Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Firmy Budowlanej A. sp. z o.o. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi: Firmy Budowlanej A. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Wniosła w niej m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia skargi strona nie powołała argumentów przemawiającej za wstrzymaniem wykonania decyzji, nie dołączyła też żadnej dokumentacji. W toku dalszej korespondencji, w piśmie z dnia [...] strona podniosła, iż podstawą żądania jest art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zaś w piśmie z [...] argumentowała, iż prowadzi przedsiębiorstwo, którego działalność dotyczy inwestycji deweloperskich. Wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia przedsiębiorstwu skarżącego znacznej szkody, bowiem kwota zobowiązania podatkowego, które zostało nałożone w postępowaniu podatkowym jest niebagatelna i oczywistym jest, że żaden przedsiębiorca nie może sobie pozwolić na jej uiszczenie, w sytuacji gdy zobowiązanie to zostało nałożone bezpodstawnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach - o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części - jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza możliwość takiego wstrzymania wykonania.

Z powyższego wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, iż to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. W ocenie Sądu wywody w tej materii nie mogą być ogólne czy odwoływać się do notoryjnej znajomości pewnych okoliczności – jak to miało miejsce w przypadku wniosku strony. Nie wystarczy ogólny wywód. Twierdzenia w tej materii powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją ale także materiałem dowodowym (tak: m.in. Komentarz do art. 61 ppsa [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).

Tymczasem skarżący we wniosku nie zawarł argumentacji i nie dołączył dokumentów, które by pozwoliły wskazać, iż w badanym stanie faktycznym zachodzą ustawowe przesłanki pozwalające na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - a w tym zakresie Sąd nie ma obowiązku działania z urzędu.

Podkreślenia też wymaga, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego występuje pogląd - który niniejszy Sąd podziela - że w grę musi wchodzić szkoda (majątkowa a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (tak m.in. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04).

Sąd zwraca uwagę, iż w niniejszej sprawie ewentualne późniejsze zwrócenie kwoty będącej przedmiotem sporu - w przypadku pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia sprawy odwróci skutki powstałe w wyniku egzekucji.

Dlatego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.