Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Elżbietą Piechowiak asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postepowanie w zakresie zobowiązania Inne do rozpoznania wniosku M. C. o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] września 2019 r., 2. stwierdza, że Inne dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Inne na rzecz M. C. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego.

Pismem z dnia [...] października 2019 r. skarżący M. C., reprezentowany przez radcę prawnego D. K.-R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w S. (dalej powoływanego też jako organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazał, że pismem z dnia [...] września 2019 r. zwrócił się do organu za pośrednictwem platformy ePUAP z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej przez ePUAP obejmującej podanie ilości osób zatrudnionych w Bibliotece wraz z nazwami stanowisk i formą zatrudnienia (stosunek pracy, umowy cywilnoprawne itp.), na dowód czego załączył do skargi Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia pisma. Podniósł, że organ pozostaje w sprawie bezczynny, gdyż wnioskowana informacja stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1429, dalej powoływanej jako ustawa o dostępie do informacji publicznej lub udip), a pomimo tego organ w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, i do dnia wniesienia skargi, ani nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. W związku z tym skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 3 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, oddalenie przedmiotowego wniosku i umorzenie postępowania, a także zasądzenie kosztów postępowania od skarżącego. Organ wskazał, w dniu [...] września 2019 r. skarżący za pośrednictwem platformy ePUAP złożył przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ale że w związku z tym, iż żaden z pracowników Biblioteki nie korzystał z platformy ePUAP i nie wiedział o koncie Biblioteki na platformie ePUAP ([...]) oraz nie miał do niego dostępu, w tym do skrzynki odbiorczej na tej platformie, organ nie posiadał wiedzy, iż przedmiotowy wniosek został złożony, dowiadując się o tej okoliczności dopiero po wpłynięciu do Biblioteki skargi na bezczynność organu. Organ wyjaśnił też, że dnia [...] października 2019 r. został złożony do Ministerstwa Cyfryzacji wniosek o interwencyjne nadanie uprawnień administratora obecnemu Dyrektorowi Gminnej Biblioteki Publicznej w S.. Jednocześnie podkreślił, że w dniu [...] października drogą mailową wysłano odpowiedź do skarżącego na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Taką samą odpowiedź, skarżący otrzymał również na platformie ePUAP. Zdaniem organu nie wystąpiła w sprawie bezczynność, gdyż gdy organ otrzymał informację o złożonym wniosku, to rozpatrzył go natychmiast i udzielił odpowiedzi w dwóch formach - mailowo i za pośrednictwem platformy ePUAP. Zachowanie adresata wniosku nie miało więc cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto organ wskazał, że okoliczność, iż w sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożył podmiot mieszkającego ponad 500 km od Gminnej Biblioteki w S. , który nigdy nie korzystał z jej usług, stanowi o tym, że wniosek służy tylko i wyłącznie realizacji prywatnych celów, a nie ogólnie pojmowanemu dobru społecznemu i poprawie funkcjonowania przestrzeni publicznej. Powołał się on również na instytucję nadużycia publicznego prawa podmiotowego oraz podniósł, że podejrzewać można, że wystąpienie radcy prawnego w niniejszej sprawie, nie jest jedynym tego typu postępowaniem opartym na tych samych przesłankach i ma jedynie na celu zasądzenie kosztów tytułem zastępstwa procesowego, z związku z czym zasadny jest wiosek o nieobciążanie organu ewentualnymi kosztami zastępstwa procesowego, biorąc pod uwagę bardzo ograniczony budżet Biblioteki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa.

W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Stosownie do art. 1 ust. 1 udip tylko informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 udip). Przepis art. 6 ust. 1 udip zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w tym m.in. informację o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 i zasadach ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 udip). Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są zaś, zgodnie z art. 4 ust. 1 udip, władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące osoby prawne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 udip). W niniejszej sprawie zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej nie był sporny między stronami i nie budziło żadnych wątpliwości, że Dyrektor Gminnej Biblioteki Publicznej w S., będącej samorządową instytucją kultury i mającej osobowość prawną, której organizatorem jest Gmina S. (§ 2 ust. 1-3 załącznika do uchwały nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie nadania statutu Gminnej Biblioteki Publicznej w S. , art. 9 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej) jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 udip), a żądana informacja dotycząca ilości osób zatrudnionych w Bibliotece wraz z nazwami stanowisk i formą zatrudnienia stanowi bezsprzecznie informację o sprawach publicznych obejmujących informację o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 i zasadach ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 udip).

Powyższe oznacza, że w sprawie Dyrektor Gminnej Biblioteki Publicznej w S. zobowiązany był odnieść się do wniosku skarżącego w trybie przepisów udip.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 udip udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 (w zakresie terminu udostępnienia), w art. 15 ust. 2 udip (w zakresie kosztów związanych z udostępnieniem informacji) i w art. 14 ust. 1 udip (w zakresie sposobu udostępnienia). W związku z tym, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnej szczególnej formy udostępnienia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 udip jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 udip lub w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) oraz dla umorzenia postępowania (w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 udip.

Z powyższego wynika, że w przypadku, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną, podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym, a organ do którego zostało skierowane żądanie jest właściwy i kompetentny w sprawie udostępnienia informacji publicznej oraz posiada żądaną informację i może udostępnić wnioskowaną informację w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, to powinien on zareagować na wniosek o udostępnienie informacji publicznej bądź przez udostępnienie w terminie 14 dni żądanej informacji (czynność materialno-techniczna) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, bądź przez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania.

Jeżeli zatem organ we wskazanych okolicznościach nie zareaguje na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, i wbrew tym przepisom ani nie udostępni w ustawowym terminie żądanej informacji, ani też nie wyda stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania, to tym samym zaistnieje sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Celem skargi na bezczynność jest z kolei zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności. W przypadku złożenia tego rodzaju skargi kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie.

W przedmiotowej sprawie skarżący złożył przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej przy użyciu platformy ePUAP w dniu [...] września 2019 r. Okoliczność tę, organ wprost potwierdził w odpowiedzi na skargę, a skarżący załączył do skargi urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP) wniosku za pośrednictwem platformy ePUAP (dowód: UPP k. 3 verte akt sądowych). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że udip nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy wniosku o udostępnienie informacji publicznej (poza utrwaleniem go w formie pisemnej), a zapisy udip jednoznacznie wskazują na wolę ustawodawcy do maksymalnego uproszczenia (odformalizowania) i przyspieszenia procedury w tej sferze. Dlatego też za dopuszczalną uznaje się formę wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci tekstowej wiadomości elektronicznej przesłanej za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Co ważne taki sposób złożenia wniosku może być realizowany w sprawach o udostępnienie informacji publicznej zarówno z wykorzystaniem zwykłej poczty elektronicznej (e-mail) podmiotu zobowiązanego, jaki i za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej (esp) utworzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 700 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa z dnia 17 lutego 2005 r.), a zamieszczonej na platformie ePUAP.

W sprawie, jak podkreślono, skarżący złożył do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej za pośrednictwem platformy ePUAP, wysyłając go na konto Biblioteki na platformie ePUAP: [...], co potwierdził załączonym do skargi urzędowym poświadczeniem przedłożenia wniosku adresatowi oznaczonemu identyfikatorem: [...]. Urzędowe poświadczenie przedłożenia, w świetle treści § 13 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (t.j. Dz.U z 2018 poz. 180 ze zm.) jest wystawiane automatycznie w momencie wpłynięcia dokumentu do elektronicznej skrzynki podawczej podmiotu publicznego (ESP). Należy również wskazać, że zgodnie z § 8 ust. 3 ww. rozporządzenia, doręczenia dokonywane za pomocą ePUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył na ePUAP elektroniczną skrzynkę podawczą. W świetle powyższego UPP należy traktować jako dokument potwierdzający wysłanie i doręczenie dokumentu elektronicznego.

Skoro UPP jest wystawiane automatycznie w momencie wpłynięcia dokumentu do elektronicznej skrzynki podawczej podmiotu publicznego i skoro skarżący taki dokument posiada, co potwierdza, że Biblioteka miała konto i esp na platformie ePUAP, to tym samym zobowiązana była ona zapewnić obsługę esp na platformie ePUAP. Przepis art. 16 ust. 1a ustawy z dnia [...] lutego 2005 r. stanowi bowiem wyraźnie i jednoznacznie, że podmiot publiczny, a takim w świetle art. 2 ust. 1 pkt 7 tej ustawy jest Gminna Biblioteka Publiczna w S. , udostępnia elektroniczna? skrzynkę podawcza?, spełniająca? standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, oraz zapewnia jej obsługę. Ryzyko natomiast nieodebrania, czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu systemu ePUAP wniosku, obciąża organ, a nie wnioskodawcę. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą środków komunikacji elektronicznej byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od woli organu. Godziłoby to w regulacje konstytucyjne, wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych, jak też dostępność informacji publicznej w myśl art. 61 ust. 1 Konstytucji. Powyższe jest zbieżnie ze stanowiskiem judykatury, w ramach którego wskazuje się, że do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja środków komunikacji elektronicznej aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych za ich pośrednictwem podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną (zob. postanowienia NSA: z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1968/15; z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 1940/15 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (por. postanowienie NSA z 5 listopada 2015 r. sygn. akt I OZ 1414/15; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2186/14 – dostępne jw.). Z powyższych względów nie można było więc uwzględnić wyjaśnień organu w odpowiedzi na skargę, że pracownicy Biblioteki nie wiedzieli o koncie Biblioteki na platformie ePUAP, że nie korzystali z niego i nie mieli do niego dostępu. Problemy organizacyjne i techniczne nie stanowią bowiem przesłanki wskazującej na brak bezczynności organu w załatwieniu wniosku o udostępnieni informacji publicznej, tym bardziej, że przytoczony powyżej przepis art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. obliguje podmiot publiczny, zarówno do udostępnienia esp spełniającej standardy określone i opublikowane na ePUAP, jak i do zapewnia jej obsługi. Zauważyć też należy, że złożony przez organ wniosek do Ministra Cyfryzacji o interwencyjne nadanie uprawnień administratora lokalnego konta na ePUAP dotyczy sytuacji "utraty" możliwości administrowania kontem oraz, że brak wiedzy organu o istniejącym koncie i nie korzystanie z niego nie może być okolicznością usprawiedliwiającą, zwłaszcza biorąc pod uwagę treść art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r.

Bez wątpienia udostępnienie żądanej w niniejszej sprawie informacji nie nastąpiło w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, bowiem z urzędowego poświadczenia przedłożenia wniosku wynika, iż wniosek został doręczony adresatowi w dniu [...] września 2019 r., a organ – jak sam stwierdził w odpowiedzi na skargę – o przedmiotowym wniosku dowiedział się dopiero w następstwie wniesienia skargi z dnia [...] października 2019 r. na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, i udzielił odpowiedzi na wniosek w sposób wskazany we wniosku tj. drogą elektroniczną przez ePUAP dopiero w dniu [...] listopada 2019 r. (patrz pismo pełnomocnika skarżącej z dnia [...] stycznia 2020 r. – k. akt sądowych 45). Organ nie udostępnił więc informacji publicznej w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 udip, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Z uwagi jednak na okoliczność, że ów stan bezczynności, istniejący w dniu wniesienia skargi, przed wydaniem wyroku przez Sąd ustał, na skutek udostępnienia skarżącemu przez organ w dniu [...] listopada 2019 r. wnioskowanej informacji (patrz pismo pełnomocnika skarżącej z dnia [...] stycznia 2020 r. – k. akt sądowych 45), należało uznać przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne za bezprzedmiotowe w zakresie orzekania o zobowiązaniu Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w S. do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Skoro przed wydaniem wyroku organ przestał być bezczynnym, to przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna – rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zobowiązania go do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności – a co za tym idzie - postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Nie było zatem podstaw i warunków do działania w zakresie określonym w art. 149 § 1 pkt 1 ppsa. W sprawie już bowiem samo wniesienie skargi na bezczynność wywołało pożądany skutek w postaci likwidacji bezczynności adresata wniosku. W konsekwencji więc Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w S. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] września 2019 r., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku.

W związku z tym, iż w sprawie Dyrektor Gminnej Biblioteki Publicznej w S. dopuścił się bezczynności, która ustała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd zobligowany był do rozpatrzenia sprawy w świetle dyspozycji art. 149 § 1a ppsa. Podjęcie bowiem przez organ stosownego działania po wniesieniu skargi na bezczynność, nie zwalnia Sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ppsa). Rażące naruszenie prawa, w ocenie Sądu, oznacza wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Stanowi je zatem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, ale i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być rażące i pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała takich cech. Mając na uwadze okoliczności udostępnienia wnioskowanej informacji po wniesieniu do Sądu skargi, niekwestionowanie przez organ obowiązku udzielenia informacji, a także wskazaną przez organ przyczynę zwłoki, która wskazuje iż działanie jego nie było zamierzone i celowe, ani też nie miało na celu utrudnienia skarżącej dostępu do informacji publicznej, lecz świadczy o wadliwej organizacji funkcjonowania organu, Sąd uznał, że bezczynność w rozpatrzeniu wniosku skarżącej nie miała charakteru rażącego we wskazanym rozumieniu. Nie było więc podstaw do zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a ppsa w punkcie 2 sentencji wyroku.

Orzekając o kosztach postępowania sądowego Sąd uznał, że poniesionym w sprawie kosztem niezbędnym, w rozumieniu art. 200 ppsa, jest kwota [...]zł obejmująca wysokość wpisu od skargi (100 zł), opłaty od pełnomocnictwa (17 zł) i połowę kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z tytułu zastępstwa procesowego (z tytułu reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego), i dlatego w pkt 3 sentencji wyroku zasądził kwotę [...]zł. Zgodnie z treścią art. 206 ppsa, sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu, ustalonej w celu pobrania wpisu. Z brzmienia tego przepisu wynika, że ustawodawca zaistnienie uzasadnionego przypadku, pozostawił do uznania sądu, uzależniając wykazanie jego przez sąd. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie właśnie taki uzasadniony przypadek zaistniał. Należy wskazać, że wiadomym Sądowi faktem powziętym z bazy orzeczeń na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl odnośnie spraw zawisłych przed sądami administracyjnymi (np. sprawy o sygn. akt II SAB/Rz 109/19, II SAB/Kr 455/19, IV SAB/Wr 139/19, II SAB/Bd Łd 91/19) jest to, iż w tych sprawach sądowoadministracyjnych M. C., reprezentowany przez radcę prawnego D. K.-R., występował z analogicznej treści skargami. Sprawy te cechuje jednorodzajowość i nieskomplikowany charakter (udostępnienie informacji publicznej o ilości osób zatrudnionych w publicznych bibliotekach z uwzględnieniem nazw stanowisk i form zatrudnienia). Skargi w poszczególnych sprawach w zasadzie różnią się tylko w zakresie dat złożenia wniosków o udostępnienie informacji publicznej i wskazania konkretnego adresata wniosku tj. biblioteki, do której wnioski zostały złożone. Zarzuty skarg i ich argumentacja są zaś jednorodne. Świadczy to o niewielkim nakładzie pracy radcy prawnego. Analogiczność, jednorodzajowość i powtarzalność wnoszonych skarg, która nie wymagała zarówno specjalnego nakładu pracy, jak i specjalnej wiedzy ze strony skarżącego i tym samym pomocy fachowego pełnomocnika, stanowiła zdaniem Sądu podstawę do zastosowania w sprawie art. 206 ppsa i odstąpienia w związku z tym od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. Tym samym o kosztach postępowania orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200, art. 206 i art. 205 § 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265), uwzględniając wynik sprawy i wskazane okoliczności dotyczące charakteru przedmiotowej sprawy. Na przyznane koszty postępowania składa się kwota uiszczonego w sprawie wpisu (100 zł), opłaty od pełnomocnictwa (17 zł) oraz połowa kosztów wynagrodzenia radcy prawnego ([...] zł).