I OSK 1802/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2016-04-08	
Data wpływu	2014-07-10	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Iwona Bogucka
Maciej Dybowski /przewodniczący/
Paweł Miładowski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6320 Zasiłki celowe i okresowe	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Sygn. powiązane	II SA/Op 125/14	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2013 nr 0 poz 182;  art. 3 ust. 1 i 3, art. 41 pkt 1; Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
Dz.U. 2013 nr 0 poz 267;  art. 7,10,107 par. 3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 nr 0 poz 270;  art. 141 par. 4, art. 174 pkt 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia NSA Iwona Bogucka Protokolant: asystent sędziego Monika Mamińska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Op 125/14 w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 125/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, oddalił skargę T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w O. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w N. przyznał T. R. zasiłek celowy specjalny w wysokości 30 zł na zakup odzieży, obuwia, lekarstw, środków czystości i higieny osobistej oraz bielizny oraz odmówił przyznania zasiłku celowego.

Takie rozstrzygnięcie zapadło w związku z ustaleniem przez organ I instancji, że dochód strony postępowania (619,08 zł z renty inwalidzkiej po potrąceniu alimentów) przekracza kryterium dochodowe, które wynosi 542 zł (art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.). Ponadto pomimo faktu występowania u wnioskodawcy choroby i niepełnosprawności niemożliwym jest przyznanie pomocy finansowej w wysokości oczekiwanej lub wyższej z uwagi na ograniczone możliwości finansowe organu. Organ wskazał, że poziom przyznanych zasiłków celowych kształtował się w indywidualnych sprawach w wysokości od 30 do 200 zł. Organowi dobrze jest znana sytuacja życiowa wnioskodawcy, który od co najmniej 1994 r. jest objęty pomocą finansową. Nadto zauważył, że od sierpnia 2010 r. ww. nie odebrał z kasy Ośrodka przyznanych mu specjalnych zasiłków celowych oraz świadczeń w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", jako świadczenia pieniężnego na zakup żywności (zasiłek celowy), a łączna wartość nieodebranych świadczeń (na dzień wydawania decyzji, tj. 24 czerwca 2013 r.) wynosi 1560 zł. Uwzględniając powyższe okoliczności oraz fakt posiadania przez wnioskodawcę stałego comiesięcznego dochodu organ uznał, że możliwym jest przyznanie klientowi jedynie pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego w wysokości 30 zł.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł T. R..

Zaskarżoną decyzją SKO w O. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że w tej sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny. Strona postępowania jako niespełniająca kryterium dochodowego może ubiegać się o przyznanie zasiłku celowego specjalnego, co wymaga wykazania istnienia szczególnie uzasadnionego przypadku art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej; zaś wystąpienie w tej sprawie takiego przypadku nie oznacza, że organ I instancji jest zobowiązany do zaspokojenia w całości zgłaszanych przez wnioskodawcę potrzeb, albowiem świadczenia z pomocy społecznej mają wspierać osobę w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej, a nie zaspokajać całość żądań. Organ odwoławczy odniósł się także w uzasadnieniu do zarzutów zawartych w treści odwołania.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu T. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi oraz nakazanie, jak to określił "od organu zaskarżonego doręczenia akt sprawy". Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy oraz sprzeczność istotnych ustaleń SKO w O. z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi, wskazując na swój stan zdrowia spowodowany urazem ręki oraz trwałą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji, znaczny stopień niepełnosprawności ze wskazaniem uzyskania pomocy ze strony osób trzecich, zarzucił przyznanie mu przez organ pomocy w wysokości 30 zł, gdyż nie posiada środków na życie i leczenie. Zauważył, że organ I instancji nie wskazał w decyzji, jaka kwota ma być przeznaczona na daną pomoc określoną w decyzji. Podkreślał, że decyzja SKO narusza prawo materialne, a w sprawie nadto zachodzi sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę SKO w O. wniosło o odrzucenie skargi, a w przypadku przywrócenia terminu o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2014 r. przywrócono skarżącemu termin do wniesienia skargi.

W piśmie datowanym na dzień 24 stycznia 2014 r. skarżący podtrzymał zarzuty opisane w dotychczasowych pismach składanych w sprawie. Stwierdził, że podtrzymuje wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania i ponownie dowodził, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego i jak to określił, przepisów normatywnych, przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Akcentował, powołując się na wyrok NSA z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1558/09, że każda forma pomocy musi być rozpatrzona odrębną decyzją, a zatem decyzja regulująca wszystkie formy pomocy jest sprzeczna z prawem i z urzędu staje się nieważna. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 125/14, oddalając skargę wskazał, że dochód skarżącego przekracza kryterium dochodowe. Dlatego organy zasadnie uznały, że nie jest możliwym przyznanie skarżącemu zasiłku celowego. Rozstrzygnięcie to wynika z okoliczności sprawy, ustalonych w trakcie postępowania administracyjnego i w tym zakresie żaden z organów nie naruszył przepisów stanowiących podstawę procedowania w sprawie.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organy ustaliły także, że skarżący jest nie tylko osobą samotnie gospodarującą, ale osobą, która także legitymuje się orzeczeniem o zaliczeniu do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz schorowaną, a tym samym spełniającą przesłanki z art. 7 ustawy. Jednak o możliwości przyznania specjalnego zasiłku celowego nie decyduje dochód strony, a sytuacja życiowa, w której się ona znalazła. Ponadto przyznanie tego zasiłku nie jest obowiązkiem organu, a ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ nie ma obowiązku spełnienia każdego żądania osoby ubiegającej się o pomoc.

Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń, co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, który uzasadniał przyznanie zasiłku celowego na cele wskazane w decyzji w wysokości 30 zł. Zgodnie z regułami procedury administracyjnej, organy szczegółowo przeanalizowały sytuację wnioskodawcy związaną z orzeczonym stopniem niepełnosprawności, samotnym gospodarowaniem, a także jego sytuacją materialną i życiową. Działając w ramach uznania administracyjnego, zasadnie uznały, że sytuacja w jakiej znalazł się T. R. uzasadnia przyznanie pomocy w zakresie zasiłku celowego specjalnego. Ustalając wysokość świadczenia organy zbadały sytuację finansową wnioskodawcy, mając na uwadze uzyskiwane, stałe dochody oraz fakt nieodebrania przyznanych z pomocy społecznej środków finansowych w wysokości 1560 zł. W uzasadnieniu decyzji podano w sposób zrozumiały informacje dotyczące wielkości środków pieniężnych, jakimi dysponuje organ w skali miesiąca, liczbę wnioskodawców domagających się pomocy. Przedstawiono kryteria jakimi kieruje się przy rozdziale posiadanych finansów, a także wskazano na przeciętną wysokość zasiłków, podając, że kształtuje się ona w zależności od ilości członków rodziny w granicach od 30 zł do 200 zł. W końcu, organ wytłumaczył też, że zgodnie z przyjętymi regułami, kieruje się przede wszystkim koniecznością niesienia pomocy rodzinom wielodzietnym, osobom samotnie wychowującym dzieci, osobom samotnym bez dochodu lub o niskim dochodzie oraz, że udziela pomocy w sytuacjach zagrożenia podstawowych warunków egzystencji rodziny. Powyższe sprowadzało się do konkluzji, że pomoc w wyższej wysokości przyznawana jest osobom pozbawionym stałego źródła dochodu lub w przypadku dużej różnicy pomiędzy posiadanym dochodem, a kryterium dochodowym, zaś pomoc w niższej wysokości otrzymują osoby posiadające comiesięczne dochody, gdy różnica między dochodem, a kryterium dochodowym jest niewielka.

SKO w O., w wyniku wniesienia przez skarżącego odwołania, dokonało powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób szczegółowy, odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a., przedstawiło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Sąd podzielił przedstawioną w tym uzasadnieniu argumentację.

Sąd wskazał, że zasiłek celowy specjalny jest świadczeniem o charakterze szczególnym, wyjątkowym, którego ustawodawca nie powiązał z kryterium dochodowym, lecz z szczególnie uzasadnionymi przypadkami. Pojęcie szczególnie uzasadnionego przypadku należy traktować bardzo wąsko i odnosić do zaspokajania wyłącznie podstawowych potrzeb bytowych. Stąd też udzielona pomoc społeczna nie zawsze musi być przyznana w takiej wysokości, aby w pełni mogła zaspokoić zaistniałe potrzeby, gdyż nie pozwala na to ograniczoność środków, jakimi dysponują ośrodki pomocy społecznej. Zaspokajanie potrzeb powinno być ukierunkowane w pierwszej kolejności na te osoby, które ze względu na całkowity brak dochodów lub ich nieznaczną wysokość bez udzielenia im pomocy nie byłyby w stanie egzystować.

W ocenie Sądu, przyznanie świadczenia z pomocy społecznej dla osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej, nie jest prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania osoby ubiegającej się o pomoc na organy pomocy społecznej będące dysponentami środków publicznych.

Odnosząc się do zarzutu skargi, Sąd stwierdził, że organy wskazały na jakie cele została przyznana kwota zasiłku celowego specjalnego. Brak w osnowie decyzji wymienienia przeznaczenia wysokości kwot na wskazane tam cele nie stanowi wadliwości decyzji, gdyż to i tak ostatecznie beneficjent tej pomocy dokona rozdysponowania tej kwoty na cele wskazane w decyzji.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Sąd I instancji powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył T. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, których skarżący nie opłacił ani w całości, ani w części.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 7 K.p.a. przez błędne przyjęcie przez Sąd, że organy nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 gdyż podjęły kroki w niezbędnym zakresie do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, gdy tymczasem w postępowaniu tym, przyznając kwotę w najniższej przyznawanej przez organ I instancji kwocie, nie uwzględniono stanu chorobowego i związanych z tym potrzeb skarżącego, a więc naruszono interes obywatela;

- art. 10 K.p.a. przez niewzięcie pod uwagę przez Sąd I instancji, że w postępowaniu przed organem I instancji strona (nie została pouczona o przysługujących jej uprawnieniach. Pozbawiona została tym samym możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Nie poinformowano strony przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów materiałów oraz zgłoszonych żądań;

- art. 107 § 3 K.p.a. określającym wymogi formalne jakie powinno spełniać uzasadnienie decyzji przez bezpodstawne przejęcie, że organy I i II instancji w pełni uzasadniły swoje rozstrzygniecie, podczas gdy nie odniosły się do wysokości przyznanego zasiłku w kontekście stanu chorobowego skarżącego i związanych z tym potrzeb;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia jaki wpływ na istotę sprawy miało nieodniesienie się przez organy do indywidualnych potrzeb skarżącego, co skutkowało przyznaniem najniższego świadczenia.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej przez bezpodstawne przyjęcie, że kwota 30 zł jest kwotą wspierającą skarżącego w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia mu życie w warunkach odpowiadających godnosci człowieka oraz, że rozmiar świadczenia jest odpowiedni do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego, które zmierzają do podważenia wysokości przyznanego skarżącemu zasiłku celowego specjalnego.

Stosownie do treści art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi.

W świetle treści przytoczonego przepisu, stanowiącego materialnoprawną podstawę decyzji w sprawie, a w której WSA w Opolu wydał zaskarżony wyrok, odnosząc się do podniesionego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej, należy zwrócić uwagę, że decyzja wydawana w oparciu o art. 41 ustawy o pomocy społecznej wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, na co prawidłowo wskazał Sąd I instancji. Kontrola przez sąd administracyjny decyzji wydanej w oparciu o uznanie administracyjne sprowadza się wyłącznie do kontroli tego aktu pod względem zgodności z prawem bez możliwości kwestionowania, czy ingerowania w uznanie organu. Powyższe oznacza, że to do organu należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym sąd administracyjny nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Kontroli może podlegać czy takie rozstrzygnięcie zostało należycie uzasadnione. Nie można zatem skutecznie organowi zarzucić naruszenia prawa z tego tylko powodu, że przyznał on wnioskodawcy świadczenie w kwocie niższej od spodziewanej czy oczekiwanej. Ponadto organ, rozpoznając wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku celowego, ma obowiązek uwzględnić konstytucyjną zasadę subsydiarności. Tak też się stało w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Rozmiar świadczeń zabezpieczenia społecznego w znacznym stopniu zależy od kondycji danej gospodarki, dla której nie może być nadmiernym, a jedynie adekwatnym obciążeniem. Podatnicy co do zasady nie mogą bowiem pokrywać pełnych kosztów utrzymania osób mających własne źródła dochodów – nawet ubogich (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r., I OSK 1433/11). Obydwa te elementy zostały zbadane, uwzględnione i opisane przez organy wydające kwestionowane decyzje, a następnie podane ocenie przez Sąd I instancji rozpatrujący wniesioną przez skarżącego skargę. Przedstawione w tym zakresie rozważania Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela. Nie można zatem dopatrzeć się aby zaskarżony wyrok w tym zakresie został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Dlatego nie mogą podlegać uwzględnieniu zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 107 § 3 K.p.a., z tego powodu, że kwota przyznanej pomocy nie odpowiada oczekiwaniom wnioskodawcy (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2012 r., I OSK 1065/12). Ocena Sądu I instancji nie opierała się tylko na tej okoliczności, ale także na uwzględnieniu takich okoliczności jak: - sytuacja wnioskodawcy związana z orzeczonym stopniem niepełnosprawności; - samotne gospodarowanie; - sytuacja materialna i życiowa; - informacje dotyczące wielkości środków pieniężnych jakimi dysponuje organ. Ponadto podstawą oceny Sądu były wyjaśnienia organu, zgodnie z którymi kierowano się przede wszystkim "koniecznością niesienia pomocy rodzinom wielodzietnym, osobom samotnie wychowującym dzieci, osobom samotnym bez dochodu lub o niskim dochodzie oraz, że udziela pomocy w sytuacjach zagrożenia podstawowych warunków egzystencji rodziny. Dlatego pomoc w wyższej wysokości przyznawana jest osobom pozbawionym stałego źródła dochodu lub w przypadku dużej różnicy pomiędzy posiadanym dochodem, a kryterium dochodowym, zaś pomoc w niższej wysokości otrzymują osoby posiadające comiesięczne dochody, gdy różnica między dochodem, a kryterium dochodowym jest niewielka". Odnośnie tych ustaleń skarżący w skardze kasacyjnej nie przywołał żadnych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennej oceny, w tym jaki wpływ na wynik sprawy miał brak możliwości złożenia wyjaśnień. Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego nie zmierzają zatem do wykazania takich wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej w tym zakresie wymaga jednak takiego wykazania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.); w innym wypadku zarzut nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Poza tym, jak wynika z zaskarżonej decyzji, skarżący nie odbierał przyznanych uprzednio przez organ środków pieniężnych, a więc jego dotychczasowa egzystencja życiowa i uzyskiwane dochody nie czynią uzasadnionym przyznania mu zasiłku celowego specjalnego w wyższej lub oczekiwanej kwocie. Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej wskazania wymaga, że Sąd I instancji nie ocenił kwoty 30 zł jako wspierającej skarżącego w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia mu życie w warunkach odpowiadających godnosci człowieka. Sąd jedynie ocenił, że przynanie takiej kwoty było uzasadnione z uwagi na zebrany w sprawie materiał dowodowy. Taka ocena choć wadliwa, nie miała wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze, jak już wyżej wspomniano, sądy administracyjne nie posiadają kompetencji do oceny samej wysokości świadczeń z pomocy społecznej, przyznawanych na zasadzie uznania administracyjnego; po drugie, powszechnie wiadomym i oczywistym jest, że świadczenie pieniężne w kwocie 30 zł nie jest w stanie pokryć wszystkich potrzeb zgłoszonych przez skarżącego. Jednakże ta konkluzja nie dyskwalifikuje wydanego w sprawie wyroku Sądu I instancji oraz zasadniczej części uzasadnienia tego orzeczenia (por. wyrok NSA 30 stycznia 2015 r., I OSK 1175/13 – wydany w podobnej sprawie ze skargi ww. skarżącego). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceniono, co najważniejsze, zastosowanie przywołanych w decyzji przepisów prawa materialnego oraz zbadano, czy organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Odniesienie się bezpośrednio do kwoty przyznanego zasiłku celowego i oceny czy jest ona prawidłowa, czy też nie, nie było w tej sprawie konieczne. Taka wada z uwagi na prawidłowo przeprowadzoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolę decyzji pod względem zastosowania prawa materialnego oraz uznania administracyjnego, nie mogła przynieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnoszącemu skargę kasacyjną z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdyż zagadnienie to nie należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jest władny orzekać wyłącznie o kosztach postępowania między stronami.