Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Justyna Mazur, Sędzia WSA - Artur Kot (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. - P. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach; oddala skargę.

1. Decyzją z [...] października 2015 r., Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "Dyrektor IC" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca" lub Spółka"), utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2014 r. Przedmiotem tych decyzji było cofnięcie Spółce zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IS") z [...] listopada 2003 r., przedłużonego [...] października 2003 r., na prowadzenie działalności w zakresie gier

na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej punktu gier zlokalizowanego w miejscowości M. (gmina [...]). Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IC wskazał art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: "ugh").

2. Stan faktyczny.

2.1. Decyzją z [...] listopada 2003 r. (nr [...]) Dyrektor IS udzielił Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach

o niskich wygranych w [...] punktach gier na terenie województwa [...]. Zezwolenie to zostało przedłużone decyzją Dyrektora IS z [...] października 2009 r. ([...]).

Pismem z [...] kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. poinformował organ zezwalający, że Spółka nie wykonuje działalności objętej zezwoleniem w punkcie gier znajdującym się w Miejscowości M. (dalej także jako "sporny punkt gier"). Dyrektor IC, jako organ I instancji właściwy w sprawie, cofnął zatem Spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w spornym punkcie gier, powołując się przy tym na wystąpienie przesłanek z art. 59 pkt 4 ugh. Wskazał przy tym na zgłoszone przez Spółkę [...] lipca 2013 r. zawieszenie eksploatacji automatu w spornym punkcie gier, która to okoliczność świadczy o tym, że działalność nie była wykonywana przez okres dłuższy niż 6 miesięcy a zaprzestanie wykonywania działalności nie było następstwem działania siły wyższej.

2.2. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, Spółka postawiła zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego wywodząc, że brak było podstaw w realiach niniejszej sprawy do wydania postanowienia cofającego zezwolenie, gdyż organ bezpodstawnie przyjął, że Spółka zaprzestała wykonywania działalności objętej zezwoleniem w spornym punkcie gier. Nadto przepis art. 59 pkt 4 ugh nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 ugh. Organ nie wyjaśnił podstaw do stosowania przepisów o charakterze technicznym mimo braku ich notyfikacji. Spółka wystąpiła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka.

2.3. Decyzją z [...] października 2014 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2014 r. Powtórzył, że wystąpiły przesłanki przewidziane w art. 59 pkt 4 ugh, gdyż Spółka nie wykonywała w punkcie zlokalizowanym w miejscowości M. działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przez okres dłuższy niż 6 miesięcy (od lipca 2013 r.), a przerwa w działalności nie była następstwem siły wyższej. W świetle art. 59 pkt 4 ugh należało zatem cofnąć Spółce zezwolenie na prowadzenie tej działalności w tym punkcie. Dodał, że podobna regulacja prawna (art. 52 ust. 2 pkt 4 obowiązującej do końca 2009 r. ustawy z 29 lipca 1992 r.

o grach hazardowych i zakładach wzajemnych; Dz. U. Nr 4 poz. 27 ze zm.) obowiązywała przed wejściem w życie art. 59 pkt 4 ugh. Różnica polegała tylko na tym, że już po upływie 3 miesięcy od zawieszenia przedmiotowej działalności w danym punkcie gier organ obowiązany był cofnąć zezwolenie na jej wykonywanie. Czyli przepis art. 54 pkt 4 ugh nie ma nawet potencjalnie charakteru technicznego. Dodał, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana na podstawie dowodów przedstawionych przez skarżącą. Zarzuty odwołania uznał więc za chybione. Nie dopatrzył się przy tym podstaw do uzupełnienia materiału dowodowego.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. W skardze jej autor wystąpił o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości. Postawił przy tym zarzuty naruszenia przepisów (pisownia

w większości oryginalna):

- art. 121 § 1 i 2 w związku z art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188

i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., nr 749; dalej: "Op") w zw. z art. 8 ugh poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka zgłoszonego przez Spółkę w toku postępowania, w szczególności na okoliczność,

iż Spółka realizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych

w spornym punkcie gier, w szczególności na okoliczność braku podstaw do przyjęcia,

iż Spółka zaprzestała prowadzenia tej działalności, gdy dowód ten miał znaczenie

z punktu widzenia przedmiotu postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie;

- art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 2 ugh w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004, nr 4, poz. 27 ze zm.; dalej: "ugzw") poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż:

a) użyte w art. 59 pkt 4) ugh określenie "zaprzestanie" oznacza "zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych",

b) użyte w art. 59 pkt 4) ugh określenie "niewykonywanie" oznacza "nie urządzanie gier na automatach o niskich wygranych",

gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw

do przyjęcia tego rozróżnienia, gdyż określenia "zaprzestanie" i "niewykonywanie" dotyczą działalności objętej zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie gier

na automatach o niskich wygranych w ogólności;

- art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 2 ugh w zw. z art. 35 ust. 1 ugzw poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jedynym przejawem aktywności strony posiadającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności

w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych, gdy przejawy prowadzenia działalności podmiotu posiadającego wspomniane zezwolenie mogą być znacznie szersze, gdyż ustawa wprost wskazuje, iż zezwolenie obejmuje "urządzanie i prowadzenie działalności", a nie tylko "prowadzenie działalności", do czego ograniczył je organ rozpoznający sprawę;

- art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 ugh poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z art. 138 ust. 2 ugh wynika, iż art. 59 pkt 4 ugh powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 ugh, gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu, z uwzględnieniem konieczności jego "odpowiedniego stosowania" prowadzi do wniosku, iż art. 59 ust. 4 ugh nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 ugh;

- art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 ugh poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, gdy z art. 138 ust. 2 ugh wynika, iż art. 59 pkt 4 ugh stosowany odpowiednio nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 ugh;

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w związku z art. 121 § 1 i 2, art. 122 oraz art. 124 Op

w zw. z art. 8, art. 59 pkt 4, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2 i art. 135 ust. 2 ugh wskutek braku wskazania i wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia sposobu odpowiedniego stosowania art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 ugh;

- art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op w zw. z art. 8 ugh w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa technicznych (Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 20, s. 337; zm. Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 21, s. 8; dalej: dyrektywa 98/34/WE) w zw. z § 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie notyfikacji) wskutek niedokonania przez organ na etapie postępowania administracyjnego weryfikacji tego czy art. 59 pkt 4 ugh stanowi nienotyfikowany przepis techniczny w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz w rozumieniu § 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia w sprawie notyfikacji, a zatem nie dokonania weryfikacji tego, czy mógł on być stosowany i czy mógł stanowić podstawę rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie.

3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zarzuty skargi uznał za chybione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa"). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 uppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 uppsa.

4.3. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania podatkowego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

4.4. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora IC cofająca Spółce zezwolenie Dyrektora IS na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej punktu gier zlokalizowanego w miejscowości M.. Dyrektor IC ustalił na podstawie przedstawionych przez Spółkę dokumentów, że przez okres dłuższy niż 6 miesięcy nie wykonywała ona w przedmiotowym punkcie działalności

w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Przerwa w działalności nie była następstwem siły wyższej. Skarżąca kwestionuje ustalenia faktyczne dokonane przez organy oraz sposób przeprowadzenia postępowania w sprawie. Wywodzi przy tym,

że art. 54 pkt 4 ugh należy uznać za nienotyfikowany przepis o charakterze technicznym, który nie powinien być stosowany w realiach niniejszej sprawy.

4.5. Ramy prawne.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 ugh, działalność w zakresie gier na automatach

o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier

na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Z art. 138 ust. 2 ugh wynika zaś, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy.

W świetle art. 59 pkt 4 ugh, organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji

lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej;

Z przepisów art. 59 ugh wynika, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zależy od zaistnienia przesłanek w nim określonych. Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ administracji publicznej jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej.

Ustawa o grach hazardowych nie definiuje pojęcia siły wyższej i brak jest legalnej definicji tego pojęcia na użytek stosowania tej ustawy. Siła wyższa jest zdarzeniem

o charakterze przypadkowym lub naturalnym (żywiołowym), nie do uniknięcia, takim, nad którym człowiek nie panuje. Należą do nich zwłaszcza zdarzenia o charakterze katastrofalnych działań przyrody i zdarzenia nadzwyczajne w postaci zaburzeń życia zbiorowego takich jak wojna, zamieszki krajowe. Musi być zdarzeniem zewnętrznym

w stosunku do powołującego się na nią podmiotu i stan ten powinien istnieć obiektywnie, a więc musi być widoczny i sprawdzalny, tak więc nie może być wytworem wyobraźni. Siła wyższa charakteryzuje się także tym, że jest zdarzeniem zewnętrznym, niemożliwym lub prawie niemożliwym do przewidzenia, którego skutkom nie można zapobiec (por. postanowienie SN z dnia 16 września 2011 r., sygn. IV CSK 77/11 Lex

nr 1084732, uchwała SN z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn.. III CZP 100/07, OSNC 2008/12/139).

5. Zdaniem Sądu, Dyrektor IC trafnie przyjął, że jego obowiązkiem było wydanie decyzji cofającej skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier

na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej punku gier zlokalizowanego

w miejscowości M. gdyż Spółka zaprzestała wykonywania tejże działalności w przedmiotowym punkcie przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Okoliczność ta wynika

z treści dokonanego przez Spółkę [...] lipca 2013 r. zgłoszenia zawieszenia eksploatacji automatu HOT SPOT. Spółka miała przy tym świadomość konsekwencji zawieszenia działalności prowadzonej przy użyciu tego automatu zarówno na tle stanu prawnego obowiązującego przed 1 stycznia 2010 r. (art. 52 ust. 2 pkt 4 obowiązującej do końca 2009 r. ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych; Dz. U. Nr 4 poz. 27 ze zm.), jak i od tego dnia, zgodnie z art. 59 pkt 4 ugh. Brak jest podstaw do wniosku, że zawiadomienie o zawieszeniu eksploatacji automatu nie stanowiło przesłanki do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 59 pkt 4 ugh. Nie wystąpiła przy tym konieczność przeprowadzania dowodu z zeznań świadka, gdyż dowodem wystarczającym do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było jej zgłoszenie wyłączenia z eksploatacji automatu do gier od [...] sierpnia 2013 r. Był to ostatni automat znajdujący się w spornym punkcie gier. Fakt, że skarżąca w terminie 6 miesięcy, czyli terminie do [...] lutego 2014 r., nie zawiadomiła o wznowieniu działalności świadczy o tym, że Spółka działalności w zakresie gier na automatach w spornym punkcie nie wykonywała w sposób legalny w takim okresie czasu, który upoważniał właściwy organ do wydania decyzji cofającej Spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w spornym punkcie, zgodnie z art. 59 pkt 4 ugh.

W realiach niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek uzasadniających konieczność odstąpienia od wykładni językowej art. 59 pkt 4 ugh, który to przepis zdaniem Sądu nie jest przepisem technicznym w rozumieniu wyroku TSUE

z 19 lipca 2012 r., gdyż stanowi zmienioną wersję poprzednio obowiązującego art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy o grach hazardowych i zakładach wzajemnych. Norma zawarta

w art. 59 pkt 4 ugh nie wprowadza zatem żadnej nowej regulacji wobec działalności

w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (poza wydłużeniem okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności) i nie ma podstaw do przyjęcia, że może powodować ograniczenie tego typu działalności. To zaś oznacza, że art. 59 pkt 4 ugh nie jest przepisem technicznym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2015 r., II GSK 2175/13; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: "CBOSA").

6. W świetle powyższych rozważań, zarzuty skargi Sąd uznał za chybione. Opierają się one bowiem na wadliwym założeniu, że art. 59 pkt 4 ugh jest przepisem technicznym wymagającym notyfikacji ze strony Komisji. Dodać należy, że podstawę materialnoprawną obu decyzji Dyrektora IC stanowił art. 59 pkt 4 ugh, którego wykładnia, także w powiązaniu z innymi przepisami powoływanymi w skardze, nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł zaś w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. (C-213/11, C-214/11 i C-217/11), że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L. 98.204.37 ze zm.), należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach

o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy,

w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Skoro art. 59 pkt 4 ugh nie wprowadza żadnych ograniczeń dotyczących prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, to znaczy, że nie może on być traktowany jako "przepis techniczny", w rozumieniu omawianego wyroku TSUE. Brak jest tym samym podstaw do uznania zarzutów skargi za zasadne. Niewykonywania działalności przez Spółkę w przedmiotowym punkcie gier przez okres przekraczający 6 miesięcy nie można nadto łączyć z innymi skutkami stosowania nowej ustawy o grach hazardowych. W realiach niniejszej sprawy wskazywane przez autora skargi rozróżnianie pojęć "zaprzestanie" i "niewykonywanie" należy uznać za oczywiście chybione, gdyż z uzasadnienia skargi wynika, że opiera się ono na niezrozumieniu treści zaskarżonych decyzji, które dotyczą tylko spornego punktu gier, a nie całości działalności Spółki w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Brak jest przy tym podstaw do wniosku, że intencją racjonalnego ustawodawcy było wprowadzenie do obrotu prawnego tzw. "martwego" przepisu, za jaki należałoby uznać art. 59 pkt 4 ugh, gdyby przyjąć wykładnię tego przepisu sugerowaną przez skarżącą. Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy zawieszenie przez Spółkę eksploatacji automatu do gier w spornym punkcie oznacza, że Spółka dobrowolnie zaprzestała wykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w spornym punkcie. Tym samym wystąpiły pozytywne przesłanki przewidziane w art. 59 pkt 4 ugh, a także nie wystąpiła negatywna przesłanka, o której mowa w tym przepisie. Adresatem normy prawnej z art. 59 pkt 4 ugh była przy tym w realiach niniejszej sprawy skarżąca jako podmiot, który korzystał z zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier

na automatach w spornym punkcie (dla którego zezwolenie zostało wydane).

Reasumując, zgłoszenie przez skarżącą zaprzestania z dniem [...] sierpnia 2013 r. eksploatacji automatu do gier w spornym punkcie i brak zawiadomienia o wznowieniu tej działalności w terminie do [...] lutego 2014 r. oznacza, że wystąpiły przesłanki przewidziane w art. 59 pkt 4 ugh do cofnięcia skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w spornym punkcie. Dyrektor IC uzasadnił swoje stanowisko w sposób zasadniczo odpowiadający dyspozycjom art. 210 § 4 Op. Odniósł się przy tym do zarzutów odwołania. Nie naruszył także innych przepisów postępowania wskazanych w skardze w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W realiach niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma wykładnia przepisów prawa materialnego przedstawiona przez Sąd wyżej, w szczególności art. 59 pkt 4 ugh. Zarzuty procesowe skargi są zaś tylko konsekwencją wadliwych założeń materialnoprawnych dokonanych przez skarżącą. Tym samym zaskarżona decyzja Dyrektora IC odpowiada prawu, a wszystkie zarzuty skargi należało uznać za chybione.

7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.