Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

|Sygn. akt III SA/Kr 1894/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 kwietnia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Tadeusz Kiełkowski, Sędziowie: WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.), Asesor WSA Marta Kisielowska, Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2023 r., sprawy ze skargi E. G. działającego przez opiekuna prawnego W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 10 października 2022 r. nr SKO.PS/4110/510/2022 w przedmiocie uchylenia decyzji kierującej do domu pomocy społecznej oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 10 października 2022 r., znak: SKO.PS/4110/510/2022, wydaną na podstawie art. 54, art. 106 ust. 5 w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2268 z późn. zm.; dalej powoływanej jako "u.p.s.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.; dalej powoływanej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania E. G. (dalej jako: skarżący), działającego przez opiekuna prawnego W. R. (dalej jako: opiekun prawny skarżącego) od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 4 lipca 2022 r., znak sprawy: [...], nr kancelaryjny: [...], którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 13 maja 2015 r., kierującą skarżącego do domu pomocy społecznej przeznaczonego dla osób przewlekle somatycznie chorych zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] kierującą skarżącego do domu pomocy społecznej przeznaczonego dla osób w podeszłym wieku, wraz z tą decyzją, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia 4 lipca 2022 r. Prezydent Miasta K. orzekł w sposób opisany powyżej. W dniu 29 lutego 2016 r. została wydana decyzja w sprawie umieszczenia skarżącego w DPS przy ul. [...] w K., który pomimo wolnego miejsca nie zamieszkał w placówce. Pismem z dnia 2 marca 2016 r. opiekun prawny skarżącego zwrócił się z wnioskiem o odroczenie terminu przyjęcia do domu pomocy społecznej z uwagi na konieczność odbycia przez skarżącego leczenia specjalistycznego. Kolejne oświadczenie podobnej treści zostało złożone w dniu 10 sierpnia 2017 r., zaś w dniu 18 sierpnia 2020 r. opiekun prawny skarżącego oświadczył, że "sprawa o umieszczenie E. G. w DPS była, jest i powinna być nadal zawieszona".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż od kilkunastu miesięcy konsekwentnie nie jest możliwe przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącego, co jest konieczne w celu ustalenia spełniania przesłanek pozwalających na zamieszkanie przez skarżącego w domu pomocy społecznej. Zdaniem organu I instancji opiekun prawny skarżącego traktuje decyzję kierującą jako rezerwację miejsca w domu pomocy społecznej, której to rezerwacji miejsca nie przewiduje ustawa o pomocy społecznej. Dlatego też w ocenie organu I instancji, wobec wskazanych powyżej okoliczności, zasadne było wydanie decyzji uchylającej decyzję o skierowaniu do DPS, gdyż w sprawie zachodziły przesłanki do jej uchylenia.

Odwołanie od ww. decyzji organu I instancji wniósł działający imieniem skarżącego opiekun prawny, który tak w pismach z dnia 14 września 2022 r. i z dnia 6 października 2022 r., jak i w szerokim uzasadnieniu odwołania opisał sytuację zdrowotną, w jakiej znajduje się skarżący. Wyjaśniono przy tym, że główną przyczyną odmowy umieszczenia skarżącego w DPS i prośby o zawieszenie decyzji był brak możliwości zagwarantowania skarżącemu właściwego leczenia. Jednocześnie brak zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego opiekun prawny skarżącego uzasadnił stanem zdrowia skarżącego i brakiem zgody lekarza rodzinnego na jakiekolwiek wizyty osób trzecich. Opiekun prawny skarżącego zwrócił się także o umożliwienie uczestniczenia w posiedzeniu organu odwoławczego, na którym będzie rozpatrywane odwołanie. Ponadto w uzupełnieniu odwołania z dnia 6 października 2022 r. opiekun prawny skarżącego oświadczył, iż z uwagi na jego stan zdrowia konieczne jest, aby skarżący miał zagwarantowane przyjęcie do DPS.

Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy oraz rozpatrzeniem ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zwrócił na wstępie uwagę, że z ustawy o pomocy społecznej wynikają różne formy tej pomocy, która jest udzielana tylko wtedy, gdy osoba czy rodzina wykorzystała już własne uprawnienia, zasoby oraz możliwości i nie jest w stanie sama pokonać trudnej sytuacji życiowej. W dalszej kolejności organ II instancji powołując się na treść art. 54 ust. 1 u.p.s. wskazał, że z przepisu tego wynika, iż organ rozpatrujący wniosek o przyznanie prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej ma obowiązek zebrać materiał dowodowy oraz wyjaśnić na jego podstawie czy osoba ubiegająca się o takie świadczenie spełnia materialne przesłanki, a mianowicie: wymaga całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, a nadto nie można jej zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Przy czym zaznaczono, że orzeczenie o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wymaga łącznego spełnienia ww. przesłanek. W tym zakresie organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że w świetle analizowanego przepisu subiektywne przekonanie i wola uzyskania tej formy pomocy nie są okolicznościami wystarczającymi do jej przyznania, a skoro umieszczenie w domu pomocy społecznej jest ostatecznością, to powinno być poprzedzone oceną możliwości udzielenia pomocy osobie potrzebującej w miejscu jej zamieszkania oraz wnikliwym zbadaniem jej sytuacji rodzinnej. Organ odwoławczy podkreślił również, że z treści art. 54 ust. 1 u.p.s. nie wynika możliwość przyznania prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej osobie, która pozostaje w leczeniu ze względu na liczne schorzenia, nawet gdyby miała zaświadczenie lekarskie, iż wymaga stałej całodobowej opieki. Podniesiono bowiem, że z treści tego przepisu wynika, iż wiek, choroba lub niepełnosprawność osoby starającej się o skierowanie musi być tego rodzaju, że uniemożliwia tej osobie nie tylko samodzielne funkcjonowanie w dotychczasowym środowisku, ale uniemożliwia tej osobie prawidłowe funkcjonowanie pomimo innych możliwości pomocy, a więc w przypadku ustalenia, że rozmiar i zakres usług opiekuńczych byłby niewystarczający.

W oparciu o powyższe organ II instancji zaznaczył, że prowadząc postępowanie w sprawie wniosku o umieszczenie w domu pomocy społecznej organ obowiązany jest ustalić zakres koniecznej dla wnioskodawcy pomocy. Analizując z kolei pod tym kątem zaskarżoną decyzję organ odwoławczy uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał konieczność wydania przez organ I instancji decyzji uchylającej decyzję o skierowaniu do DPS. Podniesiono bowiem, że jak wynikało z akt niniejszej sprawy skarżący na mocy decyzji z dnia 13 maja 2015 r. został skierowany do domu pomocy społecznej przeznaczonego dla osób przewlekle somatycznie chorych, a jednocześnie poinformowano stronę o umieszczeniu na liście osób oczekujących. Dodatkowo zaznaczono, że decyzja ta została wydana po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. W tym zakresie organ II instancji powołując się na treść art. 106 ust. 5 u.p.s. wskazał, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie skierowane do opiekuna prawnego skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie uchylenia decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych. Następnie wskazano, że kolejno organ I instancji zapewnił czynny udział w sprawie stronie, poprzez umożliwienie zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego z prawem do ustosunkowania się do niego przez skarżącego (art. 10 k.p.a.).

Organ odwoławczy podkreślił również, że art. 106 ust. 5 u.p.s. stanowi szczególną regulację w stosunku do ogólnych unormowań zawartych w ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego, które umożliwiają organom administracji publicznej dokonanie zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, przy czym przedstawiony w treści tego przepisu katalog przesłanek uzasadniających zmianę lub uchylenie decyzji ma charakter zamknięty. Wyjaśniono też, że w przypadku wystąpienia jednej z tych okoliczności, organ administracji publicznej jest zobowiązany do uruchomienia przewidzianego prawem postępowania i podjęcia stosownej decyzji. W tym zakresie organ II instancji wskazał, że do przesłanek obligatoryjnych zalicza się zmianę przepisów prawa, zmianę sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobranie nienależnego świadczenia, a do fakultatywnych wystąpienie przesłanek z art. 11 (stwierdzenie przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych), art. 12 (brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną) i art. 107 ust. 5 ustawy (odmowa złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym przez osobę lub rodzinę ubiegającą się o pomoc). Podniesiono przy tym, że wspomniany art. 11 ust. 2 u.p.s. stanowi, iż brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczenia, odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, wykazany materiałem dowodowym i dodatkowo potwierdzony w treści odwołania brak zgody na zamieszkanie w domu pomocy społecznej wyrażany przez opiekuna prawnego skarżącego, jak też odmowa przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, bez potwierdzenia tej okoliczności np. zaświadczeniem lekarskim, uzasadniały wydanie przez organ I instancji decyzji o wskazanej na wstępie treści.

Skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wniósł skarżący – E. G., działający przez opiekuna prawnego W. R., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Skarżący, działający przez opiekuna prawnego, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., art. 106 ust. 5 w zw. z art. 11 ust. 2 u.p.s., art. 54 ust. 1 u.p.s. oraz art. 138 § 1 k.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności pominięcie zaświadczeń lekarskich potwierdzających konieczność wstrzymania wizyt u skarżącego i opiekuna prawnego skarżącego, z uwagi na ich stan zdrowia i stan epidemiologiczny, a w konsekwencji błędne uznanie, że zachodzi przesłanka "braku współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej" (art. 11 ust. 2 u.p.s.) i utrzymanie, w oparciu o art. 106 ust. 5 u.p.s. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzji organu I instancji uchylającej na niekorzyść strony decyzję kierującą skarżącego do domu pomocy społecznej pomimo spełniania przez skarżącego przesłanek uprawniających do umieszczenia w domu pomocy społecznej (określonych w art. 54 ust. 1 u.p.s.), chociaż okoliczności sprawy uzasadniały wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji).

W uzasadnieniu skargi skarżący, działający przez opiekuna prawnego, zakwestionował twierdzenia organu i zasadność wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia, przytaczając argumentację mającą zdaniem skarżącego przemawiać za wadliwością zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie oraz na mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K., Sąd doszedł do przekonania, że decyzje te są prawidłowe i nie ma podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie nie doszło bowiem do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2268; dalej powoływanej jako "u.p.s.").

W myśl tego przepisu, który stanowił jedną z materialnoprawnych podstaw zaskarżonych decyzji, w sprawie świadczeń z pomocy społecznej decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody.

Warto w tym miejscu znaczyć, że przepis art. 106 ust. 5 u.p.s., służy eliminacji lub zmianie decyzji ostatecznej i jest normą lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s. jest postępowaniem w nowej sprawie. Nie jest to kontynuowanie czy rozpatrywanie na nowo sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już ostateczną decyzją, przyznającą określone uprawnienia do świadczeń z pomocy społecznej. Jest to nowa sprawa administracyjna, której zakres wyznacza treść art. 106 ust. 5 ustawy (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 1133/11).

Ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie są bezsporne. W dniu 29 lutego 2016 r. została wydana decyzja w sprawie umieszczenia skarżącego w DPS przy ul. [...] w K., jednakże pomimo wolnego miejsca skarżący nie zamieszkał w placówce. Pismem z dnia 2 marca 2016 r. opiekun prawny skarżącego zwrócił się z wnioskiem o odroczenie terminu przyjęcia do domu pomocy społecznej z uwagi na konieczność odbycia przez skarżącego leczenia specjalistycznego. Kolejne oświadczenie podobnej treści zostało złożone w dniu 10 sierpnia 2017 r., zaś w dniu 18 sierpnia 2020 r. opiekun prawny skarżącego oświadczył, że "sprawa o umieszczenie E. G. w DPS była, jest i powinna być nadal zawieszona".

Organ nie był w stanie przeprowadzić wywiadu środowiskowego w sprawie, gdyż opiekun prawny skarżącego konsekwentnie twierdził, że nie jest to możliwe z uwagi na stan zdrowia skarżącego, który stanowi przeciwwskazanie do jakichkolwiek wizyt. Na powyższą okoliczność nie został jednak przez stronę zaoferowany żaden dowód. W aktach sprawy brak choćby zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego powyższe twierdzenie.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 u.p.s. brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczenia, odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

Należy podnieść, że od wydania decyzji w sprawie umieszczenia skarżącego w DPS przy ul. [...] w K. upłynęło ponad 7 lat. W tym czasie skarżący ani jego opiekun prawny nie podjęli żadnych działań zmierzających w kierunku wykonania powyższej decyzji. Wręcz przeciwnie, z oświadczeń kierowanych do organów wynika, że skarżący nie wyraża woli zamieszkania w DPS, nie określa także terminu, w jakim stan ten miałby ulec zmianie. Tego rodzaju zachowanie należy zakwalifikować jako brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Brak zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego uznaje się za przejaw uniemożliwienia ustalenia rzeczywistej sytuacji rodzinno-majątkowej, a tym samym brak współdziałania przez wnioskodawcę, który wystąpił o świadczenie z organem prowadzącym postępowanie w celu merytorycznego rozpoznania jego wniosku. Nadto nie zostało przedłożone żadne zaświadczenie, z którego wynikałoby, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu. Należy również podnieść, że skoro skarżący twierdzi, że jego stan zdrowia uniemożliwia wszelkie kontakty z innymi osobami, to tym samym niemożliwe jest zamieszkanie skarżącego w DPS, gdyż tam kontakt z innymi osobami byłby nieuchronny. Taka jest zresztą idea DPS, gdzie pomoc i opieka jest świadczona przez profesjonalny personel.

Należy także podkreślić, że w dniu 23 maja 2022 r. opiekun prawny skarżącego oświadczyła, że "umieszczenie podopiecznego w domu pomocy społecznej jest ostatecznością" i poinformowała, że zapewnia skarżącemu w domu wszelką niezbędną pomoc i opiekę. Zadeklarowała, że w tej chwili jest w stanie opiekować się skarżącym w domu. Brak jest zatem uzasadnienia dla dalszego obowiązywania decyzji o umieszczeniu skarżącego w domu pomocy społecznej, skoro skarżący z takiej formy pomocy skorzystać nie chce i nie ma takiej potrzeby, skoro opieka domowa jest wystarczająca.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.