Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) Sędzia NSA Sylwester Marciniak Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku O. sp. z o.o. w W. o zbadanie spełnienia przez sędziego NSA Zbigniewa Łobodę wymogów niezawisłości i bezstronności w trybie art. 5a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w sprawie ze skargi kasacyjnej O. sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lipca 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 355/21 oddalającego skargę O. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 3 grudnia 2020 r. nr 1401-IOA1.603.69.2020.JK w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia: oddalić wniosek.

O. sp. z o.o. w W., wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lipca 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 355/21, oddalającego skargę O. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 3 grudnia 2020 r. nr 1401- IOA1.603.69.2020.JK w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r.

Zarządzeniem z 10 grudnia 2024 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczył termin rozprawy w powyższej sprawie na 28 stycznia 2025 r., w składzie: sędzia Zbigniew Łoboda, sędzia Ryszard Pęk i sędzia Mariusz Golecki.

Skarżąca O. sp. z o.o. w W. (dalej jako Spółka) reprezentowana przez adwokata, w terminie 7 dni od doręczenia zawiadomienia dokonanego 7 stycznia 2025 r. na podstawie art. 5a § 4 zdanie trzecie ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) zwanej dalej: p.u.s.a., złożyła wniosek z 14 stycznia 2025 r., zatytułowany "o wyłączenie sędziego Marusza Goleckiego oraz sędziego Zbigniewa Łobody od rozpoznania sprawy o sygn. akt I FSK 247/23 przed Naczelnym Sądem Administracyjnym". Z okoliczności sprawy wynika, że wniosek zawierał oczywistą omyłkę pisarską w oznaczeniu sygnatury akt sprawy, której dotyczy, tj. sprawy o sygn. akt I FSK 2391/21. Wniosek w części dotyczącej wyłączenia sędziego Marusza Goleckiego został przydzielony do rozpoznania innemu wylosowanemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W uzasadnieniu wniosku w części dotyczącej sędziego Zbigniewa Łobody pełnomocnik Spółki wniósł na podstawie art. 5a p.u.s.a. w zw. z art. 19 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 ze zm.) dalej jako EKPC, a zwłaszcza w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 listopada 2021 r. o sygn. akt C-748/19 (w sprawach połączonych od C-748 do C-754), wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce, skarga nr 43447/19 oraz wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 23 listopada 2023 r. w sprawie Wałęsa przeciwko Polsce, skarga nr 50849/21 - o wyłączenie sędziego Zbigniewa Łobody od rozpoznania sprawy o sygn. akt I FSK 2391/21 przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze względu na uzasadnione wątpliwości co do posiadania legitymacji formalnej do orzekania na stanowisku sędziego w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wobec nieprawidłowego trybu powołania na urząd sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, która to okoliczność stanowi nieważność postępowania w postaci, składu sądu orzekającego sprzecznego z przepisami prawa, która to przesłanka nieważności określona w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. implikuje naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Pełnomocnik Spółki zarzucił, że w realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z sytuacją, w której sędzia Zbigniew Łoboda został powołany przez Prezydenta RP na urząd sędziego NSA na podstawie uchwały KRS z 22 lipca 2020 r., zatem został powołany na wniosek organu ukształtowanego w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, w sposób naruszający standardy niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. z 2007 r. nr 303, str. 1 ze zm.) oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Za koniecznością uznania, że wadliwość procesu powołania sędziego z uwagi na udział w tym procesie organu niekonstytucyjnego, jakim jest KRS w jej obecnym kształcie, w każdym przypadku skutkuje naruszeniem konstytucyjnego i konwencyjnego standardu niezawisłości i bezstronności, przemawia również fakt, iż odmienne traktowanie przedmiotowej kwestii prowadziłoby do nieprzewidzianej ani w przepisach ustawy zasadniczej, ani w Konwencji Europejskiej, swoistej gradacji prawa jednostki do rozpoznania jej sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd, w zależności od rodzaju rozpoznawanej sprawy, czy też etapu toczącego się postępowania. Tymczasem zarówno z samej treści art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, jak i art. 6 ust. 1 EKPC, jak również ich gwarancyjnego charakteru wynika, że w demokratycznym państwie prawnym przymiot bezstronności i niezależności stanowi immanentną cechę każdego sądu, zaś niepodlegające stopniowaniu prawo, do rozpoznania sprawy przez bezstronny i niezawisły sąd przysługuje jednostce w każdej sprawie i na każdym etapie postępowania sądowego. Zdaniem pełnomocnika Spółki powyższa argumentacja znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Wynika z niego, że władza ustawodawcza i wykonawcza uzyskały decydujący wpływ na skład KRS. W rezultacie umożliwiło to tym władzom bezpośrednią i pośrednią ingerencję w procedurę powoływania sędziów, z której to możliwości władze skorzystały – o czym świadczą chociażby okoliczności towarzyszące zatwierdzaniu kandydatów na sędziów do KRS. Z orzecznictwa tego wynika, że KRS w jej obecnym kształcie nie jest organem niezależnym, w konsekwencji nie jest ona zdolna do inicjowania procedury nominacyjnej na stanowiska sędziowskie.

W ocenie Spółki, powyższe uwarunkowania wskazują, że wydanie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, w którego skład wchodziłby sędzia Zbigniew Łoboda, w obliczu istniejących nieprawidłowości w procedurze nominacyjnej na sędziego NSA mogłoby doprowadzić do uchylenia wyroku jako wydanego przez nienależycie obsadzony sąd i powstania tym samym przesłanki nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wniosek ten jest tym bardziej uzasadniony, jeśli przeanalizuje się okoliczności powołania tego sędziego na urząd sędziego NSA. Spółka podniosła, iż sędzia ten w pełni świadomie uczestniczył w wadliwej procedurze nominacyjnej przed tak zwaną neo-KRS, albowiem przystąpił do niej już po wydaniu uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (sygn. akt BSA I-4110-1/20), w której w sposób jednoznaczny wskazano na wadliwość procedury nominacyjnej przed neo-KRS. W tych warunkach udział w przedmiotowej procedurze był działaniem godzącym w zasadę trójpodziału władzy oraz niezależność władzy sądowniczej, jak również wyrazem braku respektowania orzeczeń Sądu Najwyższego.

Spółka wskazała ponadto, że sędzia Zbigniew Łoboda przez ponad 11 lat był pracownikiem Urzędu Skarbowego, pełniącym również funkcję Zastępcy Naczelnika Urzędu Skarbowego. W realiach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę, że dotyczy ona błędnych decyzji organów skarbowych oraz uwzględniając, iż w procedurze powołania sędziego na stanowisko sędziego udział wziął organ ukształtowany w sposób sprzeczny z Konstytucją i zależny od władzy, nie budzi zdaniem Spółki wątpliwości, że sędzia Zbigniew Łoboda nie spełnia wymogów niezawisłości i bezstronności w niniejszej sprawie, co może mieć oczywisty wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Sędzia Zbigniew Łoboda (dalej jako sędzia) ustosunkował się do wniosku Spółki pismem z 20 stycznia 2025 r. i wniósł o jego odrzucenie. Zarzucił, że wniosek pochodzi od profesjonalnego pełnomocnika, który jako jego podstawę wskazał przepisy art. 5a § 1 p.u.s.a. w powiązaniu z art. 19 p.p.s.a. Tymczasem w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FPS 3/22 stwierdzono, że zakres przedmiotowy normy art. 19 p.p.s.a. nie obejmuje badania spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowaniu po powołaniu, o których mowa w art. 5a p.u.s.a. Przesłanką wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. jest istnienie okoliczności mogącej powodować uzasadnione wątpliwości odnośnie do bezstronności sędziego w określonej sprawie, a to z uwagi na różnego rodzaju relacje podmiotowe i przedmiotowe łączące go ze stronami i ze sprawą. Z kolei w oparciu o przepis art. 5a § 1 p.u.s.a. badane jest spełnienie przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy, z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy. Z uzasadnienia powołanej uchwały w sprawie I FPS 3/22 wynika, że nie tylko zakresy przedmiotowe obydwóch przepisów (art. 19 p.p.s.a. oraz art. 5a p.u.s.a.) są rozłączne ale także procedury rozpoznawania wniosków mają odrębny charakter i ujawniają istotne odrębności. Zatem nie można w oparciu o te same okoliczności (uzasadnienie) domagać się zastosowania obydwóch trybów prewencyjnej kontroli bezstronności sędziego.

Po wtóre sędzia Zbigniew Łoboda podniósł, że z treści uzasadnienia wniosku wynika, że powodem żądania wyłączenia sędziego jest powołanie na stanowisko sędziego NSA w procedurze nominacyjnej z udziałem nowo ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa (na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3) oraz okoliczność pozostawania w zatrudnieniu w organie podatkowym przez okres ponad 11 lat, w tym na stanowisku Zastępcy Naczelnika Urzędu Skarbowego. Co do tej ostatniej okoliczności, to faktycznie, po uzyskaniu tytułu magistra prawa, od 1 lutego 1990 r. podjął pracę w Urzędzie Skarbowym W., gdzie pozostawał w zatrudnieniu do 31 grudnia 2003 r., zdobywając doświadczenie i umiejętności w stosowaniu prawa administracyjnego, zajmując tam kolejne stopnie w urzędniczej strukturze, począwszy od stanowiska referenta, następnie starszego referenta, kierownika referatu Kontroli podatkowej i ostatecznie Zastępcy Naczelnika Urzędu Skarbowego. Jednakże jego zdaniem, sam tylko fakt pracy w urzędzie skarbowym nawet przez okres kilkunastu lat i ustanie tego zatrudnienia 31 grudnia 2003 r., a więc ponad 20 lat temu, żadną miarą nie przekłada się na związek ze sprawą czy ze stronami postępowania, tak w kontekście przesłanek z art. 19 p.p.s.a., jak też art. 5a p.u.s.a. Spółka nie wskazała, w jaki sposób odległy okres zatrudnienia w jednym z urzędów skarbowych przekłada się na okoliczności ważkie dla konkretnej sprawy czy stron biorących w niej udział. Nie sposób nie zauważyć, że pozostawanie przez 10 lat w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem prawa administracyjnego jest jednym z alternatywnych wymogów (art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a.) związanych z doświadczeniem zawodowym, jakie powinien spełniać sędzia wojewódzkiego sądu administracyjnego, którym został w roku 2004. Okoliczność zatrudnienia w aparacie skarbowym, sama w sobie, nie może świadczyć o wątpliwościach co do jego bezstronności i niezależności, skoro daje tytuł (przy spełnieniu pozostałych wymagań) do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W przekonaniu sędziego Spółka w istocie nie przedstawiła okoliczności towarzyszących jego powołaniu oraz odnoszących się do jego postępowania po powołaniu, które w okolicznościach niniejszej sprawy mogłyby doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności. Jej wyartykułowane zastrzeżenia (poza omówionym zatrudnieniem) mają charakter generalny, dotyczący trybu powoływania sędziów, w tym sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z udziałem nowo ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa.

Niezależnie od powyższego, sędzia stwierdził, że nawiązując do okoliczności jego powołania na stanowisko sędziego NSA, to w jego głębokim przekonaniu potwierdzonym treścią uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr 579/2020 z 22 lipca 2020 r. w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na cztery stanowiska sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego – w Izbie Finansowej, obwieszczone w Monitorze Polskim z 2018 r., poz. 832, decydującym powodem, rzutującym na przedstawienie jego kandydatury, była ocena dotychczasowej pracy, doświadczenia zawodowego i przebiegu służby sędziowskiej. Studia magisterskie dzienne w zakresie prawa odbył na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego z wynikiem bardzo dobrym i po spełnieniu przepisanych wymogów uzyskał 28 czerwca 1989 r. tytuł magistra prawa, zaś jego praca magisterska pt. "Zarzut potrącenia w procesie cywilnym" wyróżniona została pierwszą nagrodą przyznaną przez Wydziałowy Sąd Konkursowy w roku akademickim 1988/89. Od 1 lutego 1990 r. podjął pracę w Urzędzie Skarbowym W., gdzie pozostawał w zatrudnieniu do 31 grudnia 2003 r. Pomimo odbycia aplikacji radcowskiej zorganizowanej przez Okręgową Izbę Radców Prawnych we Wrocławiu oraz złożenia egzaminu radcowskiego w dniach 7-9 i 21 kwietnia 1997 r. z oceną bardzo dobrą (oraz spełniając pozostałe wymogi), nie wykonywał zawodu radcy prawnego, gdyż w tym czasie pozostawał w zatrudnieniu na stanowisku Zastępcy Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Od 1 stycznia 2004 r. piastował stanowisko asesora sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu i w ramach powierzonych mi czynności orzeczniczych uczestniczył w składach sędziowskich rozpoznających skargi w sprawach należących do właściwości Wydziału I tego sądu. Z kolei na podstawie postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 31 lipca 2004 r. został powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przystąpił do pełnienia tego urzędu od 17 sierpnia 2004 r., w dalszym ciągu orzekając w sprawach należących do właściwości Wydziału I. Urząd sędziego WSA we Wrocławiu zajmował do powołania i objęcia stanowiska sędziego NSA. Ponadto Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego delegował go do orzekania w Izbie Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2018 r. w wymiarze jednej sesji, a następnie od 1 lipca 2018 r. w pełnym wymiarze sesji. Delegacja ta (w pełnym wymiarze) była kontynuowana, aż do objęcia stanowiska sędziego NSA. W końcu września 2018 r. złożył do Krajowej Rady Sądownictwa kartę zgłoszenia kandydata na wolne stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Izbie Finansowej na podstawie obwieszczenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 10 sierpnia 2018 r. nr 127.4.2018 (M.P. z 2018 r., poz. 832). Powołaną powyżej uchwałą z 22 lipca 2020 r. Krajowa Rada Sądownictwa postanowiła o przedstawieniu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie czterech osób, w tym jego, na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego - w Izbie Finansowej. Na podstawie postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 15 lutego 2021 r., nr 1130.18.2021, został on powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Akt powołania odebrał 23 lutego 2021 r., zaś 24 lutego 2021 r. objął urząd sędziego NSA.

W podsumowaniu Sędzia Zbigniew Łoboda stwierdził, że nie dostrzega jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby naruszyć jego niezależność i bezstronność przy orzekaniu w przedmiotowej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Uwzględniając wskazane zasadnicze elementy pisma O. sp. z o.o. z 14 stycznia 2025 r. przede wszystkim należało rozstrzygnąć zagadnienie, czy pismo to jest wnioskiem wskazanym w art. 5a § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, czyli wnioskiem o stwierdzenie przesłanek, o których mowa w art. 5a § 1 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 5a § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych dopuszczalne jest badanie spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego lub sędziego delegowanego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, na wniosek uprawnionego, o którym mowa w art. 5a § 3 powołanej ustawy, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę pismo skarżącej Spółki z 14 stycznia 2025 r., mimo że w pewnym zakresie, tj. w jego podstawie odwołuje się również do art. 19 p.p.s.a., to jednak wskazuje wyraźnie, że stanowi ono wniosek, o którym mowa w art. 5a § 2 p.u.s.a. We wniosku z 14 stycznia 2025 r. wyraźnie twierdzi się, że sędzia NSA Zbigniew Łoboda nie spełnia wymogów niezawisłości i bezstronności, przy czym to twierdzenie podnosi się w związku z okolicznościami towarzyszącymi jego powołaniu i postępowaniem sędziego po powołaniu, wiążąc te okoliczności z uprawnioną, czyli skarżącą i charakterem sprawy. Okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego NSA Zbigniewa Łobody to przede wszystkim podnoszone we wniosku powołanie sędziego na wniosek KRS ukształtowanej przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Ponadto wskazano na okoliczność świadomego udziału w procedurze nominacyjnej naruszającej prawo i rozpoczęcie orzekania przez sędziego po tym powołaniu, mogącym, jak się stwierdza, doprowadzić do nieważności postępowania w niniejszej sprawie, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Okoliczności związane ze skarżącą i charakterem sprawy to podnoszona we wniosku okoliczność, że sprawa dotyczy błędnych decyzji w przedmiocie zobowiązań w podatku od towarów i usług nałożonych na skarżącą, w sytuacji gdy sędzia mający orzekać w sprawie, przez ponad 11 lat był pracownikiem Urzędu Skarbowego.

Mając to na uwadze NSA rozpoznający sprawę uznał, że pismo z 14 stycznia 2025 r. zawiera wniosek, o którym mowa w art. 5a § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych.

W związku z żądaniem sędziego Zbigniewa Łobody odrzucenia wniosku, powstaje kolejne zagadnienie, mianowicie czy wniosek ten spełnia wymogi formalne określone w art. 5a § 5 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Faktem jest, że w żadnej części pisma z 14 stycznia 2025 r. nie wyodrębniono wyraźnie elementów takiego wniosku, które zostały wskazane w punktach pierwszym i drugim powołanego przepisu. Jednakże, w ocenie NSA rozpoznającego sprawę, wymogów formalnych określonych w powołanym przepisie nie można rozumieć jako obowiązek zastosowania określonego sformułowania, np. "żądam stwierdzenia, że w sprawie [tu określenie sprawy] zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 5a § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych". Takie rozumienie powołanego przepisu byłoby nadmiernym i niczym nieuzasadnionym formalizmem. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę do spełnienia wymogu określonego w art. 5a § 5 pkt 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych wystarczające jest stwierdzenie, że konkretny sędzia nie jest niezawisły i bezstronny oraz powołanie się na przesłanki, odpowiadające przesłankom, o których mowa w art. 5a § 1 powołanej ustawy. Podobnie nie sposób wymagać, aby przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie wraz z dowodami na ich poparcie zostało wyraźnie wyodrębnione w treści wniosku z użyciem sformułowań zawartych w art. 5a § 5 pkt 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Dodatkowo w odniesieniu do tego wymogu formalnego powstaje zagadnienie, czy chodzi o okoliczności i dowody rzeczywiście uzasadniające żądanie, czy o okoliczności i dowody zdaniem wnioskodawcy uzasadniające żądanie. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę jest oczywiste, że chodzi o te drugie okoliczności i dowody. Mając to na uwadze należy przyjąć, że w tym przypadku wystarczające jest wskazanie w piśmie procesowym okoliczności, które w ocenie wnioskodawcy uzasadniają żądanie i dowody, które w ocenie wnioskodawcy wykazują powołane okoliczności.

W ocenie NSA rozpoznającego sprawę za taką wykładnią przemawia także to, że jak dowodzi dotychczasowa praktyka orzecznicza, na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu wniosku, o którym mowa w art. 5a § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, w tym odrzucenie z powodu niespełnienia przez wniosek wymagań określonych w art. 5a § 4 tej ustawy, nie przysługuje środek zaskarżenia (postanowienie NSA z 20 września 2022 r., sygn. akt II GSK 1396/22). Z kolei, jak wynika z art. 5a § 16 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, od postanowienia wydanego na skutek rozpoznania takiego wniosku, niezależnie od tego, czy został on rozpoznany przez wojewódzki sąd administracyjny, czy Naczelny Sąd Administracyjny, służy zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tymczasem, merytoryczne rozpoznanie wniosku, dające stronie możliwość złożenia zażalenia w razie jego oddalenia, jest pożądanym standardem, gdyż umożliwia rozpoznanie żądania dotyczącego tak istotnej kwestii, jak niezawisłość i bezstronność sędziego wchodzącego w skład sądu mającego rozpoznać sprawę co do istoty, w dwóch instancjach.

Mając to na uwadze NSA rozpoznający sprawę uznał, że wniosek zawarty w piśmie z 14 stycznia 2023 r. spełnia wymogi określone w art. 5a § 5 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Podniesiono w nim bowiem wobec konkretnego sędziego zarzut braku niezawisłości i bezstronności z powołaniem się na przesłanki, odpowiadające przesłankom, o których mowa w art. 5a § 1 powołanej ustawy. Tym samym zażądano stwierdzenia, że wskazane przesłanki zachodzą. Przytoczono też okoliczności mające uzasadniać to żądanie, wskazano czego dotyczy sprawa, w której wniosek o zbadanie spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności został złożony, oraz wskazanie obawy skarżącej związanej z uprzednim zatrudnieniem sędziego w organie administracji skarbowej. Ponadto, zasadniczą okolicznością mającą uzasadniać żądanie stwierdzenia, że sędzia NSA Zbigniew Łoboda nie spełnia standardu niezawisłości i bezstronności jest argumentacja, mająca wykazać ryzyko zajęcia przez sędziego w rozpoznawanej sprawie stanowiska będącego efektem nie bezstronnej oceny jej okoliczności faktycznych i prawnych, lecz zdeterminowanego faktem powołania na stanowisko sędziego NSA na wniosek KRS ukształtowanej przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Z kolei wskazanie dowodów, mających wykazywać te okoliczności, to zawarte we wniosku fakty notoryjne, oznaczające, że jako dowód powołano fakty powszechnie znane.

Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku skarżącej powtórzyć należy, że prawną podstawę wskazanego wniosku oraz zawartego w nim żądania stanowił art. 5a § 1 p.u.s.a., zgodnie z którym dopuszczalne jest badanie spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego lub sędziego delegowanego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, na wniosek uprawnionego, o którym mowa w § 3, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy. Z treści tego przepisu wynika, że badanie spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności powinno zostać przeprowadzone przede wszystkim z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i z uwzględnieniem jego postępowania po powołaniu. Te dwa czynniki powinny być ocenione pod kątem tego, czy w okolicznościach sprawy, w której sędzia ma orzekać, z uwzględnieniem charakteru tej sprawy oraz z uwzględnieniem okoliczności dotyczących strony postępowania (z wyjątkiem organu administracji) standard niezawisłości lub bezstronności może być naruszony. Z powołanego przepisu wynika, że okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego muszą być uwzględnione łącznie z postępowaniem sędziego po powołaniu. Ustawodawca bowiem wskazując na te dwa czynniki użył koniunkcji. Ponadto te dwa czynniki ustawodawca powiązał z okolicznościami danej sprawy - konkretnie z jej charakterem oraz okolicznościami dotyczącymi podmiotu składającego wniosek o zbadanie spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności. Oznacza to, że przy ocenie zachowania standardu niezawisłości i bezstronności nie można oprzeć się jedynie na okolicznościach towarzyszących powołaniu sędziego. Tym samym podważenie niezawisłości lub bezstronności sędziego nie może opierać się jedynie na stwierdzeniu, że sędzia został powołany na wniosek KRS ukształtowanej przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Konieczne jest powołanie innych jeszcze, wyżej wskazanych okoliczności. Zatem przepis art. 5a § 1 p.u.s.a., wyznaczał ramy prawne działania Sądu I instancji w sprawie inicjowanej tym wnioskiem, których zakres zobowiązywał do badania spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności z punktu widzenia okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego oraz jego postępowania po powołaniu w relacji do okoliczności sprawy, których kontekst (odnoszący się do charakteru samej sprawy oraz samego wnioskodawcy) mógłby uzasadniać ocenę odnośnie do zaistnienia (potencjalnego) ryzyka naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności mającego wpływ na wynik sprawy. Wobec treści przywołanego przepisu prawa oraz jego funkcji należałoby więc stwierdzić, że w wyznaczonych nim (oraz współkształtowanych przepisem art. 5 § 1c p.u.s.a.) granicach sprawy inicjowanej wnioskiem, o którym mowa w art. 5a § 1 i § 2 p.u.s.a., Sąd nie był zobowiązany do oceny skuteczności tego powołania.

Prawo do bezstronnego i niezawisłego sądu jest konstytucyjnym publicznym prawem podmiotowym w każdej sprawie sądowej, zgodnie bowiem z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.) – dalej: Konstytucja RP, "Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd". W umowach międzynarodowych prawo to zagwarantowano w art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284) – dalej jako Europejska Konwencja Praw Człowieka, oraz w art. 14 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 38, poz. 167). O prawie do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy stanowi także art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C z 2007 r. Nr 303/1) – dalej: KPP. Z kolei Traktat o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864, dalej: TUE) w art. 19 ust. 1 stanowi, że Państwa Członkowskie ustanawiają środki zaskarżenia niezbędne do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii.

Dokonując analizy argumentacji podniesionej w uzasadnieniu wniosku skarżącej Spółki nie sposób jest oczywiście nie ustrzec się refleksji, że przepisy art. 5a oraz art. 5 § 1c p.u.s.a., wprowadzone do porządku prawnego 15 lipca 2022 r., należałoby uznać – przy tym wraz ze zmianą, 14 lutego 2020 r., art. 5 p.u.s.a., która polegała na dodaniu do niego § 1a i § 2b (por. w tej mierze również postanowienia TSUE z 14 lipca 2021 r. oraz z 27 października 2021 r. o zastosowaniu środków tymczasowych w postępowaniu w sprawie C – 204/21 Komisja Europejska przeciwko Polsce) – za niedoskonałą w swojej formie konsekwencję zmian wynikających z ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, która najogólniej rzecz ujmując wynika z kwestionowania w orzecznictwie sądów międzynarodowych i krajowych statusu sędziów powoływanych na wniosek KRS w składzie ukształtowanym wymienioną ustawą nowelizującą, a więc w składzie niezgodnym z Konstytucją RP (zob. np.: wyrok Wielkiej Izby TSUE z 19 listopada 2019 r. w sprawach połączonych C-585/18, C-624/18 i C-625/18; wyroki ETPCz: z 22 lipca 2021 r., skarga nr 43447/19, Reczkowicz przeciwko Polsce; z 8 listopada 2021 r., skargi nr 49868/19 i 57511/19 Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce; z 3 lutego 2022 r., skarga nr 1469/20, Advance Pharma sp. z o.o. przeciwko Polsce; z 23 listopada 2023 r. Wałęsa przeciwko Polsce, skarga nr 50849/21; wyrok Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2019 r., sygn. akt III Po 7/18; zob. również A. Gomułowicz, Rysa na obliczu Temidy, "Kwartalnik Prawa Podatkowego" 2022 nr 2, s. 29 i n.; Z. Kmieciak, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 3626/21, "Państwo i Prawo" 2022 z. nr 4, s. 158 i n.; J. Chlebny, W Chróścielewski, Test niezawisłości i bezstronności sędziego – forma przeciwdziałania kryzysowi w sądownictwie administracyjnym, Państwo i Prawo z 2024 r., z. nr 6).

Podkreślenia wymaga, że Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 22 lutego 2022 r. C-562/21 PPU w odniesieniu do kryteriów naruszenia prawa podstawowego do sądu ustanowionego na mocy ustawy w rozumieniu art. 47 akapit drugi Karty Praw Podstawowych stwierdził, że nie każda nieprawidłowość w ramach powołania sędziów może być uznana za stanowiącą takie naruszenie. W ocenie Trybunału nieprawidłowość zaistniała przy powołaniu sędziów w ramach danego systemu sądownictwa skutkuje takim naruszeniem w szczególności, gdy ta nieprawidłowość ma taki charakter i wagę, że stwarza ona rzeczywiste ryzyko, iż pozostałe władze, w szczególności władza wykonawcza, będą mogły skorzystać z nienależnych im uprawnień w sposób zagrażający prawidłowości skutku, do którego prowadzi procedura powołania, wzbudzając w ten sposób w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niezawisłości i bezstronności danego sędziego lub danych sędziów. Trybunał podkreślił, że stwierdzenie związane z istnieniem naruszenia wymogu dotyczącego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy oraz ze skutkami takiego naruszenia zależy od całościowej oceny określonej liczby okoliczności, które, rozpatrywane łącznie, przyczyniają się do powstania, w przekonaniu jednostek, uzasadnionych wątpliwości dotyczących niezawisłości i bezstronności sędziów.

Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził również, że "okoliczność, iż organ taki jak krajowa rada sądownicza, uczestniczący w procesie powoływania sędziów, składa się w przeważającej mierze z członków wybranych przez władzę ustawodawczą, nie może sama w sobie prowadzić do powzięcia wątpliwości co do niezawisłości sędziów wyłonionych w tym procesie (zob. podobnie wyrok z 9 lipca 2020 r., Land Hessen, C-272/19, EU:C:2020:535, pkt 55, 56). Jednakże, możliwe jest dojście do innego wniosku, jeżeli ta sama okoliczność, w połączeniu z innymi istotnymi czynnikami i warunkami, w jakich dokonano tych wyborów, prowadzą do powstania takich wątpliwości (zob. podobnie wyrok z 15 lipca 2021 r., Komisja/Polska (System odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów (C-791/19, EU:C:2021:596), pkt 103)".

Wobec ułomności oraz (konstytucyjnych i unijnych) deficytów przywołanych rozwiązań prawnych, badanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności, o którym mowa w art. 5a p.u.s.a. – aby mogło być uznane za efektywne i czyniące zadość koniecznym oczekiwaniom, gdy chodzi o jego rezultat – nie może więc abstrahować od znaczenia konsekwencji wynikających z już wypracowanych w tej mierze w orzecznictwie sądowym modelowych konstrukcji tzw. "testów niezawisłości i bezstronności" (zob. zwłaszcza: wyrok Wielkiej Izby ETPCz z 1 grudnia 2020 r., nr sprawy 26374/18; wyrok TSUE z 6 października 2021 r. w sprawie C–487/19; uchwała Sądu Najwyższego w składzie połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/20; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22). W tym względzie, w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FPS 3/22 – odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu przywołanej uchwały połączonych trzech Izb Sądu Najwyższego – przypomniano, że mechanizm kontroli standardu niezawisłości i bezstronności powinien polegać na ocenie zarówno stopnia wadliwości poszczególnych postępowań konkursowych, jak też okoliczności odnoszących się do samych sędziów biorących w nich udział oraz charakteru spraw, w których orzekają (orzekały) sądy z ich udziałem, co oznacza, że przy ocenie wpływu wadliwości procesu powołania na urząd sędziego na dochowanie standardu bezstronności i niezawisłości sądu orzekającego z udziałem takiego sędziego konieczne jest uwzględnienie całego zespołu rozmaitych kryteriów. Mianowicie: – w przypadku sądów wyższego szczebla w strukturze organizacyjnej organów wymiaru sprawiedliwości za obowiązujący trzeba przyjąć wyższy poziom wymagań w zakresie minimalnych warunków bezstronności i niezawisłości; – rozróżnić należy sytuacje, w których oceniane powołanie nastąpiło po raz pierwszy na urząd sędziego, oraz w których wiązało się z objęciem kolejnego urzędu przez sędziego, w sądzie wyższego rzędu (uwzględnienie charakteru awansu - jak szybko do niego doszło, na jakie stanowisko awansował dany sędzia); – przy dokonywaniu tej oceny znaczenie mogą mieć szczególne okoliczności dotyczące samego sędziego (np. zaangażowanie sędziego bezpośrednio przed powołaniem na urząd w jednostkach podległych Ministrowi Sprawiedliwości lub innych organach władzy wykonawczej lub Krajowej Radzie Sądownictwa – w okresie, w którym kierownictwo organów zwierzchnich tych jednostek kształtowane było przez większość parlamentarną uchwalającą ustawę z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw; stosunek sędziego do dokonywanych zmian, publicznie wyrażany zarówno w procedurze konkursowej, jak i później, zwłaszcza w zakresie akceptacji niekonstytucyjnych działań organów władzy wykonawczej wobec sądów, czy akceptacji utraty przez Krajową Radę Sądownictwa przymiotu niezależności); – wpływ na ocenę bezstronności i niezawisłości sędziego może mieć również stwierdzenie innych wadliwości postępowania konkursowego, takich jak np.: zaniechanie wyłączenia się poszczególnych członków Krajowej Rady Sądownictwa z postępowania prowadzonego wobec osób z nimi powiązanych; pozytywne rozstrzyganie konkursów na urząd sędziego na rzecz osób uzyskujących awanse o charakterze administracyjnym w strukturze sądownictwa w drodze arbitralnych decyzji Ministra Sprawiedliwości; szczególny brak transparentności procedur konkursowych; uzyskanie wskazania Rady na urząd sędziego przy braku opinii organów samorządu sędziowskiego lub po uzyskaniu opinii wyraźnie ukazującej brak poparcia kandydatury lub wskazanie osoby o oczywiście mniejszych kompetencjach w stosunku do innych osób startujących w konkursie; – wobec strukturalnego uzależnienia Krajowej Rady Sądownictwa od władzy politycznej, większe wątpliwości co do dochowania standardów bezstronności i niezawisłości będą występować wówczas, gdy w danej sprawie sąd miałby orzekać w kwestiach istotnych z punktu widzenia tej władzy. Odwołując się do stanowiska Sądu Najwyższego, NSA zauważył również, że pewne okoliczności mogą wskazywać, że mimo wadliwości procedury powołania co do konkretnego sędziego zachowany został minimalny standard warunkujący postrzeganie sądu jako bezstronnego i niezawisłego, w szczególności w sytuacji, w której dana osoba spełniałaby obowiązujące kryteria wskazania na urząd sędziego także w poprawnie ukształtowanej procedurze postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa.

Na gruncie niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca Spółka poza faktem powołania sędziego NSA Zbigniewa Łobody na wniosek KRS ukształtowanej przepisami ustawy 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, powołała się na świadomy jego udział w tej procedurze i przyjęcie nominacji pomimo oczywistej niezgodności z prawem procedury nominacyjnej oraz dodatkowo na zatrudnienie Zbigniewa Łobody przez 11 lat w urzędzie skarbowym, w sytuacji gdy to urzędy skarbowe wydały błędne decyzje dotyczące skarżącej Spółki.

W ocenie NSA rozpoznającego sprawę, mając na względzie przedstawione wyżej uwarunkowania prawne z art. 5a § 1 p.u.s.a., wskazane przez Spółkę okoliczności nie stanowią podstawy do przyjęcia, że w odniesieniu do sędziego NSA Zbigniewa Łobody, może zachodzić naruszenie standardu niezawisłości lub bezstronności. Faktem jest, że sędzia NSA Zbigniew Łoboda został powołany na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 15 lutego 2021 r. na wniosek KRS ukształtowanej przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (uchwała KRS nr 579/2020 z 22 lipca 2020 r.). Jednakże, jak wynika z akt osobowych sędziego oraz jego wyjaśnień, przed powołaniem na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego od 1 stycznia 2004 r. do 17 sierpnia 2004 r. pełnił czynności sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu, jako asesor sądowy. Następnie 31 lipca 2004 r. został powołany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i 17 sierpnia 2004 r. objął to stanowisko. Od 1 stycznia 2018 r. sędzia Zbigniew Łoboda orzekał w Naczelnym Sądzie Administracyjnym na podstawie delegowania przez Prezesa NSA. Po zgłoszeniu swojej kandydatury na wolne stanowisko sędziego NSA, ogłoszone obwieszczeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 10 sierpnia 2018 r., została przeprowadzona ocena kwalifikacji sędziego przez sędziego NSA, uwzględniająca przede wszystkim orzeczenia wydane z udziałem sędziego od 1 stycznia 2016 r. do 30 czerwca 2018 r. i opinię Prezesa WSA we Wrocławiu. Kandydatura ta została oceniona przez wszystkich jako wyróżniająca. Ponadto wzięto pod uwagę ukończenie przez Zbigniewa Łobodę studiów magisterskich w zakresie prawa z wynikiem bardzo dobrym, zdanie egzaminu radcowskiego z oceną bardzo dobrą, a także wskazane już orzekanie na delegacji w Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Powołanie sędziego Zbigniewa Łobody do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiło zatem naturalną konsekwencję pełnienia od wielu lat w sposób należyty urzędu na stanowisku sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Niezbędnym warunkiem takiego powołania było zgłoszenie swej kandydatury na wolne stanowisko sędziego i uzyskanie rekomendacji KRS. Nie można czynić sędziemu zarzutu, że z przyczyn od niego niezależnych wymagany wniosek o powołanie na stanowisko sędziego NSA musiał pochodzić od KRS ukształtowanej przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, co do niezależności której od władzy wykonawczej i ustawodawczej rzeczywiście mogą zachodzić uzasadnione wątpliwości. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę brak jakichkolwiek podstaw, aby zakładać, że sędzia NSA Zbigniew Łoboda wykorzystał sposób powołania członków KRS, o których mowa w art. 187 ust. 1 pkt 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ukształtowany przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, w celu uzyskania powołania na stanowisko sędziego NSA. Brak też jakichkolwiek podstaw do tego, aby zakładać, że sędzia NSA Zbigniew Łoboda będzie się kierował podczas orzekania nieuprawnionym interesem którejkolwiek ze stron postępowania. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wpłynie na niezawisłość i bezstronność sędziego Zbigniewa Łobody, podnoszona przez Spółkę wcześniejsza 11 letnia praca sędziego w urzędzie skarbowym. Pracę tę sędzia zakończył z chwilą uzyskania nominacji na stanowisko asesora w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu 1 stycznia 2004 r., czyli ponad 22 lata temu. Sam tylko fakt pracy w urzędzie skarbowym nawet przez okres kilkunastu lat i ustanie tego zatrudnienia, żadną miarą nie przekłada się na związek z niniejszą sprawą czy ze stronami postępowania, tak w kontekście przesłanek z art. 5a p.u.s.a. jak też z art. 19 p.p.s.a. Ponadto jak to trafnie zauważył sędzia, pozostawanie przez 10 lat w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem prawa administracyjnego jest jednym z alternatywnych wymogów (art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a.) związanych z doświadczeniem zawodowym, jakie powinien spełniać sędzia wojewódzkiego sądu administracyjnego, którym został w roku 2004. Okoliczność zatrudnienia w aparacie skarbowym, sama w sobie, nie może świadczyć o wątpliwościach co do bezstronności i niezależności sędziego Zbigniewa Łobody, skoro daje tytuł (przy spełnieniu pozostałych wymagań) do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W świetle powyższych argumentów udział Zbigniewa Łobody w ułomnej procedurze powołania na sędziego NSA nie mógł wykluczyć pozytywnego wyniku testu niezawisłości i bezstronności. Zwłaszcza w sytuacji, gdy te same argumenty zostały wzięte pod uwagę w procedurze konkursowej KRS. Przedstawiając Prezydentowi Rzeczypospolitej wniosek o powołanie Zbigniewa Łobody na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Izbie Finansowej w uchwale Krajowej Rady Sądownictwa z 22 lipca 2020 r., podkreślono, że Zbigniew Łoboda posiada wieloletnie doświadczenie orzecznicze zdobyte w trakcie pracy na stanowisku asesora sądowego i sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu oraz w trakcie delegacji do orzekania w Izbie Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zwrócono również uwagę, że Zbigniewa Łobodę na tle innych uczestników konkursu wyróżniają najdłuższy staż orzeczniczy w sądzie administracyjnym (16 lat) i najdłuższy staż pracy w organach administracji finansowej (11 lat).

Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 5a § 12 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, wniosek skarżącej Spółki oddalił.