Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia U. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3112/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi U. w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 sierpnia 2024 r. nr DZiK-IV-6610.8.16.2024/L-1438/00/JP/AB w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3112/24, odmówił U. w W. (dalej: skarżąca, spółdzielnia) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: Minister) z dnia 9 sierpnia 2024 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra z dnia 19 czerwca 2024 r. w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia.

Sąd I instancji wskazał, że w skardze na decyzję Ministra z dnia 9 sierpnia 2024 r. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji podnosząc, że działalność spółdzielni opiera się głównie na świadczeniu usług z zakresu ochrony osób i mienia, a uniemożliwienie jej działalności w tym zakresie skutkowałoby koniecznością całkowitego zamknięcia działalności.

Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Sąd stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wystąpienia w jej przypadku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazano, że spółdzielnia nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów obrazujących jej sytuację finansową i majątkową na poparcie oświadczenia zawartego we wniosku zgodnie, z którym wykonanie decyzji przez rozpoznaniem skargi doprowadzi do powstania u skarżącej znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wobec tego Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła ziszczenia się przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej.

Skarżąca wniosła zażalenie od powyższego postanowienia Sądu I instancji żądając jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie jak również wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) poprzez odmowę wstrzymania wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 19 czerwca 2024 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie, pomimo istnienia w analizowanej sprawie obawy wyrządzenia ww. decyzjami znacznej szkody w majątku skarżącej oraz trudnych do odwrócenia skutków w majątku skarżącej, nie mogącego wykonywać podstawowej działalności, jaką obecnie jest przez nią wykonywana, a co za tym idzie może doprowadzić do postawienia skarżącej w stan upadłości, a w końcowym efekcie w stan likwidacji;

2) naruszenie art. 31 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady proporcjonalności polegające na zastosowaniu najdalej idącej sankcji w postaci cofnięcia skarżącej koncesji, kiedy to zastosowana sankcja jest niewspółmierna do przewinienia, do jakiego doszło w niniejszej sprawie oraz brakiem zabezpieczenia skarżącej na czas trwania postępowania od negatywnych konsekwencji ww. decyzji.

Pismem z dnia 3 marca 2025 r. skarżąca uzupełniła zażalenie oraz załączyła aneks do umowy o rozłożenie na raty należności z tytułu składek, rachunek zysków i strat za rok 2023, bilans za rok 2023 oraz zapisy z ksiąg i bufora za rok 2025.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody wymienione w powyższym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w objętej wnioskiem decyzji (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 139/08).

Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ugruntowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, że obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (zob. np. postanowienia NSA: z 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11; z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FZ 90/20).

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienia NSA: z 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19). Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające samo złożenie wniosku bez wyczerpującego uzasadniania, w tym odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy (np. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20). Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (np. postanowienia NSA: z 23 marca 2020r., sygn. akt II FZ 131/20; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 882/19).

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji w zakresie braku podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona przez skarżącą w zażaleniu. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest bowiem wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Ponadto należy wskazać, iż w istocie z dokumentacji przedstawionej przez skarżącą na etapie postępowania zażaleniowego wynika niekorzystna sytuacja finansowa spółdzielni, jednakże niemożliwym jest na jej podstawie dokonanie oceny zasadności twierdzeń skarżącej w zakresie udziału dochodu z tytułu świadczenia usług ochrony osób i mienia, która w wyniku wydania decyzji z dnia 9 sierpnia 2024 r. została uniemożliwiona, w całości przychodów spółki. W konsekwencji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie załączonej przez stronę dokumentacji nie jest możliwe dokonanie zmiany oceny wpływu zaskarżonej decyzji na sytuację finansową spółdzielni, a tym samym spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Należy również podkreślić, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji i tym samym nie bierze pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Argumentacja skarżącej odnosząca się do naruszenia zasady proporcjonalności z uwagi na niewspółmierność zastosowanej sankcji, tj. cofnięcia spółdzielni koncesji, do przewinienia jakiego doszło w niniejszej sprawie nie mogła więc zostać na tym etapie uwzględniona.

Wobec powyższego nie było podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu I instancji oraz jego uchylenia i wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji.

Z związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.