Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi E. D. na bezczynność Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) umarza postępowanie sądowe; 3) zasądza od organu na rzecz skarżącej kwotę 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych)tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W skardze z dnia 17 września 2014 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E. D., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego P. B., wniosła o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. (dalej:PINB) o zobowiązanie organu do rozpoznania jej wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto wniosła o obciążenie organu kosztami postępowania wobec norm przypisanych i – jak określiła – "niewymierzanie organowi grzywny".

W uzasadnieniu autor skargi przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, w tych ramach odnotował, że strona skarżąca wystąpiła do PINB z wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci udostępnienia treści jednej – dowolnie wybranej – decyzji administracyjnej wydanej przez ten organ w lipcu 2014 r. Do dnia kierowania skargi do tut. Sądu strona skarżąca nie otrzymała żądanej informacji, co – w jej opinii – oznacza stan naruszenia prawa do udostępnienia informacji publicznej wnioskowanej przez skarżącą. Ponadto strona skarżąca zauważyła, że złożony przez nią wniosek zawierał jej imię i nazwisko oraz pozostałe dane osobowe, a zatem organ pozostaje w bezczynności wobec braku rozpoznania wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, bądź umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, iż PINB w T. w dniu 22 września 2014 r. udostępnił żądaną informację publiczną, a zatem wniosek skarżącej z dnia 28 sierpnia 2014 r. został rozpoznany, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz niewymierzalnie organowi grzywny

W uzasadnieniu organ zauważył, że strona skarżąca złożyła wniosek w sprawie udostępnienia treści jednej wybranej dowolnie decyzji administracyjnej jaką wydał PINB w lipcu 2014 r. Ponieważ wniosek – jak określił organ – "nie został podpisany, ani zaopatrzony w podpis elektroniczny" to pismem z dnia 28 sierpnia 2014 r. wezwał wnioskującą do uzupełnienia, poprzez własnoręczne podpisanie pouczając, że nie usunięcie braku we wskazanym w piśmie terminie będzie skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Nadto organ wskazał, że w owym czasie do PINB wpłynęły drogą elektroniczną trzy wnioski analogicznej treści o udzielenie informacji publicznej, co wzbudziło podejrzenie organu co do ich autentyczności. Strona nie uzupełniła braków wniosku, wobec czego PINB nie udostępnił żądanej informacji publicznej.

PINB wskazał również, iż po przeanalizowaniu po raz kolejny wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej i obowiązujących przepisów, udostępnił żądaną informację publiczną zgodnie z wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2014 r.

Organ wyjaśnił, iż wezwanie do własnoręcznego podpisania wniosku nastąpiło na skutek dokonanej przez PINB interpretacji przepisów prawa i przekonania o konieczności posiłkowania się procedurami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Miało także na celu zweryfikowanie autentyczności pochodzenia wniosku od faktycznie istniejącej osoby, a nie fikcyjnej. Organ zaakcentował, że udostępnił żądaną informację publiczną i nie popadł w bezczynność.

W piśmie z dnia 7 października 2014 r. pełnomocnik skarżącej poinformował, że informacja publiczna została udostępniona wnioskodawczyni po wniesieniu skargi do Sądu, a organ udostępnił informację po upływie terminu ustawowego oraz wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Ponadto podtrzymał wniosek o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz.270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a) P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku właściwego działania organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 p.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z niego uprawnieniach i obowiązkach.

W kontrolowanej sprawie stan prawny ma oparcie w regulacji zawartej w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782) zwanej dalej u.d.i.p., co skutkuje przyjęciem właściwości sądów administracyjnych w świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05, LEX nr 236545). Termin określony w art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy wynosi – z wyjątkami w nim wymienionymi – 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Dokumentacja sprawy przedstawiona Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wraz ze skargą pozwala przyznać rację skarżącej, że do dnia wniesienia skargi zobowiązany organ nie załatwił sprawy. Nie udzielił żądanych informacji. Nie wydał też decyzji o odmowie udzielenia informacji ani też nie przekazał adresatowi wniosku pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać. Jednocześnie za niewątpliwe przyjąć trzeba, że po dacie wniesienia skargi na bezczynność organu sprawa załatwiona została zgodnie z wnioskiem.

W przypadku, gdy organ załatwi sprawę po myśli właściwych przepisów w czasie pomiędzy wniesieniem skargi, a wydaniem przez sąd administracyjny wyroku powinien znaleźć zastosowanie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08 LEX nr 463487 publ. CBOiS) stwierdzając, iż przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a ma zastosowanie, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zgodnie z wymienionym w cytowanej uchwale przepisem art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu.

Z przedstawionego wyżej powodu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - postanowił umorzyć postępowanie w zakresie w jakim dotyczyło ono zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej.

Udostępnienie wnioskowanej informacji skarżącej po zawisłości sporu nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku rozstrzygnięcia czy bezczynność organu, jaka trwała od dnia doręczenia wniosku organowi do dnia, w którym organ załatwił sprawę miała charakter rażącego naruszenia prawa.

Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, publ.CBOiS).

Z materiału sprawy wynika bezspornie, że mimo otrzymania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w dniu 28 sierpnia 2014 r. organ zareagował dopiero w dniu 22 września 2014 r. w pełni go załatwiając. Odpowiedzi tej powinien udzielić do 11 września 2014 r. Sprawa została zatem załatwiona z 11 dniowym opóźnieniem, a bezczynność taka nie może być traktowana jako kwalifikowana. Okres bezczynności organu nie przekroczył bowiem dwumiesięcznego, maksymalnego terminu, wymaganego dla załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Z przyczyn powyższych Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanej sprawie bezczynność organu była dotknięta rażącym naruszeniem prawa o jakiej mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a.

Wobec powyższego orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.