: organ drugiej instancji lub DIAS) z dnia 14 listopada 2022 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za okresy od września 2015 r. do maja 2016 r., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Skarga kasacyjna.

2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Strona, zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła:

a) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

- art. 151 p.p.s.a. w związku z nie zastosowaniem się do art. 153 p.p.s.a. - w związku z tym, że wnoszący żądanie uchylenia decyzji ostatecznej wydanej przez DIAS z dnia 30 stycznia 2018 r., która została oddalona prawomocnym wyrokiem NSA I FSK 588/19 z dnia 25 września 2019 r., oparł swój wniosek na okolicznościach, które wskazują, że ustalony z postępowania zwykłego stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd ze względu na wskazany przez DIAS w decyzji z dnia 10 czerwca 2016 r. (chyba z dnia 10 czerwca 2022 r. – przyp. NSA) fakt, że Skarżący w toku postępowania podatkowego jednak wskazywał organom, że jego miejscem zamieszania jest W., a nie S.; ;

- art. 151 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie odstąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. od oceny prawnej wyrażonej w postępowaniu zwykłym o sygn. I FSK 588/19 dot. wyrażonej opinii, że wystarczające było przyjęcie danych z rejestrów bo daną okoliczność w świetle art. 122, art. 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), można było w takim stanie rzeczy uznać za udowodnioną i dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tej kwestii było zbyteczne i było by to z resztą sprzeczne z zasadą szybkości wynikającą z art. 125 Ordynacji podatkowej - w związku ze zmianą istotnych okoliczności faktycznych zaistniałych po wyroku (a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów), która powoduje, że wyjaśnione wcześniej przepisy Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się nieaktualne w związku z nowo ustalonym stanem faktycznym. Mowa o okolicznościach wskazanych jako podstawa przedmiotowego wniosku, które nie zostały objęte prawomocnym orzeczeniem Sądu, ponieważ nie były one znane Sądowi;

- art. 151 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie zastosowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. do oceny prawnej i wytycznych wyrażonych w postępowaniu zwykłym o sygn. I FSK 588/19 - w związku tym, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny powinno skupiać się na kontroli, czy organy podatkowe prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, a także oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku;

- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję DIAS z dnia 14 listopada 2022 r., dotyczącej odmowy uchylenia ostatecznej, pomimo tego, że organy pierwszej i drugiej instancji postępowania zwykłego naruszyły przepisy postępowania podatkowego na co wskazuje wprost związanie prawomocnym wyrokiem w postępowaniu zwykłym o sygn. I FSK 588/19, gdzie organy i inne sądy administracyjne związane zostały, że gdy przy ponownym rozpoznaniu sprawy (np. w postępowaniu nadzwyczajnym) wyjdzie na jaw, że Skarżący jednak wskazywał organowi w momencie wszczęcia postępowania jak i jego toku, że mieszka w W., a nie w S. - to wtedy należy odstąpić od oceny prawnej, tj. od słów, że “były podstawy do przyjęcia, że miejscem zamieszkania skarżącego były S."; ;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż nie doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, mimo tego, że to organ posiadając wiedzę, że Skarżący kwestionował adres [...] (co jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego I FSK 588/19 nie zostało ujawnione do akt administracyjnych) zobowiązany był do tego, aby w postępowaniu zwykłym wykazać się inicjatywą dowodową mającą swe umocowanie w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, zmierzające do zweryfikowania czy adres zamieszkania w rejestrach w dniu 15 czerwca 2016 r. jest zgodny ze stanem faktycznym.

Autor kasacji podkreślił, iż wskazane w powyższych zarzutach naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, co szczegółowo zostanie omówione w uzasadnieniu niniejszej skargi kasacyjnej.

2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

- art. 170 i art. 171 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wyrok sądu administracyjnego oddalający skargę na postanowienie lub decyzję administracyjną zawsze zamyka drogę do późniejszego uchylenia tego aktu, nawet wtedy kiedy stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd - nawet mimo tego, że wnioskodawca wykazał, że sąd wypowiadając się prawomocnie w danej kwestii związał, że gdyby z badanego materiału wynikało, że Skarżący wskazywał miejsce zamieszkania w W., to tylko wtedy organ nie mógłby zaprzestać na przyjęciu danych z rejestru za wiążące, a rolą organu było by wtedy wykazanie się inicjatywą dowodową mającą swe umocowanie w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej; autor kasacji przypomniał, że brak inicjatywy dowodowej przez gospodarza postępowania jest podstawą wznowienia postępowania (o ile kontrolowany wywiązał się ze swego obowiązku i skazywał organowi na określone fakty);

- art. 170, art. 171 i 153 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wyrok sądu administracyjnego oddalający skargę na postanowienie lub decyzję administracyjną zawsze zamyka drogę do późniejszego uchylenia tego aktu poprzez przyjęcie, że w danej sprawie nie mogła zaistnieć podstawa wznowienia postępowania przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej;

- art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, iż zaoferowane dowody i nowe okoliczności faktyczne nie stanowią przesłanek do zastosowania tego przepisu w związku ze związaniem prawomocnym wyrokiem I FSK 588/19, nawet gdy stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd.

W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy na podstawie art. 188 p.p.s.a. lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Białymstoku, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

2.3. W piśmie procesowym z dnia 5 czerwca 2023 r. Strona uzupełniła argumentację skargi kasacyjnej.

2.4. Przedmiotowa skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., z którego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie Strona zrzekła się rozprawy, zaś organ w wyżej wskazanym terminie, nie żądał jej przeprowadzenia.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

3.2. W niniejszej sprawie Strona w dniu 13 stycznia 2022 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej złożyła wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją DIAS z dnia 30 stycznia 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 25 września 2017r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września 2015 r. do maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 637/18 oddalił skargę na tę decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt I FSK 588/19, oddalił skargę kasacyjną.

DIAS, w wyniku rozpatrzenia wniosku o wznowienie ww. postępowania wymiarowego, decyzją z dnia 10 czerwca 2022 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 30 stycznia 2018 r. z uwagi na nie stwierdzenie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organ drugiej instancji, w wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia 14 listopada 2022 r. utrzymał tę decyzję w mocy.

Sąd pierwszej instancji podzielił to stanowisko, aprobując przedstawione przez organy podatkowe uzasadnienie w tym zakresie.

Strona, nie zgadzając się z powyższym, kwestionuje zasadność podjętego przez organy podatkowe rozstrzygnięcia, zaakceptowanego przez WSA. Skarżący kwestionuje prawidłowość ustaleń dotyczących jego miejsca zamieszkania na etapie wszczęcia postępowania kontrolnego i twierdzi, że jego miejscem zamieszkania w momencie wszczęcia kontroli podatkowej w 2016 r. był W., a nie S. W związku z tym wywodzi, że doszło do naruszenia właściwości miejscowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...].

3.3. Kluczowa dla rozstrzygnięcia zawisłego przed tut. Sądem sporu, w kontekście zarzutów sformułowanych w środku zaskarżenia, pozostaje okoliczność, że niniejsza sprawa dotyczy postępowania o charakterze nadzwyczajnym. Tryb wznowienia postępowania, o jakim mowa rozdziale 17 Działu IV Ordynacji podatkowej, wykazuje specyfikę rzutującą na ocenę stanowiska forsowanego przez autora skargi kasacyjnej. Przypomnieć bowiem należy, że wzruszenie ostatecznej decyzji podatkowej - jako odstępstwo od zasady trwałości tego rodzaju rozstrzygnięć - wymaga zaistnienia enumeratywnie wskazanych przez ustawodawcę przesłanek (zob. art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej). Nie każda zatem wadliwość postępowania podatkowego, która może być rozważana w toku zwykłej kontroli instancyjnej i w konsekwencji wpływać na kierunek rozstrzygnięcia, może stanowić skuteczną podstawę wznowienia postępowania.

3.4. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczących odmowy uchylenia decyzji z dnia 30 stycznia 2018 r. w związku ze zgłoszonymi przez Skarżącego nowymi dowodami, a więc na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, należy stwierdzić, że zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie.

Przypomnieć w związku z tym należy, że Strona we wniosku o wznowienie wskazała na dokumenty (szczegółowo wymienione na stronie [...] decyzji DIAS z dnia 10 czerwca 2022 r.), które – jej zdaniem - potwierdzały czasowe zameldowanie Skarżącego w W. w latach 2003 oraz 2010-2013, a także zawarcie związku małżeńskiego przed USC w [...] w 2010 r. Zdaniem Skarżącego dowody te w powiązaniu z wcześniejszej zgromadzonym materiałem dowodowym świadczą o tym, że miejscem zamieszkania Strony w momencie wszczęcia kontroli był W., gdyż to tam, a nie w S., koncentrowało się centrum interesów Skarżącego. W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała m.in., że także z akt sprawy wynika, że organ pozyskał wiedzę o tym, że miejscem zamieszkania Skarżącego nie są S., a W. W tym zakresie Strona wskazała na kartę nr [...] akt kontroli podatkowej, przesłuchania: z dnia 15 czerwca 2016 r., z dnia 27 czerwca 2016 r. oraz z dnia 22 listopada 2016 r., a także kartę kontroli podatkowej nr [...].

Następnie we wniosku z dnia 14 lutego 2022 r. Skarżący wskazał na kolejne okoliczności, które – w jego ocenie – potwierdzają słuszność jego stanowiska – szczegółowo przywołane na stronach [...] decyzji DIAS z dnia 10 czerwca 2022 r. Do wniosku Storna przedłożyła załączniki w postaci dokumentów wymienione na stronie [...] decyzji DIAS z dnia 10 czerwca 2022 r. (faktury i międzynarodowe listy spedycyjne). Zaś do złożonego w dniu 23 marca 2022 r. wniosku o wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji DIAS z dnia 30 stycznia 2018 r. Skarżący złożył kolejne dokumenty (wymienione na stronach [...] decyzji DIAS z dnia 10 czerwca 2022 r.), które wobec pozostawienia ww. wniosku w aktach sprawy, były przedmiotem analizy organu w niniejszej sprawie.

DIAS w decyzji z dnia 10 czerwca 2022 r. (na stronach [...]) przeanalizował szczegółowo ww. dowody pod kątem spełniania przez nie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że przesłanka ta w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Organ, odnosząc się do poszczególnych dowodów wskazanych przez Stronę wyjaśnił, które z nich - choć nie były znane organom podatkowym w toku prowadzonych postępowań podatkowych i mimo, że istniały na dzień wydania decyzji – zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji – to jednak są nieistotne i wobec tego nie mogą mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcia. Te dowody bowiem nie potwierdzają zamieszkania Skarżącego na dzień wszczęcia kontroli podatkowej, gdyż dotyczą okresów wcześniejszych. Ponadto organ wyjaśnił, że w aktach sprawy wymiarowej znajdował się wydruk z systemu informatycznego organu pierwszej instancji, zawierający aktualne wówczas oraz poprzednie adresy zameldowania oraz adresy rejestracyjne (zamieszkania) Strony, a zatem w postępowaniu w przedmiocie określenia spornego zobowiązania podatkowego zarówno organy podatkowe jak i sądy administracyjne, wydające rozstrzygnięcia, miały wiedzę o tym, że w okresie od dnia 4 maja 2009 r. do dnia 18 lutego 2015 r. adresem rejestracyjnym Strony był adres w W., który od dnia 19 lutego 2015r. – wobec zmiany dokonanej przez Skarżącego w CEIDG - został wskazany tylko jako adres korespondencyjny, a adres przy ul. [...] w S. – jako adres zamieszkania, zameldowania, adres głównego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz przechowywania dokumentacji rachunkowej Skarżącego. Z tego względu cechy nowości nie mają przedstawione przez Skarżącego skany faktur i listów spedycyjnych z lat 2010 – 2012. Podobnie skany dowodów rejestracyjnych samochodów, gdyż w aktach sprawy znajdowały się umowy leasingowe tych samochodów. Pozostałe dokumenty, wskazane na stronach [...] decyzji DIAS z dnia 10 czerwca 2022 r., znajdowały się w aktach sprawy wymiarowej, gdyż bądź dotyczyły dokumentów wytworzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], bądź ich kopie zostały włączone do tych akt. Dowody te nie miały więc przymiotu nowości w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do powyższych ustaleń DIAS należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że organy zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania, o którą wnioskował Skarżący. DIAS, dokonując analizy każdego z przedstawionych przez Stronę dowodów prawidłowo ocenił, że dowody te albo były znane organom w dacie wydawania decyzji wymiarowych (gdyż znajdowały się w aktach sprawy bądź organy miały wiedzę o okolicznościach, które Skarżący starał się wykazać jako nowe), albo - jeśli nawet można je uznać za dowody nowe – to nie można ich uznać za dowody istotne, gdyż nie mogły stanowić podstaw do wydania decyzji innej niż wydana w toku postępowania w trybie zwykłym.

Nowe dowody w myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej to dowody nie znane organowi w momencie wydawania decyzji, będącej przedmiotem wniosku o wznowienie. Z analizy zgłoszonych dowodów wynika natomiast, że dowody te znajdowały się w aktach sprawy dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego, bądź dotyczyły okoliczności, które były znane organom wydającym rozstrzygnięcia w przedmiocie wymiaru podatku w trybie zwykłym, a więc nie można im przypisać cechy nowości w rozumieniu ww. przepisu prawa.

Natomiast w odniesieniu do dowodów, które nie były znane organom w toku prowadzonego postępowania wymiarowego i istniejących w tamtym okresie, to do tego, aby mógł nastąpić oczekiwany przez Stronę skutek w postaci uwzględnienia ww. dowodów, musiałyby one mieć istotne znaczenie dla sprawy. Również tego warunku wskazane dowody nie spełniały ze względu na to, że dotyczyły innych okresów niż istotne z punktu widzenia oceny zasadności wniosku o wznowienie postępowania.

3.5. Odnosząc się do ww. analizy zgłoszonych przez Skarżącego dowodów nie sposób nie dostrzec, że skoro dowody te znajdowały się w aktach sprawy wymiarowej, to organy podatkowe, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, trafnie odwoływały się do oceny okoliczności związanej z miejscem zamieszkania Skarżącego na dzień wszczęcia kontroli podatkowej przedstawionej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt I FSK 588/19. Gdyby Skarżący zdołał przedstawić nowy dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a nie według subiektywnej oceny Skarżącego, wtedy oczywiście nie byłoby przeszkód do ponownego zbadania kwestii miejsca zamieszkania Skarżącego. Jednak w niniejszym postępowaniu Strona nie zdołała podważyć ustalonego w tym zakresie stanu faktycznego, co powoduje, że stanowisko NSA zawarte w ww. wyroku I FSK 588/19 pozostaje aktualne.

Zarzuty skargi kasacyjnej i przywołane na ich uzasadnienie argumenty (również podniesione w piśmie procesowym z dnia 5 czerwca 2023 r.) stanowią jedynie polemikę ze stanowiskiem organów podatkowych i Sądu pierwszej instancji i stanowią wyraz nie zgadzania się Skarżącego z treścią rozstrzygnięć wydanych wobec niego w postępowaniu wymiarowym. Natomiast kwestia odstąpienia od stanowiska zawartego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn, akt I FSK 588/19 jest błędnie utożsamiana przez autora kasacji z istnieniem nowych dowodów, które – w jego ocenie – zmieniły stan faktyczny sprawy. Jak wskazano powyżej zgłoszone w niniejszej sprawie dowody nie spełniają warunków przewidzianych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, co powoduje, że nie można twierdzić, że są to dowody nowe. Jeśli Strona w trakcie toczącego się postępowania wymiarowego dysponowała dowodami wskazującymi na jej miejsce zamieszkania w W., to nic nie stało na przeszkodzie, aby Strona wówczas dowody te zgłosiła. Natomiast na obecnym etapie postępowania Strona, nie godząc się de facto z rozstrzygnięciami organów podatkowych i sądów administracyjnych w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od września 2015 r. do maja 2016 r. zakończonego przywoływanym wielokrotnie wyrokiem NSA o sygn. akt I FSK 588/19, stara się doprowadzić do sytuacji, w której sprawa wymiaru podatku za ww. okres będzie przedmiotem ponownego rozpatrzenia przez organy podatkowe. Jednak postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania nie służy takiemu celowi, gdyż – jak już była o tym mowa – jest postępowaniem nadzwyczajnym, a jego celem nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy podatkowej.

W świetle powyższych uwag Naczelny Sąd Administracyjny w pełni uznaje trafność argumentacji organów, zaaprobowanej przez Sąd pierwszej instancji, co do braku kwalifikowanej wady postępowania wymiarowego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia 30 stycznia 2018 r., która uzasadniałaby eliminację tejże decyzji z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym.

3.6. Powyższe zaś oznacza, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 153, art. 170, art. 171 i art. 193 p.p.s.a. oraz art. 121 i art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, jako niezasadne, nie mogą zostać uwzględnione.

3.7. W tym stanie rzeczy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a.

Elżbieta Olechniewicz Janusz Zubrzycki Mariusz Golecki

sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA