Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: asystent sędziego Marita Sikora po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1250/19 w sprawie ze skargi A.B. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia 21 marca 2019 r. nr 414/2019 w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do wynajęcia lokalu I. Oddala skargę kasacyjną, II. Zasądza od A.B. na rzecz Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1250/19 oddalił skargę A.B. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia 21 marca 2019 r. nr 414/2019 w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do wynajęcia lokalu.

U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

Uchwałą z dnia 21 marca 2019 r. nr 414/2019 Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy odmówił zakwalifikowania wniosku A.B. do najmu lokalu mieszkalnego. Negatywne rozstrzygnięcie sprawy organ uzasadnił tym, że mąż wnioskodawczyni jest właścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] w B. (lokal 3-pokojowy o powierzchni użytkowej [...] m² ), który jest przez małżonków wspólnie zamieszkiwany, co zostało ustalone na podstawie informacji zamieszczonych przez skarżącą na ogólnodostępnym portalu społecznościowym. Organ powołał się na brzmienie art. 28¹ ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 682 ze zm., dalej w skrócie "k.r.o."), zgodnie z którym jeżeli prawo do mieszkania przysługuje jednemu małżonkowi, drugi małżonek jest uprawniony do korzystania z tego mieszkania w celu zaspokojenia potrzeb rodziny. Uprawnienie to jest niezależne od małżeńskiego ustroju majątkowego. Ponadto organ podkreślił, że nie było możliwości ustalenia sytuacji materialnej i finansowej gospodarstwa domowego wnioskodawczyni, ponieważ nie przedłożyła ona informacji o dochodach męża. Zdaniem organu, spełnienie kryteriów określonych w prawie miejscowym nie obliguje go do zakwalifikowania wniosku. Wobec przedstawionych okoliczności i możliwości zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych A.B. we własnym zakresie i przy pomocy najbliższej rodziny, należało odmówić zakwalifikowania wniosku strony do realizacji.

Powyższa uchwała stała się przedmiotem skargi M.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie przepisów prawa, poprzez:

- niezałączenie do wskazanej uchwały wymienionego w niej załącznika nr 2, z którego ma wynikać, kogo skreślono z listy osób zakwalifikowanych;

- błędne ustalenie, że mąż skarżącej mieszka razem ze skarżącą w lokalu przy ul. [...] w A., w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że jest tam tylko widywany;

- błędne ustalenie, że skarżąca jest posiadaczem lokalu przy ul. [...] w B., w sytuacji, gdy skarżąca oraz jej mąż żyją w ustroju rozdzielności majątkowej, skarżąca nie mieszka z mężem, ani mąż skarżącej u niej, co potwierdza także odmowa męża w sprawie udzielenia informacji o jego dochodach;

- błędne ustalenie, że wobec faktu posiadania przez męża skarżącej lokalu w B., z którym nie łączą skarżącej żadne więzi finansowe ani prowadzenie wspólnego gospodarstwa, skarżąca posiada lokal, który daje zabezpieczenie jej potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie;

- błędne ustalenie, że skarżąca mieszka w lokalu w B.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądów administracyjnych, ewentualnie o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku wskazał, że zasady oraz tryb wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym sposób postępowania przy rozpatrywaniu i załatwianiu wniosków o najem lokali, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1234 ze zm., dalej w skrócie "ustawa") powierzono radzie gminy. W Warszawie obowiązuje uchwała nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Województwa Mazowieckiego Nr 132, poz. 3937 ze zm., zwanej dalej "uchwała"). Stosownie do treści § 31 uchwały, z osobami, które pozostały w lokalu po śmierci najemcy, a nie wstąpiły w stosunek najmu w trybie art. 691 Kodeksu cywilnego, może zostać zawarta umowa najmu zajmowanego lokalu, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:

- osoby te zamieszkiwały z najemcą w lokalu i prowadziły wraz z nim wspólne gospodarstwo domowe przez okres co najmniej ostatnich 7 lat;

- zajmowana powierzchnia mieszkalna lokalu nie przekracza 18 m² na każdą osobę uprawnioną, a w przypadku gospodarstwa jednoosobowego 30 m²;

- osoby te nie zalegają z opłatami za korzystanie z lokalu, przy czym warunek ten uważa się za spełniony również w przypadku występowania zaległości, jeśli zostało podpisane i jest realizowane porozumienie o spłacie zadłużenia;

- osoby te osiągają dochód nieprzekraczający 160% minimum dochodowego.

Przez osoby uprawnione, wymienione w § 31 ust. 2 uchwały, rozumie się małżonka najemcy, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów. Zawarcie umowy najmu, przy spełnieniu warunków wymienionych w § 31 uchwały jest możliwe, gdy nie ma przeszkód, o których mowa w § 6 uchwały i nie zachodzą przesłanki odmowy zawarte w § 22 uchwały. Przepis § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały stanowi, że zawarcia umowy najmu lokalu odmawia się, jeżeli wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać lub gdy posiada spółdzielcze prawo do lokalu, a także gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Przy rozpatrywaniu wniosku należy przeanalizować również treść § 22 ust. 2 uchwały, tj.:

- dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy;

- zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela;

- posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1;

- rozporządzenie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu;

- warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania,

- warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach, a informacje uzyskane w toku analizy mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że skarżąca należy do grona osób wymienionych w § 31 ust. 2 uchwały, gdyż mieszkała wspólnie z najemcą – swoją babcią – przez okres dłuższy niż 7 lat poprzedzających datę zgonu najemcy, prowadząc wraz z nią wspólne gospodarstwo domowe. Lokal nr [...] przy ul. [...] w A. nie był zadłużony. W sprawie zaistniały jednak przesłanki negatywne wskazane w § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały. Mąż skarżącej jest bowiem właścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] w B. (lokal 3-pokojowy o powierzchni użytkowej [...] m²). Stosownie do treści art. 28¹ k.r.o., skarżąca jest uprawniona do zamieszkiwania w tym lokalu niezależnie od łączącego ją z mężem ustroju majątkowego – ma ona zatem zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, gdyż jej mąż dysponuje mieszkaniem w B. Oceny tej nie może zmienić fakt ustroju rozdzielności majątkowej obowiązującej między małżonkami, gdyż prawne znaczenie tej okoliczności zostało przez ustawodawcę rozstrzygnięte w treści art. 28¹ k.r.o. Sąd pierwszej instancji zauważył również, że skarżąca na portalu społecznościowym zamieszcza informacje, potwierdzające fakt, że lokal jest przez nią zamieszkiwany (wspólnie z mężem). Ponadto nie przedłożyła ona informacji o dochodach męża, a więc uniemożliwiła organowi ustalenie obecnej sytuacji materialnej i finansowej jej gospodarstwa domowego. Z faktu, iż mąż skarżącej odmówił podania informacji o swoim stanie majątkowych oraz o dochodach nie można wywodzić wniosku o wadliwości kwestionowanej uchwały. Ciężar udowodnienia spełnienia warunków koniecznych do umieszczenia na liście spoczywa bowiem na skarżącej. Skoro temu ciężarowi nie sprostała, nie może obarczać organu skutkami zachowania swojego męża.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A.B. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 15, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a."), poprzez dokonanie niepełnych ustaleń faktycznych na skutek pominięcia istniejącego i dostępnego w aktach sprawy materiału dowodowego oraz dokonanie wadliwej i tendencyjnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do nieuwzględnienia skargi;

2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedopuszczenie dostępnych i istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w/w dowodów, a w konsekwencji wywołanie u skarżącej przekonania, że organ jest stroną bardziej uprzywilejowaną;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, które przede wszystkim bazuje na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, co z kolei uniemożliwia jego kontrolę instancyjną.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W art. 4 ust. 1 i 2 ustawa przewiduje, iż tworzenie warunków do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy, która – na zasadach przewidzianych w tej ustawie – zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw o niskich dochodach. W związku z powyższym – na podstawie delegacji określonej w art. 20 ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy – Rada m.st. Warszawy podjęła w dniu 9 lipca 2009 r. uchwałę nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, która – jako prawo miejscowe – określa zasady, na jakich mieszkańcom Warszawy wynajmowane są lokale znajdujące się w dyspozycji tego Miasta. Znaczną ich część stanowią przy tym lokale, o których wynajęcie ubiegają się osoby określone w § 4 uchwały, a więc pozostające w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych. W tym też przypadku przedmiotowa uchwała, określając tryb rozpoznawania i załatwiania wniosków o zakwalifikowanie do zawarcia umowy najmu lokalu, reguluje również sposób poddania tego rodzaju spraw kontroli społecznej. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu wniosków dotyczących zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu komunalnego, organ gminy (w tym wypadku dzielnicy miasta) realizuje zadanie wykraczające poza typowe prawa i obowiązki wynajmującego, wynikające z przepisów prawa cywilnego. W tym przypadku należy bowiem zbadać, czy dana osoba może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Stwierdzenie zaś, że wnioskodawca spełnia określone wymagania, winno prowadzić do umieszczenia kandydatury takiego wnioskodawcy na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. W opisanej wyżej sytuacji, jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08, przedmiotem uchwały organu wykonawczego jednostki samorządu gminnego (jej jednostki pomocniczej) jest zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Uchwała ta, niebędąca decyzją administracyjną, a aktem organu jednostki samorządu terytorialnego innym, niż akt prawa miejscowego – jest aktem z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.) i kończy pierwszy etap postępowania obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Działanie organu wykonawczego jednostki samorządowej (w tym wypadku zarządu dzielnicy) nie stanowi więc oferty zawarcia umowy najmu ani negocjacji i nie ma w konsekwencji charakteru cywilnoprawnego. Działanie takie ma natomiast charakter administracyjnoprawny. Taka uchwała rozstrzyga bowiem o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu, następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu. Ten etap, którego zakończeniem jest zawarcie umowy, ma już charakter cywilnoprawny. Powyższe okoliczności organ powinien wziąć pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku skarżącej.

W postępowaniu poprzedzającym udzielenie pomocy mieszkaniowej członkom wspólnoty samorządowej Miasta Stołecznego Warszawy nie mają – co do zasady –zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 997/09). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 oraz w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Z zasady legalizmu wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP wynika bowiem obowiązek działania organów władzy publicznej na podstawie prawa i w jego granicach. Organy obowiązane są wyjaśnić sprawę obiektywnie, przy jednoczesnym wyważeniu interesu społecznego i indywidualnego interesu jednostki, a zatem zastosować się do jednej z podstawowych zasad działania organów państwa w sferze stosunków publicznoprawnych.

Z treści zarzutów pierwszego i drugiego sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej, podnoszących naruszenie przepisów k.p.a., wynika w istocie, że naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej upatruje w niepodjęciu przez organ wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i jego oceny, co w efekcie doprowadziło do wydania uchwały niezgodnej z prawem. Odnosząc się do obowiązywania w toku postępowania w przedmiocie zakwalifikowania osób jako oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu komunalnego zasad postępowania jurysdykcyjnego wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., należy zauważyć, że zostały one w określonym stopniu i w pewien sposób "przetransponowane" przez organ stanowiący gminy do przepisu § 22 uchwały, co oznacza, iż poza sporem jest obowiązek wnikliwego wyjaśnienia okoliczności sprawy i rozważenia jej na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Procedura powinna zatem gwarantować prawo do rzetelnego postępowania z punktu widzenia ochrony interesów podmiotu administrowanego, a jednocześnie być skutecznym narzędziem w działaniu administracji publicznej, służącym procesowi stosowania prawa w ramach istniejących procedur. Wskazuje się, że postępowanie administracyjne ma być pragmatyczne, to znaczy powinno ono toczyć się sprawnie, szybko, oszczędnie, przy ograniczeniu czynności do niezbędnego minimum, z jednoznacznym ukierunkowaniem w celu uzyskania określonego efektu (J. Wegner-Kowalska, Idea pragmatyzmu w postępowaniu administracyjnym, w: Aksjologia prawa administracyjnego, t. 1, red. J. Zimmermann, Warszawa 2017, s. 965 i n.). Skoro w sprawie ustalono zaistnienie przesłanki negatywnej do uwzględnienia wniosku (ustalono bowiem ponad wszelką wątpliwość, że mąż skarżącej jest właścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] w B. – lokal 3-pokojowy o powierzchni użytkowej [...] m², co zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały uzasadnia odmowę zawarcia umowy najmu), to zgodnie z ideą pragmatyzmu w procedurze prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego było nieuzasadnione. Postanowienia § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały wskazują jednoznacznie, że podstawą do odmowy zawarcia umowy najmu jest posiadanie tytułu prawnego do innego lokalu oraz hipotetyczna możność jego używania. W skardze nie wykazano niemożności używania w/w lokalu na cele mieszkaniowe skarżącej.

Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie WSA w Warszawie nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia w/w przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. Poza tym przepis ten nie może z zasady stanowić samodzielniej podstawy kasacyjnej, bowiem wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., Nr 3, poz. 39) może on być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takiego braku niepodobna wytknąć omawianym motywom, zresztą werbalnie nie czyni tego i skarga kasacyjna. Nie powiązała go bowiem z żadnym innym przepisem, co niewątpliwie jest istotną wadą podniesionego zarzutu. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia: 15 czerwca 2010 r. sygn. II OSK 986/09 i 12 marca 2015 r. sygn. I OSK 2338/13). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2259/11). W tej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono. Zaskarżony wyrok nie uchyla się więc spod kontroli instancyjnej, a zatem z tego powodu nie podlegał wzruszeniu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12.