Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, , Protokolant: Starszy referent Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi E. K. na uchwałę Rady Powiatu Karkonoskiego z dnia 30 września 2025 r. nr XX/134/2025 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego Rady Powiatu Karkonoskiego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Powiatu Karkonoskiego na rzecz skarżącego kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uchwałą nr XX/134/2025 z 30 września 2025 r. Rada Powiatu Karkonoskiego (dalej też: Rada, Rada Powiatu, organ) stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego E. K. (dalej: skarżący, radny) z powodu naruszenia zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia Powiatu K. (dalej: Powiat).

W uzasadnieniu ww. Uchwały Rada wskazała, że pismem z dnia 24 września 2025 r. Wojewoda Dolnośląski - na podstawie art. 85a ust. 1 w zw. z art. 25b ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107 ze. zm.; dalej: u.s.p.) oraz art. 383 § 1 pkt 5 i § 2 Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2025 r. poz. 365; dalej: Kodeks wyborczy) wezwał Radę do podjęcia uchwały w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego Rady Powiatu K. Pana E. K., w terminie 30 dni od dnia otrzymania powyższego wezwania. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że radny naruszył zakaz określony w art. 25b ust. 1 u.s.p. skutkujący sankcją z art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego, który stanowi, że wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Przewodnicząca Rady wykonując dyspozycję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 14 lipca 2025 r., przeprowadziła postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie. W ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że radny prowadzi działalność gospodarczą pod firmą: Z. K. E. (NIP [...]) wpisaną do jawnego rejestru CEiDG, a zdefiniowaną następującymi kodami PKD: 43.21.Z Wykonywanie instalacji elektrycznych, 33.14.Z Naprawa i konserwacja urządzeń elektrycznych, 33.20.Z Instalowanie maszyn przemysłowych, sprzętu i wyposażenia, 41.20.Z Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych, 42.21.Z Roboty związane z budową rurociągów przesyłowych i sieci rozdzielczych, 42.22.Z Roboty związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych, 43.11.Z Rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych, 43.12.Z Przygotowanie terenu pod budowę, 43.22.Z Wykonywanie instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych, 43.29.Z Wykonywanie pozostałych instalacji budowlanych, 43.31.Z Tynkowanie, 43.32.Z Zakładanie stolarki budowlanej, 43.33.Z Posadzkarstwo; tapetowanie i oblicowywanie ścian, 43.34.Z Malowanie i szklenie, 43.39.Z Wykonywanie pozostałych robót budowlanych wykończeniowych, 43.99.Z Pozostałe specjalistyczne roboty budowlane, gdzie indziej niesklasyfikowane, 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, 71.12.Z Działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne, 80.20.Z Działalność ochroniarska w zakresie obsługi systemów bezpieczeństwa. Ustalono także, że na rzecz radnego regularnie wydawane są decyzje w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji wykonywanych przez radnego przyłączy energetycznych wraz z decyzjami dot. zajęcia pasa drogi powiatowej w oparciu o art. 19 ust. 2 pkt 3, art. 21 ust. 1a, art. 39 ust. 3 oraz art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, § 97 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno – budowlanych dotyczących dróg publicznych i art. 104 KPA, co wynika z przesłanych zarówno przez radnego jak i właściwy wydział Starostwa Powiatowego w Jeleniej Górze następujących dokumentów w postaci: decyzji z dnia 06 lutego 2025 r., decyzji z dnia 20 lutego 2025 r., protokołu z dnia 16 listopada 2023 r. dot. decyzji z 12 października 2023 r., protokołu z dnia 16 listopada 2023 r. dot. decyzji z 30 października 2023 r. W ramach podjętych czynności wyjaśniających ustalono także, że dnia 12 marca 2025 r. oraz 05 maja 2025 r. radny w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej Z. K. E., zawarł z Powiatem K. i S. Sp. z o.o. dwie umowy trójstronne na podstawie, których przejął wobec Powiatu K. prawa i obowiązki wynikające z gwarancji i rękojmi w ramach zrealizowanej inwestycji pn.: "Przebudowa drogi powiatowej nr [...] etap I, R. – J., km 0+000 do 3+130 [intensywne opady deszczu lipiec 2012 r.]". Powołując się treść § 2 obu umów trójstronnych, Rada argumentowała, że radny w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej przejął zobowiązanie gwarancyjne i zobowiązania wynikające z rękojmi. Oceniła, że w takim przypadku dochodzi do sytuacji, w której radny powiatowy ma być kontrolowany z prawidłowości wykonania prac przez pracowników Starostwa Powiatowego w Jeleniej Górze, a dodatkowo zobowiązuje się do realizacji roszczeń Powiatu K., co powoduje podejrzenie naruszenia bezstronności i obiektywizmu przy realizacji i nadzorze prac wykonywanych przez radnego na rzecz Powiatu. Rada uznała, że wejście radnego w umowę zobowiązaniową z Powiatem K. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w oparciu, o którą zobowiązany jest do świadczenia obowiązków gwarancyjnych, a także świadczenia na rzecz Powiatu K. zleceń reklamacyjnych wynikających z tejże umowy stanowi powstanie stosunku zależności na linii radny – Powiat K. i Zarząd Powiatu K., a także podważa bezstronność radnego, co stanowi o naruszeniu zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia Powiatu K. przez radnego.

Opisane zachowanie Rada oceniła jako znacząco wykraczające poza zakres zwykłego, codziennego korzystania z mienia powiatowego przez radnego, skoro radny zawarł niewymuszoną i dobrowolną umowę zobowiązaniową wobec Powiatu K., w którym to powiecie jest radnym powiatowym. Przywołując treść art. art. 25b ust. 1 u.s.p. oraz orzecznictwo sądowe Rada wskazała, że przepis ten nie wprowadza kryterium bezpośredniego związku funkcjonalnego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Korzystanie nie musi stanowić istoty działalności gospodarczej – może to być korzystanie z infrastruktury technicznej, potrzebnej do prowadzenia działalności gospodarczej, umieszczonej w pasach drogowych dróg powiatowych, czyli mieniu komunalnym. Radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia powiatu, w którym radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Aby radny był niezależny od organu wykonawczego powiatu. Jedną z istotnych funkcji rady powiatu jest bowiem kontrola działalność zarządu oraz powiatowych jednostek organizacyjnych (art. 16 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym). W celu rzetelnego wykonywania tej funkcji radny musi być od tych podmiotów niezależny. Jeżeli zaś radny zarządza działalnością gospodarczą prowadzoną z wykorzystaniem mienia powiatu, którym przecież zarządza zarząd powiatu (art. 48 ust. 1 u.s.p.), to ta niezależność może być podawana w wątpliwość. Okoliczność korzystania przez radnego z mienia pozostającego w gestii jednostki samorządu terytorialnego, w której piastuje on mandat, stwarza podejrzenie, że z uwagi na działalność radnego w organie stanowiącym tej jednostki i przez to wpływ na kierunki działalności organu wykonawczego, jest on podmiotem mającym większe szanse na wynegocjowanie preferencyjnych dla siebie warunków korzystania z tego mienia w porównaniu z innymi osobami. Dlatego stosownie do ustanawianych zakazów, radny nie ma prawnej możliwości ani prowadzenia działalności gospodarczej jako przedsiębiorca, ani też jako osoba zarządzająca działalnością gospodarczą innej osoby (tj. "na cudzy rachunek"), o ile w działalności tej wykorzystywane jest mienie jednostki samorządu terytorialnego, w której radny uzyskał mandat. Nie może być też przedstawicielem, pełnomocnikiem ani prokurentem w prowadzeniu takiej działalności".

W konsekwencji Rada uznała, że aktywność radnego wypełnia dyspozycję normy zawartej w art. 25b ust. 1 u.s.p. i jest podstawą do zastosowania wobec niego sankcji zgodnie z art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego, zgodnie z którym że wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności.

Wskazała, że zgodnie z art. 383 § 3 Kodeksu wyborczego przed podjęciem Uchwały umożliwiono radnemu złożenie wyjaśnień. Ponadto pouczyła o środkach zaskarżenia Uchwały.

W skardze na tę Uchwałę radny zarzucił:

1) naruszenie art. 14 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 107 ze zm.; dalej: u.s.p.) poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania wyjaśniającego przez Przewodniczącą Rady przed podjęciem zaskarżonej Uchwały, działającej jako "organ" Powiatu, w tym wzywania radnego do złożenia wyjaśnień (pismem z dnia 6 sierpnia 2025 r.) w braku ku temu kompetencji ustawowych, nie będąc przy tym organem powiatu, jak również w braku upoważnienia Rady (wyrażonego odrębną uchwałą) do takiego działania, co stanowiło przekroczenie ustawowych kompetencji Przewodniczącej Rady, zaś Przewodnicząca Rady nie pełni ważniejszej roli niż pozostali radni, co wynika z art. 14 ust. 1 u.s.p.;

2) naruszenie art. 21 ust. 1 u.s.p. poprzez dopuszczenie radnego do głosowania nad zaskarżona uchwałą, mimo że dotyczyła ona osobistego uprawnienia radnego (tj. jego interesu – mandatu), choć radny wstrzymał się od głosu w głosowaniu nad Uchwałą;

3) błędne ustalenia stanu faktycznego stanowiące podstawę podjęcia zaskarżonej Uchwały – dokonane wyłącznie na podstawie treści pisma Przewodniczącej Rady oraz treści pisma Wojewody Dolnośląskiego z dnia 24 września 2025 r. – które polegały na przyjęciu, że o korzystaniu z mienia Powiatu przez radnego świadczy fakt wydawania "na rzecz radnego decyzji w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji przyłączy energetycznych wraz z decyzjami dot. zajęcia pasa drogi powiatowej" w sytuacji gdy opisane w uzasadnieniu uchwały decyzje administracyjne, tj. a) decyzja Zarządu Powiatu Karkonoskiego z 6 lutego 2025 r. na lokalizację przyłącza energetycznego, b) decyzja Zarządu Powiatu Karkonoskiego z 20 lutego 2025 r. na lokalizację przyłącza energetycznego, c) decyzja Zarządu powiatu Karkonoskiego z 12 marca 2025 r. na zajęcie pasa drogowego oraz d) decyzja Zarządu Powiatu Karkonoskiego z 24 kwietnia 2025 r. na zajecie pasa drogowego były wydawane na rzecz T. S.A. (jako strony tych postepowań), co wprost wynika z ich treści, a radny nie był strona tych postepowań, ani pełnomocnikiem strony (którym była osoba trzecia);

4) błędną i dowolną ocenę stanu faktycznego sprawy i uznanie, że:

a. o wykorzystaniu mienia Powiatu przez radnego świadczy fakt zawarcia przez radnego dwóch umów trójstronnych pomiędzy Powiatem, radnym a S. sp. z o.o., na podstawie których radny "przejął wobec Powiatu K. prawa i obowiązki wynikające z gwarancji i rękojmi w ramach zrealizowanej inwestycji pn.: Przebudowa drogi powiatowej nr [...] etap I" w sytuacji, gdy radny nie przejął żadnych praw wobec Powiatu i nie odniósł z tego tytułu jakichkolwiek korzyści kosztem mienia Powiatu, a wyłącznie przejął obowiązki z tytułu gwarancji i rękojmi (wg § 2 umów trójstronnych) w części dotyczącej prowadzonych prac w pasie drogowym (na rzecz T. S.A.) wstępując – za zgodą Powiatu – w miejsce wykonawcy drogi nr [...] oraz zobowiązując się (jako gwarant) względem Powiatu (beneficjenta gwarancji) – do przedłużenia gwarancji na ten odcinek drogi powiatowej

Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały oraz o zasadzenie od Powiatu kosztów postepowania wywołanego wniesieniem skargi, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów złączonych do skargi.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o odrzucenie skargi ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia wskazując, że Uchwała została doręczona skarżącemu w trakcie sesji rady Powiatu w dniu 30 września 2025 r., wobec tego termin do wniesienia skargi upłynął 7 października 2025 r. Alternatywnie Rada Powiatu wniosła też oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym akcie. Co do zarzutu naruszenia art. 21 ust. 7 u.s.p. argumentowała, że radny nie brał udziału w głosowaniu, ponieważ wstrzymał się od oddania głosu, a głos wstrzymujący w żaden sposób nie wpłynął na wynik glosowania.

Pismem procesowym z 4 lutego 2026 r. Przewodniczący Rady Powiatu Karkonoskiego poinformował, że w dniu 30 stycznia 2026 r. Rada podjęła uchwałę nr XXVII/167/2026 w sprawie uchylenia zaskarżonej Uchwały.

W piśmie procesowym z 9 lutego 2026 r. skarżący poinformował, że nie zamierza kwestionować uchwały Rady Powiatu Karkonoskiego nr XXVII/167/2026.

Pismem z 26 lutego 2026 r. Wojewoda Dolnośląski zawiadomił, że rozstrzygnięciem nadzorczym z 25 lutego 2026 r. stwierdził w całości nieważność ww. uchwały nr XXVII/167/2026 Rady Powiatu Karkonoskiego z 30 stycznia 2026 r.. Rozstrzygniecie nadzorcze dołączył do pisma.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wniósł o zastosowanie art. 135 p.p.s.a i ocenę rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Dolnośląskiego z 25 lutego 2026 r., a pełnomocnik organu wniósł o uznanie skargi za zasadną ze względu na podjęcie uchwały z 30 stycznia 2026 r. uchylającej zaskarżoną uchwałę. Skarżący oświadczył, że zna i ma świadomość ograniczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez radnego, nie zachodzi przesłanka korzystania majątku Powiatu przez radnego.

Pełnomocnik organu za pismem z 19 marca 2023 r. wykonał wezwanie podjęte na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym, zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (to jest akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, sąd stwierdza nieważność uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem ocenić zgodność z prawem zaskarżonej uchwały niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów.

Przedmiotem kontroli sądowej według wskazanych kryteriów jest uchwała nr XX/134/2025 Rady Powiatu Karkonoskiego z 30 września 2025 r. stwierdzająca wygaśnięcie mandatu radnego z powodu naruszenia przez niego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia Powiatu K.

Skarżący – co w sprawie jest bezsporne –posiada legitymację do zaskarżenia ww. Uchwały, ponieważ została ona podjęta w jego sprawie. Niewątpliwie posiada więc interes prawny, o którym mowa art. 87 ust. 1 u.s.p.

W pierwszej kolejności Sąd jako ocenił, że skarżący dochował terminu do złożenia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W sprawie doręczenie zaskarżonej Uchwały bezpośrednio dotyczącej interesu prawnego skarżącego - wraz z uzasadnieniem - nastąpiło w dniu 21 października 2025 r. (k. 51 akt sądowych). Wbrew zarzutowi organu w tym zakresie, faktu podjęcia zaskarżonej Uchwały na sesji Rady Powiatu, w której uczestniczył skarżący, nie można utożsamiać ani z jej ogłoszeniem ani z doręczeniem skarżącemu.

Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonej Uchwały, to Sąd stwierdził istotne naruszenie prawa przy jej podjęciu, tj. art. 21 ust. 7 u.s.p., zgodnie z którym radny nie może brać udziału w głosowaniu, jeżeli dotyczy to jego interesu prawnego. Okoliczność ta czyni przedwczesną kontrolę tej Uchwały co do jej meritum.

Zgodnie bowiem z art. 77 u.s.p. nadzór nad wykonywaniem zadań powiatu sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. Stosownie do art. 79 ust. 1 tej ustawy uchwała sprzeczna z prawem jest nieważna. Z kolei na podstawie art. 79 ust. 4 u.s.p. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą organu powiatu oznacza jej nieważność (por. T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 310).

Pojęcie istotnego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane w żadnej z ustaw samorządowych. Istotnymi naruszeniami prawa są takie naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (zob. B. Adamiak, Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 1997/4/23).

Sąd w składzie orzekającym zgadza się z oceną prawną, że udział w głosowaniu radnego podlegającego wyłączeniu jest istotnym naruszeniem prawa (por. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2821/13 i z 10 września 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 1498/02; a także prawomocne wyroki WSA: w Krakowie z 6 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1251/19; w Warszawie z 6 grudnia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 709/18; w Łodzi z 16 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 799/18; w Gliwicach z 21 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 509/15 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

Zaznaczyć trzeba, że sytuacje, w których znajduje zastosowanie wyłączenie radnego wynikające z ww. przepisu, muszą być oceniane indywidualne w kontekście konkretnej uchwały, jej rozwiązań i sytuacji prawnej radnego powstałej w następstwie uchwalenia danego aktu. Nie budzi jednak wątpliwości, że uchwała wygaszająca mandat, który radny nabył w wyniku wyborów powszechnych, wprost dotyczy jego interesu prawnego. Pod pojęciem interesu prawnego należy rozumieć osobisty, konkretny i aktualny prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Interes prawny jest chroniony przepisami prawa ustrojowego, materialnego i procesowego, gdyż każdy z tych przepisów może kształtować uprawnienia i obowiązki jednostki. Interes prawny radnego, o którym mowa w art. 21 ust. 7 ustawy o samorządzie powiatowym obejmuje więc również sferę, w której radny wykonuje swoje funkcje publicznoprawne (zob. wyrok WSA w Opolu z 10 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Op 451/19; CBOSA).

Dla osób wykonujących funkcje publiczne nie tylko znaczenie prawne ma interes majątkowy, ale również wynikający z regulacji prawnej interes prawny rzetelnego sprawowania urzędu publicznego. Nie ma zatem podstaw do ograniczenia zakresu pojęcia interesu prawnego wyłącznie do spraw związanych z uprawnieniami lub obowiązkami materialnoprawnymi. Interes prawny to interes w regulacji ustrojowej sprawowania rzetelnego urzędu. Negatywna ocena sprawnego i rzetelnego sprawowania urzędu podważa wiarygodność, a tym samym wpływa na uprawnienia ustrojowe jednostki (np. wybory w następnej kadencji) – por. wyrok NSA z 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1446/12 (CBOSA).

Również na gruncie art. 21 ust. 7 u.s.p. - podobnie, jak w przypadku art. 25a ustawy o samorządzie gminnym - nieważność uchwały, przy podjęciu której brał udział radny wyłączony z głosowania z uwagi na posiadanie interesu prawnego, zachodzi niezależnie od wyników głosowania oraz okoliczności, czy udział radnego miał czy też nie miał wpływu na ostateczny wynik i podjęcie uchwały. Okoliczności powyższe nie podlegają bowiem w tej sprawie ocenie. Powołany przepis posługuje się bowiem kategorycznym stwierdzeniem, co uzasadnia obiektywne rozumienie ujętego tam interesu prawnego (por. np. wyrok NSA z 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 115/13 i z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 3086/18; CBOSA).

Oznacza to, że radny, którego bezpośrednio dotyczy uchwała w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu, wyłączony jest od głosowania w tej sprawie. Ponieważ ustawodawca nie określił trybu wyłączenia radnego od udziału w głosowaniu, należy przyjąć, że w takich przypadkach radny podlega wyłączeniu z mocy prawa (zob. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2821/13; CBOSA).

Zarówno z dołączonego do skargi wydruku imiennego wykazu głosowania na XX sesji Rady Powiatu Karkonoskiego w dniu 30 września 2025 r. jak i z jednoznacznej treści "Protokołu z XX Sesji Rady Powiatu Karkonoskiego VII Kadencji, która odbyła się w dniu 30 września 2025 r. w Transgranicznym Centrum Zarządzania Kryzysowego w Starostwie Powiatowym w Jeleniej Górze" (dostępny w BIP) – wynika, że w głosowaniu nad podjęciem zaskarżonej uchwały uczestniczył skarżący. Faktu tego nie kwestionuje żadna ze stron.

Stwierdzenie tego faktu skutkuje nieważnością zaskarżonej uchwały i wyłącza konieczność badania jej co do meritum.

Ani podjęcie przez Radę uchwały nr XXVII/167/2026 z 30 stycznia 2026 r. w sprawie uchylenia zaskarżonej Uchwały, ani rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z 25 lutego 2026 r. nie ma wpływu na wynik sprawy.

Ze względu na stwierdzone naruszenie prawa, pisma przesłane przez pełnomocnika organu - w wyniku wezwania podjętego na rozprawie – nie maja znaczenia dowodowego dla rozstrzygnięcia sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. – pkt I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania - pkt II sentencji wyroku - Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118). Na zasądzone koszty złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa w wysokości 17 zł.