Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 16 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (sprawozdawca) Protokolant: referent stażysta Aleksandra Żakowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2026 roku sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. Sp.k. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu braku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. oddala skargę.

Starosta O., w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia 13 października 2025 r., nr [...] nałożył na P. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w B. (dalej jako "strona", "spółka", "skarżąca") karę pieniężnej w wysokości 250 zł za niedopełnienie obowiązku zawiadomienia w przewidzianym ustawowo terminie o zbyciu pojazdu marki [...] oznaczonego nr rejestracyjnym [...] oraz nr identyfikacyjnym VIN [...]

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu 04 stycznia 2022 r. spółka zbyła przedmiotowy pojazd i miała obowiązek poinformować o tym fakcie starostę w terminie 30 dni. Z uwagi na stan epidemii z powodu COVID-19, okres 30 dni został wydłużony do 60 dni, co oznacza, że organ winien uzyskać informację o zbyciu pojazdu do dnia 07 marca 2022 r. Strona nie zawiadomiła organu o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie, co spowodowało wszczęcie w dniu 27 lutego 2025 r. postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2025 r. nałożono na stronę karę pieniężną za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.; w skrócie: "p.r.d.").

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na skutek odwołania strony, decyzją z dnia 4 czerwca 2025 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W następstwie powyższego w dniu 10 lipca 2025 r. organ I instancji zgodnie ze wskazaniami organu odwoławczego, biorąc pod uwagę przepisy ustawy z dnia 02 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 764; w skrócie: "ustawa COVID"), zawiadomił spółkę o uchybieniu ustawowego terminu na złożenie wniosku zawiadamiającego o zbyciu przedmiotowego pojazdu, a także wyznaczył stronie 30 dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zawiadomienie zostało skutecznie doręczone 15 lipca 2025 r.

W odpowiedzi na wskazane zawiadomienie, w dniu 18 sierpnia 2025 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu.

Postanowieniem z dnia 26 września 2025 r. organ I instancji odmówił przywrócenia stronie terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu przedmiotowego pojazdu uzasadniając to brakiem spełnienia łącznie wszystkich przesłanek wynikających z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.; w skrócie: "k.p.a."). Organ wskazał, że stan epidemii trwał od 20 marca 2020 r. do 16 maja 2022 r., czyli od jego odwołania minęły już ponad 3 lata, a strona nadal nie złożyła zawiadomienia o zbyciu przedmiotowego pojazdu. Jednocześnie w dniu 26 września 2025 r., zawiadomiono stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczono nowy termin jej załatwienia. Postanowienie doręczono 02 października 2025 r., a zawiadomienie 06 października 2025 r.

Uzasadniając stanowisko w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w przewidzianym terminie o zbyciu pojazdu, organ I instancji ustalił, że zakres naruszenia prawa został przekroczony o 1378 dni. Strona zbyła przedmiotowy pojazd 04 stycznia 2022 r., natomiast zawiadomienia o tym fakcie nie złożyła.

Organ stwierdził, że stronie postępowania na zgłoszenie zbycia pojazdu przysługiwało 60 dni (od 01 lipca 2021 r. do 30 czerwca 2023 r. wydłużono termin do 60 dni zgodnie z art. 31ia ustawy COVID-19), a zawiadomienie o zbyciu pojazdu można było dokonać drogą elektroniczną za pośrednictwem Elektronicznej Skrzynki Podawczej Systemu Pojazd i Kierowca lub za pośrednictwem platformy e-PUAP, dostarczyć osobiście do biura podawczego starostwa, a także przesłać tradycyjną drogą pocztową. Ponadto ustawodawca przewidział możliwość zaistnienia naturalnych przeszkód uniemożliwiających osobistą obecność strony w momencie dokonywania czynności urzędowych. Pełnomocnik strony w wyjaśnieniach dotyczących wszczętego postępowania wskazał, że o zbyciu przedmiotowego pojazdu został zawiadomiony Urząd Miejski w O. w celu wypełnienia obowiązku podatkowego od środków transportowych oraz wniósł o zwrócenie się do wskazanego organu o zasięgnięcie wszelkich niezbędnych informacji w tym zakresie. W odpowiedzi na powyższe organ podkreślił, że wypełnienie w/w obowiązku podatkowego nie jest tożsame z obowiązkiem wynikającym z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. Organ podkreślił, że spółka nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Brak łącznej realizacji wszystkich przesłanek z art. 58 k.p.a., w tym podana przez stronę ogólnikowość przyczyn naruszenia nie są wystarczające do przywrócenia terminu zgodnie z dyspozycją art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez orzeczenie o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 listopada 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ zaznaczył, że niedopełnienie przez stronę ustawowego obowiązku, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., w przedłużonym następnie ustawowo terminie do 60 dni, stało się podstawą nałożenia kary pieniężnej. Ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji, przy zastosowaniu się do wytycznych zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 04 czerwca 2025 r., nie spowodowało zmiany decyzji Starosty [...] w tym zakresie. Postanowienie organu z dnia 26 września 2025 r. o odmowie przywrócenia stronie terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu, zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 listopada 2025 r.

Podkreślono, że spółka nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, co przełożyło się na brak łącznej realizacji wszystkich przesłanek z art. 58 k.p.a. do przywrócenia terminu do dokonania czynności zawiadomienia o zbyciu pojazdu zgodnie z dyspozycją art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło stanowiska strony odnośnie wystąpienia w sprawie siły wyższej, która spowodowała, że należy odstąpić od karania strony, a jedynie ją pouczyć, tym bardziej, iż możliwe było dokonanie w przedłużonym terminie zgłoszenia - w drodze elektronicznej lub listownie. Brak zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu nie nastąpił z powodu działania siły wyższej, a z powodu zlekceważenia tego obowiązku.

W skardze z dnia 13 marca 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. Naruszenie prawa materialnego - art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy COVID-19, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż wskutek bezpośredniego w nim odwołania do art. 58 § 2 k.p.a., wniosek o przywrócenie terminu złożony w oparciu z art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 COVID-19 podlega zasadom rozpatrywania w oparciu o przesłanki określone w art. 58 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy przepis ten obejmuje swą dyspozycją jedynie wnioski o przywrócenie uchybionych terminów wyłączonych spod szczególnej ochrony wskazanych w art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1-6 ustawy COVID-19;

2. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia - art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID-19 objawiające się w rozstrzygnięciu pozostających w sprawie wątpliwości, co do treści normy prawnej na niekorzyść strony;

3. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia - art. 9, art. 7 oraz art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy COVID-19 poprzez:

1) błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że gdy podmiot zobowiązany pozostaje profesjonalistą, wyłączony jest spod ochrony norm bezwzględnie obowiązujących, różnicując tym samym pozycję prawną stron postępowania administracyjnego;

2) Wyłączne, bezrefleksyjne obciążenie strony konsekwencjami trudności w realizacji ustawowych obowiązków w okresie epidemii, przy jednoczesnym pominięciu tożsamych naruszeń organu.

Mając powyższe na względzie wniesiono także o uchylenie postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację poszczególnych zarzutów. Skarżąca nie podzieliła stanowiska organu, że wniosek o przywrócenie terminu złożony w oparciu o art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID-19 podlega rozpoznaniu w oparciu o przesłanki określone w art. 58 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy przepis ten obejmuje swą dyspozycją jedynie wnioski o przywrócenie uchybionych terminów wyłączonych spod szczególnej ochrony wskazanych w art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1-6 ustawy COVID-19, tym samym obowiązkiem organu było uwzględnić złożony w sprawie wniosek. Zaznaczono również, że główną argumentacją organu I instancji powoływaną na poparcie wydanego rozstrzygnięcia był sam fakt występowania przez skarżącego w obrocie gospodarczym jako profesjonalista. Powyższa okoliczność zdaniem skarżącej osłabia jej ochronę prawną na gruncie art. 9, art. 7 oraz art. 8 § 1 k.p.a. - zwalniając tym samym organ z jego własnych obowiązków - jak również spod dyspozycji specustawy COVID-19. W ocenie skarżącej stanowisko organu na gruncie obowiązującego prawa nie znajduje żadnego podparcia, gdyż powoływane przepisy stanowią normy bezwzględnie obowiązujące, nie zawierające w tym względzie wyłączeń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, w skrócie: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organów w kwestii nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 250 zł za niedopełnienie obowiązku zawiadomienia w przewidzianym ustawowo terminie o zbyciu pojazdu marki [...] oznaczonego nr rejestracyjnym [...] oraz nr identyfikacyjnym VIN [...]

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca zbyła pojazd w dniu 04 stycznia 2022 r., wobec czego do 07 marca 2022 r. powinna zawiadomić starostę o zbyciu pojazdu. Niedopełnienie ustawowego obowiązku, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. w przedłużonym następnie ustawowo terminie do 60 dni, stało się podstawą nałożenia kary pieniężnej. Zakres naruszenia prawa, jak wskazały organy, został przekroczony o 1378 dni.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., zgodnie z którym właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Przepis sankcjonujący w postaci art. 140mb ust. 6 p.r.d. przewiduje karę pieniężną za niedopełnienie tego obowiązku w wysokości w wysokości 250 zł. W brzmieniu obowiązującym w 2022 r. wysokość kary wynosiła od 200 zł do 1.000 zł (art. 140mb pkt 2 p.r.d.). Zgodnie z art. 140n ust. 1 i 2 p.r.d. kary pieniężne za brak zawiadomienia o zbyciu pojazdu w terminie są nakładane w drodze decyzji administracyjnej przez starostę. Kary te są wnoszone na odrębny rachunek bankowy starostwa, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary pieniężnej stała się ostateczna (art. 140n ust. 5). Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d-189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 140n ust. 6).

Na gruncie badanej sprawy istotne jest wyjaśnienie, że wskazany w przepisie art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., termin 30 dni został czasowo zmieniony na podstawie art. 31ia ustawy COVID, zgodnie z którym w okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19:

1) wydłuża się do 60 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1.

Ustawa z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 1192) została ogłoszona w dniu 1 lipca 2021 r.

Mając na uwadze że skarżąca w zarzutach skargi głownie eksponuje naruszenie art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy COVID-19 w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. w kontekście złożonego równolegle wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu – Sąd wyjaśnia, że z urzędu wiadomym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 02 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Po 271/26 oddalił skargę skarżącej spółki na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 05 listopada 2025 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 26 września 2025 r. o odmowie przywrócenia stronie terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu przedmiotowego pojazdu. Wobec nie złożenia skargi kasacyjnej przez skarżącą, wyrok uzyskał walor prawomocności z dniem 04 czerwca 2026 r.

W powyższym wyroku zostało przesądzone, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, co w konsekwencji przełożyło się na brak łącznej realizacji wszystkich przesłanek z art. 58 k.p.a. do przywrócenia terminu do dokonania czynności zawiadomienia o zbyciu pojazdu zgodnie z dyspozycją art. 15zzzzzn2 ustawy COVID. Organy umożliwiły zatem skarżącej spółce złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów art. 7 (zasada prawdy obiektywnej; zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 8 § 1 (zasada zaufania do władzy publicznej) i art. 9 k.p.a. (zasada informowania stron).

W sprawie bezspornym jest, że skarżąca naruszyła art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. albowiem nie poinformowała w przewidzianym w tym przepisie terminie starosty o fakcie zbycia pojazdu w dniu 04 stycznia 2022 r. Wskazany w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. termin do zawiadomienia organu o nabyciu/zbyciu pojazdu ma charakter materialny. Niezachowanie terminu do zawiadomienia organu o nabyciu/zbyciu pojazdu w świetle p.r.d. wywołuje ujemny skutek dla strony, którym jest obowiązek wszczęcia przez organ z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w zakreślonym przez ustawę terminie o nabyciu pojazdu (zob. np. wyroki NSA z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1158/22, z dnia 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 907/22, wyrok z 22 czerwca 2023 r. sygn. akt II GSK 1157/22 – wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej [...]). Naruszenie polegające na znacznym uchybieniu terminu stanowi - co do zasady - wyraźną podstawę nałożenia z tego tytułu kary na podstawie art. 140mb p.r.d. (por. wyrok NSA z 24 października 2024 r. sygn. akt II GSK 1152/24). Uchybienie terminu, które stanowiło istotę naruszenia obowiązku z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., w realiach badanej sprawy, ani nie wynikało z okazjonalnej omyłki, przeoczenia ani też z innych wyjątkowych okoliczności. Nadto, nie było uchybieniem, co do swej jakości, nieznacznym, np. kilkudniowym. Obowiązek zawiadomienia organu jest obowiązkiem jasnym i czytelnym co do swej treści (wyrok NSA z 21 maja 2025 r. sygn. akt II GSK 2065/24). Ponadto okoliczność niedopełnienia obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu ma istotny wpływ na aktualność zapisów bazy Centralnej Ewidencji Pojazdów.

W podsumowaniu sądowej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że zawarte w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie zasługują uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.