Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wykorzystywanych nabytych środków trwałych ustawodawca uzależnia m.in. od faktycznego

wykorzystywania ich na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wykładnia art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. - o podatku

dochodowym od osób fizycznych nie daje jednak podstaw do przyjęcia, że z uprawnienia tego nie mogą korzystać podatnicy wykorzystujący środki trwałe

poza potrzebami związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą również do innych celów. Brak możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od

środków trwałych dotyczy wyłącznie podatników nie wykorzystujących w ogóle tych środków na potrzeby związane z prowadzoną działalnością

gospodarczą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 maja 2007 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie płatności zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za niektóre miesiące 2003 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego T. S. kwotę 297,00 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z [...].10.2006 r., [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił Panu T. S. wysokość odsetek za zwłokę od nie uiszczonych w terminach płatności zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2003 r., liczone na dzień 30.04.2004 r. tj. ostatni dzień ustawowego terminu do złożenia zeznania rocznego, w kwocie [...] zł.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Pan T. S. złożył odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i zarzucił jej naruszenie przepisów art. 23, art. 121, art. 122, art. 123, art. 125 § 1 i art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 68, poz. 60 ze zm.) oraz przepisów art. 22 ust. 1 i 8, art. 22 j, art. 22 k ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. w Dz. U. Z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

Wniósł jednocześnie o uznanie jako koszty uzyskania przychodów:

1. wartości zużytego oleju napędowego na przygotowanie i bieżącą eksploatację żwirowni w wysokości [...] zł,

2. wartości innych kosztów związanych z eksploatacją środków trwałych (zakup oleju superol CC, zakup oleju hydraulicznego oraz filtrów paliwa) w wysokości [...] zł,

3. kosztów amortyzacji spycharki STALINIEC ustalonych w oparciu o art. 22 k ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości [...] zł, kosztów amortyzacji pompy wodnej w oparciu o art. 22 j w/w ustawy

w wysokości [...] zł,

4. kosztów amortyzacji ciągnika URSUS ustalonych wg metody degresywnej

w kwocie [...] zł,

5. kosztów robocizny, naprawy środków trwałych w wysokości [...]zł (50 % z kwoty wydatkowanej na zakup części zamiennych),

6. kosztów reprezentacji firmy w kwocie [...] zł.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Organ wskazał, że z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, iż w 2003 r. Pan T. S. wykonywał czynności, które na podstawie obowiązujących w tym roku przepisów art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.1999 r. - Prawo o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) należało zaliczyć do działalności gospodarczej, przedmiotem której była sprzedaż żwiru i pospółki. Przychody z wykonywania tych czynności, tj. przychody ze sprzedaży żwiru i pospółki podatnik uzyskał w miesiącach marzec – grudzień 2003 r. zatem z uwagi na treść art. 9a ust. 2 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) i art. 29 ust.1 ustawy z dnia 20.01.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) oraz fakt, że wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej Pan T. S. złożył po upływie ustawowego terminu, organ stwierdził, iż za rok 2003 winien opłacać podatek dochodowy od osób fizycznych na zasadach ogólnych.

Organ odwoławczy podniósł, że w związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją Nr [...] z [...].10.2006 r. określił stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości [...] zł. Natomiast po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...].01.2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wskazując na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że w prowadzonej przez Pana T. S. w 2003 r. działalności gospodarczej nastąpiła zmiana dochodu osiągniętego w poszczególnych miesiącach, będącego podstawą naliczenia zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych. Dlatego też

z tytułu prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej należało określić odsetki od niewpłacanych w poszczególnych miesiącach 2003 r. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż regulację prawną dotyczącą obliczania

i wpłacania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych przez podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 regulują przepisy zawarte w art. 44 ust.1 pkt 1, ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), na podstawie których podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej są obowiązani wpłacać zaliczki miesięczne według zasad określonych w ust. 3, w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Zaliczkę za grudzień, w wysokości należnej za listopad, uiszcza się w terminie do 20 grudnia.

W terminach płatności zaliczek za miesiąc od stycznia do listopada podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym deklaracje według ustalonego wzoru

o wysokości dochodu osiągniętego od początku roku. Zgodnie natomiast z art. 51 § 1 i art. 51 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) nie zapłacone w terminie płatności zaliczki na podatek dochodowy stanowią zaległość podatkową. Na podstawie art. 53 § 1 cytowanej ustawy Ordynacja podatkowa - od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę.

Uznając prawidłowość rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego określającego Panu T. S. wysokość odsetek za zwłokę od nie uiszczonych w terminach płatności zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych, organ odwoławczy przywołał również treść art. 53 a cytowanej ustawy - Ordynacja podatkowa.

W skardze skierowanej do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Pan T. S. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając:

1. naruszenie art. 22 ust. 1 oraz art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity w Dz.U. Z 2000 r. Nr 14, poz. 176

z późn.zm.), poprzez błędną ich interpretację oraz

2. naruszenie zasad postępowania podatkowego określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz .U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) a w szczególności naruszenie art.121, art. 122, art. 123 § 1, art. 125 § 1, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 210 § 4 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzonych postępowań podatkowych Pan T. S. stał się adresatem dwóch decyzji dotyczących jego rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. W decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...], utrzymanej następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] - określone zostało Panu T. S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości [...] zł.

Z kolei w decyzji z tego samego dnia, a będącej przedmiotem niniejszej skargi, organ podatkowy określił Panu T. S. odsetki za zwłokę od nie uiszczonych w terminie płatności zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące maj, lipiec-grudzień 2003 r., liczone na dzień 30.04.2004 r. tj. ostatni dzień ustawowego terminu do złożenia zeznania rocznego,

w kwocie [...] zł.

W sprawie bezspornym jest, że w 2003 r. z tytułu uzyskiwania przychodów

z pozarolniczej działalności gospodarczej Pan T. S. winien opłacać podatek dochodowy od osób fizycznych na zasadach ogólnych. W wyroku z dnia 12.04.2006 r., sygn. akt I SA/Bk 270/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. Nr [...] z dnia [...].07.2005 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].03.2005 r., wydaną w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok 2003.

Skarżący zakwestionował ustalenia organu dotyczące wysokości kosztów uzyskania przychodów w zakresie: wartości zużytego oleju napędowego, wartości innych kosztów związanych z eksploatacją środków trwałych (zakup oleju superol CC, zakup oleju hydraulicznego oraz filtrów paliwa), kosztów amortyzacji spycharki STALINIEC, kosztów amortyzacji ciągnika URSUS, kosztów robocizny, naprawy środków trwałych i kosztów reprezentacji firmy.

Zgodnie z przepisami zawartymi w Rozdziale 11 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), istotą postępowania podatkowego jest ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, po to, by następnie dokonać ich oceny pod kątem przepisów materialnoprawnych. W myśl art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa, organy podatkowe mają obowiązek podjąć wszelkie niezbędne działania w toku postępowania podatkowego, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w tym postępowaniu. Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 § 1 tejże ustawy. Organ podatkowy mianowicie, jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązkiem organów podatkowych, jest zatem udowodnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Gromadząc materiał dowody organy mają natomiast obowiązek dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Ordynacji podatkowej). W ramach dokonywanej oceny zebranego materiału dowodowego organy podatkowe związane są ogólnymi zasadami postępowania podatkowego, w tym w szczególności wynikającymi z przepisów: art. 191 Ordynacji podatkowej (zasada swobodnej oceny dowodów).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że materiał dowodowy nie został zgromadzony i oceniony w sposób pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego.

Zdaniem organu ilość zużytego w 2003 r. oleju napędowego do pracy spycharki STALINIEC i traktora URSUS wskazana przez skarżącego jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do uzyskanego przychodu. Wobec braku dokumentacji źródłowej potwierdzającej dokonanie zakupu wskazanych przez stronę ilości oleju napędowego, organy dokonały oszacowania kosztów poniesionych na ten cel, opierając się na średnich wskaźnikach udziału takich samych kosztów występujących w okresie lat 2004 – 2005. Organy jednakże nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości czy prace odkrywkowe i eksploatacja środków trwałych odbywały się w 2003 r. w zakresie, w jakim twierdzi skarżący. Strona twierdzi, iż

w związku z uzyskaniem nowej koncesji i w celu dotarcia do właściwych pokładów żwiru i pospółki dokonano usunięcia dużych pokładów ziemi, co przełożyło się na zużycie oleju napędowego w ciągniku spalinowym STALINIEC według zestawienia przedstawionego przez skarżącego. Na potwierdzenie swojego stanowiska wobec braku dokumentacji źródłowej przedłożono oświadczenia kontrahentów, z których wynika, że w 2003 r. znacznie powiększył się obszar żwirowni. Organ stwierdził, że oświadczenia te nic nowego nie wnoszą do sprawy i są niespójne w porównaniu

z wcześniej złożonymi przez te osoby zeznaniami w charakterze świadka. W ocenie sądu jednak weryfikacja wiarygodności tych oświadczeń wymaga przeprowadzenia dowodu z ponownego przesłuchania w charakterze świadków osób wyjaśniających

w przedłożonych pismach pewne okoliczności. Okoliczności owe mają niebagatelne znaczenie w sprawie i mogą potwierdzić twierdzenia skarżącego co do skali prowadzonej odkrywki na terenie objętym koncesjonowanym wydobyciem żwiru

i pospółki a w konsekwencji poświadczyć o wielkości zużytego do przygotowania żwirowni do eksploatacji oleju napędowego. Dopiero przesłuchanie tych osób

w charakterze świadków pouczonych o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, pozwoli na wszechstronną ocenę ich twierdzeń i zweryfikowanie wyjaśnień i zeznań strony w zakresie ilości zużytego w 2003 r. oleju napędowego. Dodać należy, iż brak w koncesji obowiązku dokonania odkrywki całej powierzchni terenu nie oznacza jeszcze, że prace odkrywkowe w zakresie wskazanym przez podatnika nie miały miejsca.

Organ winien również zbadać i porównać poziom zużycia oleju napędowego

w spornym okresie w stosunku do ilości sprzedanego przez stronę w 2003 r. żwiru płukanego. Wielkość sprzedaży żwiru płukanego rzutuje bowiem na ilość zużytego oleju napędowego, używanego do pompy wodnej, stosowanej w celu płukania tego żwiru. Takiej symulacji w skarżonej decyzji zabrakło. Powyższe porównanie natomiast może wykluczyć zasadność posłużenia się przez organy z materiałów kontroli podatkowej przeprowadzonej u skarżącego za lata 2004-2005 dla prawidłowego określenia zużycia oleju napędowego w 2003 r.

W zakresie szacunkowego ustalenia kosztów robocizny dokonywanych napraw środków trwałych (z uwagi na brak dowodów źródłowych potwierdzających,

w jakiej wysokości zostały poniesione), Sąd pragnie zauważyć, że skarżący przedłożył na etapie postępowania podatkowego faktury potwierdzające zakup części zamiennych do tychże środków trwałych. Organy winny zbadać czy przedmiotowe części były tego rodzaju, iż z technicznego punktu widzenia wykluczyć można ich montaż bez udziału osób trzecich. Dopiero w tym kontekście należy zbadać i ocenić oświadczenia strony o fakcie ponoszenia kosztów robocizny montażu tychże części zamiennych, pod kątem szacunkowego określenia ich wysokości w realiach niniejszej sprawy.

Odnośnie amortyzacji środków trwałych spycharki STALINIEC i pompy wodnej zdaniem Sądu organy nazbyt bezkrytycznie nie uwzględniły stawek amortyzacyjnych zastosowanych przez stronę.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) amortyzacji podlegają, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania maszyny, urządzenia i środki transportu.

Możliwość stosowania przez podatników indywidualnych stawek amortyzacyjnych do określonej grupy środków trwałych przewiduje art. 22j tejże ustawy. Środki trwałe dla celów amortyzacji w rozumieniu tego przepisu ustawodawca uznaje za używane, jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 6 miesięcy. Przy braku dokumentu zawarcia umowy sprzedaży środka trwałego, odpowiednim dowodem na wykazanie powyższej okoliczności może być oświadczenie sprzedawcy. Takie też oświadczenie zostało przedłożone przez stronę w niniejszej sprawie i wynika z niego, że Pan H. K. sprzedał w 2000 r. skarżącemu spycharkę wcześniej przez niego używaną przez 3 lata oraz pompę wodną – używaną przez okres 20 lat.

W sytuacji, kiedy organ kwestionuje wiarygodność takiego oświadczenia, winien dokonać przesłuchania składającego oświadczenie w charakterze świadka, pouczając o treści art. 196 ustawy – Ordynacja podatkowa. Wówczas ocena tak zgromadzonego materiału dowodowego pozwoli na dokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych w kontekście możliwości zastosowania przez stronę indywidualnych stawek amortyzacyjnych w stosunku do wyżej wymienionych środków trwałych.

Zdaniem Sądu organy bezzasadnie odmówiły również skarżącemu zaliczenia ciągnika rolniczego URSUS C-330 do środków trwałych i możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia tego pojazdu.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania m.in. maszyny, urządzenia i środki transportu o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane

z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wykorzystywanych nabytych środków trwałych ustawodawca uzależnia m.in. od faktycznego wykorzystywania ich na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wykładnia cytowanego uregulowania nie daje jednak podstaw do przyjęcia, że z uprawnienia tego nie mogą korzystać podatnicy wykorzystujący środki trwałe poza potrzebami związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą również do innych celów. Brak możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dotyczy wyłącznie podatników nie wykorzystujących w ogóle tych środków na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Odnośnie podnoszonych przez stronę kosztów reprezentacji, Sąd pragnie zauważyć, że wyjaśnienia o poniesieniu wydatków na kawę, herbatę, napoje, cukier itp., co prawda nie poparte stosowną dokumentacją źródłową, potwierdzają oświadczenia kontrahentów przedłożone wraz z odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji. Z oświadczeń tych wynika, iż podczas spotkań biznesowych

w sprawach zakupu żwiru i pospółki kontrahenci skarżącego byli częstowani tymi produktami.

Wydatki na powyższe produkty są to typowe koszty reprezentacji

w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlegają ograniczeniu określonemu w tym przepisie. Nie uważa się bowiem za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji i reklamy w części przekraczającej 0,25% przychodu, chyba że reklama jest prowadzona w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób. Zgodnie z art. 180 ustawy – Ordynacja podatkowa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W związku z powyższym oświadczenia kontrahentów w przedstawionym wyżej zakresie mogą potwierdzać stanowisko strony w przedmiocie faktycznego poniesienia wydatków na reprezentację. Skarżący wyjaśniał, że w/w produkty nabywał w celu poczęstunku odbiorców żwiru. Wydatki owe mogły zatem jako koszty reprezentacji wpłynąć na zwiększeni przychodów, albowiem poczęstunek kontrahentów gospodarczych jest niewątpliwie działaniem ukierunkowanym na stworzenie (utrwalenie) właściwego wizerunku firmy, co w zamyśle ma przełożyć się na wielkość nabywanych towarów.

Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. ustalono z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów. Decyzja organu nie spełnia wymogów wskazanych wyżej dyrektyw prawidłowego przeprowadzenia postępowania podatkowego. Nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności podnoszone przez podatnika, materiał dowodowy oceniono z naruszeniem zasady wynikającej z art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa. Wysokość należnych miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych uzależniona jest natomiast od dochodu osiągniętego przez podatnika z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Od prawidłowo określonych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych uzależnione jest zaś prawidłowe określenia odsetek za zwłokę od nieterminowo wpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2003 r.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonych naruszeń przepisów prawa orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, przy zastosowaniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Orzeczenie

o niepodleganiu wykonaniu uchylonego postanowienia, Sąd oparł o przepis art. 152 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania orzeczono natomiast stosownie do treści art. 200 w zw.

z art. 205 tejże ustawy.