Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Sawa Sędziowie: sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) sędzia WSA Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 3 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony)

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez J. M. od pisma Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...].

Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] grudnia 2019 r. J. M. wniosła za pośrednictwem Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] odwołanie od pisma Dyrektora MOPS w [...] informujące ją, że sposób i termin wypłaty specjalnego zasiłku opiekuńczego został określony decyzjami z dnia [...] listopada 2014 r. oraz z dnia [...] października 2015 r., od których nie wniesiono odwołania. Ośrodek dokonał wypłaty zgodnie z wydanymi decyzjami administracyjnymi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po analizie zgromadzonego materiału dowodowego zważyło, że zgodnie z art. 127 § 1 kpa odwołanie wnosi się od decyzji administracyjnych. W niniejszej sprawie odwołanie wniosła osoba uprawniona, jednakże wniosła je nie od decyzji lecz od pisma – odpowiedzi na wniosek o wypłatę na jej rzecz odsetek od wypłaconych należności głównych wynikających z decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. z dnia [...] października 2015 r. Tymczasem zaskarżone przez stronę pismo Dyrektora MOPS nie jest decyzją administracyjną (ma ono jedynie charakter informacyjny) i nie może stanowić przedmiotu odwołania

Zdaniem Kolegium powyższy stan faktyczny sprawy potwierdza, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła sytuacja niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej ją decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. odmawiającej zapłaty odsetek ustawowych od wypłaconego specjalnego zasiłku opiekuńczego na rzecz M. C. na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. i z [...] października 2015 r. W uzasadnieniu wskazała, że jej zdaniem skoro świadczenia zostały wypłacone z dużym opóźnieniem należą się jej ustawowe za opóźnienie w wypłacie należnych świadczeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej ppsa), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie.

Rozpoznając wniesioną skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Podstawę materialnoprawną podjęcia zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 134 kpa, w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że pojęcie "niedopuszczalności odwołania" nie zostało zdefiniowane na gruncie procedury administracyjnej. W doktrynie wskazuje się, że podstawowe przyczyny niedopuszczalności odwołania natury przedmiotowej to: nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji), niezaskarżalność określonych rodzajów decyzji administracyjnych wydawanych w postępowaniu jednoinstancyjnym czy też wyczerpanie toku instancji. Podmiotowy charakter mają natomiast przyczyny w postaci oczywistego braku po stronie określonego podmiotu legitymacji odwoławczej oraz niezdolności odwołującego się do czynności prawnych. (Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego B. Adamiak, J. Borkowski. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005). Z treści przywołanego przepisu wynika dla organu, do którego odwołanie zostało złożone, obowiązek ustalenia w postępowaniu wstępnym, tj. poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie sprawy, w pierwszej kolejności, dopuszczalności odwołania, a następnie zachowania terminu do jego wniesienia. Dopiero w przypadku stwierdzenia, że wniesione odwołanie jest dopuszczalne, organ może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Ponadto postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma charakteru merytorycznego, lecz jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane. Przedmiot badania Sądu ograniczał się zatem jedynie do skontrolowania legalności orzeczenia o niedopuszczalności odwołania, natomiast nie obejmował oceny co do podniesionych w skardze innych zarzutów.

Sporną pomiędzy stronami jest kwestia, czy w niniejszej sprawie wystąpił przypadek braku spełnienia przesłanki przedmiotowej dopuszczalności odwołania, które złożone zostało od pisma Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z [...] listopada 2019 r., informującego, że sposób i termin wypłaty specjalnego zasiłku opiekuńczego został określony w decyzjach z dnia [...] listopada 2014r. i z [...] października 2015 r. W ocenie Sądu rację ma Kolegium, że to pismo nie ma charakteru decyzji administracyjnej, a stanowi jedynie odpowiedź na wezwanie skarżącej z [...] października 2019 r., uzupełnione pismem z [...] października 2019 r. Pismo organu z [...] listopada 2019 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącej ma zatem charakter wyłącznie informacyjny, informuje bowiem o sposobie realizacji decyzji z [...] listopada 2014 r. i z [...] października 2015 r. Decyzja administracyjna to jednostronna czynność organu administracji publicznej posiadająca odpowiednią formę prawną i określająca konsekwencje stosowanej normy prawnej w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej. W doktrynie podkreśla się zgodnie, że istotną cechą decyzji jest jej tzw. podwójna konkretność, tzn. że decyzja rozstrzyga sprawę indywidualną konkretnego adresata (strony). Udzielenie informacji nie jest czynnością prawną, a tym bardziej nie jest aktem administracyjnym, ponieważ brak tu woli organu administracji publicznej skierowanej na wywołanie skutków prawnych (por. A. Wróbel, [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A Wróbel, "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", wyd. Lex/el. 2019). W tej sytuacji za prawidłowe należało uznać rozstrzygnięcie SKO wydane na podstawie art. 134 kpa o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania.

Reasumując, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.