Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 listopada 2016 r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego W.S. kwotę 1000 zł (słownie jeden tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie:

Decyzją z dnia 15 lipca 2014 r. Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy na rzecz [....] Sp. z o.o. dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, naziemnymi miejscami postojowymi, garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu na działce nr [....] obr. [....] oraz budową infrastruktury technicznej i komunikacyjnej (w tym zjazdu) na terenie części działki nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. WW. decyzja, decyzją z dnia 5 sierpnia 2015 r. została przeniesiona na obecnego inwestora [....] sp. z o.o. Nadto wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dni 7 października 2014 r. utrzymującą w mocy ww. decyzję, a wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W decyzji określono m.in. wysokość budynku: "od 28,5 m do 30 m". Parametr ten określono zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia "wysokość, o której mowa w ust. 1 mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku."

Decyzją z dnia 31 sierpnia 2016 r. (.....) na podstawie art. 28, 31, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) Prezydent Miasta K. udzielił inwestorowi [....] sp. z o. o. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących rozbiórki budynków: mieszkalnego i gospodarczych na działce nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami w parterze, wewnętrznymi instalacjami wod. – kan., c.o., elektr., teletech., niskoprąd., went. mech., wewnętrznym zbiornikiem na wody opadowe, zbiornikiem przeciwpożarowym, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (droga dojazdowa, rampa, zieleń, oświetlenie, chodniki, mała architektura) oraz budowa wjazdu na działce nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K.

W odwołaniu od tej decyzji W.S. – właściciel nieruchomości sąsiedniej - powtórzył zarzuty podnoszone w trakcie postępowania. W szczególności podniósł, że w decyzji nie wyjaśniono sposobu ustalenia wysokości projektowanego budynku. Wysokość ta winna być mierzona od średniego poziomu istniejącego terenu przed głównym wejściem do budynku zgodnie z paragrafem 7 ust. 4 rozporządzenia. Tymczasem w przedmiotowym projekcie przyjęto wysokość od poziomu terenu projektowanego przed głównym wejściem do budynku, co powoduje przekroczenie maksymalnej wysokości 30.0 m określonej w warunkach zabudowy o około 90 cm. Dodał, że wszystkie sąsiednie działki nr nr [....] [....] [....] przy dużych opadach deszczu będą zalewane ponieważ znajdą się poniżej działki [....] , a projektowany teren nie posiada odpowiedniego drenażu, oraz warstw drenażowych przepuszczalnych z drobnego kamienia. Wbrew tłumaczeniu projektanta, grunt nie wchłonie wód opadowych poprzez infiltrację - jest to zbyt duża inwestycja i zbyt duży wykop (ok. 7m).

Decyzją z dnia 24 listopada 2016 r. (....) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art. 104 kpa Wojewoda [....] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

Dnia 29 kwietnia 2016 r. Inwestor - [....] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa złożył wniosek o pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych na działce nr [....] obręb [....] oraz o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego. Do wniosku zostały załączone wymagane dokumenty w odniesieniu do zamierzonej rozbiórki obiektów znajdujących się na działce nr [....] a także dołączone zostało: oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, należące do właściwej izby samorządu zawodowego.

Obszar oddziaływania obiektu określony został jako teren obejmujący działki nr: [....] [....] [....] [....] obręb [....] . Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Do projektu załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, w projekcie określona została trzecia kategoria geotechniczna obiektu, przy złożonych warunkach gruntowych.

Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kserokopii aktualnej mapy dla celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę. Do projektu budowlanego załączone zostały: decyzja na lokalizację zjazdu publicznego (karta 50-52) uzgodnienie przyłączenia (terenu inwestycji) działek nr [....] do drogi publicznej tj. ul. [....] (pismo ZIKiT znak: z dnia 29 czerwca 2016. r.- karta 115-115) i uzgodnienie dotyczące wykonania zjazdu z działki drogowej - karty 117-121), decyzja zezwalająca na lokalizację przyłączy: kanalizacji ogólnospławnej, wodociągowego, teletechnicznego, ciepłowniczego na terenie działki nr [....] (karta 53, 54) oraz zapewnienie możliwości podłączenia projektowanego budynku i warunki podłączenia do sieci: wodociągowej i kanalizacyjnej (karta 114). Postanowieniem Prezydenta Miasta K. z 20 kwietnia 2016 r. (znak: .....) zaopiniowano pozytywnie planowane usunięcie drzew i krzewów kolidujących z inwestycją.

Warunki określone w decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione. W projekcie zagospodarowania terenu została wyznaczona linia zabudowy, którą zgodnie z załącznikiem Nr 1 i 2 wyznaczono w odległości 15 m od strony działki drogowej nr [....] tj. ul. [....] jako obowiązującą. Projektowana lokalizacja obiektu nie narusza wyznaczonej decyzją linii zabudowy.

Poziom parteru budynku określony jako ±0,00 jest na poziomie rzędnej 215,63 m n.p.m. Zaprojektowano budynek o dziesięciu kondygnacjach nadziemnych oraz w części podziemnej garaż z miejscami postojowymi. Na stropie garażu, znajdującego się poza obrysem budynku zaprojektowany został teren zielony, który liczony jest w 50 % powierzchni jako powierzchnia biologicznie czynna. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku (od strony ul. ....) tj. wysokość od projektowanego poziomu terenu (średni poziom na rzędnej 215,45 m n.p.m.) mierzona przed głównym wejściem do budynku do poziomu attyki - wynosząca 30,0 m, jest zgodna z wysokością określoną w pkt II 1.d ww. decyzji o WZ cyt: "od 28,5 m do 30 m". Parametr ten określono w decyzji o WZ zgodnie z § 7 ust. 2 "wysokość, o której mowa w ust. 1 mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku." W obszarze analizowanym występują budynki wysokie o wysokości elewacji frontowej około 30 m a na dz. nr [....] budynek o wysokości 35,5 m. W związku z realizacją inwestycji teren działki objętej inwestycją podlega niwelacji (rysunki przekroju A-A, B-B, C-C), a decyzja o WZ nie zakazuje niwelacji terenu. Istniejący poziom terenu na działkach sąsiednich od strony wschodniej znajduje się na poziomie rzędnej 215,74 m n.p.m. a następnie poprzez 215,35 m n.p.m. spada w kierunku południowym od 214,63 do 215,17 m n.p.m. jest to teren przyległy do ul. [....] .

Zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "Wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku (...)", ponadto ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: poziomie terenu - należy przez to rozumieć przyjętą w projekcie rzedną terenu w danym miejscu działki budowlanej. Ponieważ przyjęta w projekcie rzędna terenu przy wejściu do budynku wynosi 215,61 m n.p.m., wysokość 30 m projektowanego budynku jest prawidłowo określona. Dach budynku zaprojektowany został jako płaski. Warunki określające wymagania dotyczące geometrii dachu zostały spełnione, natomiast wymagania określone w opracowywanym obecnie "Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego obszarów [....] " zaczną obowiązywać od chwili wejścia w życie tego planu, obecnie ustalane parametry dotyczące m.in. wysokości projektowanych obiektów nie stanowią przepisu prawa.

Spełnione zostały wymagania decyzji o WZ dotyczące szerokości elewacji frontowej w przedziale od 12 do 18 m - szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku wynosi 17,4 m. W projekcie budowlanym spełnione zostały warunki dotyczące wskaźnika powierzchni zabudowy (powierzchnia zabudowy wynosi 784,46 m tj. 33,9% powierzchni terenu wynoszącej 2314 m2), zatem nie przekracza on określonej w decyzji ustalającej warunki zabudowy wielkości wskaźnika zabudowy - od 29 % do 34 % oraz spełnione zostały warunki dotyczące wymaganej powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 25 % (1009,36 m2 powierzchni stanowi powierzchnię biologicznie czynną (zieleń na gruncie 281,36 m2 + 364 m2 tj. 50 % powierzchni zieleni na garażu (728 m) co stanowi łącznie 27,89 % powierzchni terenu zieleni). Spełnione zostały wymagania dotyczące obsługi komunikacyjnej inwestycji tj. zapewnienia miejsc postojowych w ilości stosownej do planowanego zagospodarowania" – zaprojektowano miejsca postojowe na parkingu w garażu podziemnym w ilości 93 miejsca postojowe (w tym miejsca postojowe podwójne w postaci "parkliftów" hydraulicznych) i 2 miejsca postojowe w tym 1 dla niepełnosprawnych na terenie. Program obsługi parkingowej dla Miasta K. przyjęty uchwałą z dnia 29 sierpnia 2012 r. ma jednak charakter uznaniowy zalecający, a nie bezwzględnie obowiązujący.

Projekt budowlany zawiera opracowanie przedstawiające analizę przesłaniania i nasłonecznienia dla przedmiotowej inwestycji i obiektów na działkach sąsiednich (rys. - karta 175 -177 proj. budowlanego). Usytuowanie projektowanego obiektu nie narusza przepisów § 12 i § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obiekt usytuowano w taki sposób, że między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okien pomieszczeń przesłanianych w budynkach sąsiednich, nie znajduje się obiekt przesłaniający, ponieważ wysokość liczona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien (pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) tych budynków do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi projektowanego obiektu jest mniejsza od odległości pomiędzy nimi. Jak wynika z załączonej analizy nasłonecznienia i przesłaniania, w wyniku projektowanej inwestycji nie następuje ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynków sąsiednich (§ 60 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).

W związku z realizacją inwestycji na terenie działki sąsiedniej nie są projektowane kotwienia ścianek "larsena". Zabezpieczenie wykopu zaprojektowane zostało w obrębie terenu działki inwestycyjnej (karta 132). Za prowadzenie budowy w sposób zgodny z projektem, pozwoleniem na budowę, przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy i zasadami wiedzy technicznej, odpowiada kierownik budowy i inspektor nadzoru inwestorskiego. Osoby te muszą posiadać stosowne uprawnienia budowlane. Organem, który jest właściwy do oceny prawidłowości prowadzenia robót budowlanych, jest organ nadzoru budowlanego.

Na powyższe rozstrzygnięcie W.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Podniósł, że wysokość projektowanego budynku winna być mierzona od średniego poziomu istniejącego terenu przed głównym wejściem do budynku zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia. W projekcie przyjęto wysokość mierzoną od poziomu przed wejściem głównym, który to poziom jest wierzchem stropodachu pod projektowanym garażem, co powoduje przekroczenie maksymalnej wysokości 30,0 m określonej w warunkach zabudowy o ok. 95 cm.

Wedle skarżącego, § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie został błędnie zinterpretowany. Istotą tego zapisu jest bowiem konieczność przyjęcia rzędnej terenu w danym miejscu działki budowlanej jako rzędnej terenu istniejącego w przypadku terenu względnie płaskiego lub średniej poziomu terenu przy występujących na działce naturalnych różnicach poziomów w miejscu projektowanego wejścia do budynku. Konsekwencja błędnie przyjętej interpretacji jest z kolei sposób "projektowanego ukształtowania terenu wokół budynku". Wszystkie sąsiednie działki nr nr [....] [....] będą bowiem przy dużych opadach zalewane przez wody deszczowe, ponieważ znajdują się poniżej działki [....] . Projektowany teren nie posiada odpowiedniego zabezpieczenia w formie drenażu z warstwami drenażowymi i odprowadzenia do kanalizacji deszczowej. Wbrew twierdzeniom projektanta trudno przyjąć, że wody opadowe zostaną wchłonięte przez infiltracje, ponieważ niekorzystna jest proporcja powierzchni przepuszczalnej w stosunku do powierzchni nieprzepuszczalnej.

Dodał skarżący, że dla sąsiedniej działki nr [....] w decyzji o warunkach zabudowy wysokość projektowanej zabudowy ustalono na 12 – 13, 5 m, podczas gdy dla przedmiotowej działki na 30 m. Nie jest również przekonywujący brak ustalenia w warunkach zabudowy miejsc parkingowych przypadających na jedno mieszkanie w wielkości 0,72 przy ogólnie stosowanym w wielkości 1,2 dla podobnych inwestycji w K. Zaniżenie tego wskaźnika będzie skutkowało znacznym utrudnieniem możliwości parkowania poza obszarem inwestycji w rejonie ulicy [....] .

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. 2016/1066) oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. 2016/718). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Wynik tak przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji jest negatywny.

Eksponowany od początku postępowania zarzut dotyczy wysokości zaprojektowanego budynku.

Obowiązujące przepisy związane z procesem budowlanym posługują się trzema podobnie brzmiącymi pojęciami: ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym używa niedefiniowanego pojęcia "wysokość zabudowy", rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego używa pojęcia "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki", wreszcie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pojęcia "wysokość budynku". W obu w/w rozporządzeniach zacytowane pojęcia zostały zdefiniowane. I tak, w rozumieniu rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. (§ 7 ust. 2) . Zgodnie zaś z § 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. "wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Definicje powyższe różnią się pomiędzy sobą, nie jest zatem obojętne, która z nich zostanie przyjęta jako wzorzec do oceny zgodności projektu budowlowego z decyzją o warunkach zabudowy. Obowiązek dokonania takiej oceny został na organ nałożony przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Jedynym, należytym sposobem wykonania w/w obowiązku jest odniesienie wysokości elewacji frontowej zaprojektowanego budynku do jej wysokości określonej decyzją wz. Jest oczywiste, że porównanie wysokości projektowanej elewacji z wielkością określoną decyzją wz przyniesie prawidłowy rezultat tylko wtedy, kiedy dla obu wielkości zostanie zastosowana taka sama metoda. Rezultatu takiego nie da się osiągnąć odnosząc do wielkości określonej wg. reguły opisanej w § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., (w decyzji wz), wysokość projektowanego budynku określaną wg. wzorca opisanego w § 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Tenże zresztą wzorzec stosowany jest tylko w celu przyporządkowania projektowanemu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, a nie wymagań określonych decyzją wz. W konsekwencji, za zupełnie nieadekwatne do istoty podniesionego w odwołaniu (i następnie w skardze) zarzutu, uznać należy poczynione przez organ II instancji w kontekście warunku decyzji wz, rozważania nawiązujące do § 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

W decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki" ustalono w przedziale 28,5 do 30 m, przytoczono też treść § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., zgodnie z którym w/w wysokość mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Określenie w decyzji wz parametrów zabudowy, w tym wysokości elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, jest jednym z gwarantów zachowania ładu przestrzennego w wypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Parametry te określane są w nawiązaniu do parametrów obiektów już istniejących. Założyć więc należy, że określona decyzją wz wysokość elewacji mającego powstać budynku, nawiązuje do wysokości elewacji obiektów istniejących, ustalanych wg reguły z § 7 ust. 2 rozporządzenia, a więc "od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku". Jest zaś oczywiste, że ów "średni poziom terenu" – to średni poziom terenu istniejącego. Skoro zaś wysokość elewacji obiektów istniejących może być liczona tylko od poziomu istniejącego, to w taki sam sposób winna być liczona wysokość elewacji obiektu mającego dopiero powstać. Innymi słowy określona decyzją wz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – to wysokość mierzona od średniego poziomu terenu istniejącego w miejscu, w którym ma owa elewacja powstać (" przed głównym wejściem"). Błędem jest przy tym odwoływanie się do definicji "poziomu terenu" zawartej w pkt 15 § 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Po pierwsze definicja ta, tak jak i pozostałe zapisy rozporządzenia, odnosi się do warunków technicznych, a nie uwarunkowań przestrzennych mającego powstać obiektu. Po wtóre w § 7 ust. mowa jest o "średnim poziomie", a nie o "poziomie", a po trzecie - na etapie ustalania warunków zabudowy nie ma jeszcze projektu budowlanego, nie może być więc mowy o "przyjętej w projekcie rzędnej terenu w danym miejscu". Nietrudno też dostrzec, że przyjęcie za wiążącą rzędną wskazaną w projekcie budowlanym czyniłoby iluzorycznym wymaganie zgodności projektu z decyzją wz. W takim bowiem wypadku wysokość elewacji frontowej byłaby liczona od poziomu, który na etapie ustalania warunków zabudowy był nieprzewidywalny.

W rozpoznawanej sprawie organy wadliwie więc przyjęły, że na potrzeby sprawdzenia zgodności projektu z decyzją wz pod względem wysokości elewacji frontowej, przyjąć należy, jako poziom wyjściowy, poziom projektowany, a nie poziom istniejący. Parametr ten zatem musi zostać poddany ponownemu badaniu, z uwzględnieniem powyżej sformułowanych uwag.

Sąd nie podziela pozostałych zarzutów skargi. Uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę zostały w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego ograniczone wyłącznie do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ nie jest zaś uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Sprawdzanie zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki. Za zgodność z prawem projektu architektoniczno-budowlanego przepisy przewidują odpowiedzialność projektantów. W odniesieniu do tego organ bada czy projektant złożył stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy). W niniejszej sprawie takie oświadczenie zostało złożone. Organ zatem miał pełne podstawy do przyjęcia, że w ramach tego oświadczenia gwarantowana jest poprawność projektu w zakresie odprowadzania wód opadowych, jak i liczby przewidzianych miejsc postojowych. W projekcie przewidziano, że "wody opadowe zgodnie z warunkami wydanymi przez MPWiK odprowadzane będą do kanału kanalizacji ogólnospławnej, a jej nadmiar zostanie retencjonowany w zbiorniku zlokalizowanym w kondygnacji podziemnej budynku" (k.170 projektu), a także przewidziano urządzenie 93 miejsc postojowych w garażu i 2 na terenie.

Wyrażane przez skarżącego obawy dotyczące opisanych kwestii nie mogą prowadzić do skutecznego kwestionowania decyzji.

Decyzje organów obu instancji uchylono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016.290) i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003/164/1588).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.