Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. D. na bezczynność P. Sp. z o.o. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. w zakresie punktu 4 o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje P. Sp. z o.o. do rozpoznania punktu 4 wniosku skarżącego M. D. z dnia z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu o którym mowa w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od P. Sp. z o.o. na rzecz skarżącego M. D. kwotę 100 (słownie sto) złotych, tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi;

Pismem z [...] lutego 2024 r. M. D. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność spółki P. sp. z.o.o. z siedzibą w [...] (dalej: Spółka) w przedmiocie rozpoznana wniosku z [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Wnioskiem z [...] stycznia 2024 r. Skarżący zwrócił się do Spółki o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1) ile wydała Spółka na wynagrodzenia dla członków zarządu w 2023 r.;

2) ile wydała Spółka na wynagrodzenia dla członków rady nadzorczej w 2023 r.;

3) czy członkom zarządu lub rady nadzorczej wypłacono w 2023 r. nagrody, premie, dodatki lub inne świadczenia uznaniowe (jeżeli tak, to w jakiej wysokości).

W pkt 4 wniosku Skarżący zwrócił się o przekazanie powyższych danych

w podziale na poszczególne miesiące 2023 r. i poszczególnych członków (wskazanych z imienia i nazwiska).

Pismem z [...] lutego 2024 r. Spółka poinformowała Skarżącego, że w 2023 r. wydała na wynagrodzenia 1.151.660,94 złote (stałe) oraz 516.000 złotych (zmienne) - dla członków zarządu, natomiast dla członków rady nadzorczej - 328.822,95 złotych. Ponadto, w 2023 r. Spółka nie wypłaciła członkom rady nadzorczej żadnych dodatków, nagród itp. Zdaniem Spółki pkt. 4 wniosku Skarżącego nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: u.d.i.p.).

W swojej skardze Skarżący wniósł o zobowiązanie Spółki do rozpoznania wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że Spółka przesłała Skarżącemu żądane informacje, jednak z pominięciem kryteriów,

o których mowa w pkt. 4 wniosku.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz rozwijając argumentację na jego poparcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do dokonania w określonym terminie czynności (§ 1 pkt 1) albo stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (§ 1 pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Na gruncie przepisów u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udostępnienia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że nie posiada żądanej informacji publicznej, względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3, art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie powiadamia wnioskodawcy o wysokości opłaty, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p. (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Poza tym sąd musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielonaw pełni, a więc, czy dany podmiot wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych nań ustawą (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, PPP nr 6/2012, s. 75 i n., oraz wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności osoby prawne, w których Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów

o ochronie konkurencji i konsumentów.

W niniejszej sprawie wątpliwości ani Sądu, ani Stron nie budzi uznanie Spółki za podmiot obowiązany do udostępniania informacji publicznej. Potwierdzeniem tego konsensusu jest fakt, że jedynym wspólnikiem Spółki jest Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, co potwierdza informacja z Krajowego Rejestru Sądowego.

W kwestii kryterium przedmiotowego obowiązku udostępniania informacji publicznej należy przypomnieć, że na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. Wzorzec wykładni powyższego przepisu powinien stanowić art. 61 ust. 1 Konstytucji, w myśl którego prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności m.in. jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują majątkiem Skarbu Państwa. Dodatkowo ma podstawie art. 6 ust. 5 lit. d u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., pochodzącym z zadysponowania majątkiem Skarbu Państwa.

P. sp. z.o.o. jest spółką celową utworzoną wejścia w życie ustawy

z 11 sierpnia 2021 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie odbudowy Pałacu Saskiego, Pałacu Brühla oraz kamienic przy ulicy Królewskiej w Warszawie (Dz.U. z 2024 r., poz. 578; dalej: Ustawa). Przedmiotem działalności Spółki jest przygotowanie i realizacja inwestycji wskazanej w tytule Ustawy (art. 7 ust. 1 Ustawy). Ponadto Skarb Państwa rozwiązuje Spółkę po zrealizowaniu celu, dla którego została utworzona (art. 14 ust. 1). Z powyższego wynika, że Spółka stanowi instrument Skarbu Państwa służący realizacji inwestycji określonej w Ustawie, a zatem Spółka wykonuje zadania publiczne. Wysokość wynagrodzeń konkretnych członków zarządu i rady nadzorczej Spółki stanowi zatem informację publiczną jako informacja o sposobie wydatkowania środków publicznych (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 2667/21, oraz WSA w Warszawie z 13 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 526/19, oraz z 18 lipca 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 148/19).

Należy odnotować, że z treści skargi wynika, iż jej przedmiotem Skarżący uczynił jedynie pkt. 4 swojego wniosku. Sąd jedynie nadmienia, że Spółka poprawnie załatwiła sprawę w zakresie pkt. 1-3 wniosku Skarżącego, jednakże w zakresie pkt. 4 pozostaje w bezczynności, co implikowało konieczność zobowiązania Spółki do rozpoznania pkt. 4 wniosku.

Rozpoznając pkt. 4 wniosku Skarżącego, Spółka uwzględni powyższe dyrektywy Sądu, w szczególności dostosuje formę działania do dalszej kwalifikacji prawnej żądanej przez Skarżącego informacji publicznej, dla przykładu, udostępni ją lub wyda decyzję administracyjną, jeżeli uzna, że zachodzą ustawowe przesłanki odmowy jej udostępnienia.

Ponadto, zdaniem Sądu nie sposób uznać bezczynności Spółki za kwalifikowaną. Bezczynność organu cechuje się rażącym naruszeniem prawa

w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jeśli bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Na gruncie przepisów u.d.i.p. sądy administracyjne uznają, że bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli podmiot obowiązany np. przez rok od dnia wpłynięcia wniosku nie podjął żadnej czynności w sprawie (zob. prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Gl 14/15) lub nie wykonał obowiązku udostępnienia informacji publicznej nałożonego nań przez sąd w prawomocnym wyroku (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 26 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Bk 169/17).

Za dokonaniem powyżej oceny charakteru bezczynności przemawia fakt, że Spółka nie zadośćuczyniła wnioskowi Skarżącego jedynie w części, a także udzieliła Skarżącemu odpowiedzi w ustawowym terminie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jak w pkt. 1 sentencji, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. jak w pkt. 2 sentencji oraz na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w pkt. 3 sentencji. Na poczet kosztów postępowania Sąd zaliczył uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 złotych.