Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: ASR WSA Anna Kopeć WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 8 lutego 2024 r., znak: SKO.ZP/415/10/2024 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy po wznowieniu postępowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Przedmiotem skargi M. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 8 lutego 2024 roku, znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia 29 listopada 2023 r., znak: [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza B. z dnia 1 lipca 2021 r., znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji określonej jako: ,Budowa budynku usługowego z częścią mieszkalną jednorodzinną wraz z nadbudową, przebudową i rozbudową istniejącego budynku usługowego" - na działkach nr [...] i [...] w B..

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.

Decyzją z dnia 1 lipca 2021 r., znak: [...] Burmistrz B. ustalił na wniosek K. B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie "Budynku usługowego z częścią mieszkalną jednorodzinną wraz z nadbudową, przebudową i rozbudową istniejącego budynku usługowego - na działkach nr [...] i [...] w B.".

Wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2022r. M. K., z powołaniem się na treść art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 kpa, art. 147 i art. 148 § 2 kpa, wystąpiła do Burmistrza B. o "wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Starosty [...] nr [...] dotyczącej budowy i rozbudowy na działce przy ulicy [...] budynku mieszkalno - usługowego". Wniosła "o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty nr [...] w trybie natychmiastowym" oraz , wznowienie postępowania w celu uchylenia decyzji ostatecznej Starosty [...]".

W uzasadnieniu M. K. sprecyzowała, iż Starosta wydający decyzję nr [...] nie dopełnił obowiązku powiadomienia właścicieli posesji w obszarze planowanej inwestycji oraz oddziaływania obiektu o prowadzonym postępowaniu pomimo, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę - rozbudowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy lub zarządcy nieruchomości, która mieści się w "obszarze oddziaływania obiektu". Według przepisów art. 3 pkt. 20 Prawo budowlane należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych. W tej sytuacji należy domniemywać, iż obszar oddziaływania, na który Starosta wydał decyzję nr [...] został błędnie wyznaczony lub nie dopełniono obowiązku powiadomienia stron postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek Inwestora. M. K. jest właścicielem nieruchomości przy ulicy [...], na którą będzie oddziaływać inwestycja. W związku z powyższym posiada podmiot strony w tym postępowaniu. Oznacza to istnienie rzeczywistych przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie wynikających z przepisów art. 145 § 1 pkt. 4 kpa.

Pismem z 19 kwietnia 2022r. Burmistrz B., z powołaniem się na treść art. 65 § 1 kpa, przekazał powyższy wniosek o "wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Starosty [...] nr [...] dotyczącej budowy i rozbudowy na działce przy ulicy [...] budynku mieszkalno-usługowego" - Staroście B. jako organowi właściwemu do jego rozpoznania.

M. K. w piśmie z dnia 21 kwietnia 2022r. wskazała, że we wniosku z dnia 12 kwietnia 2022r. "z uwagi na brak numeru sprawy jak również daty wydania decyzji o warunkach zabudowy powołuje się na decyzję Starosty B., która jest następstwem wydania warunków zabudowy. Pismo z dnia 12 kwietnia 2022r dotyczy części postępowania, do którego władny jest Burmistrz B. - czyli ustalenia WZ'. Na etapie ustalenia warunków zabudowy nie przyznano bowiem wnioskodawczyni statusu strony postępowania, naruszając w ten sposób ochronę Jej interesów. Tymczasem inwestycja dla której ustalono warunki zabudowy jest wysoce uciążliwa. "Burmistrz B. ustalając warunki zabudowy na działkach [...] oraz [...] przy ulicy [...] (w ścisłym centrum miasta), winien zwrócić uwagę na projektowaną bryłę budynku i wpisanie się jej w istniejące otoczenie. Błędnie ustalono tzw. "obszar analizy". Ustalenie warunków dla planowanej inwestycji nie odbyło się w oparciu o tzw. dobre sąsiedztwo, czyli błędnie zinterpretowano analizę zabudowy znajdującej się w otoczeniu działki na której budowa jest prowadzona. W oparciu o zabudowę znajdującą się na terenie analizowanym należało poprawnie ustalić parametry nowej inwestycji czego nie uczyniono. Organ w sposób nieprawidłowy określił "obszar analizowany", co wpłynęło bezpośrednio na wadliwość decyzji o warunkach zabudowy i konieczność jej uchylenia. W obszarze analizowanym brak jest zabudowy o parametrach tożsamych do objętej wnioskiem o warunkach zabudowy. Właśnie tutaj następuje szereg nieprawidłowości, brak na obszarze analizowanym zabudowy podobnej do planowanej. Ustalając warunki zabudowy z naruszeniem tych zasad uznać należy za nieprawidłowe przy wyznaczeniu granic obszaru analizowanego. Nieprawidłowo określony obszar analizowany stanowi podstawę również do stwierdzenia iż planowana zabudowa nie wpisuje się w istniejący ład przestrzenny. Powyższe stanowią podstawę do zaskarżenia wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy

Naruszona została zasada zgodności planowanej inwestycji z zasadą kontynuacji funkcji i bliskości sąsiedztwa (art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny). Podkreśliła, że ustalenie warunków dla planowanej inwestycji odbyło się z naruszeniem zasad tzw. dobrego sąsiedztwa, czyli niedokładnie dokonano analizy zabudowy znajdującej się w otoczeniu działki, na której budowa miała być realizowana. Nieprawidłowości w ustaleniach warunków dla planowanej inwestycji "obszaru analizowanego" wpływają bezpośrednio na wadliwość decyzji o warunkach zabudowy i konieczność jej uchylenia. Organ błędnie wyznaczył "obszar analizowany" wydając warunki zabudowy.

Właściciele nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu planowanego są stronami postępowania. W związku z tym uważam, iż jestem stroną postępowania, w którym nie z własnej winy odmówiono mi czynnego udziału i wypowiedzenia się w sprawie. Przypadek ten wymagał indywidualnego podejścia w związku z wyznaczaniem "obszaru oddziaływania" gdyż inwestycja jako hurtownia oddziaływać będzie niekorzystnie na moją działkę i dom. Immisje czyli uciążliwość wynikająca z samego faktu sąsiedztwa. Fakt oddziaływania hurtowni na moją działkę i dom jest bezsporny, już teraz dwa razy samochody parkujące na wjeździe do hurtowni stoczyły się i uderzyły w ścianę mojego budynku. Po drugiej stronie ulicy [...], po której znajduje się hurtownia jest spad terenu i samochody pozostawione tam staczają się na mój dom uszkadzając go i naruszając jego konstrukcje. Budowany budynek ograniczy sposób zagospodarowania działki [...] która powinna znaleźć się w "obszarze oddziaływania". Dom przy ulicy [...] jest objęty oddziaływaniem budowanego budynku. Organ na etapie wydawania warunków zabudowy i ustalania ich, winien ustalić strony postępowania. Ustalenia projektanta stanowią jedynie pomocnicze informacje, wynika to z art. 10 § 1 kpa, który stanowi iż organ administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W tym stanie rzeczy wniosek jest konieczny i zasadny, podstawę wznowienia stanowi również co najmniej jedna z okoliczności art. 145 §1 pkt 1-8 kpa. W związku z powyższym jak również z ostrożności procesowej wnoszę o wznowienie postępowania o wydanie warunków zabudowy oraz planu budowlanego, którego konsekwencją było wydanie decyzji Starosty B. nr [...]. Wstrzymanie w trybie natychmiastowym prac na działkach dla których były wydawane warunki zabudowy przy ul. [...]".

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, postanowieniem z dnia 29 lipca 2022r., znak: [...] Burmistrz B. odmówił wznowienia na wniosek M. K. z dnia 21 kwietnia 2022r. postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza B. z dnia 1 lipca 2021 r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla budowy.

W uzasadnieniu wskazano, iż "wniosek Pani M. K. o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy wpłynął w dniu 25.04.2022r., co prawda poprzedzony był on pismem z dnia 12.04.2022r. (data wpływu 13.04.2022r.) jednak jego treść jednoznacznie określała, że dotyczy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę. Z zalegających w aktach sprawy wyjaśnień oraz dowodów (płyta CD) wynika, że o decyzji o warunkach zabudowy wnioskująca dowiedziała się w dniu 20.03.2022r. kiedy to zostały zrobione zdjęcia tablicy informacyjnej oraz fundamentów rozbudowywanego budynku, tak więc miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej wart. 145 §1 pkt 4 nie został dochowany".

Na powyższe postanowienie odmawiające wznowienia postępowania zażalenie wniosła M. K..

Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia postanowieniem z 19 września 2022r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Kolegium złożyła występujący z wnioskiem o wznowienie postępowania M. K..

Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2023 r. (II SA/Kr 1426/22) uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji. W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano, iż Burmistrz B., jako adresat pisma M. K. z dnia 12 kwietnia 2022r., "nie wyjaśnił w dostateczny sposób jego treści, nie wezwał wnoszącej o jego sprecyzowanie, a w sposób zbyt pochopny zakwalifikował go jedynie jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Starosty [...] nr [...] dotyczącej budowy i rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] i zawiadomieniem z dnia 19 kwietnia 2022r. przekazał Starostwu Powiatowemu w B.". W końcowej części powyższego wyroku przesądzono iż "(...) przytoczone żądania pism z dnia 12 i 21 kwietnia 2022r. dają wystarczające podstawy, w świetle konsekwentnych twierdzeń skarżącej - do stwierdzenia, że pismo inicjujące postępowanie z dnia 12 kwietnia 2022r. w sprawie wznowienia postępowania dotyczyło również decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej przez Burmistrza B. w dniu 1 lipca 2021 r."

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2023 r. Burmistrz B. orzekł więc o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza B. z dnia 1 lipca 2021 r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji określonej jako: "Budowa budynku usługowego z częścią mieszkalną jednorodzinną wraz z nadbudową, przebudową i rozbudową istniejącego budynku usługowego" - na działkach nr [...] i nr [...] w B..

Następnie, Burmistrz B. decyzją z dnia 29 listopada 2023r., znak: [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 1 lipca 2021 r., znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji określonej jako: "Budowa budynku usługowego z częścią mieszkalną jednorodzinną wraz z nadbudową, przebudową i rozbudową istniejącego budynku usługowego" - na działkach nr [...] i [...] w B..

W uzasadnieniu do tej decyzji wskazano, że "wskazane okoliczności (tj. obniżenie wartości nieruchomości, pogorszenie warunków życia, ryzyko immisji) nie dowodzą istnienia interesu prawnego P. M. K., gdyż nie wiążą się z jakimikolwiek konkretnymi normami prawa materialnego odnoszącymi się do warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Interes prawny w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy musi wynikać z konkretnej normy prawa materialnego ograniczającej zagospodarowanie nieruchomości skarżącej ze względu na mającą powstać inwestycję. Nie mają w szczególności takiego charakteru przepisy Kodeksu Cywilnego dotyczące uprawnień właściciela nieruchomości (art. 140 k.c.) i zakazu immisji ( art. 144 k.c. )" (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 31 sierpnia 2023r. sygn. akt II SA/Sz 421/23). W badanej sprawie P. M. K. swój interes prawny wywodzi z oddziaływań w postaci ryzyka immisji bezpośrednich lub pośrednich związanych z budową oraz funkcjonowaniem budynku usługowego. Tego rodzaju oddziaływanie nie daje podstaw do przypisania prawa strony w postępowaniu mającym za przedmiot ustalenie warunków zabudowy". Zatem, zdaniem Burmistrza B., M. K. - współwłaścicielka działki nr [...] położonej w B., słusznie nie otrzymała przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 01.07.2021r., którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji pn."Budowa budynku usługowego z częścią mieszkalną jednorodzinną wraz z nadbudową, przebudową i rozbudową istniejącego budynku usługowego" na działkach nr [...], [...] położonych w B.".

Organ wskazał także, że nie zmaterializowała się również kolejna przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazywana przez wnioskodawczynię jako podstawa do wznowienia postępowania dotyczy istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Organ wskazał dalej, że w pismach zalegających w aktach sprawy odwołująca się wskazuje, że "Hurtownia przy ul. [...] nie rozbudowana stanowi już wysokie obciążenie dla domów mieszkalnym posadowionych obok" albo "w obecnej formie nie rozbudowywana hurtownia jest już uciążliwa". Zatem, uciążliwości związanych z funkcjonowaniem istniejącego budynku usługowego nie można utożsamiać z wydaną przez Burmistrza B. decyzją o warunkach zabudowy z dnia 01.07.2021 r., a z istniejącą już zabudową.

Po drugie wskazane przez M. K. uciążliwości nie są istotnymi okolicznościami dla sprawy w przedmiocie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Pamiętać należy, iż celem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy zamierzona inwestycja spełnia przesłanki określone wart. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów szczególnych prawa administracyjnego. Decyzja, o której mowa wart. 59 ustawy u.p.z.p. stanowi jedynie promesę uprawniającą do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Akt ten nie upoważnia do realizacji zamierzonej inwestycji, ale jest podstawą do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Inwestor musi przed rozpoczęciem budowy uzyskać zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane pozwolenie na budowę. W tymże postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne, dotyczące planowanej inwestycji budowlanej i ocenia, czy w świetle Prawa Budowlanego i przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji - także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich.

Przechodząc do faktu uszkodzenia budynku mieszkalnego będącego we współwłasności M. K. spowodowanego wykonaniem przyłącza gazu do projektowanego budynku objętego przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy organ po raz kolejny podkreśla, iż nie jest to okoliczność istotna dla sprawy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Sytuacja ta zaistniała w dniach 10 - 12 lipca 2022r., natomiast decyzja o warunkach zabudowy na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną jednorodzinną wraz z nadbudową, przebudową i rozbudową istniejącego budynku usługowego na działkach nr [...], [...] położonych w B. została wydana w dniu 01 lipca 2021 r., a więc rok wcześniej. Problem który podnosi skarżąca związany jest już z samą realizacją obiektu budowlanego, a nie ustaleniem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ten sam problem mógłby powstać przy wykonywaniu przyłącza dla jakiegokolwiek innego budynku - mieszkalnego, usługowego czy też gospodarczego.

Od decyzji tej odwołanie złożyła M. K..

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie z dnia 8 lutego 2024 roku, znak: [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia 29 listopada 2023 r.

W uzasadnieniu do wydanej decyzji Kolegium wskazało, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron na gruncie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 k.p.a. W sprawie zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 9 listopada 2017 r., sygn. II OSK 332/16).

Nie jest bowiem kwestionowane w orzecznictwem sądowo-administracyjnym, że stronami postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, poza właścicielami działek sąsiednich mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2001 r., IV SA 594/99, z dnia 17 września 2014r., II OSK 1261/13, z dnia 29 stycznia 2016 r., II OSK 1358/14). O istnieniu interesu prawnego właściciela działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji przesądza zatem zasięg oddziaływania danej inwestycji na jego nieruchomość oraz stopień tej uciążliwości dla tej nieruchomości. O posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie decyduje zatem tylko bezpośrednie sąsiedztwo z działką (nieruchomością) przewidzianą pod inwestycję, a ustalenie kręgu stron tego postępowania zależy od okoliczności faktycznych występujących w konkretnej sprawie, tj. charakteru planowanej inwestycji oraz zasięgu jej oddziaływania na otoczenie, w tym rodzaju, stopnia i zakresu uciążliwości z nią związanych dla sąsiednich terenów.

Zauważyć należy też, że choć przepis art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich to zasadniczo może wpłynąć na sposób wykonywania własności przez zlokalizowanie na danej nieruchomości konkretnej inwestycji. Rozróżnienia zatem wymaga pojęcie prawa własności w znaczeniu jego przeniesienia, zbycia, zmiany itp. oraz pojęcie wykonywania prawa własności (a więc sposobu użytkowania), w tę ostatnią zaś sferę wkracza bez wątpienia decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w judykaturze przyjmuje się, że nie ma miejsca na żaden automatyzm pozwalający na sztywne i generalne określenie kręgu stron postępowania w sprawie warunków zabudowy, (por. wyroki NSA z dnia 6 grudnia 2011 r., II OSK 1801/10, z dnia 6 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1016/06; z dnia 10 sierpnia 2011 r., II OSK 724/11). Wydaje się więc, że nie jest możliwe nawet przykładowe wyliczenie kategorii spraw, w których właściciel sąsiedniej (czy to bezpośrednio czy pośrednio) nieruchomości zawsze będzie uczestniczył w sprawie. Być może, do kategorii takich spraw należałoby zaliczyć inwestycje o szczególnej uciążliwości lub które wpływają na uciążliwość w środowisku naturalnym. Jednakże i wówczas nie sposób wykluczyć, że owo oddziaływanie nie będzie wykraczać poza nieruchomość, na której wznoszony jest obiekt, a wtedy trudno byłoby poszukiwać uzasadnienia lub przesłanek z art. 28 kpa po stronie właściciela sąsiedniej nieruchomości.

Oznacza to, że przymiot strony i wystąpienie przesłanek z art. 28 kpa właściciel sąsiedniej nieruchomości może wykazywać w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach sprawy, z wszystkimi tego konsekwencjami. Ten kierunek wykładni został również przyjęty w uchwale składu 7 sędziów NSA z 28 maja 2001 r., sygn. akt OPS 1/01, ONSA 2001, Nr 4, poz. 146, sformułowany pod rządami uchylonej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a zachowujący swoją aktualność również obecnie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r., II SA/Gd 165/16).

W odniesieniu do sytuacji występującej z wnioskiem o wznowienie postępowania M. K. w grę mogłoby wchodzić wyłącznie wywiedzenie interesu prawnego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji z faktu położenia należącej do wnioskodawcy nieruchomości w strefie oddziaływania tej inwestycji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nieruchomość wnioskodawczyni (zabudowana starym budynkiem mieszkalnym działka nr [...] przy ulicy [...] w B.) - ani nie wchodzi w skład terenu inwestycji, ani nie przylega do niego bezpośrednio.

Jak już wyżej wskazano, teren inwestycji (dz. nr [...] i [...]) i nieruchomość wnioskodawczyni rozdziela pas drogowy drogi publicznej (ulicy [...]) tj. droga asfaltowa, oraz chodniki po obu stronach jezdni. Nadto, budynek usługowy (hurtownia owocowo - warzywna) dla którego ustalono 1 lipca 2021 r. warunki zabudowy na jego przebudowy, nadbudowy i rozbudowy o część mieszkalną jednorodzinną usytuowany jest niejako "po skosie" w stosunki do budynku wnioskodawczyni.

W konsekwencji nie można w rozpoznawanej sprawie uznać, aby ustalenie na działkach nr [...] i [...] przy ulicy [...] w B. warunków zabudowy dla przebudowy istniejącego budynku usługowego (hurtownia owocowo - warzywna), jego nadbudowy i rozbudowy o część mieszkalną jednorodzinną, powodowało ograniczenie w dotychczasowym korzystaniu z nieruchomości przez M. K., która jak sama podaje nie mieszka w tym budynku, a przy ulicy [...]. Nie bez znaczenia jest również i to, że usytuowany naprzeciw budynku nr [...] przy ulicy [...] (po jego północnej stronie) kwartał stanowi teren wyłącznie usługowy (poza Hurtownią owocowo - warzywną "[...]", są to tereny usług z zakresu motoryzacji: hurtownia i sklep z akumulatorami, wymiana opon i olejów, czynne cała dobę stanowiska myjni samoobsługowej). W stronę ulicy [...] (tj. na północ), w kierunku terenu dla którego ustalone zostały w dniu 1 lipca 2021 r. warunki zabudowy, budynek mieszkalny wnioskodawczyni (oznaczony nr [...]) nie ma żadnych okien przez które mogły przenikać hałas związany z funkcjonowaniem tegoż obszaru usługowego. Nadto, jak to wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 24 maja 2023r. (sygn. akt II OSK 1853/20): "Warunki zabudowy, które jeszcze nie przesądzają o tym, że konkretna inwestycja zostanie zrealizowana, nie mogą być więc oceniane z perspektywy immisji i oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Dlatego też uprawnienia wyprowadzane z art. 144 k.c., nie mogą same w sobie stanowić źródła interesu prawnego uzasadniającego uznanie za stronę w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy (por. wyroki: NSA z 13.07.2021 r., II OSK 3020/18, LEX nr 3243993; NSA z 13.02.2020 r" II OSK 37/19, LEX nr 3022386; NSA z 23.03.2016 r" II OSK 1830/14, LEX nr 2066384; NSA z 4.12.2009 r" II OSK 1909/08, LEX nr 580981; NSA z 4.12.2009 r" II OSK 1909/08, LEX nr 580981; NSA z 27.10.1999 r., IV SA 1731/97, LEX nr 48740). Ochrona własności przed immisjami może natomiast być dochodzona na drodze cywilnej przed sądami powszechnymi (wyrok NSA z 23.06.2022 r" II OSK 978/21, LEX nr 3400826)".

Reasumując uznać zatem należy, że występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania M. K. nie wykazała, że ustalenie warunków zabudowy na działce nr [...] i [...] przy ulicy [...] ograniczy sposób korzystania z jej nieruchomości położonej przy tej ulicy pod nr [...]. Okoliczność, iż z terenu wyżej położnych, objętych decyzją o warunkach zabudowy działek nr [...] i nr [...] co podkreślała wnioskodawczyni, już co najmniej dwukrotnie stoczyły się samochody, i mając poważne zagrożenie przejechały w poprzek jezdni ulicy [...] na jej drogą stronę, uderzyły w ścianę budynku będącego własnością wnioskodawczyni, nie może stanowić argumentu mogącego uzasadniać uznanie wnioskodawcy za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją ustalającą warunki zabudowy dla działek nr [...] i [...].

Skargę na powyższą decyzję wniosła Skarżąca M. K., podnosząc zarzuty błędnego przyjęcia, że nie wykazała, iż ustalenie warunków zabudowy na działce nr [...] i [...] przy ulicy [...] ograniczy sposób korzystania z jej nieruchomości położonej przy tej ulicy pod nr [...] oraz błędnego przyjęcia, że w toku prowadzonego postępowania nie wykazała, iż przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, a w konsekwencji czy zachodziły podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art.145 paragraf 1 pkt 4 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddaleniu z powodu jej bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Skarga jest uzasadniona.

Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji określonej jako: "Budowa budynku usługowego z częścią mieszkalną jednorodzinną wraz z nadbudową, przebudową i rozbudową istniejącego budynku usługowego" - na działkach nr [...] i [...] w B. z tego powodu, że Skarżącej nie przysługuje status strony w tym postępowaniu.

Powodem odmowy uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy po wznowieniu postępowania było uznanie przez Kolegium, że Skarżąca nie ma interesu prawnego w tym postępowaniu.

W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że Sąd podziela stanowisko Kolegium, które przyjmuje, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 977 ze zm.) – dalej jako uPlan, nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron na gruncie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji, zarówno w postępowaniu prowadzonym w trybie jurysdykcyjnym, jak i wznowieniowym czy nieważnościowym zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2023 roku, poz. 775 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.", zgodnie z którą stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Trzeba też zaznaczyć, że prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 uPlan (por. wyrok NSA z 9 listopada 2017 r., sygn. II OSK 332/16). Wskazuje się, że w przypadku postępowań o ustalenie warunków zabudowy krąg stron ustalany jest w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa uregulowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 uPlan w zw. z art. 28 K.p.a. Zatem stroną takiego postępowania oprócz wnioskodawcy, który niekoniecznie musi być nawet właścicielem terenu przeznaczonego pod inwestycję, mogą być właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest realizacja inwestycji. Przymiot strony tych podmiotów za każdym razem musi być jednak oceniany przez pryzmat wymogów wymienionych w art. 28 k.p.a. (por. np. wyrok WSA w Krakowie z 12 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1383/17).

Przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy posiada inwestor (wnioskodawca) oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, jak również mogą go mieć właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. Wszystkie inne podmioty, w tym właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, ale znajdujących się w obszarze analizowanym, mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy posiadają swój interes prawny na podstawie art. 28 k.p.a (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2020 r., sygn. IV SA/Wa 2860/19).

W orzecznictwie przyjmuje się, że dla ustalenia, czy skarżący posiadają przymiot bycia stroną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy oddziaływanie planowanej inwestycji na ich działkę będzie skutkowało ograniczeniami w sprawowaniu władztwa nad tą nieruchomością.

Konieczne jest zatem konkretne zbadanie przez organ zasięgu oddziaływana przedmiotowej inwestycji, a także jej oddziaływania na nieruchomość Skarżącej i w tym kontekście dokonanie oceny, czy posiada ona interesu prawny w przedmiotowej sprawie. Jest to kwestia, która wymaga każdorazowego indywidualnego zbadania przez organ, a wyniku tej analizy nie może zastąpić żadne hipotetyczne czy ogólnikowe twierdzenie organu, że Skarżąca ma lub nie ma interesu prawnego, względnie, że ma jedynie interes faktyczny.

Jak podkreślono powyżej w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy organ ustalając krąg osób, które mają interes prawny, musi badać czy – a jeśli tak, to jak daleko – sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. Przy czym pojęcie "oddziaływania inwestycji" musi być przy tym rozumiane jako rzeczywisty wpływ na korzystanie z innych nieruchomości. Dokonując oceny zakresu tego oddziaływania uwzględnić należy charakter planowanej inwestycji. Zasięg wskazanego obszaru podlega bowiem merytorycznej ocenie organu nie tylko co do prawnej dopuszczalności stwierdzonych wpływów w zakresie poszczególnych sfer oddziaływania (np. prawo ochrony środowiska, prawo wodne), ale także co do oddziaływania na wykonywanie prawa własności na nieruchomościach sąsiednich oraz nieruchomościach, które nie sąsiadują bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Trzeba też podkreślić, że źródłem interesu prawnego strony w takim przypadku jest m.in. art. 140 i art. 144 k.c., na podstawie których określony podmiot może domagać się ochrony prawnej. Osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i 144 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływu na sposób wykonywania przez nią prawa własności na jej nieruchomości, nawet jeśli nieruchomość ta nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Oddziaływanie inwestycji może bowiem rozciągać się także na nieruchomości położone dalej, nie graniczące bezpośrednio z terenem inwestycyjnym. Nie musi to przy tym być oddziaływanie ponad przeciętną miarę (por. np. uzasadnienie do wyroku WSA w Poznaniu z dnia 28 marca 2019 r., sygn. II SA/Po 933/18).

Jednocześnie pamiętać należy, iż – jak już zaznaczono powyżej – samo sąsiedztwo (bezpośrednie jak i pośrednie) z terenem inwestycji samo w sobie nie przesądza jeszcze o przymiocie strony w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy. Ustawa nie zagwarantuje bowiem niezmienności otoczenia, ani ochrony prawnej umożliwiającej udział w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji odczucia utraty bezpieczeństwa, spadku wartości nieruchomości, czy też pojawienia się konkurencyjnej działalności. W rezultacie argumenty odnoszące się wyłącznie do subiektywnie odczuwanej uciążliwości inwestycji nie mogą stanowić o przymiocie strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną ustalającą warunki zabudowy (por. też np. uzasadnienie do wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 8 maja 2018 r., sygn. II SA/Bd 1259/17).

Sąd podziela zatem stanowisko Kolegium, że "stronami postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, poza właścicielami działek sąsiednich mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2001 r., IV SA 594/99, z dnia 17 września 2014r., II OSK 1261/13, z dnia 29 stycznia 2016 r., II OSK 1358/14). O istnieniu interesu prawnego właściciela działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji przesądza zatem zasięg oddziaływania danej inwestycji na jego nieruchomość oraz stopień tej uciążliwości dla tej nieruchomości (...) Obowiązkowi właściciela odpowiada zatem - po stronie właścicieli nieruchomości sąsiednich - uprawnienie do egzekwowania tego ograniczenia. Także przepis art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje w równym zakresie zarówno prawo do zagospodarowania własnego terenu, jak też prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób". (por. s. 10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

Trafne jest również spostrzeżenie organu odwoławczego, że "analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich lub sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji organ nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Zgodnie bowiem z art. 28 kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego "dotyczy postępowanie". Legitymacja procesowa nie jest więc uzależniona od takich tylko przypadków, gdy organ stwierdzi naruszenie analizowanych w sprawie norm (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 27 lutego 2014r., sygn. II OSK 2324/12)".

Na gruncie kontrolowanej sprawy Kolegium uznało, że Skarżąca nie ma interesu prawnego w tym postępowaniu, a to z tego powodu, że "nie można w rozpoznawanej sprawie uznać, aby ustalenie na działkach nr [...] i [...] przy ulicy [...] w B. warunków zabudowy dla przebudowy istniejącego budynku usługowego (hurtownia owocowo - warzywna), jego nadbudowy i rozbudowy o część mieszkalną jednorodzinną, powodowało ograniczenie w dotychczasowym korzystaniu z nieruchomości przez M. K., która jak sama podaje nie mieszka w tym budynku, a przy ulicy [...]. Nie bez znaczenia jest również i to, że usytuowany naprzeciw budynku nr [...] przy ulicy [...] (po jego północnej stronie) kwartał stanowi teren wyłącznie usługowy (poza Hurtownią owocowo - warzywną "[...]", są to tereny usług z zakresu motoryzacji: hurtownia i sklep z akumulatorami, wymiana opon i olejów, czynne cała dobę stanowiska myjni samoobsługowej). W stronę ulicy [...] (tj. na północ), w kierunku terenu dla którego ustalone zostały w dniu 1 lipca 2021 r. warunki zabudowy, budynek mieszkalny wnioskodawczyni (oznaczony nr [...]) nie ma żadnych okien przez które mogły przenikać hałas związany z funkcjonowaniem tegoż obszaru usługowego".

Powołane jednakże przez organ argumenty i okoliczności, które mają determinować ewentualnie uznanie Skarżącej za stronę tego postępowania nie są jednak wystarczająco odniesione do sytuacji Skarżącej.

Organ co prawda wskazuje, że rozbudowa i nadbudowa oraz przebudowa istniejącego budynku usługowego (hurtownia owocowo - warzywna) nie będzie powodowała ograniczenia w dotychczasowym korzystaniu z nieruchomości przez M. K., jednakże organ nie posługuje się w tym zakresie żadnymi wielkościami, parametrami czy też odległościami, które w jakikolwiek sposób charakteryzowałyby inwestycję. Podobnie organ nie odnosi się jakichkolwiek odległości między terenem inwestycji a nieruchomością Skarżącej. Te z kolei pozwoliłyby dopiero pozwoliłyby na ocenę czy można mówić o oddziaływaniu planowej inwestycji na nieruchomość Skarżącej.

Dokonanie zatem na gruncie przedmiotowego postępowania przez organ oceny, że takiego oddziaływania na nieruchomość Skarżącej nie ma przy jednoczesnej jednak ogólnikowości, skądinąd obszernego, uzasadnienia zaskarżonej decyzji, prowadzi do wniosku, że wyrażona przez organ ocena jest przedwczesna, albowiem nie została ona oparta w wystarczającym stopniu o konkretne okoliczności, które bezpośrednio dotyczą nieruchomości Skarżącej.

Co do argumentów, które mają stanowić o tym, że jakiekolwiek oddziaływanie nie występuje, to organ wskazuje, że "w stronę ulicy [...] (tj. na północ), w kierunku terenu dla którego ustalone zostały w dniu 1 lipca 2021 r. warunki zabudowy, budynek mieszkalny wnioskodawczyni (oznaczony nr [...]) nie ma żadnych okien przez które mogły przenikać hałas związany z funkcjonowaniem tegoż obszaru usługowego".

W tym zakresie jednak należy zauważyć, że o ile w świetle akt sprawy nie budzi wątpliwości, że budynek mieszkalny wnioskodawczyni (oznaczony nr [...]) nie ma żadnych okien od strony terenu inwestycji, to jednak nie oznacza jeszcze, że będzie przenikał tam hałas. Ta okoliczność, na którą powołuje się organ nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. W świetle akt sprawy nie można stwierdzić ani tego, że hałas będzie przenikał, ani też tego, że hałas nie będzie przenikał.

Jednakże skoro organ odwołuje się do tej argumentacji i to pomimo niepodnoszenia bliższych zarzutów w tym kierunku przez samą Skarżącą, to jednak powinien organ wskazać z jakich dokumentów, względnie z jakich faktów taką konkluzje wywodzi, w szczególności, że okoliczność, iż okna w budynku Skarżącej nie wychodzą na północ nie stanowi jeszcze samo w sobie przeszkody do przenikania hałasu.

Sąd podziela pogląd, że oddziaływanie planowanej inwestycji, może polegać nie tylko jednak na ewentualnej emisji zanieczyszczeń, hałasu czy zapachów, ale także na uciążliwościach korzystania z nieruchomości (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. II OSK 206/10).

Odnosząc się do zarzutów skargi, to trzeba wskazać, że podnoszone przez Skarżącą okoliczności związane z tym, że z terenu objętych decyzją o warunkach zabudowy działek nr [...] i [...], już co najmniej dwukrotnie stoczyły się samochody i stwarzając poważne zagrożenie, przejechały w poprzek jezdni ulicy [...] na jej drogą stronę i uderzyły w ścianę budynku będącego własnością wnioskodawczyni, nie mogą stanowić argumentu mogącego uzasadniać uznanie wnioskodawcy za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją ustalającą warunki zabudowy dla działek nr [...] i [...].

Skarżąca natomiast niezależnie w toku postępowania podnosiła na przykład okoliczności związane z ponadnormatywnymi uciążliwościami nieporównywalnymi z zabudową jednorodzinną, powołując się w tym zakresie na immisje, przy czym rozumiała przez okoliczność, że korzystanie z nieruchomości, na której planowana jest inwestycja (na etapie WZ) ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, które powinna być do zabudowy jednorodzinnej.

W tym zakresie jakkolwiek organ zasadnie wskazał, że usytuowany naprzeciw budynku nr [...] przy ulicy [...] (po jego północnej stronie) na północ istniejący kwartał zabudowy stanowi teren wyłącznie usługowy (poza Hurtownią owocowo - warzywną "[...]", są to tereny usług z zakresu motoryzacji: hurtownia i sklep z akumulatorami, wymiana opon i olejów, czynne cała dobę stanowiska myjni samoobsługowej), to jednakże te inne obiekty są oddalone od nieruchomości Skarżącej, jak można ocenić nawet kilkadziesiąt metrów, podczas gdy granica obszaru inwestycji jest oddalona od nieruchomości Skarżącej o około 10 metrów, a nieprzekraczalna linia zabudowy około 14 – 15 metrów (por. np. mapa zasadnicza skala 1:1000; k. 19 a.a.). To może mieć jednak istotne znaczenie i stanowić jednak o oddziaływaniu na nieruchomość Skarżącej, w szczególności, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku usługowego z częścią mieszkalną.

Warto także zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się pismo inwestora z dnia 15 listopada 2023 roku, który bardzo ogólnie wskazuje, że jego inwestycja nie będzie miała wpływa na nieruchomość. Do tego pisma dołączono dwie linijki słońca w dniach równonocy we wrześniu i w marcu, z których ma wynikać, że inwestycja nie będzie zacieniała nieruchomość Skarżącej, co ma wynikać już tylko z tej okoliczności, że inwestycja jest zlokalizowana na północ od nieruchomości Skarżącej. W kontekście jednak tej linijki, to na marginesie można jedynie wskazać, że zaznaczono nawet na niej kierunku północnego, to budzi pewne wątpliwości. Niemniej nie to jest najistotniejsze w tej sprawie.

W aktach sprawy nie znajduje się jednak jakichkolwiek ślad, z którego wynikałoby, że organ przynajmniej zweryfikował w podstawowym zakresie stanowisko inwestora. Podobnie takie wyjaśnienia nie znajdują się w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji.

W tym kontekście podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel-komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (w:[ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz-komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom l i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., I SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131).

Z powyższego wynika, że organ powinien w sposób możliwe pełny zebrać materiał w sprawie a następnie rzetelnie go zbadać, czemu wyraz powinien znajdować się w uzasadnieniu.

Tego jednak zabrakło na gruncie niniejszej sprawy.

Jak wskazano powyżej, organ w niewystarczającym stopniu odniósł się do rzeczywistych okoliczności przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji w istocie nie zweryfikował, czy Skarżącej na gruncie tej sprawy przysługuje przymiot strony. To z kolei stanowi o naruszeniu powołanych powyżej przepisów K.p.a., w tym art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 K.p.a. i uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zweryfikuje, czy strona Skarżąca jest stroną przedmiotowego postępowania i oceni czy inwestycja, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy oddziałuje na nieruchomość Skarżącej. Dokonując natomiast tej oceny organ odwoła się przy tym do konkretnych okoliczności dotyczących nieruchomości Skarżącej, w tym weźmie pod uwagę odległości dzielące nieruchomość Skarżącej od terenu inwestycji.

Z tych względów na zasadzie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Decyzja organu I instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a.