I SA/Gd 964/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-04	
Data wpływu	2025-12-18	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Elżbieta Rischka
Irena Wesołowska
Zbigniew Romała /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego	
Hasła tematyczne	Oświata
Finanse publiczne	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 869; art. 44, art. 251 ust. 1 i 4, art. 252 ust. 1 i 2, ust. 3, ust. 5, ust. 6 pkt 1 i 2; Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
Dz.U. 2020 nr 0 poz 17; art. 10 ust. 1, art. 35; Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 572; art. 7, art. 32 i art. 33, art. 40 par 2, art. 77 par 1, art. 80, art. 107; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Specjalista Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 7 listopada 2025 r., sygn. akt SKO Gd/2898/25 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu należności z tytułu dotacji przyznanej na 2020 r. oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 listopada 2025 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "SKO w Gdańsku", "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. ) - dalej "k.p.a.",

w zw. z art. 251 i art. 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2005 r., poz. 1438) oraz art. 35 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 439), po rozpatrzeniu odwołania A.K. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") od decyzji Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji") z dnia 15 maja 2025 r. w sprawie określenia przypadającej do zwrotu należności z tytułu dotacji przyznanej na 2020 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję oraz określiło Stronie (prowadzącej Przedszkole Publiczne im. [...] w [...]) – zwanym dalej "Przedszkole publiczne" dotację przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej [...] w wysokości:

- 22.308,72 zł z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości w 2020 r. wraz

z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych;

- 1.599,00 zł z tytułu niewykorzystania dotacji do końca 2020 r., wraz z odsetkami

w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych;

- 70.293,27 zł z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r., wraz

z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:

Przedszkole Publiczne w 2020 r. otrzymało z budżetu Gminy Miejskiej [...] dotację w łącznej wysokości [...] zł.

W okresie od 11 kwietnia 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. w siedzibie Przedszkola została przeprowadzona kontrola dotycząca oceny prawidłowości pobrania i wykorzystania otrzymanej z budżetu Gminy Miejskiej dotacji w latach 2019-2022. Ustalenia kontroli zawarto w protokole kontroli z dnia 30 sierpnia 2023 r., zaś w wystąpieniu pokontrolnym wezwano Stronę do zwrotu zakwestionowanej części dotacji za 2020 r. w terminie 15 dni od dnia doręczenia wystąpienia pokontrolnego.

Organ prowadzący Przedszkole, nie zgadzając się z treścią wystąpienia pokontrolnego, pismem z dnia 29 września 2023 r. wniósł zastrzeżenia. Następnie, Burmistrz pismem z dnia 12 października 2023 r. ponownie dokonał oceny wykorzystania dotacji. Uznał, że część dotacji rozliczonej w latach 2019-2022 została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, w pozostałym zakresie podtrzymał jednak stanowisko zaprezentowane w wystąpieniu pokontrolnym z dnia 18 września 2023 r.

Pismem z dnia 12 lutego 2025 r. Burmistrz wszczął z urzędu wobec Strony postępowanie w sprawie wydania decyzji określającej kwotę dotacji oświatowej podlegającą zwrotowi za rok 2020 w części: pobranej w nadmiernej wysokości, wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz niewykorzystanej do końca 2020 r. przez Przedszkole Publiczne.

W trakcie postępowania zgromadzono materiał dowodowy pochodzący zarówno

z przeprowadzonej kontroli co do prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji za lata 2019-2022, jak również pozyskany w toku postępowania oraz dostarczony przez Stronę (tj. dokumenty źródłowe, dowody zapłaty, wyjaśnienia).

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ decyzją z dnia 15 maja 2025 r. określił: kwotę dotacji w wysokości 22.308,72 zł przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej [...] jako pobraną w nadmiernej wysokości w 2020 r., kwotę dotacji

w wysokości 92.821,25 zł przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej [...] jako wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r. oraz kwotę dotacji

w wysokości 1.599,00 zł przypadającą do zwrotu do ww. budżetu Gminy Miejskiej jako niewykorzystaną do końca 2020 r. – każdą wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych.

Nie zgadzając się z wydaną przez organ pierwszej instancji decyzją, organ prowadzący Przedszkole publiczne złożył odwołanie, po rozpatrzeniu którego SKO

w Gdańsku uznało odwołanie Strony za częściowo zasadne.

W uzasadnieniu organ, po zakreśleniu ram prawnych mających zastosowanie

w sprawie, w kwestii dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, wypowiedział się, iż podziela stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie zasadności powyższego stwierdzenia. Skoro odwołująca się pobierała dotację na większą liczbę dzieci niż przewidziano w przepisach prawa, oznacza to, że w odniesieniu do każdego dziecka powyżej ustawowego limitu była to dotacja pobrana w nadmiernej wysokości.

Organ wskazał, na § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie szczegółowej organizacji publicznych szkół i publicznych przedszkoli (Dz. U. z 2023 r. poz. 2736) i stwierdził, że prawodawca w sposób jednoznaczny określił maksymalną liczebność dzieci w oddziale, co ma na celu zapewnienie skutecznej realizacji zadań oświatowych. Przepisy rozporządzenia nie przewidują żadnego wyjątku od wskazanego limitu, w przeciwieństwie do niektórych przypadków dotyczących szkół podstawowych. Odwołująca się nie mogła więc przyjąć do oddziału większej liczby dzieci niż 25.

Stanowisko to znajduje także potwierdzenie w decyzji Ministra Finansów, którą wydał w 2020 r. wobec Gminy Miejskiej [...] zobowiązującą do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2016 r.

Organ podał, iż na uwzględnienie w powyższym zakresie nie zasługuje wniosek dowodowy Strony dotyczący przesłuchania zastępcy Burmistrza [...] w charakterze świadka w zakresie przyczyn i okoliczności przyjęcia większej liczby dzieci, bowiem organ wykonawczy gminy nie posiada kompetencji do władczego nakazania przyjęcia dzieci ponad przewidziany przepisami limit. Strona nie wskazała też żadnych okoliczności usprawiedliwiających przyjęcie większej liczby dzieci niż dopuszczają to przepisy. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił i wyliczył kwotę dotacji pobranej w nadmiernej wysokości.

Rozpoznając natomiast niniejsze odwołanie, nie jest związane oceną prawną wyrażoną we własnej decyzji dotacyjnej dotyczącej roku 2019, w której błędnie przyjęło nieobowiązujące w tym przypadku wykorzystania dotacji zgodnie z przeznaczeniem.

Z kolei, termin zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wynosi 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności jej pobrania. Za moment stwierdzenia takiej okoliczności

uznać należy dzień wydania decyzji w tym przedmiocie. Organ nie ma natomiast obowiązku wskazywania dokładnej daty, od której naliczane będą odsetki (np. dnia doręczenia decyzji), o ile w sposób precyzyjny określi metodę ich ustalenia, co ma miejsce w niniejszej sprawie, a przykładem na powyższe stwierdzenie jest wyrok WSA w Bydgoszczy z 28 grudnia 2023 r., I SA/Bd 467/23. W odniesieniu do dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, odsetki od kwot podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się od dnia następującego po upływie terminu zwrotu, określonego w art. 252 ust. 1 u.f.p.

W kwestii dotacji niewykorzystanej do końca 2020 r., organ odwoławczy stwierdził, że dotacja w kwocie 1.599,00 zł została niewykorzystana do końca 2020 r., ponieważ środki przeznaczone na opłatę za usługi księgowe zostały wydatkowane w innym roku (2021) niż w roku udzielenia dotacji (2020).

Z akt sprawy wynika, że Strona rozliczyła z dotacji otrzymanej w 2020 r. wydatek na usługi księgowe w wysokości 1.599,00 zł, wynikający z faktury nr [...] z dnia 14 grudnia 2020 r. Termin płatności upływał w dniu 21 grudnia 2020 r., natomiast zapłata została dokonana dopiero 29 stycznia 2021 r.

Kolegium na zarzut Strony, że organ pierwszej instancji nie wykazał dowodów potwierdzających dokonanie zapłaty w roku 2021, wskazało, że data zapłaty za powyższe wynika z ustaleń kontroli, w tym z wyciągu z rachunku bankowego konta dotacyjnego, który jest znany Stronie. Organ ustalił, iż na dzień 31 grudnia 2020 r. saldo końcowe rachunku dotacyjnego wynosiło 23.234,16 zł, co oznacza, że w terminie płatności faktury Strona dysponowała wystarczającymi środkami finansowymi, aby dokonać zapłaty, jednak tego nie uczyniła. Przyjęto, że wydatki finansowane z dotacji powinny być ponoszone w okresie, na który dotacja została przyznana, zaś system przyznawania i wykorzystania dotacji ma charakter roczny (art. 250 pkt 2 w zw. z art. 211 ust. 2 i 3 u.f.p.). Kolegium pouczyło też, że zgodnie z art. 251 ust. 5 u.f.p., od kwot dotacji zwróconych po terminach określonych w ust. 1-3 nalicza się odsetki w wysokości określonej, jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po upływie terminu zwrotu.

W odniesieniu z kolei do dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, organ wskazał, iż ocena zasadności wydatków dokonywana przez pryzmat art. 35 ust. 1 u.f.z.o. musi bezwzględnie uwzględnić treść art. 44 ust. 3 u.f.p.

Sformułowane w ustawie o finansach publicznych zasady dokonywania wydatków ze środków publicznych mają zapewnić racjonalizację kosztów, oznaczającą wydajność

i skuteczność wydatkowania środków publicznych w związku z realizacją zamierzonego zadania. Wydatkowanie publicznych środków finansowych powinna cechować skuteczność i efektywność. Ciężar dowodu w zakresie prawidłowości wykorzystania dotacji spoczywa na beneficjencie, gdyż to na nim ciąży obowiązek wykazania, że środki publiczne zostały wydatkowane zgodnie z celem określonym przez dotującego (por. wyrok NSA z 9.12.2024 r., III SA/GI 403/24).

Organ stwierdził, że zarzuty Strony dotyczące naruszenia przepisów postępowania wyjaśniającego są bezzasadne, gdyż postępowanie opiera się przede wszystkim na dowodach z dokumentów, a fakt poniesienia wydatku oraz jego prawidłowego przeznaczenia nie może być wykazany wyłącznie zeznaniami świadków. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej, iż organ nie uwzględnił wniosku strony o przeprowadzenie dowodów

z zeznań świadków wskazano, że przepisy k.p.a. zapewniają stronie możliwość przedstawiania dowodów na poparcie swojego stanowiska. Jeżeli występuje między stroną i organem różnica co do istotnych dla sprawy okoliczności, strona ma obowiązek (spoczywa na niej ciężar) przedstawienia konkretnych faktów i zdarzeń, potwierdzających jej stanowisko. W rozpoznawanej sprawie zarzuty dotyczące nieprzesłuchania świadków zmierzają w istocie do przerzucenia ciężaru dowodu w tym zakresie na organ. Skarżąca nie przedstawiła przy tym własnych analiz okoliczności, które miałyby być wykazane za pomocą dowodu z zeznań świadków. W świetle art. 78 § 1 k.p.a. podważa to celowość przeprowadzenia przez organ dowodu z przesłuchania świadków. W niniejszej sprawie, zdaniem Kolegium nie doszło również do naruszenia art. 80 k.p.a, jako że organ nie tylko zebrał materiał dowodowy w sprawie, ale poddał go kompleksowej ocenie, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu.

Burmistrz zakwestionował następujące wydatki:

a) na ubezpieczenia w wysokości 2.813,97 zł.

Z akt sprawy wynika, że ze środków dotacji rozliczono ww. kwotę na pokrycie wydatków ubezpieczenia: budynku Gminy Miejskiej [...], ul. [...] (1.349,00 zł), maszyn, urządzeń i wyposażenia (art. 616,97 zł), sprzętu (379,00 zł) oraz (469,00 zł).

W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że z dotacji nie mogą być ponoszone wydatki na ubezpieczenie budynku, mienia ani sprzętu. Dotacja nie może bowiem służyć ogólnemu finansowaniu działalności jednostki systemu oświaty. Umowa ubezpieczenia ma charakter dobrowolny, a jej zawarcie nie jest obowiązkowe. Ponadto ubezpieczenie mienia, budynku czy pracowników nie należy do zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki.

Kolegium przypomniało, że sfinansowanie wskazanych wydatków z dotacji jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy można je zaliczyć do kategorii wydatków określonych w art. 35 u.f.z.o., a wydatek na ubezpieczenie nie został wymieniony wprost w art. 35 u.f.z.o., zatem nie można go zaliczyć do wydatków bieżących placówki jako wydatku poniesionego na cele jej działalności dydaktycznej, wychowawczej czy opiekuńczej.

Okoliczność natomiast, że umowa dzierżawy nakłada na dzierżawcę obowiązek ubezpieczenia budynku, nie zmienia faktu, iż wydatek ten nie został poniesiony na cele działalności przedszkola. Został on poniesiony w związku z działalnością przedszkola, lecz nie stanowi wydatku na jego cele statutowe. Również argument, że ubezpieczeniu podlegają także przedszkola samorządowe, nie ma znaczenia dla zasad wydatkowania środków z dotacji przez przedszkola niepubliczne.

b) na opłaty za media (rozliczone z pominięciem przyjętego klucza podziału kosztów) w wysokości 735,15 zł.

Kolegium wskazało, iż organ pierwszej instancji przedstawił, że z dokumentów źródłowych wynika, że na podstawie umowy zawartej dnia [...] grudnia 2013 r. pomiędzy Gminą Miejską [...] a A.K., w § 3 tej umowy strony ustaliły zasady rozliczania kosztów nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], zabudowanej budynkiem przedszkola i żłobka.

Strona, rozliczając dotację, wykazała wydatki w wysokościach odpowiadających kwotom z dokumentów księgowych, nie pomniejszając ich o należne kwoty wynikające

z obowiązującego klucza podziału kosztów, co szczegółowo przedstawiono w uzasadnieniu decyzji.

Kolegium podzieliło stanowisko organu w zakresie zawyżonych opłat za media, które nie zostały rozliczone zgodnie z przyjętym kluczem podziału kosztów. Odnosząc się do zarzutu Strony, stwierdziło, że nie podważyła ona skutecznie stanowiska organu I instancji, bowiem w uzasadnieniu decyzji wyraźnie wskazano metodę podziału kosztów mediów wynikającą z umowy i jej aneksu, dlatego zarzut stosowania "bliżej nieokreślonego klucza podziału kosztów jest całkowicie bezzasadny. Zarzut zaś niewyjaśnienia przykładowo systemu ogrzewania i podgrzewania wody funkcjonującego w 2020 r. Kolegium uznało za chybiony, gdyż strony umowy ustaliły podział kosztów mediów proporcjonalnie do powierzchni budynku wykorzystywanej na potrzeby przedszkola i żłobka. Przeprowadzenie zaś dowodu z zeznań świadka na okoliczność stwierdzoną już innym dowodem (umową) jest niezasadne. Ponadto strona nie wyjaśniła powodów ujęcia w rozliczeniu całego wydatku w kwocie 1.619,18 zł, udokumentowanego fakturą nr [...], wystawioną przez P.1. Sp. z o.o., mimo że obejmowała ona zużycie gazu w całym budynku. Strona nie wskazała również, jaki inny klucz podziału kosztów tej faktury należało zastosować.

c) na wynagrodzenia z tytułu umów zlecenia w wysokości 43.700 zł.

W 2020 r. Przedszkole z otrzymanej dotacji pokryło wydatki na wynagrodzenia dla J.B. oraz J.J. - zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych.

W odniesieniu do wydatku w wysokości 9.200,00 zł wypłaconego J.B., Kolegium - mimo stwierdzonych przez organ pierwszej instancji uchybień formalnych

w zakresie wystawienia dokumentów księgowych - uznało, że dotacja została w tym zakresie wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem. Ustalono, że prace wykonywane przez ww. pozostawały w bezpośrednim związku z działalnością dydaktyczno-wychowawczą przedszkola, a ich charakter mieścił się w zadaniach finansowanych z dotacji oświatowej. W konsekwencji kwota 9 200,00 zł nie podlega zwrotowi.

Odmiennie Kolegium oceniło natomiast wydatki w łącznej kwocie 34.500,00 zł wypłacone z tytułu umów zlecenia zawartych z J.J. - synem Strony postępowania. Organ odwoławczy podał, iż z ustaleń Burmistrza wynika, że znaczna część zadań wykonywanych przez ww. pokrywała się z obowiązkami innego pracownika zatrudnionego na podstawie umowy o pracę na stanowisku woźny-konserwator. Czynności te mają charakter pomocniczy i techniczny, nie zaś dydaktyczny, wychowawczy czy opiekuńczy. Tym samym nie można ich było uznać za wydatki mieszczące się w zakresie działalności, o której mowa w art. 35 u.f.z.o.

Ponadto, zgromadzony materiał dowodowy potwierdził jedynie naliczenie wynagrodzenia, natomiast brak jest dowodów faktycznej wypłaty środków z dotacji. Nie wykazano przelewu bankowego ani wypłaty gotówkowej z rachunku, na który wpływa dotacja. Wypłata nie została też udokumentowana dowodami KW ani ujęta w raportach kasowych za poszczególne miesiące 2020 r.

Dodatkowo organ stwierdził, że dokumentacja zatrudnienia J.J. jest niekompletna i niespójna. Nie prowadzono karty ewidencji czasu pracy, z rachunków nie wynika, jakie konkretne prace zostały wykonane. W okresie od stycznia do maja 2020 r. wystawiano z kolei rachunki o tym samym numerze - [...] - na kwotę 2 000,00 zł miesięcznie, natomiast od czerwca do grudnia rachunki numerowane od [...] do [...] opiewały na kwotę 3 500,00 zł miesięcznie, w treści których wskazano jedynie ogólne sformułowanie "wg umowy", co dodatkowo potęguje wątpliwości co do zakresu rzeczywiście wykonanych prac.

Argument Strony, że obecność drugiego pracownika była uzasadniona możliwością korzystania przez dotychczasowego pracownika z urlopów i zwolnień lekarskich mógłby zostać uznany jedynie, gdy pracownik ten faktycznie przebywałby na długotrwałym urlopie lub zwolnieniu. Strona nie przedstawiła jednak żadnych dowodów na poparcie tej tezy. Comiesięczne, regularne wypłaty na rzecz J.J. świadczą jednak o trwałym charakterze jego zatrudnienia, a nie o zastępczym wykonywaniu obowiązków innej osoby.

d) na wydatki nienależycie udokumentowane w wysokości 14.650 zł, w tym 7.000 zł zapłacone za usługę częściowo niezrealizowaną (realizacja w roku 2021).

W odniesieniu do wydatków poniesionych z tytułu wynagrodzenia wypłaconego B.K. za nauczanie języka [...], Kolegium stwierdziło, że zwrotowi podlega jedynie kwota 4.200,00 zł stanowiąca część wynagrodzenia ujętego na fakturze nr [...], dotyczącego usługi, która miała zostać wykonana w roku 2021.

Faktura nr [...] z dnia 17 grudnia 2020 r. została wystawiona na kwotę 7 000,00 zł tytułem usługi "nauczanie języka [...] w terminie od 1 września 2020 r. do 30 czerwca 2021 r.". Płatność została dokonana przelewem w dniu 21 grudnia 2020 r., podczas gdy część usługi miała zostać zrealizowana w kolejnym roku budżetowym.

Przyjmując rozwiązanie korzystniejsze dla Strony, Kolegium uznało, że z wydatku

w wysokości 7.000,00 zł ujętego na fakturze nr [...] zwrotowi podlega kwota 4.200,00 zł, jako wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem dotacji.

e) na niezwiązane z realizacją zadań Przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki.

Strona wykazała szereg wydatków o łącznej wartości 17.256,22 zł, które - jak ustalono - nie pozostają w bezpośrednim związku z realizacją zadań Przedszkola

w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Wydatki zestawiono w tabeli zamieszczonej na stronach 15-17 decyzji organu pierwszej instancji.

Kolegium dostrzegło, że zdecydowana większość tych wydatków dotyczy zakupu towarów i usług powszechnie wykorzystywanych do celów prywatnych, dotacja oświatowa zaś nie służy finansowaniu wszelkich potrzeb organu prowadzącego przedszkole,

w szczególności w sytuacjach, gdy nie sposób jednoznacznie oddzielić możliwości korzystania z danego towaru lub usługi w celach prywatnych od ich ewentualnego wykorzystania na potrzeby z działalności edukacyjnej, czego przykładem są wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2023 r., III SA/Wr 621/21 oraz z dnia 30 czerwca 2023 r., III SA/Wr 471/22. I tak, zakwestionowane wydatki dotyczyły:

- zakupu artykułów spożywczych – z poz. 2,24,25,28,35,43,48 tabeli.

Dotacja została przeznaczona m.in. na zakup ciast, napojów gazowanych, warzyw, nabiału, kawy, artykułów sypkich i przetworów. Strona wyjaśniła, że zakupy te miały służyć realizacji warsztatów kulinarnych oraz uroczystości z udziałem rodziców. Jednak analiza dzienników zajęć nie potwierdziła korelacji między datami zakupu a rzeczywistym przebiegiem zajęć dydaktycznych. Ponadto, przedszkole zapewniało odpłatne wyżywienie dla dzieci, co oznacza, że zakupy spożywcze nie powinny być finansowane z dotacji oświatowej. Wskazano również na przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia

z dnia 26 lipca 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1154) oraz zalecenia Instytutu Żywności

i Żywienia, które w placówkach przedszkolnych nie dopuszczają podawania dzieciom kawy, słodyczy ani napojów gazowanych. Z kolei, faktura z dnia 24 grudnia 2020 r. dokumentująca zakup ciast (m.in. sernika, paschy, tortu mango-malina) wystawiona została w centrum handlowym w [...] w dniu Wigilii, co jednoznacznie wskazuje, że zakup ten nie mógł być przeznaczony dla dzieci przedszkolnych.

- zakupu usługi internetowej – z poz. 8 tabeli (Wydatek dotyczył przedłużenia domeny strony internetowej przedszkola). Kolegium zgodziło się z poglądem organu pierwszej instancji, że utrzymanie domeny o charakterze promocyjno-informacyjnym nie stanowi realizacji zadań oświatowych. Jednocześnie jednak uznało, że organ nie wykazał, aby cały wydatek miał charakter promocyjny. W związku z tym kwotę 209,10 zł dotyczącą tej usługi Kolegium uznało za prawidłowo poniesioną i niepodlegającą zwrotowi.

- zakupu książek – z poz. 2, 32, 33, 36 tabeli.

Dotacja została wykorzystana na zakup sześciu książek przeznaczonych dla dorosłych, opisanych jako "wzbogacenie biblioteczki dla nauczycieli i rodziców". Zakup ten nie pozostaje w żadnym związku z edukacją przedszkolną, gdyż pozycje te nie są skierowane do dzieci w wieku 3-6 lat.

- zakupu artykułów kosmetycznych i higienicznych – z poz. 1, 3, 40 tabeli.

Strona wskazała, że zakup past do zębów miał służyć nauce higieny jamy ustnej. Jednak jak podał organ, analiza wykazała, że były to produkty przeznaczone dla dorosłych, a nie dla dzieci przedszkolnych. Wydatki nie mogły więc mieć związku z procesem dydaktycznym ani opiekuńczym.

- zakupu odzieży, obuwia i sprzętu sportowego – z poz. 5,15,16,18, 27, 31, 44,46 tabeli. Strona wyjaśniła, że zakupy te dotyczyły potrzeb pracowników, jednak jak Kolegium podało, w świetle utrwalonego orzecznictwa (por. wyrok WSA w Lublinie z 25 marca 2015 r., I SA/Lu 1066/14), wydatki na odzież roboczą dla nauczycieli nie mogą być uznane za związane z realizacją zadań dydaktycznych i wychowawczych.

- zakupu artykułów ogrodniczych i dekoracyjnych – z poz. 7, 9-11, 13-14,17,19-23, 25-26, 29, 34, 37-39, 45 tabeli. Argumentacja strony wskazywała, że wydatki te służyły tworzeniu kącików przyrodniczych. Z dokumentów wynika jednak, że zakupione towary

- m.in. kwiaty cięte, kora i nawozy - miały charakter dekoracyjny, a nie dydaktyczny.

- zakupu legitymacji i biletów do muzeum dla nauczycieli – z poz. 4, 6 tabeli.

W opinii Kolegium, wydatki te związane były z procesem wychowawczym przedszkolaków, wobec czego mogły być finansowane z dotacji, dlatego też uznano, że kwota 139 zł (34 zł +105 zł) nie podlega zwrotowi.

- zakupu artykułów dekoracyjnych – z poz. 40, 41, 42, 47 tabeli

Organ odwoławczy wskazał, iż zakup świec zapachowych i patyczków aromatycznych uzasadniono chęcią "tworzenia miłej atmosfery". Jednakże, zgodnie

z orzecznictwem (m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 30.12.2020 r., I SA/Gd 922/20), wydatki muszą mieć jednoznaczny związek z zajęciami dydaktycznymi, czego w tym przypadku nie wykazano.

- zakupu sprzętu sportowego - kajaka dwuosobowego – z poz. 30 tabeli.

Zakup uzasadniono wykorzystywaniem sprzętu podczas festynów i spotkań integracyjnych z dziećmi i rodzicami nad rozlewiskiem [...]. Wyjaśnienie to oceniono jednak jako całkowicie niewiarygodne, z powodu tego, że wydatek w wysokości ponad 5. 000 zł uzasadniono organizacją festynów i spotkań integracyjnych. Ponadto, zakup kajaka za powyższą kwotę do jednokrotnego, może dwukrotnego wykorzystania w ciągu roku, należało uznać za wydatek zupełnie niecelowy w rozumieniu art. 44 ust. 3 u.f.p.

- zakupu słuchawek [...] – z poz. 12 tabeli, gdzie Strona wskazała, że słuchawki służyły do słuchania muzyki relaksacyjnej. Jednak brak dowodów, że ich użycie stanowiło element zajęć dydaktycznych. Ponadto, sprzęt douszny nie zapewnia bezpiecznych warunków użytkowania przez dzieci przedszkolne.

W podsumowaniu organ wypowiedział się, że opisane wyżej wydatki, z wyjątkiem usługi internetowej w kwocie 209,10 zł, nie pozostają w bezpośrednim związku z realizacją zadań przedszkola określonych w art. 35 u.f.z.o. Ich charakter wskazuje na możliwość lub wręcz przewagę wykorzystania prywatnego, co wyklucza ich sfinansowanie z dotacji oświatowej. W konsekwencji, jak Kolegium wskazało, kwota 16.908,12 zł (17.256,22 zł - 209,10 zł - 139 zł) podlega zwrotowi jako wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem. f) kwoty 4.632,63 zł z tytułu dwukrotnego wykazania tych samych wydatków (tabela ze str. 22 zaskarżonej decyzji).

Kolegium oceniło, że powyższy wydatek podlega zwrotowi gdyż, dwukrotne finansowanie tego samego wydatku ze środków pochodzących z dotacji jest niedopuszczalne, o czym świadczy przykładowo wyrok WSA w Poznaniu z 12.02.2025 r., III SA/Po 530/24, LEX nr 3841125). Z kolei wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań A.G. jest niezasadny, gdyż okoliczność została jednoznacznie stwierdzono dowodami w postaci faktur, a strona nawet nie wskazała jakie okoliczności miałby świadek stwierdzić.

g) na zajęcia dla dzieci z dogoterapii poniesionej w kwocie 2.529,88 zł.

Kolegium stwierdziło, że powyższy wydatek nie podlega zwrotowi, ponieważ

w aktach sprawy brak jest jednoznacznego dowodu poniesienia tego wydatku przez rodziców dzieci przedszkolnych. Nie można było jednak wykluczyć, że wydatek ten był poniesiony wyłącznie przez organ prowadzący przedszkole.

h) na sprzęt, który nie znajdował się w przedszkolu.

Kwota 6.503,40 zł została rozliczona z dotacji oświatowej, jako wydatek poniesiony na zakup sprzętu AGD tj. zmywarki, piekarnika, płyty indukcyjnej, kuchenki mikrofalowej oraz lodówki marki [...], zgodnie z fakturą nr [...] z dnia [...] marca 2020 r.

W rozliczeniu wykazano, że ww. wydatek został pokryty ze środków dotacji, podczas gdy

w opisie faktury wskazano inną kwotę - 6.765,00 zł, jako sfinansowaną z dotacji. Powstała więc rozbieżność co do rzeczywistej wartości wydatku pokrytego z dotacji, której Strona nie wyjaśniła.

Kolegium też podało, że skoro urządzenia zostały sfinansowane z dotacji przyznanej na realizację zadań przedszkola w 2020 r., powinny znajdować się w siedzibie przedszkola i służyć realizacji jego zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych. W toku postępowania kontrolnego ustalono jednak, że wymienione sprzęty nie znajdowały się

w przedszkolu, co uniemożliwiło uznanie, iż były one wykorzystywane do realizacji zadań, na które dotację przyznano.

Strona wyjaśniając przedłożyła: a) Protokół nieodpłatnego przekazania sprzętu

z dnia 15 września 2021 r., potwierdzający przekazanie F. w [...] mikrofalówki z piekarnikiem [...], lodówki [...] oraz 20 leżaków dziecięcych; b) Protokół zniszczenia/straty nr [...] z dnia 26 kwietnia 2021 r., dotyczący piekarnika i zmywarki (bez wskazania numerów fabrycznych), z adnotacją o uszkodzeniu podczas transportu; c) Protokół zniszczenia/straty nr [...] z dnia 12 listopada 2020 r., wskazujący na zniszczenie płyty indukcyjnej (również bez numeru fabrycznego) z uwagi na pęknięcie - uszkodzenie mechaniczne. Przedłożone dokumenty nie pozwalają jednak na ustalenie, że przedmioty zakupione w ramach faktury nr [...] faktycznie uległy zniszczeniu lub zostały przekazane zgodnie z zasadami gospodarowania mieniem zakupionym z dotacji. W szczególności brak jest potwierdzenia, że sprzęty wykazane w protokołach odpowiadają sprzętom zakupionym z dotacji, a ponadto nie wskazano żadnych dowodów na próbę reklamacji lub naprawy urządzeń w ramach gwarancji, mimo że od ich zakupu do rzekomego zniszczenia upłynęło jedynie kilka miesięcy.

20 marca 2025 r. Strona została wezwana do złożenia w Urzędzie szczegółowych wyjaśnień, w tym: przyczyn dokonania nieodpłatnego przekazania sprzętu (mikrofalówki

z piekarnikiem i lodówki) na rzecz F., sprawności sprzętu oraz ich serwisu, przyczyn dokonania trwałego zniszczenia piekarnika, zmywarki i płyty indukcyjnej, weryfikacji. czy były to te same urządzenia, które zakupiono [...] marca 2020 r. oraz posiadania na nich gwarancji, podjęcia próby reklamacji gwarancję oraz przyczyn wystąpienia rozbieżność pomiędzy kwotą 6.503,40 zł wykazaną w rozliczeniu dotacji a kwotą 6.765,00 zł wskazaną w opisie faktury. Wezwanie jednak zostało dwukrotnie awizowane i jako nie podjęte w terminie wróciło jako nieodebrane. Strona w toku postępowania odwoławczego również nie wyjaśniła powyższych okoliczności.

Z uwagi na brak złożenia wyjaśnień w powyższym zakresie Kolegium uznało, iż organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zakupiony ww. sprzęt nie znajdował się

w siedzibie Przedszkola i nie był wykorzystywany do realizacji jego zadań statutowych. Przedstawione zaś przez Stronę wyjaśnienia zakwalifikował jako niewiarygodne i niespójne, gdyż nie sposób przyjąć, że niemal wszystkie zakupione urządzenia AGD mogły ulec zniszczeniu w tak krótkim czasie od zakupu, a tym bardziej, że część z nich przekazano innemu podmiotowi nieodpłatnie. Organ dostrzegł również, że podobne sytuacje miały już miejsce w poprzednim roku budżetowym (2019 r.), kiedy Strona wykazała zniszczenie pralki marki [...] (faktura z 18 października 2019 r. na kwotę 588,00 zł). Powtarzające się przypadki zniszczenia sprzętu AGD zakupionego z dotacji budzą zatem poważne wątpliwości co do prawidłowości i rzetelności gospodarowania środkami publicznymi.

Organ nie uznał za przekonujące także twierdzenia, że uszkodzenia powstały podczas transportu, ponieważ zgodnie z zasadami obrotu gospodarczego, odpowiedzialność za dostarczenie towaru w stanie nieuszkodzonym ponosi sprzedawca lub przewoźnik. W razie powstania szkody nabywca powinien niezwłocznie sporządzić protokół reklamacyjny, czego Strona nie uczyniła. A ponadto, sporządzenie protokołów zniszczenia dopiero po upływie kilku miesięcy od rzekomego zdarzenia podważa ich wiarygodność.

Z kolei wniosek Strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy nie miały wątpliwości, że wskazane sprzęty nie znajdowały się w Przedszkolu. Podkreślono również, że Strona była wzywana do złożenia wyjaśnień w powyższym zakresie, a pomimo tego nie wykonała wezwania. Miała także możliwość złożenia stosownych wyjaśnień w toku postępowania odwoławczego, jednak

z nich skorzystała, ograniczając się jedynie do złożenia wniosku o przesłuchanie świadka.

Z kolei, w świetle podniesionego w odwołaniu faktu, że od dnia [...] czerwca 2020 r. przedszkole korzystało z usług firmy cateringowej, rezygnując tym samym z samodzielnego przygotowywania posiłków dla wychowanków, zakup sprzętu AGD dokonany około dwa miesiące przed zawarciem tej umowy organ uznał za działanie niegospodarne, nieuzasadnione rzeczywistymi potrzebami placówki i sprzeczne z zasadą celowego wydatkowania środków publicznych.

Wobec braku dowodów potwierdzających, że sprzęty zakupione z dotacji znajdowały się w Przedszkolu i były wykorzystywane na jego potrzeby, wydatek w kwocie 6. 503,40 zł uznano za poniesiony niezgodnie z przeznaczeniem dotacji oświatowej,

W związku z tym łączna wysokość dotacji za 2020 rok, którą zakwalifikowano jako wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem wyniosła 70.293,27 zł.

Końcowo, odnosząc się do kwestii przedawnienia zwrotu dotacji przyznanej w 2020 r. organ wypowiedział się, iż termin przedawnienia bieg rozpoczyna niezależnie od wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia obowiązku zwrotu i jedynie przed jego upływem możliwe jest jej skuteczne prawnie doręczenie beneficjentowi. W konsekwencji zastosowanie art. 70 § 1 O.p. prowadzi do konkluzji, że pięcioletni termin przedawnienia, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, w przypadku wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem, rozpoczyna swój bieg od dnia otrzymania tych środków przez beneficjenta. W takich więc przypadkach wydanie i doręczenia decyzji winno nastąpić w ciągu pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dotacja była przyznana i powinna zostać wykorzystana zgodnie

z przeznaczeniem. W realiach niniejszej sprawy otrzymanie dotacji i wykorzystanie jej niezgodnie z przeznaczeniem dotyczy 2020 r. a zatem pięcioletni termin liczony od końca tego roku, co do zasady upłynie z końcem 2025 r.

Kolegium też stwierdziło, że przedłożona przez stronę dokumentacja medyczna jej syna nie dowodzi, że jej dorosły syn (ur. w [...] r.) był niezdolny do samodzielnej egzystencji z powodu urazu łokcia. Strona nie wykazała zatem, że nie miała możliwości odbioru pism od organu pierwszej instancji. Poza tym, strona nie została pozbawiona możliwości złożenia wyjaśnień także w okresie po upływie terminu na ich złożenie.

3. Od wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzji

z dnia 7 listopada 2025 r., Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gdańsku skargę. Zaskarżając w całości decyzję, Strona zarzuciła jej naruszenie:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, a mianowicie:

a) art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j.: Dz.U.2025.439), dalej jako "u.f.z.o.", w zw. z art. 251 ust. 4 i art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 7 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U.2025.1483), dalej: "u.f.p.", poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wydatki w łącznej kwocie 70.293.27 zł wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poniesione przez Skarżącą, nie stanowią wydatków bieżących lub wydatków wymienionych w art. 35 ust. 1 pkt 2 u.f.z.o., które mogą być pokryte z dotacji udzielonej Skarżącej w 2020 r. i w konsekwencji, iż kwota 70.293,27 zł została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r. i podlega zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych, podczas gdy zgodnie z przepisami prawa są to wydatki, które mogą być pokryte z dotacji udzielanych na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.f.z.o. jako realizujące cele należące do zadań placówek wychowania przedszkolnego z zakresu kształcenia, wychowania

i opieki, w tym profilaktyki społecznej, o których mowa w tym przepisie i dopuszczone przez ten przepis;

b) art. 35 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U.2025.1043), dalej jako "Prawo oświatowe" oraz pkt I Załącznika do Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r.

w sprawie wymagań wobec szkół i placówek (t.j. Dz.U.2020.2198), dalej: "Rozporządzenie" i art. 251 ust. 4 u.f.p. poprzez błędną ich wykładnię oraz przyjęcie, że wydatki w łącznej wysokości 70.293.27 zł szczegółowo wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sfinansowane przez Skarżącą z dotacji na 2020 r. nie mogą zostać uznane za kwalifikowane do rozliczenia dotacji w rozumieniu art. 35 u.f.z.o., a co za tym idzie kwota ta podlega zwrotowi przez Skarżącą;

c) art. 251 ust. 4 u.f.p. w zw. z art. z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że kwota dotacji w wysokości 70.293.27 zł została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r., podczas gdy w rzeczywistości środki te zostały wydatkowane na realizację zadań, na które dotacja była udzielona;

d) art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. poprzez błędną wykładnię

i przyjęcie, że kwota dotacji w wysokości 70.293.27 zł została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r., a w konsekwencji podlega zwrotowi przez Skarżącą, podczas gdy w rzeczywistości środki te zostały wydatkowane na dofinansowanie realizacji zadań placówki wychowania przedszkolnego prowadzonej przez Skarżącą w zakresie kształcenia, wychowania i opieki i wydatki te mają charakter wydatków bieżących, a co za tym idzie istnieje możliwość pokrycia ich z dotacji oświatowej za 2020 r. otrzymanej przez Skarżącą;

e) art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie

i określenie, że dotacja w wysokości 70.293.27 zł przypada do zwrotu przez Skarżącą

z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r.;

f) art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i określenie, że zwrotowi przez Skarżącą podlegają odsetki

w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych przez Skarżącą od kwoty dotacji

w wysokości 70.293.27 zł przypadającej do zwrotu przez Skarżącą z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r;

g) art. 16 ust. 1 u.f.z.o. w z. z art. 252 ust. 3 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie

i uznanie w konsekwencji, że pobrana przez Skarżącą dotacja w wysokości 22.308.72 zł na dzieci przyjęte powyżej limitu dzieci w oddziale przedszkolnym była dotacją pobraną

w nadmiernej wysokości i podlega zwrotowi przez Skarżącą;

h) art. 252 ust. 3 u.f.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że dotacja w wysokości 22.308 72 zł została pobrana przez Skarżącą w nadmiernej wysokości w 2020 r.;

i) art. 252 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie

i określenie, że dotacja w wysokości 22.308,72 zł przypada do zwrotu przez Skarżącą

z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości w 2020 r.;

j) art. 252 ust. 6 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 2 w i ust. 5 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i określenie, że zwrotowi przez Skarżącą podlegają odsetki

w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od kwoty dotacji w wysokości 22.308.72 zł przypadającej do zwrotu przez Skarżącą z tytułu pobrania dotacji

w nadmiernej wysokości w 2020 r.;

k) art. 251 ust. 4 u.f.p. w związku z art. z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że dotacja w wysokości 1.599,00 zł stanowi dotację niewykorzystaną do końca 2020 r. przez Skarżącą,

I) art. 251 ust. 1 w zw. z art. 251 ust. 4 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i określenie, że dotacja w wysokości 1.599.00 zł przypada do zwrotu przez Skarżącą z tytułu niewykorzystania dotacji do końca 2020 r.;

m) art. 251 ust. 5 w zw. z art. 251 ust. 1 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i określenie, że zwrotowi przez Skarżącą podlegają odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od kwoty dotacji w wysokości 1.599,00 zł przypadającej do zwrotu przez Skarżącą z tytułu z tytułu niewykorzystania dotacji do końca 2020 r.;

2) naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a mianowicie:

a) art. 32 i art. 33 § 2 k.p.a. w zw. z 10 § 1 i art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie zaskarżonej decyzji z dnia 7 listopada 2025 r. pełnomocnikowi Strony, a nie bezpośrednio Stronie, podczas gdy z treści pełnomocnictwa złożonego do akt sprawy sygn. akt SKO [...] wynika, iż Skarżąca wyłączyła z jego zakresu doręczenia pism i korespondencji w sprawie sygn. akt SKO [...] wskazując, iż doręczeń w tej sprawie należy dokonywać bezpośrednio na adres Strony, a nie jej pełnomocnika,

b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 136 § 1, art. 32 i art. 33 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w kwestii udziału pełnomocnika Strony w sprawie i zasad doręczeń jakie znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie,

c) art. 77 § 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 80, art. 32 i art. 33 § 2 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i błędne przyjęcie przez Organ Odwoławczy, że zaskarżoną decyzję należy doręczyć pełnomocnikowi Strony, a nie bezpośrednio Stronie, co skutkowało pozbawieniem Skarżącej - bez jej winy - udziału w postępowaniu przed organem Odwoławczym i brakiem wejścia zaskarżonej decyzji do obrotu prawnego;

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, a mianowicie:

a) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 i art. 136 § 1 i 2 k.p.a. poprzez naruszenie przepisów

z zakresu gromadzenia i oceny materiału dowodowego, a w szczególności poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności w zakresie wydatków sfinansowanych dotacją udzieloną Skarżącej w 2020 r., ich rodzaju, wysokości, daty i celu poniesienia oraz ich wykorzystania na realizację zadań Przedszkola prowadzonego przez Skarżącą w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym na pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego prowadzonego przez Skarżącą, co skutkowało określeniem Skarżącej dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej [...] w wysokości 22.308,72 zł z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości za 2020 r., w wysokości 1.599,00 zł. z tytułu niewykorzystania dotacji do końca 2020 r. oraz w wysokości 70.293,27 zł z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem za 2020 r.;

b) art. 80 k.p.a. w związku z 77 § 1, art. 6, art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie przez Organ Odwoławczy dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu

w szczególności że:

i. Skarżąca pobierała dotację na większą liczbę dzieci niż przewidziano w przepisach prawa i że w odniesieniu do każdego dziecka powyżej ustawowego limitu była to dotacja pobrana w nadmiernej wysokości,

ii. dotacja w kwocie 1.599 zł została niewykorzystana do końca 2020 r.

iii. nie można zaliczyć wydatku na ubezpieczenie do wydatków bieżących

w rozumieniu art. 35 ust. 1 u.f.z.o. na cele działalności dydaktycznej, wychowawczej, czy opiekuńczej, stąd wydatki na ubezpieczenia budynku Gminy Miejskiej [...] przy ul. [...] w [...], maszyn, urządzeń i wyposażenia oraz sprzętu na łączą kwotę 2.813,97 zł nie mogą być rozliczone z dotacji,

iv. opłaty na media w kwocie 735,15 zł nie mogą podlegać rozliczeniu z dotacji za 2020 r. gdyż zostały one rozliczone przez Stronę z pominięciem przyjętego klucza podziału kosztów,

v. wydatki na wynagrodzenie syna Skarżącej J.J. w wysokości 34.500,00 zł zostały poniesione niecelowo, nieudokumentowanie i niezgodnie z przeznaczeniem dotacji, Skarżąca nie prowadziła kart ewidencji czasu pracy J.J., znaczna część zadań wykonywanych przez J.J. pokrywała się z obowiązkami I.W. pracownika Skarżącej, czynności J.J. mają charakter pomocniczy i techniczny nie zaś dydaktyczny, wychowawczy i opiekuńczy i nie mieszczą się w zakresie działalności o której mowa w art. 35 u.f.z.o. i w konsekwencji nie mogą być rozliczone z dotacji,

vi. kwota 4.200,00 zł została uiszczona za zajęcia, które miały się odbyć dopiero

w roku 2021 r. co w konsekwencji skutkowało uznaniem, że w/w wydatki podlegają zwrotowi przez Skarżącą jako wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem,

vii. wydatki w łącznej wysokości 17.256,22 zł nie były związane z realizacją zadań Przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, nie pozostają one

w bezpośrednim związku z realizacją zadań Przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, zdecydowana większość wydatków dotyczy zakupu towarów i usług powszechnie wykorzystywanych do celów prywatnych, część z nich dotyczyła towarów, które w ogóle nie są przeznaczone dla dzieci w wieku przedszkolnym, w rezultacie w/w kwota wydatków podlega zwrotowi przez Skarżącą,

viii. kwota 4.632,63 zł została dwukrotnie wykazana do tych samych wydatków, co skutkowało uznaniem, że poniesione wydatki nie zostały udowodnione przez Stronę jako wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem,

ix. kwota 6.503,40 zł stanowi wydatek za przedmioty, które nie znajdowały się

w Przedszkolu, a wedle Organu powinny one tam się znajdować i służyć Przedszkolu, powstała rozbieżność co do rzeczywistej wartości wydatku pokrytego z dotacji, przedłożone dokumenty nie pozwalają na ustalenie, że przedmioty zakupione przez Skarżącą zgodnie

z fakturą [...] z [...] marca 2020 r. uległy zniszczeniu lub zostały przekazane zgodnie

z zasadami gospodarowania mieniem z dotacji, co konsekwencji skutkowało uznaniem, że poniesione wydatki nie mogą zostać rozliczone z dotacji;

c) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 77 § 1, art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wskazania w spornej Decyzji uzasadnienia faktycznego, które by zawierało wskazanie faktów, które Organ Odwoławczy uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł przy ustaleniu, że dotacja w wysokości 22.308,72 zł przypada do zwrotu przez Skarżącą z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości w 2020 r., dotacja w wysokości 1.599,00 zł przypada do zwrotu przez Skarżącą z tytułu niewykorzystania dotacji do końca 2020 r. oraz dotacja w wysokości 70.293,27 zł przypada do zwrotu przez Skarżącą z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r.;

d) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek stojących u podstaw podjętego przez Organ Odwoławczy rozstrzygnięcia, w tym nienależyte odniesienie się

w uzasadnieniu decyzji do kwestii wydatków sfinansowanych dotacją udzieloną Skarżącej w 2020 r., ich rodzaju, wysokości, daty poniesienia oraz ich wykorzystania na realizację zadań Przedszkola prowadzonego przez Skarżącą w zakresie kształcenia, wychowania

i opieki, w tym na pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego prowadzonego przez Skarżącą, przyczyn dla których Organ Odwoławczy odmówił uznania wydatków przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji za wydatki kwalifikowane do rozliczenia dotacji za 2020 r., co skutkowało określeniem Skarżącej dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej [...] w wysokości 22.308,72 zł z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości za 2020 r., w wysokości 1.599,00 zł. z tytułu niewykorzystania dotacji do końca 2020 r. oraz w wysokości 70.293,27 zł z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem za 2020 r.;

e) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ustalenie, że wyłącznym obowiązkiem Skarżącej jako beneficjenta udzielonej jej dotacji jest przedstawienie dowodów potwierdzających, iż poniesione przez nią wydatki mają bezpośredni związek

z celem przyznania dotacji, co jest niezgodne z zasadami rozstrzygania spraw

w postępowaniu administracyjnym;

f) art. 136 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., art. 77 § 1, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego wbrew wnioskowi Skarżącej,

w szczególności przez nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych przez Skarżącą

w odwołaniu od decyzji Burmistrza [...] z dnia 15 maja 2025 r. określającej wysokość dotacji za 2020 rok przypadającej do zwrotu przez Skarżącą, które to wnioski dowodowe zostały następnie podtrzymane przez Skarżącą w piśmie z dnia 21 października 2025 r. wniesionym przez jej pełnomocnika (z wyłączeniem decyzji Burmistrza [...] uchylonej prawomocnym wyrokiem WSA z dnia 4 czerwca 2025 r. sygn. akt SKO Gd/2166/24), w sytuacji gdy dowody powołane przez Skarżącą miały na celu wykazanie zasadności uznania za kwalifikowane do rozliczenia dotacji wydatków zakwestionowanych przez Burmistrza [...] w decyzji, mimo iż Organ Odwoławczy w toku postępowania administracyjnego zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania przez ten Organ wadliwej merytorycznie decyzji określającej, że dotacja w wysokości 22.308,72 zł przypada do zwrotu przez Skarżącą z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości w 2020 r., dotacja w wysokości 1.599,00 zł przypada do zwrotu przez Skarżącą z tytułu niewykorzystania dotacji do końca 2020 r. oraz dotacja w wysokości 70.293,27 zł przypada do zwrotu przez Skarżącą z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r;

g) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1, art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie przez Organ Odwoławczy, że kwestia prawidłowości wydatkowania dotacji oświatowej nie może zostać rozstrzygnięta przy pomocy dowodu z przesłuchania świadków, a jedynie w oparciu o materiał dowodowy złożony z dokumentów i pominięcie wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków wskazanych przez Stronę, pomimo nakazu zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało bezpodstawnym ograniczeniem przez Organ Odwoławczy katalogu dowodów dopuszczalnych w postępowaniu administracyjnym, który jest otwarty,

a ponadto naruszeniem prawa Skarżącej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji;

h) art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 136 § 1 i 2, art. 78 § 1, art. 77 § 1, art. 81, art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ograniczenie prawa Strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów

i materiałów oraz zgłoszonych żądań poprzez pomięcie wniosku Strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków wskazanych przez Stronę, brak ustosunkowania się do zgłoszonych wyjaśnień i żądań, przedwczesne zakończenie postępowania i wydanie Decyzji,

i) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia i odniesienia się do zarzutów Strony zawartych w odwołaniu od decyzji Burmistrza [...] z dnia 15 maja 2025 r. w przedmiocie min.: braku załatwienia sprawy w terminie określonym tymi przepisami, braku realizacji obowiązków informacyjnych wobec Strony, braku zawiadomienia Strony o nowym terminie załatwienia sprawy, braku wskazania przyczyny zwłoki w załatwieniu sprawy przez organ pierwszej instancji, zarzutu kierowania do Strony przez organ pierwszej instancji kilkukrotnie oraz w krótkich odstępach czasu wezwań do złożenia wyjaśnień

i dokumentów z jednoczesnym wyznaczeniem Stronie rażąco krótkiego terminu do zadośćuczynienia tym wezwaniom, przez co zadośćuczynienie przez Stronę tym wezwaniom w toku postępowania przed organem pierwszej instancji było obiektywnie uciążliwe, zarzutu kierowania do Strony kilkukrotnie oraz w krótkich odstępach czasu wezwań do złożenia wyjaśnień i dokumentów, w sytuacji gdy pozyskanie tych wyjaśnień

i dokumentów przez organ pierwszej instancji nie było niezbędne do rozstrzygnięcia przez niego sprawy ani do wykonywania czynności urzędowych przez organ pierwszej instancji, który posiadał już wiedzę mającą być przedmiotem tych wyjaśnień oraz dysponował odpowiednim materiałem dowodowym, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy,

w szczególności w Protokole kontroli i jego załącznikach, a ponadto w wyjaśnieniach składanych przez Stronę, zarzutu niewskazania Stronie przez organ pierwszej instancji przy wszczęciu postępowania jakich kwot dotyczy postępowanie o zwrot dotacji wraz podstawą prawną tego zwrotu odrębnie dla każdej z tych kwot, co skutkowało pozbawieniem Strony prawa czynnego udziału w postępowaniu, zarzutu niepoinformowania Strony

w postępowaniu przed organem pierwszej instancji w sposób należyty i wyczerpujący

o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw

i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a ponadto nieudzielenia Stronie przez organ pierwszej instancji niezbędnych wyjaśnień

i wskazówek, zarzutu braku precyzyjnego i wyczerpującego wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji Burmistrza [...] z 15 maja 2025 r., w tym zwłaszcza w zakresie szczegółowego wyjaśnienia przyczyn uznania przez organ dotacyjny, że kwota dotacji w wysokości 22.308,72 zł przypada do zwrotu do budżetu Gminy jako pobrana w nadmiernej wysokości w 2020 r., kwota dotacji w wysokości 92.821,25 zł przypada do zwrotu do budżetu Gminy jako wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r., kwota dotacji w wysokości 1.599,00 zł przypada do zwrotu do budżetu Gminy jako niewykorzystana do końca 2020 r., zarzutu rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji pojawiających się wątpliwości w zakresie wydatkowania przez Stronę dotacji z budżetu Gminy na niekorzyść Strony, zarzutu odstąpienia przez organ dotujący bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki polegającej na akceptowaniu wydatkowania przez Stronę dotacji oświatowej na ubezpieczenie budynku Przedszkola, zarzutu braku precyzyjnego i jednoznacznego wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji Burmistrza [...] z 15 maja 2025 r. podstawy prawnej i terminu, od jakiego naliczane są odsetki przewidziane decyzją odrębnie dla kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy jako pobranej w nadmiernej wysokości w 2020 r., kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r., kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy jako niewykorzystanej do końca 2020 r., a ponadto zarzutu prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji w sposób, który nie budzi zaufania uczestnika do władzy publicznej, pomijając zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania stron;

j) art. 84 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez brak wystąpienia do biegłego o wydanie opinii odnośnie stanu zdrowia oraz leczenia syna Skarżącej J.J. w sytuacji, gdy w sprawie były wymagane wiadomości specjalne, a poczynione przez Organ Odwoławczy bez tej opinii ustalenia są sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy i stanowią wyraz dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów;

k) art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym

i prawnym i w konsekwencji uznanie, że kwota 22.308,72 została pobrana przez Skarżącą w nadmiernej wysokości w 2020 r.

I) art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 § 1, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez brak załatwienia sprawy w terminie określonym tymi przepisami;

m) art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 9, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez brak realizacji obowiązków informacyjnych wobec Strony, w tym brak zawiadomienia Strony o nowym terminie załatwienia sprawy, a ponadto brak wskazania przyczyny zwłoki w załatwieniu sprawy;

n) art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepoinformowanie Strony w sposób należyty i wyczerpujący o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a ponadto nieudzielenie Stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;

o) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego i wyczerpującego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej Decyzji, w tym zwłaszcza w zakresie szczegółowego wyjaśnienia przyczyn uznania przez Organ Odwoławczy, że dotacja w wysokości 22.308,72 zł przypada do zwrotu przez Skarżącą z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości w 2020 r., dotacja w wysokości 1.599,00 zł przypada do zwrotu przez Skarżącą z tytułu niewykorzystania dotacji do końca 2020 r. oraz dotacja w wysokości 70.293,27 zł przypada do zwrotu przez Skarżącą z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r;

p) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7a § 1 oraz art. 81 a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie pojawiających się wątpliwości w zakresie wydatkowania przez Skarżącą dotacji z budżetu Gminy na niekorzyść Strony;

q) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego

i jednoznacznego wyjaśnienia w uzasadnieniu Decyzji podstawy prawnej i terminu, od jakiego naliczane są odsetki przewidziane Decyzją, odrębnie dla kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy jako pobranej w nadmiernej wysokości w 2020 r., kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r. oraz kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy jako niewykorzystanej do końca 2020 r.;

r) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania uczestnika do władzy publicznej, pomijając zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania stron.

W oparciu o podniesione zarzuty Skarżąca wniosła: o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji w całości oraz o zasądzenie od tego organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Strona złożyła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

w części w jakiej Kolegium określiło Skarżącej prowadzącej Przedszkole Publiczne im. [...] w [...] dotację przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej [...] wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych. Dodatkowo, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 22 grudnia 2025 r. r. WSA w Gdańsku wydał postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

4 lutego 2026 r. – na rozprawie - pełnomocnik Skarżącej przedłożył pismo z dnia 15 stycznia 2026 r. i wniósł o dopuszczenie dowodu z tego dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na rozprawie, dopuścił dowód z przedłożonego dokumentu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c p.p.s.a lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania

w niniejszej sprawie.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena prawidłowości określenia Stronie, jako organowi prowadzącemu Przedszkole Publiczne im. [...] w [...] dotację przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej [...] w wysokości: 22.308,72 zł z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości w 2020 r., 1.599,00 zł z tytułu niewykorzystania dotacji do końca 2020 r., oraz 70.293,27 zł z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r. - każdej wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych.

Organy zakwestionowały dotację uzyskaną przez Skarżącą w 2020 r.

w wysokości 22.308,72 zł z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości z uwagi na przekroczenie liczby dzieci w oddziałach przedszkolnych, wbrew obowiązkowi wynikającemu z rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 lutego 2019 r.

w sprawie szczegółowej organizacji publicznych szkół i publicznych przedszkoli (Dz. U.

z 2023 r., poz. 2736). Zakwestionowały również kwotę 1.599,00 zł, która z przeznaczeniem za usługi księgowe nie została wykorzystana w roku udzielenia dotacji a została wydatkowana w innym roku – 2021. Zakwestionowano także, określoną w pkt 2 decyzji organu I instancji kwotę dotacji w wysokości 92.821,25 zł, jako wykorzystaną niezgodnie

z przeznaczeniem w 2020 r., która następnie została uchylona zaskarżoną decyzją organu odwoławczego i określona w wysokości 70.293,27 zł tytułem wykorzystania niezgodnie

z przeznaczeniem na poniesione wydatki tj.: ubezpieczenie mienia, sprzętów, maszyn urządzeń i wyposażenia, opłaty za media rozliczone z pominięciem przyjętego klucza podziału kosztów, wynagrodzenia z tytułu umów zlecenia, usługę częściowo niezrealizowaną, wydatki niezwiązane z zadaniami przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Ponadto na dwukrotne wykazanie do rozliczenia z dotacji tych samych wydatków oraz na wydatki na sprzęt, który nie znajdował się w Przedszkolu.

Powyższemu zaprzeczyła natomiast Skarżąca, zdaniem której sfinansowanie ze środków dotacji ww. wydatków znajduje swoje uzasadnienie na tle potrzeb Przedszkola a także obowiązujących przepisów prawa w tym m. in. ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

Na wstępie należy podać, iż zgodnie ze wskazaniami organu odwoławczego,

w niniejszej sprawie okres orzekania oraz doręczenia zaskarżonej decyzji nastąpił przed upływem terminu przedawnienia.

Następnie należy wskazać, iż Skarżąca w złożonej do tut. Sądu skardze podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, mianowicie art. 32 i art. 33 § 2 k.p.a. w zw. z 10 § 1 i art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego pełnomocnikowi Strony,

a nie bezpośrednio Stronie, podczas gdy z treści pełnomocnictwa złożonego do akt sprawy SKO [...] wynika, iż Skarżąca wyłączyła z jego zakresu doręczenia pism

i korespondencji wskazując, iż należy ich dokonywać bezpośrednio na adres Strony, a nie jej pełnomocnika, co skutkowało pozbawieniem jej udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym i brakiem wejścia do obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.). Pełnomocnik zaś dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (art. 33 § 3 k.p.a.)

Z kolei zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.

Powyższe wskazuje, iż celem normy zawartej w art. 40 § 2 k.p.a - nakazującym doręczenie decyzji pełnomocnikowi wówczas gdy został on ustanowiony, jest zwolnienie strony z obowiązku osobistego prowadzenia sprawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym odnoszącym się do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., akcentuje się gwarancyjny charakter przepisów dotyczących doręczeń. Wskazuje się, że ich celem jest przede wszystkim zagwarantowanie praw strony do rzetelnego

i prawidłowego postępowania oraz, że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań organów. W orzecznictwie podkreśla się również, że w sytuacji gdy wadliwość doręczenia nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, to nie ma podstaw do eliminowania decyzji tylko z tego względu (przykładowo wyroki: NSA : z dnia 4 kwietnia 2008 r. w sprawie II GSK 3/08, z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawie II GSK 887/08, z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie II GSK 463/08, z dnia z 17 października 2017 r., w sprawie II GSK 4055/16 dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA").

Strona podniosła, iż w sprawie, na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnik złożył do akt sprawy w dniu 21 października 2025 r. pełnomocnictwo w związku z realizacją prawa Strony do zapoznania się z aktami sprawy. Z zakresu jego umocowania wyraźnie wyłączono czynności doręczenia pism i korespondencji m. in. w sprawie SKO [...], które należało bezpośrednio realizować na adres Strony a nie na adres pełnomocnika.

Treść pełnomocnictwa stanowi bezsporną okoliczność. Sąd stwierdził również, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została przesłana do pełnomocnika Strony

i skutecznie mu doręczona w dniu 17 listopada 2025 r.

W podanych okolicznościach należy przyznać, iż doręczenie stronie zaskarżonej decyzji wbrew zakresowi umocowania wynikającego z ww. pełnomocnictwa stanowi uchybienie. Niemniej z pola widzenia nie można tracić faktu, że Skarżąca w następstwie doręczenia jej pełnomocnikowi decyzji, osobiście złożyła, w terminie ustawowym do Sądu skargę, w której zawarła merytoryczne zarzuty względem kwestionowanej decyzji Kolegium wraz z towarzyszącą im argumentacją.

Zatem w okolicznościach sprawy nie można mówić o naruszeniu praw Strony,

w sytuacji, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje żadnych ujemnych dla niej konsekwencji, a zwłaszcza nie pozbawiło Strony możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia. Brak jest w związku z tym podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z obrotu prawnego wyłącznie z podanego wyżej powodu. Dodatkowo należy również wskazać, iż z akt Kolegium wynika, że pismem z dnia 6 października 2025 r. Skarżąca została zawiadomiona o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz zgłoszenia żądań.

W konsekwencji nie można było podzielić twierdzeń, że skutkiem wadliwego doręczenia decyzji pełnomocnikowi zamiast samej Skarżącej było pozbawienie jej udziału

w postępowaniu przed organem odwoławczym, a tym samym wyczerpanie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym bardziej powyższe nie należało oceniać, jako brak wejścia do obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wręcz przeciwnie, skoro Skarżąca skutecznie złożyła z zachowaniem ustawowego terminu skargę do tut. Sądu od decyzji SKO w Gdańsku z dnia 7 listopada 2025 r. z wyrażeniem w niej swojego stanowiska, przyjąć należało, że zaskarżony akt administracyjny podlega sądowoadministracyjnej kontroli. Ponoszony zatem powyżej zarzut jest niezasadny.

Zgodnie z art. 252 ust. 1 i ust. 2 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.

Zgodnie z art. 252 ust. 3 u.f.p. dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania.

Stosownie do art. 252 ust. 5 u.f.p., zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta cześć dotacji, która została wykorzystana niezgodnie

z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości.

Z kolei, według art. 252 ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p. - odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, następującego po upływie terminów zwrotu określonych

w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości.

Kwoty dotacji podlegające zwrotowi, w przypadkach o których mowa wyżej, stanowią nieopodatkowane należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym (art. 60 ust. 1 u.f.p.). Zatem w przypadku, gdy beneficjent dobrowolnie nie zwróci dotacji (wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości) właściwy organ ma obowiązek wydać decyzję, w której określi obowiązki beneficjenta. Obowiązek zwrotu dotacji, o którym mowa w przywołanym art. 252 u.f.p., wynika z mocy prawa (ex lege), co oznacza że decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny.

Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów co do pobrania przez Skarżącą w 2020 r. kwoty 22.308,72 zł jako kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości.

Dokonując pod tym względem oceny zasadności skargi należy przytoczyć przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie szczegółowej organizacji publicznych szkół i publicznych przedszkoli, mianowicie § 5 ust. 1, zgodnie z którym liczba dzieci w oddziale przedszkola wynosi nie więcej niż 25. Oddział przedszkola obejmuje dzieci w zbliżonym wieku, z uwzględnieniem ich potrzeb, zainteresowań, uzdolnień oraz rodzaju niepełnosprawności.

Zgodnie z powyższym, podmiot prowadzący publiczne przedszkole jest zobowiązany w szczególności do przestrzegania wymogów wynikających z przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia. Prawodawca w sposób wyraźny natomiast uregulował liczebność dzieci

w oddziale. Wiąże się to z potrzebą skutecznego i efektywnego wykonywania zadań oświatowych wobec uczniów. Wiadomym jest, że im większa grupa uczniów tym słabiej przebiegają procesy wychowawcze oraz nauczanie. Z kolei celem dotacji oświatowej jest finansowanie zadań placówek wychowania przedszkolnego w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Zadania te nie mogą być natomiast efektywnie realizowane w grupie przekraczającej 25 uczniów.

Zatem, pobieranie przez Skarżącą dotacji na dzieci, których liczba przekraczała liczbę 25 trafnie zostało uznane za pobranie dotacji w nadmiernej wysokości. Dotacja taka bowiem pobrana została w wysokości wyższej, aniżeli niezbędna na finansowanie dotowanego zadania (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 427/24, CBOSA).

Organy prawidłowo w związku z tym wskazały, iż na uwzględnienie nie zasługuje wniosek dowodowy Strony dotyczący przesłuchania zastępcy Burmistrza [...] w charakterze świadka, na okoliczności przyczyn oraz przyjęcia przez placówkę większej liczby dzieci. W sprawie istotnym jest bowiem, że podstawą ustaleń były liczby wynikające z ww. rozporządzenia, wskazujące na dopuszczalny limit dzieci w oddziale przedszkola. Przepisy rozporządzenia na okres dotacji nie przewidywały od tego limitu wyjątku, w związku z czym Skarżąca nie mogła przyjąć większej liczby dzieci niż 25. Poza tym, jak Kolegium wskazało, organ wykonawczy gminy nie ma władczych kompetencji do nakazania przyjęcia dzieci ponad normatywną liczbę dzieci. W związku z tym, za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W ocenie Sądu niezasadne były również zarzuty dotyczące naruszenia art. 252 ust. 3 u.f.p. w zw. z art. 16 ust. 1 w zw. z art. art. 34 ust. 1 i 2 u.f.z.o.

Powołany wyżej art. 252 ust. 3 u.f.p. wyraźnie stanowi, że dotacjami pobranymi

w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania.

Organy prawidłowo przyjęły, że jeżeli Skarżąca wykazywała liczby dzieci przekraczające normatyw wynikający z ww. rozporządzenia, to dotację wypłaconą za każde dziecko ponad limity określone w § 5 ust. 1, należało uznać za dotację pobraną

w nadmiernej wysokości w rozumieniu tego przepisu. Ponadto, w decyzji organu I instancji w tabeli na str. 4, szczegółowo przedstawiono liczby "ponadlimitowych" przedszkolaków

z uwzględnieniem konkretnych oddziałów i konkretnych miesięcy. Skarżąca z kolei, nie wskazywała na inne w tym zakresie okoliczności, które uprawniałyby przyjęcie większej liczby dzieci niż dopuszczają to przepisy prawa.

Skarżąca w rozpatrywanym obszarze dodatkowo podniosła także zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. przy którym podała, że Kolegium wcześniej wydaną decyzją w sprawie dotacji za 2019 r., uchyliło decyzję organu I instancji określającą kwotę dotacji przypadającą do zwrotu jako pobraną w nadmiernej wysokości i umorzyło postępowanie wyjaśniając w uzasadnieniu, że jeśli dotacja przekazana została na dzieci faktycznie uczęszczające do przedszkola to brak jest podstaw do uznania, że jest ona pobrana w nadmiernej wysokości.

Kolegium na powyższe odpowiedziało, że w poprzedniej decyzji błędnie przyjęło nieobowiązujące w podanym tam przypadku wykorzystania dotacji zgodnie z przeznaczeniem. Odpowiedziało również, iż w niniejszej sprawie nie jest związane oceną prawną wyrażoną z decyzji dotacyjnej za 2019 r.

Odnosząc się do zarzutu wpierw wyjaśnienia wymaga, iż z zasady wyrażonej w art. 8 wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do władzy publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań.

W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, iż zmienność poglądów wyrażanych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany stanowi niewątpliwie naruszenie art. 8 k.p.a. Niemniej, należy mieć na uwadze, że jeżeli organ odwoławczy błędnie wypowiedział się, co do oceny w zakresie rozliczenia z dotacji za 2019 r. dopuszczalnego limitu dzieci

w oddziale przedszkola przyjmując, że faktyczna liczba dzieci jest miarodajna, o tyle słusznie należało zauważyć, że nie jest on związany tą błędną oceną. Orzekając z kolei

w sprawie dotacji za 2020 r. organ odwoławczy nie powinien powielać tej błędnej tezy. Ponadto, zakaz wynikający z art. 8 § 2 k.p.a. - odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, dotyczy sytuacji,

w których w danej kategorii spraw zostało już wypracowane orzecznictwo i nie budzi ono wątpliwości a linia orzecznicza jest stała. Zasady tej jednakże nie stosuje się w sytuacjach, gdy w sprawie indywidulanej zapadło dotychczas jedno odmienne orzeczenie. Trudno bowiem w takiej jednej indywidulanej sprawie mówić o "utrwalonej praktyce" organów (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1808/23, CBOSA).

Podniesiony w związku z tym zarzut nie powoduje, że zaskarżona decyzja powinna zostać z tego powodu wyeliminowana z obrotu prawego.

Organy zakwestionowały również dotację pobraną w kwocie 1.599 zł tytułem zapłaty faktury nr [...] z dnia 14 grudnia 2020 r., której termin płatności upływał w dniu 21 grudnia 2020 r. i która została niewykorzystana do końca 2020 r., a środki z tej puli przeznaczone zostały na usługi księgowe i wydatkowane w innym roku – 2021 niż rok udzielenia dotacji, mianowicie 29 stycznia 2021 r.

Zgodnie z art. 251 ust.1 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku, z zastrzeżeniem terminów wynikających z przepisów wydanych na podstawie art. 189 ust. 4.

Z kolei, zgodnie z art. 251 ust. 4 u.f.p. stanowi, że wykorzystanie dotacji następuje

w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach.

Strona zanegowała powyższe twierdząc, iż użycie w art. 251 ust. 4 u.f.p. zwrotu

" w szczególności" oznacza, że zapłata (poniesienie) nie jest jedynym sposobem wykorzystania dotacji i że nie należy utożsamiać wydatkowania środków z jej wykorzystaniem, czego przykładem jest wyrok NSA z dnia 14 października 2022 r., sygn. akt I GSK 3095/18). Stwierdziła, że skoro dotacja oświatowa może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących przedszkola, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, w tym na sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, to zasadne jest stanowisko, że dotacje przeznaczone na cele bezpośrednio związane z kształceniem, wychowaniem i opieką nie muszą być wykorzystywane tylko przez zapłatę za zrealizowanie zadania. Nie można bowiem tracić z pola widzenia najistotniejszej kwestii, a mianowicie, że został osiągnięty cel lub zadanie zostało zrealizowane, zaś wydatki związane z realizacją organu prowadzącego wynikające z art. 10 ust. 1 u.p.o. zalicza usługi księgowe świadczone na potrzeby Przedszkola.

Stosownie do zasady, znajdującej swój normatywny wyraz m.in. w art. 211 ust. 2 u.f.p., wszelkie zaplanowane wydatki wygasają z upływem roku budżetowego (a tym samym nie mogą być zrealizowane). Dotyczy to również wydatków finansowanych środkami pochodzącymi z dotacji celowych. W zakresie, w jakim beneficjent nie wykorzystał we właściwym terminie dotacji, powinien dokonać jej zwrotu. Stosownie natomiast do treści ust. 4, art. 251 u.f.p. wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach.

Organy ustaliły, iż Strona ze środków dotacji otrzymanej w 2020 r. rozliczyła wydatek za usługi księgowe w kwocie 1.599 zł wynikający z faktury nr [...] z dnia 14 grudnia 2020 r. którego termin zapłaty upłynął w dniu 21 grudnia 2020 r., a płatność została dokonana w dniu 29 stycznia 2021 r.

Z faktury VAT (znajdującej się na k-1527 akt administracyjnych) jednoznacznie wynika, że usługa została zrealizowana 14 grudnia 2020 r. Termin płatności zaś wprost wynikający z faktury został wskazany na 21 grudnia 2020 r.

W związku z tym, wydatek ten nie mógł zostać sfinansowany z dotacji przyznanej na rok 2020 w roku 2021., gdyż po pierwsze dotacja ma charakter roczny, a rokiem budżetowym jest rok kalendarzowy. Wywiedziona z przepisów ustawy o finansach publicznych zasada roczności ma swoje umocowanie również w orzecznictwie NSA, jak

i w literaturze. Oznacza to, że dotacja jako przyznawana tylko w danym roku, tylko w tym roku powinna być przez beneficjentów wykorzystana.

Skoro zatem, faktura za usługi księgowe została wystawiona dnia 14 grudnia 2020 r.,

a termin jej płatności upływał w dniu 21 grudnia 2020 r. Skarżąca nie miała podstaw aby płatności za fakturę dokonać z ponad miesięcznym opóźnieniem. Powyższe wskazuje na niedotrzymanie terminu płatności ze środków dotacyjnych. Ponadto jak zostało ustalone, na dzień 31 grudnia 2020 r. saldo końcowe rachunku dotacyjnego wykazywało saldo dodatnie na kwotę przekraczającą 23.000 zł, co niewątpliwie pozwalało Stronie na dokonanie ww. zapłaty, a czego jednak nie uczyniła. Nie bez znaczenia przy ocenie tej sytuacji pozostaje także treść przepisu art. 44 ust. 3 pkt 3 w zw. z art.4 ust. 1 pkt 2 u.f.p., który wskazuje, że wydatki publiczne powinny być dokonywane w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań. Skarżąca natomiast nie przedstawiła dowodu poniesienia rzeczonego wydatku w 2020 r.

Odnosząc się z kolei do argumentacji przedstawionej przy przepisie art. 252 ust. 4 u.f.p. wskazać należało, że norma określa dwa kryteria uznania dotacji za wykorzystaną. Zgodnie z tym przepisem wykorzystanie dotacji następuje w szczególności (a zatem nie tylko) przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo w przypadku, gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, przez realizację celów wskazanych w tych przepisach.

Zgodnie z pierwszym kryterium wykorzystanie dotacji ma miejsce w przypadku zapłaty za zrealizowane zadanie. Redakcja przepisu wskazuje, że nie jest wystarczające potwierdzenie dokonania zapłaty. Dla rozliczenia dotacji konieczne jest wykazanie, że zapłata odnosi się do zadań faktycznie zrealizowanych w wyznaczonym np. umową terminie na wykorzystanie dotacji. Zgodnie z drugim kryterium, jeżeli szczególne przepisy regulują sposób udzielenia i rozliczenia dotacji, jej wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. To kryterium wykorzystania dotacji można odnieść np. do dotacji przedmiotowych udzielanych samorządowym zakładom budżetowym.

Niemniej na tle sprawy zwrócenia uwagi wymaga, iż termin na zapłatę usługi księgowej został wprost określony na dzień 21 grudnia 2020 r. Ponadto charakter zobowiązania i wynikający z niego sposób zapłaty nie oznacza, że zapłata taka może nastąpić z opóźnieniem, a wręcz przeciwnie z realizacją usługi - w terminie wyznaczonej płatności. Przywoływany natomiast przez Skarżącą wyrok odnosi się do innego rodzaju zobowiązań - płatności składek na ubezpieczenia społeczne pracowników oraz zaliczek na podatek dochodowy, które związane były z realizacją zadań przedszkola w miesiącu grudniu.

Tym samym, poniesienie w 2021 r. wydatków, na opłacenie faktury dotyczącej zadań zrealizowanych w 2020 r. i po upływie terminu ich płatności, stanowiło wykorzystanie dotacji na rok 2020 niezgodnie z jej przeznaczeniem (por wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2025r., sygn akt I SA/Gd 86/25, CBOSA).

Odnosząc się natomiast do podnoszonego argumentu przeprowadzenia dowodu

z zeznań świadka A.G., która świadczy w Przedszkolu usługi księgowe na okoliczność realizacji przez nią tej usługi oraz rozliczeń z tego tytułu jakie nastąpiły pomiędzy stronami należy wskazać, iż stronie postępowania wprawdzie przysługuje żądanie przeprowadzenia dowodu, które organ powinien uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, co wynika z art. 78 § 1 k.p.a. Jednak organ nie ma obowiązku uwzględnienia wszelkich wniosków dowodowych. Jak bowiem wynika z § 2 art. 78 k.p.a. organ może nie uwzględnić żądania strony, jeżeli dotyczy ono okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. W niniejszej sprawie organy oparły się na dokumentacji stanowiącej m. in.: fakturę z 14 grudnia 2020 r. z zakreślonym w jej treści terminem zapłaty, wyciągu z konta bankowego, faktycznej zapłaty za fakturę. Stąd dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów na ustalone okoliczności pozostawało nieuzasadnione.

Mając zatem na uwadze powyższe ponoszone zarzuty co do nieprawidłowości uznania kwoty dotacji w wysokości 1.599 zł jako niewykorzystaną do końca 2020 r. należało uznać za nieuzasadnione.

Odnosząc się z kolei do kwestii wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem należy wskazać, iż zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta cześć dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Z kolei, odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem.

Sprawa niniejsza dotyczy tzw. dotacji oświatowej, której środki beneficjent zobligowany jest spożytkować na realizację zadań określonych w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Zatem każdy wydatek, który pokryty został z dotacji, winien być poddany weryfikacji pod kątem jego zgodności ze wspomnianym przepisem. Brak owej zgodności uzasadnia twierdzenie o jego wydatkowaniu niezgodnie z przeznaczeniem, a w dalszej kolejności

o potrzebie jego zwrotu.

Stosownie do 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o., dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania

i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na:

1) pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły

i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, w tym na:

a) roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy o pracę

w przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce

w przeliczeniu na maksymalny wymiar czasu pracy - w wysokości nieprzekraczającej:

– 250% 12-krotnego średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - w przypadku publicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół

i placówek oraz niepublicznych przedszkoli, o których mowa w art. 17 ust. 1, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych, o których mowa w art. 19 ust. 1, i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, o których mowa w art. 21 ust. 1,

– 150% 12-krotnego średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

- w przypadku niepublicznych przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego niewymienionych w tiret pierwszym, oraz niepublicznych szkół i placówek,

aa) roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy cywilnoprawnej w publicznym lub niepublicznym przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce oraz osoby fizycznej prowadzącej publiczne lub niepubliczne przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego - w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kwot określonych w lit. a,

b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, októrych mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, oraz zadania, o którym mowa w art. 83 ust. 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Na mocy odesłania zasadne jest przy tym odniesienie się również do art. 10 ust. 1 u.p.o., zgodnie z którym organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: 1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki,w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; 2) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym; 3) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie: 4) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r.o rachunkowości i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki; 5) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczo-profilaktycznych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych; 6) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki; 7) przekazanie do szkół dla dzieci i młodzieży oraz placówek, o których mowa w art. 2 pkt 7, z wyjątkiem szkół artystycznych realizujących wyłącznie kształcenie artystyczne, informacji o podmiotach wykonujących działalność leczniczą udzielających świadczeń zdrowotnych w zakresie leczenia stomatologicznego dla dzieci

i młodzieży, finansowanych ze środków publicznych.

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 44 ust. 1 u.p.o. stanowi, że szkoły i placówki podejmują niezbędne działania w celu zapewnienia optymalnych warunków realizacji działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej.

Szczegółowe wymagania wobec przedszkoli określa rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie wymagań wobec szkół i placówek (w brzmieniu obowiązującym w 2020 r.).

Obowiązujący w roku 2020 art. 126 u.f.p. wskazywał, iż dotacje to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Dotacje należą przy tym do wydatków budżetu państwa na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Dokonując analizy zasadności przedmiotowych wydatków należy mieć na uwadze również treść art. 44 ust. 3 u.f.p. Według tego przepisu wydatki publiczne z kolei powinny być dokonywane: 1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów; 2) w sposób umożliwiający terminową realizację zadań; 3) w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że ocena zasadności wydatków dokonywana przez pryzmat art. 35 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych musi uwzględniać treść art. 44 ust. 3 u.f.p. Odmienne zapatrywanie prowadziłoby bowiem do przyjęcia kuriozalnego stanowiska, że legalne są każde wydatki związane z kształceniem, wychowaniem i opieką, w tym niecelowe, nieoszczędne a także takie, w których nakłady przynoszą minimalne efekty (por wyrok WSA we Wrocławiu z 12 kwietnia 2023 r. III SA/Wr 621/21, CBOSA).

Dotacje przeznaczone na realizację zadań szkoły (przedszkola) ograniczone są zatem do ich celowości oraz do bieżących wydatków szkoły (przedszkola). Rola dotacji oświatowej nie polega natomiast na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez szkołę (przedszkole), czy też pokrywaniu wszelkich jej wydatków (por. wyrok NSA z 25 września 2015 r., II GSK 1769/14, z 19 marca 2014 r., II GSK 1858/12, CBOSA). Z tych właśnie powodów dotacje oświatowe podlegają szczególnym zasadom rozliczania.

W przedstawionym kontekście, dokonując interpretacji pojęcia "wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem", wyjaśnić należy, że polega ono w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja została udzielona. Innymi słowy, dotacja oświatowa może zostać wykorzystana ale wyłącznie na te wydatki bieżące danej szkoły (przedszkola) lub placówki, które realizować będą zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Wobec tego, zapłata ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja została udzielona, czyli na realizację innych celów niż cele wskazane w przepisach u.f.z.o. - niezwiązanych z procesem kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej, oraz zarazem nie stanowiących wydatków bieżących szkoły (przedszkola) lub placówki - winna być kwalifikowana jako wydatkowanie tej części dotacji niezgodnie z przeznaczeniem.

W powyższym zakresie Sąd w niniejszej sprawie podzielił stanowisko organów kwestionujących zgodność z przeznaczeniem poniesienia przez Skarżącą kwoty 2.813,97 zł rozliczonej tytułem ubezpieczenia budynku Gminy Miejskiej [...] przy ul. [...], ubezpieczenia maszyn, urządzeń wyposażenia oraz sprzętu.

Wyjaśnić należy, iż zasadniczo dotacje przeznaczone są na dofinansowanie realizacji zadań placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym wydatków bieżących placówek. Sfinansowanie jednak wydatku z dotacji jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy można go zaliczyć do kategorii wydatków ujętych w art. 35 u.f.z.o.

Skarżąca wskazała, iż Przedszkole poniosło wydatki na ubezpieczenie majątkowe budynku, ale i również maszyn, urządzeń, wyposażenia oraz sprzętu, które rozliczyło

z otrzymanej dotacji jako wydatki organu prowadzącego na podstawie art. 35 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 u.p.o. Dodatkowo wskazała, że obowiązek ubezpieczenia budynku

w którym mieściła się siedziba Przedszkola został wprost przewidziany w umowie dzierżawy pomieszczeń wykorzystywanych przez Skarżącą na potrzeby działalności.

Jednak to co należy podkreślić, sfinansowanie ww. wydatku z dotacji jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy można go zaliczyć do kategorii wydatków ujętych w art. 35 u.f.z.o. Wydatek na ww. ubezpieczenie nie jest wydatkiem wprost wymienionym w art. 35 u.f.z.o. Wydatku tego nie można zaliczyć do wydatków bieżących placówki jako wydatku poniesionego na cele działalności placówki, tj. wydatków w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Nie jest on także związany z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.o., tj. dotyczących zapewnienia warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki oraz wydatków, wymienionych w pozostałych punktach tego przepisu. Co ważne, ubezpieczenia majątkowe nie należą do kategorii ubezpieczeń obowiązkowych a są ubezpieczeniami dobrowolnymi. Decyzja zaś o zawarciu tego rodzaju umowy należała wyłącznie do stron. W związku z tym wydatki poniesione na zakup polisy ubezpieczeniowej w przedstawionym obszarze nie mieszczą się w zakresie celów dotacji, jakim jest dofinansowanie realizacji zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki (zob. również wyroki: WSA w Olsztynie z 5.06.2024 r., I SA/Ol 97/24; WSA w Bydgoszczy z 27.02.2024 r., I SA/Bd 52/24, CBOSA).

Poniesienie tego rodzaju wydatku nie jest ponadto wydatkiem bezpośrednim do zapewnienia przez organ prowadzący właściwych warunków działania Przedszkola. Beneficjentami ww. wydatku nie byli podopieczni Przedszkola prowadzonego przez Skarżącą w odniesieniu do działalności ich kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, mimo, że warunkowało to realizację ww. ustawowego zadania oświatowego, co oznacza, że wydatek ww. poniesiony został na cele jedynie pośrednio związane z ww. zadaniami. Wydatki te nie mogły być zakwalifikowane jako wydatki bieżące w myśl art. 10 ust. 1 u.p.o.

Powyższe rozważania należało również odnieść do ubezpieczenia mienia, maszyn, wyposażenia i sprzętu, które także nie stanowią wydatku bieżącego związanego

z realizacją zadań w rozumieniu art. 35 u.f.z.o.

Tut. Sąd zgadza się także z zakwestionowaniem przez organy zapłaty z dotacji kosztu opłat za media rozliczone z pominięciem klucza podziału kosztów w łącznej wysokości 735,15 zł.

Z dokumentów źródłowych wynika, iż na podstawie umowy z dnia [...] grudnia 2013 r. zawartej pomiędzy Gminą Miejską [...] a A.K., w § 3 umowy Strony ustaliły zasady rozliczenia kosztów nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], zabudowanej budynkiem przedszkola i żłobka.

Strona w rozliczeniu dotacji za 2020 r. ujęła w: w poz. [...] - kwotę 1.619,18 zł, wynikającą z faktury nr [...] wystawionej przez P.1. Sp. z o.o. za okres od 14 stycznia 2020 r. do 15 marca 2020 r., w poz. [...] - kwotę 216,90 zł, wynikającej z faktury nr [...], wystawionej przez P.2 Sp. z.o.o. za okres od 1 maja 2020 r. do 31 maja 2020 r., oraz w poz. [...] - kwotę 988,54 zł, wynikającą z faktury nr [...] wystawionej przez E. S.A. (przy czym (jak organ wskazał) faktura ta nie była żaden sposób opisana jak również nie zawierała informacji, że dany wydatek został opłacony w całości lub w części z przyznanej dotacji, zawierała odcisk pieczęci). W dokumentacji księgowej Przedszkola ujęte zostały dowody księgowe ww. faktury VAT.

Organy wskazały, iż zgodnie z przyjętym kluczem podziału kosztów do rozliczenia dotacji za 2020 r. należało przyjąć koszt: a) dostawy paliwa (gazu) w wysokości 1 224,16zł (1.619,18 zł - 394,92 zł); b) zużycia wody w wysokości 163,35 zł (216,90 zł - 53,55 zł); c) zużycia energii elektrycznej w wysokości 701,86 zł (988,54 zł - 286,68 zł).

Rozważając powyższe Sąd stwierdził, że Strona w prezentowanym przez siebie stanowisku nie zakwestionowała postanowień zawartych w ww. umowie oraz aneksie do tej umowy, jako nieobowiązujących, bądź zmodyfikowanych. Skarżąca nie podważyła również skutecznie stanowiska obu organów, co do wskazanych sposobów rozliczeń. Nie przedstawiła też własnych ewentualnych rozliczeń, a jedynie oparła argumentację skargi na polemice w kwestii rozliczenia ww. wydatków w odniesieniu do wskaźników zawartych

w umowie i jej aneksie oraz sposobu rozumienia zapisów tam ujętych a dotyczących przykładowo "kosztów oświetlenia".

Z materiału sprawy natomiast bezsprzecznie wynika, że kwota, na którą wystawione były wszystkie trzy faktury, w całości zostały rozliczone ze środków dotacji, bez uwzględnienia powyższych postanowień umowy i aneksu do tej umowy.

Przeprowadzenie z kolei dowodu w postaci zeznań świadka (tak jak tego oczekuje Skarżąca) nie jest celowym, skoro materiał dowodowy jest bezsprzeczny. Sąd przy tym

w pełni też podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym, że ciężar dowodu w sprawie prawidłowości wykorzystania dotacji spoczywa na stronie, która jest beneficjentem takiej pomocy. Nie ulega wątpliwości, że to na podmiocie dotowanym spoczywa ciężar wykazania, że otrzymana kwota dofinansowania została przeznaczona na konkretny, prawidłowo udokumentowany i co należy podkreślić rozliczony wydatek. Strona natomiast zaniechała powyższego.

Rację należało również przyznać organom, które stwierdziły, że kwota 4.632,63 zł

z tytułu dwukrotnego wykazania tych samych wydatków nie może być dwukrotnie rozliczona z dotacji. Jak wykazano bowiem ten sam wydatek najpierw został objęty fakturami VAT wymienionymi pod. poz. 520, 529-535 tabeli na str. 22 decyzji organu

I instancji, a następnie fakturami VAT wymienionymi pod poz. 551-557 oraz 566 ww. tabeli. Skarżąca na okoliczność tę także nie przedstawiła żadnych dowodów podważających twierdzenia organu. W świetle zaś powyższych ustaleń oczywistym jest, że dwukrotne finansowanie tego samego wydatku ze środków pochodzących z dotacji jest niedopuszczalne. Z kolei wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań A.G. jest niezasadny, gdyż okoliczność została jednoznacznie stwierdzono dowodami w postaci faktur, natomiast to, że powyższe mogło dojść (jak twierdzi Skarżąca) do podwójnego rozliczenia na skutek omyłki, nie wpływa na ustalony stan rzeczy.

Kolejnym z omawianych wydatków z dotacji, do którego zakwestionowania przychylił się tut. Sąd dotyczył kwoty 6.503,40 zł poniesionej na wydatki na sprzęt, który nie znajdował się w Przedszkolu publicznym prowadzonym przez Skarżącą.

W toku postępowania kontrolnego ustalono, że wymienione w fakturze nr [...]

z dnia [...] marca 2020 r. sprzęty AGD (zmywarka, piekarnik, płyta indukcyjna, kuchenka mikrofalowa oraz lodówka marki [...]) nie znajdowały się w placówce Przedszkola, co uniemożliwiło stwierdzenie, iż były wykorzystywane do realizacji zadań, na które przyznano dotację.

Strona w toku postępowania wskazywała na nieodpłatne przekazanie sprzętu f. oraz na mechaniczne uszkodzenie sprzętu bądź jego zniszczenie w trakcie transportu, przedkładając na powyższe okoliczności: a) Protokół nieodpłatnego przekazania sprzętu z dnia 15 września 2021 r., potwierdzający przekazanie F. w [...] mikrofalówki z piekarnikiem [...], lodówki [...] oraz 20 leżaków dziecięcych; b) Protokół zniszczenia/straty nr [...] z dnia 26 kwietnia 2021 r., dotyczący piekarnika i zmywarki z adnotacją o uszkodzeniu podczas transportu; oraz c) Protokół zniszczenia/straty nr [...] z dnia 12 listopada 2020 r., wskazujący na zniszczenie płyty indukcyjnej z uwagi na pęknięcie - uszkodzenie mechaniczne.

Dokumenty te jednak zdaniem Sądu nie pozwalają na ustalenie, że przedmioty zakupione w ramach faktury nr [...] faktycznie i bezsprzecznie uległy zniszczeniu lub zostały przekazane zgodnie z zasadami gospodarowania mieniem zakupionym z dotacji. Brak jest w szczególności potwierdzenia, że sprzęty wykazane w protokołach odpowiadają sprzętom zakupionym z dotacji (brak w nich numerów fabrycznych). Nie wskazano żadnych dowodów świadczących do podjęciu działań zmierzających do reklamowania urządzeń

w ramach gwarancji.

W dniu 20 marca 2025 r. strona wezwana do złożenia w Urzędzie szczegółowych wyjaśnień w powyższym zakresie wezwania nie odebrała (wezwanie wróciło jako niepodjęte w terminie). Strona w toku postępowania odwoławczego również nie wyjaśniła powyższych okoliczności.

W związku z tym zasadnie organ I instancji uznał, że zakupiony sprzęt nie znajdował się w siedzibie Przedszkola i nie był wykorzystywany do realizacji jego zadań statutowych. Wątpliwości budzą również okoliczności, że niemal wszystkie zakupione urządzenia AGD mogły ulec zniszczeniu w tak krótkim czasie od ich zakupu i nie podjęto żadnych czynności zmierzających do ich wymiany, naprawienia. Organ dodatkowo także dostrzegł, że podobne sytuacje miały już miejsce w roku budżetowym 2019 r., kiedy to Strona wykazała zniszczenie pralki marki [...] z faktura z 18 października 2019 r. na kwotę 588,00 zł. Zatem, powtarzające się przypadki zniszczenia sprzętu AGD zakupionego z dotacji rodzą uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości i rzetelności gospodarowania środkami publicznymi.

Nie można również uznać za przekonujące twierdzenia, że uszkodzenia powstały podczas transportu, gdyż w przypadku powstania szkody nabywca powinien niezwłocznie sporządzić protokół reklamacyjny, czego Strona nie uczyniła i takim dowodem nie legitymowała się w toku postępowania. Z kolei sporządzenie protokołów zniszczenia po upływie kilku miesięcy od rzekomego zdarzenia podważa ich wiarygodność.

Z kolei zachowanie Strony, która przekazuje nieodpłatnie sprzęt na rzecz f.

w kilkumiesięcznym okresie od jego zakupu, bądź sporządzenie protokołu zniszczenia sprzętów niedawno zakupionych i prawdopodobnie pozostających jeszcze na gwarancji, wskazuje na nieracjonalne i niecelowe dysponowanie środkami publicznymi. Stanowisko to tym bardziej potwierdza fakt, iż zakup sprzętu AGD został dokonany na około trzy miesiące przed zawarciem przez Stronę umowy cateringowej ([...] czerwca 2020 r.), rezygnując tym samym z samodzielnego przygotowywania posiłków dla wychowanków, co oznaczałoby, że przed zawarciem tej umowy działanie było niegospodarne i zarazem sprzeczne z zasadą celowego wydatkowania środków publicznych.

W tych okolicznościach wydatek w kwocie 6 503,40 zł należało uznać za poniesiony niezgodnie z przeznaczeniem dotacji oświatowej, zaś argumentację Strony za pozbawioną zasadności.

Sąd przychyla się także do stanowiska przyjętego przez organy, że Skarżąca

z przyznanej dotacji bezzasadnie rozliczyła wydatki poniesione na wypłatę wynagrodzenia J.J. – syna Skarżącej, które zostały wypłacone na podstawie umów zlecenia zawartych z ww.

Z ustaleń organów bowiem wynika, że przedmiotem tych umów były: prace porządkowe, konserwatorskie tj. impregnowanie zestawów sportowych, malowanie pomieszczeń piwnicznych, karmienie zwierząt w dni wolne, malowanie korytarza, jonizowanie przedszkola, renowacja domków zabawowych.

Organ pierwszej instancji wskazał również, iż z akt sprawy wynika, że

w Przedszkolu na umowę o pracę był zatrudniony I.W na stanowisku woźny-konserwator, do którego obowiązków należało m.in.: - dokonywanie bieżących konserwacji oraz koniecznych napraw maszyn, sprzętu oraz zabawek; - dbałość o stan techniczny urządzeń przedszkolnych oraz sprzętu terenowego; - wykonywanie prac związanych z poprawnością funkcjonalności poszczególnych pomieszczeń przedszkola (kuchnia, sale dla dzieci, szatnie, pomieszczenia gospodarcze); - dbałość o czystość terenu przedszkolnego oraz otoczenia przedszkola; - odpowiednie zabezpieczenie przed dziećmi sprzętu służącemu do konserwacji napraw urządzeń przedszkolnych. Z kolei, w zakresie pielęgnacji ogrodu (prace porządkowe w ogrodzie) Przedszkole korzystało z usług firmy zewnętrznej.

Prawidłowym zdaniem Sądu pozostaje zatem ocena, że zakres zadaniowy prac porządkowych, konserwatorskich wykonywanych przez syna Skarżącej pozostawał tożsamy w znacznej części z zadaniami odnoszącymi się do prac pracownika zatrudnionego na stanowisku konserwatora – woźnego.

Wbrew twierdzeniom Strony, wydatki ponoszone na wynagrodzenie J.J. nie można było uznać za związane z działalnością o charakterze dydaktycznym, wychowawczym, czy opiekuńczym. Przeciwnie były to prace techniczne, pomocnicze, które nie mieszczą się w obszarze działalności, o której mowa w art. 35 u.f.z.o. Poza tym jak ustalono, dokumentacja zatrudnienia J.J. jest niekompletna, niespójna – (jak podały organy) nie prowadzono karty ewidencji pracy, w przypadku prac zleconych w czerwcu 2020 r. dwie umowy częściowo się pokrywają, a z rachunków nie wynika, jakie prace były wykonane. Jedynym dokumentem wskazującym na realizacje prac było zestawienie godzin sporządzone przez Stronę, które nie było podpisane przez żadną ze stron umowy.

Pozyskane natomiast w toku postępowania dokumenty potwierdzały jedynie naliczenie wynagrodzenia z tytułu ww. umów cywilnoprawnych, którego wypłata ze środków pochodzących z dotacji - w postaci czy to przelewu bankowego, ani wypłaty gotówki

z konta, na które wpływa dotacja nie została udokumentowana. Podobnie wypłata wynagrodzenia w gotówce. Z kolei w okresie od I – V/2020 r. wystawiano rachunki najpierw na kwotę 2.000 zł miesięcznie, a od VI-XII/2020 na kwotę po 3.500 zł miesięcznie, w treści których zawarte było sformułowanie "wg umowy", które pokazują, że J.J. comiesięcznie uzyskiwał wynagrodzenie, co świadczyłoby o jego trwałym zatrudnieniu w Przedszkolu, a nie jak twierdzi Skarżąca na czas nieobecności dotychczasowego pracownika spowodowanej urlopem wypoczynkowym, chorobą itp.

Także dokumentacja wskazująca na zestawienie godzin, wbrew twierdzeniom Strony nie potwierdza wykonania przez ww. prac ani ich zakresu. Dokumentację taką powinny natomiast stanowić przykładowo protokoły odbioru prac, dokumentacja zdjęciowa potwierdzająca wykonywanie takich prac, których w sprawie całkowicie zabrakło, a których nie można całkowicie zastąpić, tak jak tego oczekuje Skarżąca jedynie zeznaniami świadka.

Z kolei w związku z tym, że organ odwoławczy uznał, iż wynagrodzenie wypłacone na rzecz J.B. – studentki [...] – będącej pomocą nauczyciela, realizującej prace warsztatowe pozostaje w bezpośrednim związku z działalnością dydaktyczno

– wychowawczą Przedszkola i w związku z tym mieści się w zadaniach finansowanych

z dotacji oświatowej, Sąd wydatek ten pozostawił poza obszarem analizy, jako orzeczony na korzyść Strony.

Wydatkiem, który również został oceniony na korzyść Strony jest wydatek łącznej kwoty 14.650 zł wynikający z faktur wystawionych przez B.K. z tytułu nauczania języka [...], który następnie został przez organ odwoławczy ograniczony do kwoty 4.200 zł tytułem części wynagrodzenia ujętego w fakturze nr [...] w kwocie 7.000 zł a, którego usługa miała zostać wykonana w roku 2021.

Kolegium podało, iż powodem przyjętego stanowiska była okoliczność, iż rzeczona faktura nr [...] (z całości wszystkich wcześniej wystawionych przez ww. faktur) dotyczyła kwoty 7.000 zł tytułem usługi – nauczania języka [...] w terminie od 1 września 2020 r. do czerwca 2021 r., za którą płatność została dokonana 21 grudnia 2020 r.

W związku z tym wydatkowanie środków za okres realizacji części usługi dotyczący roku dotacyjnego został przyjęty na kwotę 2.800 zł (przyjmując do rozliczenia 4 miesiące x stawka miesięczna - 700 zł). Organ zakwestionował natomiast tą część wynagrodzenia, która odnosiła się do usługi mającej zostać zrealizowaną w kolejnym roku budżetowym tj. roku 2021. W związku z tym Kolegium przyjęło, że do zwrotu pozostała jedynie kwota

w wysokości 4.200 zł.

Mając na uwadze korzystniejsze dla Strony rozliczenie dotacji za powyższy wydatek Sąd przychyla się do podanego rozwiązania. Jednocześnie podaje, iż w kontekście kwoty pozostałej do zwrotu, uzasadnienie skargi nie podważyło prawidłowości ustaleń faktycznych organów, a jedynie zawierało polemikę sprowadzającą się do przerzucenia ciężaru wykazania legalności i racjonalności wydatków na organy.

W dalszej kolejności Sąd zaaprobował ocenę organów orzekających w sprawie, że wydatki zrealizowane na zakup nw. usług i towarów były niezwiązane z realizacją zadań kształcenia, wychowania i opieki nad dziećmi, o których wypowie się poniżej.

Kolegium dostrzegło, ze wskazane wydatki dotyczą zakupu usług i towarów powszechnie wykorzystywanych do celów prywatnych. Szereg z nich nie miało żadnego związku z realizacją zadań przedszkola, a część z nich dotyczyła towarów, które w ogóle nie były przeznaczone dla dzieci w wieku przedszkolnym.

Jak wskazał organ w poz. 2, 24, 25, 28, 35, 43, 48 tabeli ujętej w decyzji pierwszoinstancyjnej na str. 15-17 dotacja została przeznaczona m.in. na zakup ciast, napojów gazowanych, warzyw, nabiału, kawy, artykułów sypkich i przetworów.

Strona wyjaśniła, że zakupy te miały służyć realizacji warsztatów kulinarnych oraz uroczystości z udziałem rodziców. Jednak jak ustaliły organy, analiza dzienników zajęć nie potwierdziła korelacji między datami zakupu a rzeczywistym przebiegiem zajęć dydaktycznych. Ponadto, przedszkole zapewniało odpłatne wyżywienie dla dzieci, co oznacza, że zakupy spożywcze nie powinny być finansowane z dotacji oświatowej. Dodatkowo, zakupiona część artykułów została zakupiona w okresie, w którym jak przyznała sama Skarżąca, Przedszkole korzystało z posiłków gotowych, przygotowywanych w formie cateringu. W kontekście podanych okoliczności zakup z dotacji produktów takich jak nabiał, warzywa świadczył o podwójnym finansowaniu tych samych wydatków - raz przez rodziców, drugi raz z dotacji. Zdaniem Sądu prawidłowo organy zakwestionowały również fakt, że zakup takich produktów jak słodycze, kawa czy napoje gazowane były niezasadne choćby z punktu widzenia celów edukacyjnych wyrażających się w promowaniu prozdrowotnych zachowań żywieniowych u dzieci, jak i samych przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie grup środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży w jednostkach systemu oświaty oraz wymagań, jakie muszą spełniać środki spożywcze stosowane w ramach żywienia zbiorowego dzieci i młodzieży w tych jednostkach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1154) oraz zaleceń Instytutu Żywności i Żywienia, w placówkach przedszkolnych, które nie dopuszczają podawania dzieciom kawy, słodyczy, czy napojów gazowanych, tym bardziej w wieku przedszkolnym.

Poza tym, szczegółowa analiza dokumentów księgowych wykazała, że zakup artykułów fakturą nr [...] z dnia 16 czerwca 2020 r. nie została opisana. Natomiast faktura z daty 24 grudnia 2020 r. dokumentująca zakup ciasta zawierała m. in. konfitury śliwowo – pomarańczowe, kremy słony karmel, paschę, makowice, tort, zaś zakup został zrealizowany w centrum handlowym "[...]", w którym to centrum dokonano również innych zakupów, i które zostało ocenione że zakup nie mógł być przeznaczony dla dzieci przedszkolnych. Zwrócono także uwagę, ze zakupy zostały dokonane w małych ilościach co wskazywałoby, że są one przeznaczone a na potrzeby prywatne.

W związku z tym podnoszone w powyższej materii zarzuty należało uznać za nieuzasadnione.

Nieuzasadnionymi pozostają także wydatki na zakup odzieży, obuwia i sprzętu sportowego z poz. 5, 15, 16, 18, 27, 31, 44, 46 tabeli, które według twierdzeń Strony dotyczyły potrzeb pracowników. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że nauczyciele prowadzący zajęcia dydaktyczne nie są uprawnieni do otrzymania odzieży ochronnej, ponieważ nie są narażeni na działanie niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników środowiska pracy. Ponadto, wydatki na odzież roboczą dla nauczycieli, jak

i pranie odzieży oraz używanie przez nauczycieli odzieży również nie służy realizacji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki (por. wyrok WSA w Lublinie z 25 marca 2015 r., I SA/Gd 1066/14). Natomiast odnosząc się do kwestii zakupu poduszki kołdry, organ

I instancji podał, iż na stronie internetowej placówki znajduje się informacja o obowiązku rodzica w zaopatrzenie dziecka we własną pościel.

Na uwzględnienie w ocenie Sądu nie zasługują również zarzuty skargi odnoszące się do zakupu artykułów kosmetycznych i higienicznych wykazanych w poz. 1, 3 i 40 tabeli, gdyż wykazane produkty przeznaczone były dla osób dorosłych (przykładowo pasty wybielające, środki higieny osobistej, maski do twarzy, serum, czy nawet nici dentystyczne przy kształtujący się uzębieniu u dziecka). Poza tym wydatki takie nie mają związku

z procesem dydaktycznym ani opiekuńczym.

Podobnie należało ocenić wydatki przeznaczone na zakup artykułów dekoracyjnych takich jak patyczki aromatyczne, zapachowe, świece zapachowe czy zakup artykułów ogrodniczych, do których zaliczono m. in. kwiaty cięte, kora, nawozy. Artykuły te nie były związane z realizacją zadań dydaktycznych ani wychowawczych. Stanowisko Strony, że wydatki na artykuły ogrodnicze służyły tworzeniu kącików przyrodniczych również nie zasługują na uwzględnienie, gdyż po pierwsze w myśl zasady, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, Strona winna była wykazać, że dzieci faktycznie prowadziły w Przedszkolu ogród i kącik przyrodniczy. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w postaci dokumentacji potwierdzającej prowadzenie ogrodu oraz kącika przyrodniczego nie wyłączając przy tym dokumentacji fotograficznej, tak by móc legitymować przed organami zasadnością wydatkowania środków dotacji na wspomniane produkty. Brak natomiast takich dowodów, co ma miejsce w niniejszej sprawie powoduje, że twierdzenia Strony w podanym zakresie są niezasadne. Ponadto, zakup wiązanki pogrzebowej tym bardziej nie mógł być uznany za wydatek związany z działalnością przedszkola.

Poza powyższym, Sąd przychylił się też do zakwestionowania wydatków odnoszących się do zakupu publikacji książkowych przeznaczonych dla dorosłych, jako niezwiązanych z realizacją zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w celach edukacyjnych dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym. Sąd uznał, iż wydatki te nie zasługiwały na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż tematyka większości pozycji nie obejmowała procesu pedagogicznego dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym. Poza tym, skoro książki wchodziły w skład biblioteczki dla rodziców, nie stanowiły materiału pedagogicznego niezbędnego w procesie edukacji dzieci na etapie wczesnoszkolnym

i przedszkolnym.

Sąd przychylił się także do zakwestionowania zakupu sprzętu sportowego w postaci kajaka dwuosobowego jak i zakupu słuchawek [...] (kolejno z poz. 30 i z poz. 12 tabeli).

Wyjaśnienia Skarżącej dotyczące słuszności i zasadności zakupu kajaka celem wykorzystywania go podczas festynów i spotkań integracyjnych z dziećmi i rodzicami nad rozlewiskiem [...] należy uznać za nieuzasadnione, gdyż ww. sprzęt mimo działalności placówki z pewnością nie jest całorocznie wykorzystywany, a wręcz przeciwnie wykorzystywany może być tylko przy sprzyjających aurach pogodowych, co może ograniczać się tylko do jednostkowych imprez w plenerze. Zatem wydatek taki w wysokości ponad 5 000 zł na potrzeby działalności przedszkola prawidłowo uznano za niecelowy

w rozumieniu art. 44 ust. 3 u.f.p.

Również zakup słuchawek do słuchania jak twierdzi Skarżąca do słuchania muzyki relaksacyjnej należy uznać za niecelowy z tego względu, że po pierwsze materiał dowodowy nie wskazuje, by ich użycie stanowiło element zajęć dydaktycznych. Po drugie, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, sprzęt douszny nie zapewnia bezpiecznych warunków użytkowania przez dzieci przedszkolne.

Z kolei poczyniona przez organ odwoławczy analiza wydatków: na usługę internetową – przedłużenia domeny strony internetowej oraz zakup legitymacji i biletów do muzeum dla nauczycieli spowodowała, iż organ ten uznał, że pozostawały one

w bezpośrednim związku z realizacją zadań przedszkola określonych w art. 35 u.f.z.o.

i mogły być w związku z tym finansowane z dotacji. W konsekwencji stwierdzono, że kwoty 209,10 zł oraz 139 zł nie podlegają zwrotowi. Podobnie organ odwoławczy stwierdził zasadność poniesienia przez placówkę kosztów w wysokości 2.529,88 zł tytułem prowadzenia zajęć dla dzieci z dogoterapii.

Mając zatem na uwadze przytoczone powyżej okoliczności stwierdzenia wymagało, iż organ zasadnie określił Skarżącej jako organowi prowadzącemu Przedszkole publiczne dotację przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej [...] w wysokości: 22.308,72 zł z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości w 2020 r. wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych, 1.599,00 zł z tytułu niewykorzystania dotacji do końca 2020 r., wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych oraz 70.293,27 zł z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r., wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych.

W kwestii z kolei podnoszonego w skardze zarzutu braku precyzyjnego

i jednoznacznego wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji Burmistrza [...] z 15 maja 2025 r. podstawy prawnej i terminu, od jakiego naliczane są odsetki przewidziane decyzją odrębnie dla kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy jako pobranej w nadmiernej wysokości w 2020 r., kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy jako wykorzystanej niezgodnie

z przeznaczeniem w 2020 r. oraz kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy jako niewykorzystanej do końca 2020 r. wskazania wymaga, iż zgodnie z art. 252 ust. 6 u.f.p., odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia: 1) przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem; 2) następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości.

Jak wcześniej Sąd wskazywał, zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega tylko ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Kwoty zwracanych dotacji powiększane są o odsetki. Odsetki od kwot dotacji podlegających zwrotowi liczone są tak jak dla zaległości podatkowych

Termin początkowy naliczania odsetek jest różny w zależności od podstawy zwrotu dotacji. W przypadku dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem termin naliczania odsetek ma charakter sankcyjny, ponieważ odsetki naliczane są począwszy od dnia przekazania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Dotacja traktowana jest tak, jakby od początku podlegała obowiązkowi zwrotu. W tym przypadku odsetki pełnią zatem wyraźnie zaakcentowaną funkcję represyjną, co jest uzasadnione, winę bowiem za wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem najczęściej ponosi podmiot dotowany (Podobnie K. Sawicka [w:] M. Karlikowska, W. Miemiec, Z. Ofiarski, K. Sawicka, Ustawa..., art. 252, s. 692..). W przypadku natomiast dotacji pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości odsetki nalicza się począwszy od dnia następującego po upływie terminów na ich zwrot, co jest rozwiązaniem korzystniejszym dla dotowanego.

W zaskarżonej decyzji wskazano zarówno przepisy, z których wynika sposób naliczania odsetek od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego, jak i kwotę od której odsetki są naliczane. Organ nie miał jednak obowiązku wyliczenia kwot odsetek w decyzji, bowiem art. 252 u.f.p. mówi o obowiązku zwrotu odsetek oraz określa początkową datę ich naliczania. Brak tego obowiązku wydaje się oczywisty

z uwagi na to, że w chwili wydania decyzji nie jest jeszcze znana data końcowa naliczania odsetek, tj. dzień, w którym zostanie zwrócona kwota dotacji podlegającej zwrotowi, wynikająca z decyzji. Stąd Sąd nie podzielił podnoszonej argumentacji Skarżącej wskazujące na uchybienia w powyższym zakresie.

Sąd nie stwierdził też żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa

i dokonał prawidłowej oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony

w sposób wyczerpujący.

Wbrew argumentacji Strony nie doszło też do naruszenia art. 8 na temat którego Sąd w treści uzasadnienia zajął stanowisko jak i art. 9 i art. 10 § 1k.p.a. Przepisy te statuują zasady informowania stron oraz czynnego udziału strony w postępowaniu.

Jak wynika z akt sprawy z toku postępowania Strona była zawiadamiana

o czynnościach organu. Umożliwiono Stronie także wypowiedzenie się co do zebranego

w sprawie materiału dowodowego i zgłoszenia żądań. Zarzut naruszenia przepisów postępowania nie może natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, czy do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich konkretnie uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, że materiał dowodowy został przez organy oceniony odmiennie niż oczekiwała tego Strona, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania wyrażonych w k.p.a. Wobec powyższego określenie wobec Strony skarżącej obowiązku zwrotu dotacji jest pochodną szeregu prawidłowych ustaleń, czynionych zgodnie z wymogami prawa i odpowiada wysokości kwot wskazanych w sentencji zaskarżonej decyzji.

Organ poza tym w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając tym samym kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem Sądu, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa.

W ocenie Sądu, nie były też zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia pozostałych przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1k.p.a. w zw. z 78 § 1k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art.136 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zgromadzony

w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do wydania decyzji przez organ odwoławczy. To natomiast, że organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszej instancji, ale i w pewnej części ją nawet zmodyfikował na korzyść Strony, nie oznacza, że nie rozpoznał wniesionego przez Skarżącą środka odwoławczego, a jego rozstrzygnięcie było wynikiem powtórzenia twierdzeń i ustaleń organu pierwszej instancji, jak twierdzi Strona. W stanie niniejszej sprawy wyrażenie przez organ odwoławczy w przeważającym zakresie zbieżnej oceny tego samego stanu faktycznego, jaką wyraził organ pierwszej instancji, nie mogło stanowić też o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Podkreślić należy, że organ odwoławczy zasadnie oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku kontroli

i postępowania przed organem pierwszej instancji. Przeciwnie do zarzutów skargi, organ odwoławczy odniósł się również do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna zaś ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Strona skarżąca (o czym już wspomniano wyżej), nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przez organy zasad postępowania, tj. art. 7, art. 8, a także art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a., które Skarżąca upatruje m.in.

w zarzucanych brakach postępowania dowodowego oraz wskazanych wyżej nieprawidłowościach w wydatkowaniu środków z dotacji oświatowej. Zarzuty te są nieuzasadnione. Organy w obszarze sprawy przeprowadziły ustalenia na podstawie dołączonych do akt sprawy dokumentów. Materiał dowodowy zaś oceniono wnikliwie

i prawidłowo. Dlatego też nie zachodziła potrzeba przeprowadzania dalszych dowodów zgłaszanych przez Skarżącą, zwłaszcza gdy okoliczności, na podstawie których rozstrzygnięcie zapadło, było udowodnione wyczerpującymi dowodami, postępowanie oparte było głównie na dowodach z dokumentów, zaś stan faktyczny sprawy na ich podstawie został ustalony z poszanowaniem obowiązujących przepisów, a sprawa została dostatecznie wyjaśniona. Fakt natomiast poniesienia wydatku oraz jego prawidłowego przeznaczenia nie może być wykazany wyłącznie zeznaniami świadków, do czego zmierza Skarżąca. Zgodnie z art. 36 ust. 1 u.f.z.o. organ dotujący ma prawo kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji, a obowiązkiem beneficjenta jest udowodnienie, że dotacja została pobrana i wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem (por. wyroki: WSA w Gdańsku

z 20.09.2011 r., I SA/Gd 686/11; WSA w Lublinie z 13.07.2012 r., I SA/Lu 384/12).

Ponadto, ocenić należy, że zarzuty dotyczące nieprzesłuchania świadków zmierzają w istocie do przerzucenia ciężaru dowodu w tym zakresie na organ. Skarżąca nie przedstawiła przy tym własnych analiz okoliczności, które miałyby być wykazane za pomocą dowodu z zeznań świadków, co w świetle art. 78 § 1 k.p.a. dodatkowo podważa celowość przeprowadzenia przez organ dowodu z przesłuchania świadków. Z kolei rozpoznając sprawę organy wskazały na te dowody, którym odmówiły wiarygodności podając motywy tej oceny.

W okolicznościach sprawy nie było też podstaw do zastosowania art. 7a k.p.a ani do art. 81a § 1 k.p.a. W ślad za wyrokiem NSA z 25 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 3031/19 Sąd jedynie zauważa, że przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić stanu faktycznego.

W niniejszej sprawie stan faktyczny został ustalony i to w sposób prawidłowy.

Organ II instancji nie naruszył również zasady praworządności wynikającej z art. 6 i 7 k.p.a. Działania organu oparte były ściśle na przepisach prawa.

Wobec zaprezentowanych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.