Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi P. sp. j. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 października 2022 r., znak: SKO ZP 415/412/2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza na rzecz skarżącej P. sp. j. w K. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2020 r. znak: AU-02-3.6730.2.167.2022.KCZ na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503) oraz art. 106 i 104 kpa Prezydent Miasta Krakowa odmówił ustalenia warunków zabudowy dla P. sp. j. w K. dla zamierzenia inwestycyjnego p.n. Przebudowa, nadbudowa, rozbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami oraz zmiana sposobu użytkowania części lokali usługowych i poddasza nieużytkowego na lokale mieszkalne wraz z budową dwóch dźwigów osobowych - na działce nr [...] obr. 50 Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie oraz rozbiórka schodów zewnętrznych wraz z przebudową stref wejściowych do lokali usługowych na parterze w budynku frontowym na działce nr [...] obr. jw.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie organ wyjaśnił, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy możliwe jest po uzyskaniu uzgodnień wymaganych na podstawie art. 53 ust. 4 ww. ustawy. W sytuacjach, w których przepis prawa materialnego, w niniejszej sprawie - art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nakazuje wydać decyzję "po uzgodnieniu", stanowisko powinno być pozytywne, wskazujące na "zgodę" organu współdziałającego na powzięcie rozstrzygnięcia określonej treści.

Organ podał, że planowana inwestycja dotyczy budynku figurującego

w ewidencji konserwatorskiej, usytuowanego w obrębie układu urbanistycznego dawnej dzielnicy Kleparz, wpisanego do rejestru zabytków pod numerem A-648 decyzją z dnia 25 stycznia 1984 r. i na obszarze uznanym za pomnik historii pn.: "Kraków - historyczny zespół miasta" Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994 r. (M.P. Nr 50, poz. 418), objętym ochroną konserwatorską na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2018 r., poz. 2067 ze zm.). W związku

z powyższym w niniejszej sprawie konieczne było uzgodnienie przygotowanego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 wyżej powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 106 §1 kpa.

Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie postanowieniem z dnia 5 lipca 2022 r., znak: ZN-I.5151.19.2022.BS odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Organ ten stwierdził, że planowane przedsięwzięcie spowoduje obniżenie wartości układu urbanistycznego starego Kleparza, na terenie którego znajduje się przedmiotowy budynek. Planowana inwestycja wpłynie również niekorzystnie na zabytkowy charakter budynku objętego wnioskiem. Ponadto, niedopuszczalne jest podniesienie ściany kolankowej budynku frontowego - zarówno od frontu jak i podwórza budynku, a także wyrównywanie kalenicy do wysokości budynków sąsiednich oraz doświetlenie dachu w formie innej niż okna połaciowe.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w toku postępowania strony złożyły uwagi i zastrzeżenia odnośnie planowanej inwestycji, jednak z uwagi na charakter rozstrzygnięcia odstąpiono od odnoszenia się do w/w uwag w treści niniejszej decyzji.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył inwestor.

Odwołujący się zakwestionował stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Dodał, że złożył zażalenie na ww. postanowienie Konserwatora jak też wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało w dniu 7 października 2022 r. postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.

Decyzją z dnia 27 października 2022 r. znak: SKO.ZP.415/412/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2022, poz. 503) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji. Wskazał, że zgodnie z przepisem art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uprawniony organ wydaje decyzję o warunkach zabudowy po uzgodnieniu z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 w/w ustawy i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych odrębnymi przepisami. Uzgodnienia te dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 ustawyo planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji.

Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Wynikający z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami oznacza, że nawet odmowa uzgodnienia przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w postępowaniu głównym). Ograniczenia wynikające z ochrony obszarów objętych ochrona konserwatorską, na których położona jest nieruchomość mająca zostać objęta decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie podlegają badaniu przez organ wydający tę decyzję, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem uzgadniającym (vide wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 grudnia 2021 r., sygn.. II SA/Ld 909/21).

Wyjaśniono, że organ główny - rozstrzygający końcowo o możliwości zrealizowania wniosku Inwestora, jest związany otrzymanym uzgodnieniem i musi się opierać na negatywnym stanowisku organu uzgadniającego, tak długo, jak długo stanowisko to funkcjonuje w obrocie prawnym.

Na powyższą decyzję P. sp. j. w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- 60 ust. 1 upzp w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż organ może oprzeć swoje rozstrzygnięcie na nieostatecznym postanowieniu uzgodnieniowym pomimo wniesienia zażalenia;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezbadanie czy wniesiono zażalenie na postanowienie uzgodnieniowe Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: upzp) decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3 wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Z kolei po myśli art. 54 ust. 5 upzp uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 kpa, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W myśl art. 106 § 1 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (art. 106 §5 kpa).

W związku z powyższym podniesiono, że gdyby przyjąć, iż organ prowadzący postępowanie główne nie jest zobligowany wstrzymać się z wydaniem rozstrzygnięcia do czasu zakończenia postępowania zażaleniowego w sprawie uzgodnieniowej, to oznaczałoby to również, iż dwuinstancyjność postępowania uzgodnieniowego ma charakter fikcyjny, bowiem po prawomocnym zakończeniu postępowania głównego brak byłoby jakichkolwiek podstaw do prowadzenia postępowania uzgodnieniowego na etapie II instancji. Zakładając zatem racjonalność ustawodawcy uznać należy, iż jego wolą było to, aby organ prowadzący postępowanie główne wstrzymał się z wydaniem decyzji przynajmniej do czasu ostatecznego (a być może nawet prawomocnego) rozstrzygnięcia postępowania uzgodnieniowego.

Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca powołała orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Po przeprowadzeniu postępowania w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2022 r. poz. 503, dalej: u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, z wyjątkiem terenów zamkniętych, w stosunku do których właściwy jest wojewoda (art. 60 ust 3). Z kolei, z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Jak natomiast stanowi art. 53 ust. 5 u.p.z.p., uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.), z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.

Przywołany art. 106 k.p.a. stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§ 1). Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę (§ 2). Jak zaś stanowi art. 106 § 5 k.p.a., zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Zastrzec należy przy tym, że zgodnie z przywołanym już art. 53 ust. 5 zd. 1 in fine u.p.z.p., w sprawach ustalenia warunków zabudowy zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Dodać należy ponadto, że według art. 143 k.p.a., wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione.

W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Krakowa pismem z 24 czerwca 2022 r. (k. 387 akt adm.) zwrócił się do Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., przesyłając mu projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla ww. inwestycji.

Postanowieniem z 5 lipca 2022 r. Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji.

Decyzją z 25 lipca 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa z tej przyczyny odmówił ustalenia warunków zabudowy.

W odwołaniu inwestor przedłożył kopię zażalenia na postanowienie z 5 lipca 2022 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 27 października 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa.

W ocenie Sądu bezspornie zachodziła podstawa do podjęcia współdziałania przez Prezydenta Miasta Krakowa z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w opisanym wyżej trybie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na przebudowie, nadbudowie, rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami oraz zmianie sposobu użytkowania części lokali usługowych i poddasza nieużytkowego na lokale mieszkalne wraz z budową dwóch dźwigów osobowych - na działce nr [...] obr. 50 Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie oraz rozbiórce schodów zewnętrznych wraz z przebudową stref wejściowych do lokali usługowych na parterze w budynku frontowym na działce nr [...] obr. 50 Śródmieście w Krakowie. Nie jest też w sprawie kwestionowane, że kamienica będąca przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego jest wpisana do gminnej ewidencji zabytków, o której stanowi art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2022, poz. 840, dalej: u.o.z.). Nie jest również kwestionowane, że przedmiotowa kamienica jest zlokalizowana na obszarze układu urbanistycznego Kleparza, wpisanego do rejestru zabytków pod numerem A-648 decyzją z dnia 25 stycznia 1984 r. oraz na obszarze uznanym za pomnik historii "Kraków-historyczny zespół miasta" zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 września 1994 r., a zatem na obszarach objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 pkt 1 i 3 u.o.z.

Spór w przedmiotowej sprawie ogniskuje się wokół tego, czy wobec wniesienia przez inwestora zażalenia na postanowienie o odmowie uzgodnienia wydanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2, ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 106 § 5 k.p.a., organ pierwszej instancji powinien był wstrzymać się z wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę, jak twierdzi skarżąca, czy też mógł, pomimo wniesionego zażalenia, wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty, jak przyjęły organy obu instancji. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko skarżącej.

Zauważyć należy, że przedstawiony problem został już w przeszłości rozstrzygnięty w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998 r., OPS 8/98 (ONSA 1999 nr 1 poz. 7), w której stwierdzono następująco: "Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 106 par. 5 Kpa narusza przepis art. 106 par. 1 Kpa."

W uzasadnieniu uchwały NSA podkreślił silny związek instytucji współdziałania uregulowanej w art. 106 k.p.a. z prawem materialnym. Stwierdził mianowicie, że "nawiązuje on (art. 106 k.p.a. – przyp. WSA) wprost do prawa materialnego, obejmując treścią tylko sytuacje, w których przepis prawa /oczywiście przepis prawa materialnego/ uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. To właśnie prawo materialne, a nie kodeks postępowania administracyjnego decyduje o sytuacjach, w których przepis ten będzie mieć zastosowanie. (...) Materialnoprawna istota współdziałania wyznacza charakter aktów administracyjnych, jakie są wydawane w ramach współdziałania. Należy przyjąć, że niezależnie od nazwy, jaką przewidziano dla aktu wydawanego przez organ współdziałający /opinia, zgoda, stanowisko, uzgodnienie itp./, a także niezależnie od tego, że kodeks postępowania administracyjnego wymaga dla tych aktów formy postanowienia administracyjnego, są one "decyzjami" z materialnego punktu widzenia." Zdaniem NSA, z materialnoprawnej istoty współdziałania wynika, że postanowień, o których mowa w art. 106 § 5 k.p.a., nie można porównywać ich bezpośrednio z innymi postanowieniami administracyjnymi, mającymi charakter typowo procesowy. Z formalnego, procesowego punktu widzenia wniesienie zażalenia także na takie postanowienie rzeczywiście nie wstrzymuje jego wykonania, zgodnie z art. 143 k.p.a., jednak "wykonanie takiego aktu nie polega, jak w innych wypadkach, na realizacji uprawnień lub obowiązków z niego wynikających /w odniesieniu do postanowień procesowych są to procesowe uprawnienia lub obowiązki/, ale na wydaniu decyzji w sposób zdeterminowany tym aktem /w razie wiążącego stanowiska organu współdziałającego/ albo na wykorzystaniu tego aktu jako elementu materiału dowodowego w sprawie głównej /w razie niewiążącego stanowiska organu współdziałającego/. Organ prowadzący postępowanie główne w sprawie administracyjnej, "wykonując" postanowienie, o jakim mowa w art. 106 par. 5 Kpa, jest zdeterminowany tym wszystkim, co go wiąże przy wydawaniu decyzji administracyjnej."

Przywołany powyżej pogląd Sąd w składzie obecnie orzekającym podziela w pełni i podkreśla, że jego aktualność potwierdza najnowsze orzecznictwo sadów administracyjnych. Przywołać warto w tym miejscu np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2022 r., III OSK 4084/21 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdzono: "Zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez zobowiązany do tego organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, wobec czego uzyskanie stanowiska następuje z chwilą, gdy postanowienie to staje się ostateczne (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998 r., sygn. akt OPS 8/98, ONSA 1999, Nr 1, poz. 7). Wtedy można wydać decyzję wymagającą współdziałania i jeżeli tak się stanie, to decyzja ta nie może być uchylona w trybie wznowienia postępowania (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1792/07, LEX nr 486226). Innymi słowy, decyzja zostaje wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, gdy w dniu jej wydania w obrocie prawnym nie znajdowało się ostateczne postanowienie organu współdziałającego (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1415/06, LEX nr 420620). W art. 106 § 1 k.p.a. wyrażono wszak regułę, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, np. w formie opinii, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Niezachowanie tej reguły oznacza konieczność wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 650/19, LEX nr 3034330)."

W tej sytuacji należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., skoro na dzień jej wydania nieostateczne było postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, na które inwestor – jako podmiot uprawniony w świetle art. 53 ust. 5 u.p.z.p. – wniósł zażalenie. W tej sytuacji obowiązkiem organu pierwszej instancji było wstrzymanie się z wydaniem decyzji do czasu uzyskania ostatecznego postanowienia organu konserwatorskiego w przedmiocie współdziałania wymaganego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. Okoliczności tej nie uwzględnił również we właściwy sposób organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazane naruszenie stanowi istotną wadę decyzji, wymienioną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. (decyzja została wydana bez wymaganego prawem stanowiska innego organu).

Tylko na marginesie Sąd wskazuje, że kwestii współdziałania nie można utożsamiać z zagadnieniem wstępnym, o którym stanowi art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a którego wystąpienie uzasadnia zawieszenie postępowania. Tak też prawidłowo przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w postanowieniu z 7 października 2022 r. o odmowie zawieszenia postępowania. Natomiast wypada również zauważyć w tym kontekście, że okresu trwania postępowania w przedmiocie współdziałania nie wlicza się do terminów załatwienia sprawy, określonych w przepisach art. 35 § 1 – 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. O kosztach Sąd postanowił w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §2 P.p.s.a.