Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 553/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 20 grudnia 2021 r., nr 1401-IEW2.4121.14.2021.11.BK w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 23 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 553/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmówił M. J., zwanemu dalej "Skarżącym", wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 20 grudnia 2021 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.

Zdaniem WSA, Skarżący nie wykazał, że w sprawie zachodziła realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z wnioskiem.

W zażaleniu wywiedzionym od tego postanowienia Skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 3290, zwana dalej "p.p.s.a.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zaznaczyć należy, że tożsamy problem Skarżącego rozstrzygnięty został przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem 25 sierpnia 2022 r., sygn. akt III FZ 289/22. Rozpoznając niniejszą sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni przychyla się do ww. rozstrzygnięcia i przyjmuje za swoje, w związku z czym posłuży się rozważaniami w nich zawartymi w niezbędnym zakresie.

W punkcie wyjścia odnotować należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko WSA jest prawidłowe i odpowiada prawu. Skarżący, wbrew brzmieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie uprawdopodobnił okoliczności mogących przemawiać za słusznością złożonego wniosku. Podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek, z wyczerpująco opisanymi przesłankami oraz dowodami pozwalającymi na ich uprawdopodobnienie (postanowienie NSA z 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14; postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09). Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest przy tym wystarczającym złożenie samego wniosku, nawet z przytoczeniem w jego uzasadnieniu lakonicznych okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia czy wręcz samo sparafrazowanie treści dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a, bez odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy. Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Samo powołanie określonych twierdzeń czy dowodów wskazujących na okoliczności związane z sytuacją materialną czy majątkową Skarżącego, nie jest wystarczające do uznania, że wniosek spełnia przesłanki zawarte w hipotezie normy zawartej w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Brak przedstawienia kompletnej dokumentacji, która potwierdzałaby stanowisko Skarżącego, czyniła wniosek niezasadnym.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji