Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Dziuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 7 września 2020 r. sprawy ze skargi K. H. i G. H. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w sprawie grzywny w celu przymuszenia postanawia: odrzucić skargę G. H.

Pismem z dnia 9 czerwca 2020 r. G. H. (dalej jako: skarżąca) i K. H. (dalej jako: skarżący), reprezentowani przez pełnomocnika – adwokata S. S., złożyli skargę sądową na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z [...] r., nr [...], nakładające na K. H. grzywnę w celu przymuszenia w związku z niewykonaniem obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego, położonego na działce nr 1 w miejscowości K.

W dniu 4 sierpnia 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie nr PESEL obojga skarżących oraz wykazanie interesu prawnego skarżącej w rozpatrywanej sprawie wskazując, że w postępowaniu przed organem brał udział wyłącznie skarżący. Nadto wezwano do uiszczenia wpisu od skargi.

Wpis od skargi został uiszczony w terminie, a brak formalny w postaci braku nr PESEL skarżących uzupełniono w piśmie z 12 sierpnia 2020 r. W piśmie tym pełnomocnik skarżących wskazał, że skarżąca zaskarżyła postanowienie dotyczące nałożenia na nią grzywny w celu przymuszenia odrębną skargą i że nie jest stroną postępowania w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – zwana dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W ramach tego przepisu sąd administracyjny winien samodzielnie ocenić, czy skargę wniósł podmiot, który ma interes prawny. Przesłanka "posiadania interesu prawnego", o której stanowi art. 50 § 1 p.p.s.a., polega na wykazaniu istnienia normy prawa materialnego, na podstawie której określona osoba może domagać się konkretyzacji uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jej sfery praw i obowiązków przed zaistniałymi naruszeniami i doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W celu ustalenia interesu prawnego, a tym samym możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, niezbędnym jest istnienie związku o charakterze materialnym pomiędzy sytuacją faktyczną danego podmiotu, a normą prawa materialnego.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy dojść do wniosku, że skarżąca nie jest stroną tego postępowania. Zaskarżone postanowienie nakładało grzywnę w celu przymuszenia wyłącznie na skarżącego i to on jest stroną postępowania egzekucyjnego w administracji, a co za tym idzie, także postępowania sądowoadministracyjnego związanego z kontrolą zapadłego w tym postępowaniu egzekucyjnym postanowienia. Skarżąca nie posiada zatem w sprawie interesu prawnego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.