Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 240/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego [...] ([...]) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 28 czerwca 2017r., sygn. akt I SA/Ol 240/17, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 1066 ze zm., obecnie Dz.U. 2019 poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę [...] (dalej też: "strona", "skarżący", "beneficjent") na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko - Mazurskiego (dalej też: "IZ", "Zarząd", "organ") z [...] stycznia 2017r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z [...] maja 2016r. w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny, z którego wynikało, że [...] maja 2010r. została zawarta umowa o dofinansowanie projektu pn. [...] (dalej: "projekt") pomiędzy skarżącym prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w [...], a [...][...] (Instytucją Pośredniczącą II stopnia, dalej: Instytucja Pośrednicząca", "IP II"), działającą w imieniu i na rzecz Województwa Warmińsko-Mazurskiego reprezentowanego przez Zarząd Województwa (Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Warmia i Mazury na lata 2007-2013).

Przedmiotem projektu był zakup linii do produkcji kruszyw drogowych do żwirowni w miejscowości [...], gmina [...]. W skład linii produkcyjnej wchodzić miały następujące elementy: kosz zasypowy, przenośniki taśmowe, przesiewacze z instalacją wodną i konstrukcją wsporczą wyposażone w ekologiczne sita, koło odwadniacza, pompa wodna z instalacją wodną, rynna wibracyjna, kruszarka.

W związku z ustaleniami kontroli przeprowadzonej u skarżącego przez Urząd Kontroli Skarbowej w Olsztynie uznano, że zebrane dokumenty wskazują, iż wbrew zapisom w protokole zdawczo-odbiorczym i przedstawionym do rozliczenia we wniosku o płatność dokumentom, firma [...] nie sprzedała stronie rynny wibracyjnej oraz kruszarki. W wyniku poczynionych ustaleń, IP II przesłała skarżącemu oświadczenie o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia, wskazując jako podstawę § 18 ust. 2 pkt 1 i pkt 7 umowy. W uzasadnieniu podniesiono, iż skarżący nie kupił i nie zamontował urządzeń stanowiących element projektu (rynny wibracyjnej, kruszarki), tym samym część środków wydał na inny cel, a przy tym przedłożył dokumenty poświadczające nieprawdę w celu uzyskania dofinansowania.

W związku z ujawnionymi nieprawidłowościami, na podstawie art. 207 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (tj. Dz.U. z 2016r., poz. 1870, dalej: "u.f.p."), pismem z 6 listopada 2015r., organ wezwał beneficjenta do zwrotu środków wskazując kwotę oraz termin ich przekazania.

Po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego w ww. wezwaniu, na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p w związku z art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.,Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 23, ze zm., dalej: "k.p.a."), w dniu [...] lutego 2016r., doręczono beneficjentowi zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, a następnie decyzją z [...] maja 2016 r. zobowiązano skarżącego do zwrotu środków w kwocie [...] zł wraz z odsetkami, określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, do dnia zwrotu.

Decyzją z [...] stycznia 2017r. utrzymano w mocy decyzję z [...] maja 2016r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w ramach wniosku o płatność strona przedstawiła załączniki: kserokopię faktury VAT nr [...] z [...].01.2011r. wystawionej przez [...] z tytułu zakupu linii do produkcji kruszyw drogowych - [...] oraz protokół zdawczo-odbiorczy linii z [...].10.2011r. potwierdzający odbiór przez skarżącego od firmy [...]. fabrycznie nowej linii do produkcji kruszyw drogowych. Tymczasem wbrew zapisom w protokole zdawczo-odbiorczym i fakturze VAT [...] nie sprzedała skarżącemu rynny wibracyjnej ani kruszarki o czym świadczą przesłuchania świadków: [...] z [...].03.2014r. i [...].06.2014r., [...] z [...].01.2014r. i [...].06.2014r. Podkreślono, że na podstawie pisemnych wyjaśnień udzielonych przez ww. osoby właściwym jest przyjęcie stanowiska, iż zakup rynny wibracyjnej oraz kruszarki nie nastąpił w ramach przedmiotowej umowy o dofinansowanie. Wskazano, że jak wynika z pism: [...] z [...].09.2016r., [...] z [...].10.2016r., a także [...] z [...].11.2016r.: [...] sprzedała skarżącemu przesiewacz (3 szt.), odwadniacz (3 szt.), taśmociąg pryzmujący 25 m (1 szt.), pompę wody (1 szt.). W skład linii nie wchodziła kruszarka ani rynna wibracyjna. Zdaniem organu w ustalonym stanie faktycznym, w którym skarżący przedstawił do rozliczenia poświadczające nieprawdę dokumenty, doszło do naruszenia § 2 ust. 2, § 4 ust. 3, § 1 pkt 14 umowy o dofinansowanie, pkt. 5.4 Wytycznych ws. kwalifikowalności oraz pobrania środków w sposób nienależny. Powyższe działania zdaniem organu stanowiły nadużycie finansowe, w związku z czym IP II miała uprawnienie wynikające z § 18 ust. 2 pkt 1 i 7 umowy o dofinansowanie do jej rozwiązania

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem w pierwszej kolejności wskazał, że w umowie określono szczegółowo zasady realizacji, prawa i obowiązki stron, konsekwencje naruszeń i nieprawidłowości. Podniósł, że umowa została skutecznie rozwiązana bez wypowiedzenia przez organ na podstawie § 18 ust. 2 pkt 1 i 7. Zdaniem WSA zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przedstawionymi zasadami, a przy jej wydaniu nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Uzasadnienie decyzji w pełni odpowiada wymogom, zawierając prawidłowo ustalony stan faktyczny, obszerną ocenę prawną przyjętych ustaleń, odniesienie się do zarzutów strony.

Następnie WSA stwierdził, że skarżący został zawiadomimy o zakończeniu postępowania i umożliwiono mu, stosownie do art. 10 k.p.a. możliwość zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego. Strona była informowana na każdym etapie postępowania o przeprowadzanych przez organ czynnościach. Zdaniem WSA, skarżący miał możliwość wglądu przed wydaniem decyzji w akta postępowania i zgłaszania zastrzeżeń, natomiast przesłuchanie skarżącego nie było konieczne. W ocenie WSA ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym protokołu UKS, protokołów przesłuchań CBA, a także wyjaśnień świadków, ustalono w sposób prawidłowy stan faktyczny, z którego wynika, że skarżący opłacając fakturę VAT nr [...] dotyczącą dostawy linii do produkcji kruszyw od [...] poświadczył nieprawdę. W rzeczywistości kruszarka i rynna wibracyjna, które w założeniach strony miały składać się na kompletną linię technologiczna, nie były objęte przedmiotową fakturą. Skarżący w ramach jedynego wniosku o płatności złożonego poświadczył, że sporna faktura stanowi 100% realizacji projektu.

W opinii WSA przeprowadzone przez organ dowody wskazują, iż [...]. nie sprzedała skarżącemu kruszarki oraz rynny wibracyjnej. Zasadnie zatem uznano, że zbędnym było przesłuchiwanie "innych pracowników [...].", bowiem wszystkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione.

W ocenie WSA organ zasadnie uznał, że w momencie złożenia przez beneficjenta dokumentów poświadczających nieprawdę, podstawa do wypłaty dofinansowania odpadła, a tym samym stało się ono w całości nienależne.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, zasądzenie kosztów postępowania oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił w szczególności:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 3 § 1, art. 145 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 85 § 1, art. 86 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a, art. 211 ust. 1 pkt. 2 i 3 u.f.p. poprzez nie zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, chociaż dokonując kontroli legalności działania organu, Sąd I instancji winien stwierdzić w sprawie, że zarówno podczas pierwszego jak i ponownego rozpoznawania sprawy, doszło do bezzasadnego przyjęcia, iż sprawa jest na tyle wyjaśniona, iż nadaje się do merytorycznego rozstrzygnięcia, a tym samym nie ma potrzeby przeprowadzenia m. in. wnioskowanych przez skarżącego czynności w sprawie, nie wyjaśnienie w sposób wszechstronny i obiektywny zaistniałego stanu faktycznego sprawy, skuteczne pozbawienie skarżącego możliwości dowiedzenia swoich racji, itp., co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W dniu 27 listopada 2019r. skarżący złożył pismo procesowe w ramach uzupełnienia podstaw kasacyjnych zawartych w skardze kasacyjnej.

Pismem z 11 grudnia 2019r., Zarząd Województwa Warmińsko - Mazurskiego

złożył odpowiedź na powyższe pismo skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że zarzuty wskazane w piśmie procesowym z dnia 27 listopada 2019r. należy uznać za spóźnione. Nie stanowią bowiem dodatkowej argumentacji skargi kasacyjnej, lecz nowe zarzuty, które nie mogą podlegać rozpatrzeniu z uwagi na upływ terminu do ich wniesienia wynikający z art. 177 § 1 p.p.s.a. O ile przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych już w skardze kasacyjnej jest dopuszczalne praktycznie w każdym czasie przed wydaniem wyroku, o tyle zgłaszanie nowych podstaw skargi kasacyjnej, jako jednego z istotnych jej elementów powinno być zgłoszone w terminie właściwym dla skargi kasacyjnej, czyli trzydziestu dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Oznacza to, że zgłoszenie podstaw kasacyjnych, których miejsce jest w skardze kasacyjnej, z przekroczeniem omawianego terminu nie jest dopuszczalne.

Skarga kasacyjna wywiedziona przez pełnomocnika skarżącego nie posiada usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie odpowiada prawu.

WSA słusznie wskazał, iż zarzut naruszenia przez organ art. 211 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, jak też art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "k.p.a.", pozostaje nieskuteczny. W ślad za stanowiskiem organu, Sąd I instancji prawidłowo wywiódł, iż wyżej wskazane przepisy u.f.p. jak też k.p.a. nie miały zastosowania w procedowaniu organu dotyczącego decyzji zwrotowej Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego nr [...] z [...] stycznia 2016r. utrzymującej w mocy decyzję nr [...] z [...] maja 2016r. (dalej też: "decyzja zwrotowa"). Materialnoprawną podstawą decyzji zwrotowej była norma wynikająca z art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 u.f.p. W przedmiotowej sprawie organ nie wydawał również postanowienia o wznowieniu postępowania. Wskazane przepisy prawa nie mogą zatem stanowić skutecznej podstawy zarzutu skarżącego.

Chybiony pozostaje także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności zauważenia wymaga, iż art. 145 § 2 p.p.s.a. nie mógł znaleźć w przedmiotowej sprawie zastosowania. Zgodnie bowiem z jego dyspozycją w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Z kolei, zgodnie z dyspozycją art. 67 § 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23. 868. 996 i 1579) (...).Art. 60 pkt 6 u.f.p. zalicza z kolei środki, które skarżącemu wypłacono w oparciu o umowę o dofinansowanie do należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności.

Nie sposób również uznać, aby zaskarżony wyrok nie odpowiadał prawu, biorąc pod uwagę zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 3 § 1, art. 145 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 85 § 1, art. 86 k.p.a.

WSA prawidłowo ustalił, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a organ nie dopuścił się naruszenia wyżej wskazanych przepisów postępowania administracyjnego. Słusznie wskazano w uzasadnieniu orzeczenia, iż organ poczynił w sprawie samodzielne ustalenia, włączając w poczet materiału dowodowego protokół kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej, jak też materiały Centralnego Biura Antykorupcyjnego, dokonując ich analizy.

Za trafny należy uznać pogląd WSA że skarżący naruszył postanowienia umowy o dofinansowanie. Celem projektu był zakup linii do produkcji kruszyw drogowych do żwirowni w miejscowości [...], gmina [...]. W skład linii produkcyjnej wchodzić miały: kosz zasypowy, przenośniki taśmowe, przesiewacze z instalacją wodną i konstrukcją wsporczą wyposażone w ekologiczne sita, koło odwadniacza, pompa wodna z instalacją wodną, rynna wibracyjna, kruszarka. Jednak jak wynikało to z ustaleń organów, wbrew zapisom z protokołu zdawczo – odbiorczego, czy też faktury VAT nr [...] z [...] .01.2011r. w skład linii nie wchodziła ani kruszarka ani rynna wibracyjna.

W dniu 27 października 2016r. organ wystosował pisemne zapytanie do [...], przedstawiciela handlowego [...]., którego treść została przekazana skarżącemu.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem WSA, że w rozpoznawanej sprawie nie było konieczności uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego, skoro pozostawały one bez znaczenia dla sprawy z uwagi na prawidłowe ustalenia stanu faktycznego i wystarczające zebranie materiału dowodowego.

Powołane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. wskazują na okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Jednak jak słusznie wskazał WSA, w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby powoływania się na nowe dowody, z uwagi na prawidłowo poczynione ustalenia w celu ustalenia stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny ten pogląd w pełni podziela (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2017r., sygn. akt II GSK 1124/16, w którym Sąd ten stwierdza, że: "to, czy dany dowód zostanie przeprowadzony, zależy od przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, co do których organ ma wątpliwości. Szeroki zakres środków dowodowych możliwych do przeprowadzenia w sprawie na podstawie art. 75 k.p.a. nie powoduje konieczności ich przeprowadzenia, jeśli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony"). Ponadto, Sąd I instancji należycie wskazał, iż organ wezwał zawnioskowanych przez skarżącego świadków do złożenia wyjaśnień na piśmie. Słusznie również wywiedziono w zaskarżonym orzeczeniu, iż powoływanie biegłego w sprawie, jak też dokonywanie oględzin przez organ, nie ma dla sprawy znaczenia, ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazywał, iż skarżący nie zakupił kompletnej linii produkcyjnej, występując mimo tego do organu o refundację kosztów jej zakupu.

Zbędnym też było przesłuchiwanie przez organ dodatkowych pracowników dostawcy skarżącego, jak też strony, bowiem zebrany w sprawie przez organ materiał dowodowy, pozwalał dokonać jednoznacznego rozstrzygnięcia, co do podstaw obowiązku zwrotu przez skarżącego wypłaconych środków dofinansowania. W sprawie nie pozostawały jednocześnie żadne wątpliwości wymagające dodatkowego wyjaśniania i dowodzenia.

Biorąc pod uwagę powyższe, zasadnie WSA uznał, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, tym bardziej, iż sprawa dotyczy prawidłowości odbioru oraz kompletności zakupionej linii technologicznej, a nie sposobu realizacji projektu przez skarżącego czy też aktualnych okoliczności związanych z prawidłowością funkcjonowania parku maszynowego skarżącego.

Nie sposób też uznać, aby skarżący został ograniczony w zakresie swoich procesowych uprawnień.

Tym samym zasadne jest stanowisko, iż w sprawie doszło do powstania nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11.07.2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.2006.210.25 z dnia 2006.07.31). Nieprawidłowość bowiem, to jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Tym samym, skoro w sprawie słusznie wykazano, iż skarżący przedłożył do refundacji nierzetelne dokumenty, odpadła podstawa wypłaty środków w ramach umowy o dofinansowanie łączącej skarżącego z organem, a wszystkie zrefundowane środki podlegały zwrotowi wraz z należnymi odsetkami.

Sąd I instancji wskazał w zaskarżonym wyroku, iż umowa o dofinansowanie łącząca skarżącego z organem została skutecznie rozwiązana, a skarżący nie kwestionował podstaw jej rozwiązania w drodze stosownego powództwa.

W tym zakresie należy podkreślić, że podstawą do wydania decyzji był art. 207 ust. 1 u.f.p. Rozwiązanie umowy było jednym z elementów stanu faktycznego, rodzącym jedynie skutki cywilnoprawne w zakresie wzajemnych rozliczeń stron umowy i nie przesądzało o konieczności orzeczenia zwrotu środków. Przepisy cyt. ustawy nie uzależniają wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu środków, jak też wydania decyzji w tym przedmiocie od rozwiązania umowy o dofinansowanie. W rezultacie kwestia dopuszczalności oraz zasadności wypowiedzenia umowy o dofinansowanie nie ma przesądzającego znaczenia dla wyniku sprawy i nie podlega badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, dotyczącym kontroli legalności decyzji orzekającej o obowiązku zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy. Ocena taka wykracza poza ramy sądowej kontroli administracji publicznej. Rozstrzygnięcie sporu, co do umowy cywilnoprawnej należy do sądu powszechnego. W sprawie ocenie podlegało natomiast to, czy zaistniały podstawy do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 207 ust. 1 u.f.p.

Wskazać należy, że faktura była jedynym dokumentem złożonym wraz z wnioskiem o płatność, na podstawie którego organ zrefundował skarżącemu poniesione wydatki. Skarżący nie wykazał też, jakie istotne okoliczności mogłyby zostać wykazane za pomocą konkretnych dowodów. WSA prawidłowo zaakceptował stanowisko organu, iż prawidłowość wydatkowania środków przez skarżącego przyznanych na podstawie umowy o dofinansowanie, badana jest bez względu na stopień przyczynienia się do zaistnienia ewentualnych nieprawidłowości przy ich rozdysponowaniu. Do zastosowania dyspozycji art. 207 ust. 1 u.f.p. wobec podmiotu otrzymującego dofinansowanie nie wymaga się analizy stopnia zawinienia. Odpowiedzialność prawna w finansach publicznych ma charakter obiektywny i nie może być wyłączona nawet w przypadku braku zawinienia. Obowiązek zwrotu środków powstaje z mocy prawa z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2014r., sygn. akt IIGSK1862/12).

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu należny jest z tytułu złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, sporządzoną przez pełnomocnika profesjonalnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, który reprezentował organ na etapie postępowania przed Sądem I instancji, co uzasadniało zasądzenie kosztów w wysokości 75% stawki minimalnej – 10 800 zł., co dało kwotę [...] zł.