IV SAB/Wr 1272/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-08	
Data wpływu	2025-11-20	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Aneta Brzezińska
Ewa Kamieniecka /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Radom	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Zobowiązano do dokonania czynności	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902;  art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i lit. d; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 sierpnia 2025 r. I. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 20 sierpnia 2025 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Komendant Miejski Policji we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 20 sierpnia 2025 r. i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu na rzecz skarżącego K.K. kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
K. K. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) wnioskiem z dnia 20 sierpnia 2025 r. wystąpił na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. - dalej: u.d.i.p.) do Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant MP, organ) o udostępnienie informacji publicznej, tj. wskazanie na podstawie danych z listy obecności imienia i nazwiska komendantów Komisariatu Policji Wrocław Śródmieście lub funkcjonariuszy pełniących obowiązki komendanta tego Komisariatu, którzy pracowali w Komisariacie w dniach 12, 13 i 14 kwietnia 2025 r. Dodał, że nie domaga się ujawnienia innych danych osobowych niż ogólnie dostępne imię i nazwisko funkcjonariuszy, w tym godzin rozpoczęcia i zakończenia przez nich służby, a jedynie ich obecności w konkretnych trzech dniach, co stanowi informację o organizacji pracy jednostki publicznej. Podkreślił, że interesują go wyłącznie dane z czasu przeszłego, których udostępnienie nie ma wpływu na bezpieczeństwo jednostek Policji.

W odpowiedzi na wniosek w piśmie z dnia 3 września 2025 r., Komendant MP poinformował, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, gdyż dotyczą indywidualnej sprawy wnioskodawcy. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał na utrwalony, jego zdaniem pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej, gdyż ich przedmiotem nie jest kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób czy grupy obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który to pismo składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie ustawy (u.d.i.p.). Podobnie nie można przy pomocy ustawy starać się o uzyskanie informacji we własnej sprawie.

Odnosząc się do wniosku, a także w świetle poprzednich zapytań T. K., m.in. o grafiki komendantów Komisariatów Policji na terenie miasta Wrocławia, zatrzymania sprawców przestępstwa z art. 178a § 1 kk na gorącym uczynku i nagradzania policjantów za takie zatrzymania, a także wskazania we wniosku z 12 sierpnia 2025 r., że funkcjonariusze z Komisariatu Policji Wrocław Śródmieście zatrzymali "mojego syna K. K. na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa", Komendant MP uznał, że żądane informacje dotyczą niewątpliwie zdarzenia z 12 kwietnia 2025 r., dotyczącego wnioskodawcy, wskazując na indywidualny charakter sprawy. Zaznaczył, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący indywidualnej sprawy wnioskodawcy może stanowić nadużycie prawa do informacji publicznej, które ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne. Komendant MP podsumował, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej i nie mogą zostać udostępnione.

W dniu 4 września 2025 r. wnioskodawca skierował do organu "przedsądowe wezwanie do udzielenia informacji publicznej".

Pismem z dnia 8 września 2025 r. organ poinformował o udzieleniu odpowiedzi na wniosek, a 14 – sto dniowy termin został przekroczony o jeden dzień w związku z technicznymi ograniczeniami.

W dniu 7 września 2025 r. wnioskodawca skierował do organu kolejne "przedsądowe wezwanie do udzielenia informacji publicznej", wskazując ze wnioskodawca nie otrzymał odmownej decyzji administracyjnej, tylko pisemne stanowisko organu.

Pismem z dnia 15 września 2025 r. organ poinformował o udzieleniu odpowiedzi na wniosek. Zdaniem organu nie ma podstaw do wydania decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej.

W skardze na bezczynność Komendanta MP skarżący zarzucił, że organ, zamiast udzielić żądanej informacji lub wydać decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia, przesłał mu zwykłe pismo, w którym stwierdził, że odmawia udostępnienia informacji publicznej. Stwierdził, że powyższe wskazuje na bezczynność organu, bowiem zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udzielenia informacji publicznej następuje wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej, a pismo, które nie ma formy decyzji, nie może zostać uznane za skuteczną odmowę. Podkreślił, że stroną postępowania jest Komendant Miejski, a więc organ stojący na straży prawa i odpowiedzialny za jego egzekwowanie.

Według skarżącego, Komendant Miejski nie wskazał, o jaką indywidualną sprawę mu chodzi, nie uzasadnił powiązania nazwisk komendantów z rzekomo indywidualną sprawą ani osobą skarżącego. Skarżący oświadczył, że nie zna i nigdy nie spotkał żadnego z komendantów, nie łączą go z nimi żadne indywidualne sprawy. Uzasadnienie organu ma charakter pozorny i nie odnosi się do istoty sprawy.

Skarżący zauważył, że argumentacja organu jest wewnętrznie sprzeczna. Została sporządzona w sposób świadczący o braku należytej staranności organu, co rażąco obniża jej wartość. Uznał, że jeżeli informacja dotyczy organizacji pracy komendanta Komisariatu, a więc kwestii związanej z wykonywaniem zadań publicznych, to stanowi informację publiczną bez względu na subiektywne domysły organu co do celu wniosku. Wywiódł, że przeciwnie twierdzenie prowadziłoby do absurdalnego wniosku, że ta sama informacja raz jest informacją publiczną, a raz nią nie jest w zależności od tego, kto i po co o nią wnioskuje. Dodał, że takie stanowisko organu jest nie tylko pozbawione podstaw prawnych, ale także rażąco narusza konstytucyjną zasadę jawności życia publicznego (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP).

Jak podał skarżący, żądana informacja publiczna sprowadza się do połączenia trzech nazwisk komendantów i trzech dat. Nazwiska są dostępne na stronie internetowej organu. Natomiast organ poświęcił ogrom energii na przygotowanie dwustronicowego pisma odmownego. Takie działanie organu nie ma nic wspólnego z gospodarnością i z zasadą jawności. Tym bardziej, że dwanaście innych komend w Polsce bez żadnych problemów udzieliło odpowiedzi na identyczne wnioski.

Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta MP do rozpoznania jego wniosku przez udzielenie informacji lub wydanie odmownej decyzji administracyjnej, stwierdzenie bezczynności organu mającej charakter rażącego naruszenia prawa i zasądzenie kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Komendant Miejski Policji – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Policja jest podmiotem publicznym, wykonuje zadania publiczne w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W złożonym wniosku z dnia 20 sierpnia 2025 r. skarżący domagał się udostępnienia na podstawie danych z listy obecności imion i nazwisk komendantów Komisariatu Policji Wrocław Śródmieście lub funkcjonariuszy pełniących obowiązki komendanta tego Komisariatu, którzy pracowali w Komisariacie w dniach 12, 13 i 14 kwietnia 2025 r.

Odpowiadając na wniosek skarżącego Komendant Miejski Policji w piśmie z dnia 3 września 2025 r. wskazał, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, gdyż dotyczą indywidualnej sprawy wnioskodawcy. Według organu świadczą o tym poprzednie zapytania T. K., m.in. o grafiki komendantów Komisariatów Policji na terenie miasta Wrocławia, o zatrzymania sprawców przestępstwa z art. 178a § 1 kk na gorącym uczynku, o nagradzanie policjantów za takie zatrzymania. Potwierdza to również wskazanie przez T. K. we wniosku z 12 sierpnia 2025 r., że funkcjonariusze z Komisariatu Policji Wrocław Śródmieście zatrzymali "mojego syna K. K. na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa". Mając na uwadze te okoliczności, Komendant MP uznał, że żądane informacje dotyczą niewątpliwie zdarzenia z 12 kwietnia 2025 r. z udziałem wnioskodawcy.

Przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust.1 u.d.ip. zawiera art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość dotyczącą sfery faktów i danych, wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także do innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m. in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.).

Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań.

Niewątpliwie żądane przez wnioskodawcę informacje stanowią informację publiczną. Są to bowiem informacje o podmiocie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i jego działalności, w tym o organizacji pracy i osobach sprawujących w nim funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) i lit. d). Informacje, których udostępnienia domagał się skarżący zostały wytworzone w ramach działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i po myśli art. 1 ust. 1 u.d.i.p. zawierały informację ze sfery spraw publicznych. Należy zaznaczyć, że skarżącego interesowały wyłącznie dane dotyczące przeszłości, a zatem ich udostepnienie nie ma wpływu na bezpieczeństwo tych osób.

Zasadniczo organ ma rację co do tego, że celem u.d.i.p. jest troska o dobro publiczne nie zaś zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż dbałość o dobro publiczne. Nie można zatem co do zasady korzystać z instytucji dostępu do informacji publicznej dla celów prywatnych (np. na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych). Uznając jednak, że żądana informacja publiczna nie powinna być udzielona ze względu na nadużycie prawa do informacji publicznej organ winien wydać stosowną decyzję administracyjną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (wyrok WSA we Wrocławiu z 19 marca 2026 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1123/25). Natomiast organ w rozpatrywanej sprawie nie wydał decyzji administracyjnej.

W ocenie Sądu powodu do odmowy udostępnienia informacji publicznej nie mogą stanowić wskazywane przez organ okoliczności, tj. poprzednie zapytania T. K., m.in. o grafiki komendantów Komisariatów Policji na terenie miasta Wrocławia, o zatrzymania sprawców przestępstwa z art. 178a § 1 kk na gorącym uczynku, o nagradzanie policjantów za takie zatrzymania oraz wniosek T. K. z 12 sierpnia 2025 r., w którym wskazano, że funkcjonariusze z Komisariatu Policji Wrocław Śródmieście zatrzymali "mojego syna K. K. na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa". Organ nie wyjaśnił, z jakich powodów osobie zatrzymanej na gorącym uczynku nie można udostępnić imion i nazwisk komendantów pełniących dyżury w wybranych przez skarżącego dniach.

W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził naruszenie przez organ art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) i lit. d), art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i w punkcie I sentencji wyroku zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego przez udostępnienie żądanych we wniosku informacji.

Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądzono w pkt II sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W sprawie nie sposób dopatrzeć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącego i odpowiedział na wniosek zgodnie ze swoją wiedzą, jednak jego argumentacja okazała się wadliwa. Bezczynność organu wynikała z niedostatecznej znajomości problematyki udostępniania informacji publicznej i błędnej interpretacji przepisów prawa.

O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt III sentencji wyroku (wpis od skargi - 100 zł).