III SA/Kr 1348/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-12	
Data wpływu	2025-10-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Jakub Makuch /przewodniczący/
Magdalena Gawlikowska /sprawozdawca/
Urszula Zięba	
Symbol z opisem	6320 Zasiłki celowe i okresowe	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 1283; Art. 40; Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie WSA Urszula Zięba Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant starszy referent Dominika Duda-Malik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 lipca 2025 r. nr SKO.PS/4110/402/2025 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Decyzją z 27 lipca 2025 r., nr SKO.PS/4110/402/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z 29 maja 2025 r., znak PS-5015.1.25 o odmowie przyznania M. P. (dalej skarżący) zasiłku celowego na remont dachu budynku mieszkalnego przy ul. F. [...] w miejscowości T.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 23 kwietnia 2025 r. o przyznanie zasiłku celowego na remont dachu budynku mieszkalnego mieszczącego się w miejscowości T., ul. F. [...], w wysokości 50 000 zł, organ I instancji, działając min. na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej, odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego wsparcia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że jest skarżący jest osobą samotnie gospodarującą w rozumieniu art. 6 pkt 10 ustawy o pomocy społecznej i legitymuje się na stałe orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Dochód skarżącego za marzec 2025 r. ustalono na 10125,59 zł. Skarżący zamieszkuje w budynku mieszkalnym drewnianym dwulokalowym w miejscowości T., ul. F. [...], którego jest współwłaścicielem w części wschodniej, na którą składa się: sień, pomieszczenie kuchenne i pokój.

Jak podano, skarżący domagał się wsparcia z pomocy społecznej na remont dachu. W dniu 11.12.2023 r. pod naporem śniegu uległa zawaleniu do wnętrza tego budynku konstrukcja więźby dachowej wraz z pokryciem.

Jak ustalono na podstawie protokołu Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego Wadowicach z oględzin miejsca katastrofy budowlanej, całość tego obiektu znajduje się w bardzo złym stanie technicznym. Pomieszczenia wewnątrz budynku są zdewastowane, panuje bałagan, jest brudno, budynek nie posiada przyłącza energetycznego, wodociągowego oraz kanalizacyjnego, brak instalacji wodno - kanalizacyjnej, brak łazienki, brak WC, źródło ogrzewania stanowi piec na paliwo stałe, na wyposażeniu kuchenka do gotowania na butlę gazową.

Organ nadmienił, że w związku z tym zdarzeniem losowym, w grudniu 2023 r. - w oparciu o art. 40 ust.1 ustawy o pomocy społecznej, przyznano skarżącemu zasiłek celowy w wys. 6 tys. zł jednorazowo, na pokrycie wydatków związanych z zabezpieczeniem części budynku przed dalszym niszczeniem, uprzątnięcie terenu z elementów zniszczonej i zawalonej konstrukcji dachu i stropu. Ponadto Wójt Gminy B. zaproponował skarżącemu i zamieszkującej z nim J. P. wynajem lokalu mieszkalnego komunalnego o powierzchni 34 m2, położonego na terenie gminy. Skarżący wraz z J. P., w styczniu 2024 r., zawarli umowę najmu tego lokalu na okres do 31.08.2024 r. Wynajmowany lokal składa się z: kuchni, pokoju, łazienki, przedpokoju, jest wyposażony w instalację wodociągowo- kanalizacyjną, instalację elektryczną, instalację CO, instalację gazową. Wynajmujący wyznaczył czynsz w wys. 187 zł miesięcznie oraz zobowiązanie do ponoszenia opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu, tj. dostawę paliwa gazowego, dostawę prądu, wody, odprowadzenie ścieków. W sierpniu 2024 r. skarżący złożył do urzędu gminy oświadczenie, że nie zamieszkuje w wynajętym lokalu od stycznia 2024 r. i zrezygnował z najmu. J. P. zwróciła się do Wójta Gminy B. o przedłużenie najmu i zamieszkuje w nim nadał. W dniu 7. Maja 2025 r. w trakcie przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego ponowiono dla skarżącego propozycję wynajmu tego lokalu, lecz skarżący nie wyraził zgody.

Uzasadniając odmowę przyznania zasiłku celowego organ podał, że skarżący nie wykonał decyzji Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Wadowicach nr 302/2023 z dnia 12.12.2023 r., zgodnie z którą miał nakaz wykonania w terminie do 30.04.2025 r. niezbędnych robót naprawczych.

W ocenie organu naprawa dachu nie zmieni sytuacji bytowej skarżącego w żadnym stopniu. Pomieszczenia w części przedmiotowego budynku są zdewastowane i nie nadają się do zamieszkania, a na ich remont potrzebne będą środki finansowe większe niż na dach. Ponadto uznano, że oczekiwania skarżącego, tj. 50.000 zł na remont dachu budynku nie odpowiadają celom i możliwościom ośrodka pomocy społecznej z uwagi na to, że budżet OPS na zasiłki celowe na 2025 r. wynosi 114 tys. zł.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. W odwołaniu opisał okoliczności związane z zawaleniem się dachu w jego budynku mieszkalnym. Podkreślił, że nie otrzymał żadnej pomocy ze strony gminy. Skarżący wyraził rozczarowanie i rozgoryczenie postawą organu pomocy społecznej. Stwierdził, że w 2024 roku podjął próbę naprawy dachu, ale został oszukany przez firmę remontową, która źle położyła więźbę, co spowodowało straty na kwotę 17 tyś zł. Obecnie sprawa jest w sądzie. Skarżący podnosi, że ma trudności w znalezieniu wykonawcy, bowiem wszyscy żądają wygórowanych kwot za przeprowadzenie tego rodzaju prac remontowych.

Wskazaną na wstępie decyzją z 23 lipca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanym przypadku niewątpliwe doszło do straty spowodowanej zdarzeniem losowym, niemniej świadczenia z pomocy społecznej nie mają charakteru odszkodowawczego i nie mogą być traktowane jako rekompensata za straty spowodowane klęskami lub zdarzeniami losowymi. Przepis art. 40 u.p.s. nie może być realizowany bez zastosowania ogólnych zasad pomocy społecznej, której celem jest zabezpieczenie podstawowych, niezbędnych potrzeb życiowych. Przy podejmowaniu decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej organ powinien kierować się dobrem danej osoby i mieć na względzie, że pomoc ta wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego pod kątem posiadanych przez GOPS w B. możliwości finansowych i potrzeb zgłaszanych przez osoby korzystające z pomocy ośrodka na terenie gminy. Zgodzono się z organem I instancji, że oczekiwana przez skarżącego skala pomocy na naprawę dachu nie mieści się z możliwościach finansowych GOPS w B., gdyż stanowi prawie połowę rocznego budżetu ośrodka. Podkreślono przy tym, że w grudniu 2023 r. skarżący otrzymał pomoc finansową w postaci zasiłku celowego w kwocie 6.000 zł na pokrycie kosztów zabezpieczenie uszkodzonego dachu.

Ponadto stwierdzono, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ma fakt, iż stan techniczny przedmiotowego budynku mieszkalnego, warunki lokalowe oraz jego standard wyposażenia (brak przyłączy: wody, kanalizacji, elektrycznego, brak instalacji wewnętrznych sanitarnych) nie zapewniają możliwości godnego zaspokajania podstawowych potrzeb bytowych. W ocenie Kolegium przeprowadzenie objętego wnioskiem remontu dachu nie poprawi warunków mieszkania w przedmiotowym budynku. Kolegium podzielił stanowisko organu I instancji, że doprowadzenie przedmiotowego budynku do właściwego stanu, będzie wymagało znacznie większych nakładów niż remonty wyłącznie dachu. Zatem wnioskowany remont nie odpowiada celom i możliwościom pomocy społecznej. Zauważono też, że skarżącemu przedstawiono możliwość zaspokojenia potrzeb bytowych w lokalu posiadającym odpowiednie wyposażenie i standard, z czego jednak skarżący nie skorzystał.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to:

1/ art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wystarczająco rzetelnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przyznanie wiary okolicznościom podawanym przez Wójta Gminy;

2/ art. 6 k.p.a. i wynikającej z niego zasady działania przez organy administracji na podstawie przepisów prawa, poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 40 ustawy o pomocy społecznej, skutkujące wydaniem decyzji odmawiającej przyznania zasiłku celowego osobie, która poniosła straty w wyniku zdarzenia losowego

3/ z ostrożności procesowej zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku, pomimo zaniechania podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co uniemożliwiło zweryfikowanie jej legalności.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, jest osobą starszą, schorowaną, a dodatkowo został oszukany przez nierzetelnego wykonawcę, który miał dokonać naprawy dachu. Przeciwko temu wykonawcy zapadł wyrok z 22 lipca 2025 r., którym Sąd Rejonowy w Wadowicach w sprawie o sygn. akt [...] uznał, że doprowadził on skarżącego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17000 zł.

Skarżący podniósł, że okoliczności dotyczące stanu budynku po katastrofie oraz kwestia jego wyposażenia (brak mediów), nie słusznie zostały wzięte pod uwagę przy wydaniu rozstrzygnięcia. Wskazał, że organy pominęły okoliczność, że została wydana ekspertyza stwierdzająca możliwość odbudowania domu.

Skarżący nie zgodził się z oceną, że pomieszczenia mieszkalne są zdewastowane i nie nadają się do zamieszkania. Skarżący praktycznie cały czas po katastrofie mieszka w tym domu i nie chce go opuszczać. Jego zdaniem pomoc finansowa niewątpliwie się mu należała, choćby w mniejszej wysokości niż wnioskował.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę.

W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Ocenę legalności kontrolowanych decyzji poprzedzić należy zwróceniem szczególnej uwagi na istotę i cel pomocy społecznej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zasady pomocy społecznej określa art. 3 ustawy o pomocy społecznej (dalej: u.p.s.). Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3). Podkreślenia wymaga art. 3 ust. 4 u.p.s. Stosownie bowiem do tego przepisu, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Jak stanowi art. 39 ust. 1 u.p.s., w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Z kolei według art. 40 u.p.s., zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego (ust. 1) lub w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (ust. 2). Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (ust. 3).

Podkreślić należy, że przepis art. 40 u.p.s. normuje szczególne zasady przyznawania zasiłku celowego, bowiem w wyjątkowych sytuacjach mogą otrzymać go osoby lub rodziny przekraczające ustalone w ustawie kryterium dochodowe. Zaznaczenia wymaga, że uchylenie kryterium dochodowego nie oznacza uchylenia celu, w jakim udzielana jest pomoc społeczna, tj. wspieranie danych osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Czym innym jest bowiem przesłanka kryterium dochodowego, a czym innym przesłanka wynikająca z art. 3 u.p.s., który określa zasady i cele pomocy społecznej. Zasady zawarte zarówno w art. 3, jak i w art. 2 u.p.s. mają zastosowanie do wszystkich rodzajów świadczeń z pomocy społecznej, choć z oczywistymi modyfikacjami wynikającymi z poszczególnych form tej pomocy. Pomoc społeczna jest bowiem instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, o czym stanowi art. 2 ust. 1 u.p.s.

Zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 u.p.s., może być zatem przyznany, jeżeli w wyniku strat poniesionych w związku ze zdarzeniem losowym, klęską żywiołową, lub klęska ekologiczną, pomimo wykorzystania własnych zasobów i możliwości, dana osoba lub rodzina nie są w stanie zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych. Zasiłek celowy nie służy rekompensacie strat, ale ma umożliwić przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych. W przezwyciężaniu takich właśnie sytuacji wyraża się bowiem istota pomocy społecznej.

Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 791/18 - na gruncie reguł znaczeniowych ogólnego języka polskiego "bytowy" znaczy tyle, co "związany z materialnymi warunkami życia; dotyczący życia, egzystencji, istnienia (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003). Trafnie zatem judykatura, dokonując językowej wykładni użytych przez ustawodawcę określeń, przyjmuje, że "niezbędna potrzeba życiowa", to potrzeba, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować – potrzeba związana z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka i niezbędna do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym; taka, która jest niezbędna do normalnej egzystencji osoby ubiegającej się o przyznanie zasiłku, w warunkach odpowiadających godności człowieka; taka, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie.

W licznych rozstrzygnięciach wydawanych w przedmiocie pomocy finansowej udzielanej na podstawie art. 40 u.p.s. wskazuje się, że zasiłek celowy z art. 40 ust. 1 u.p.s. nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może być traktowany jako rekompensata za straty spowodowane zdarzeniem losowym. Nie stanowi też zadośćuczynienia ze strony państwa, które nie ma obowiązku zapewnić pomocy w remoncie każdej nieruchomości uszkodzonej przez zdarzenie losowe wypełniające znamiona klęski żywiołowej (tj. np. gradobicie czy wichura). Takie funkcje spełniają organy ubezpieczeniowe pod warunkiem zawarcia odpowiedniej umowy (por. NSA w wyrokach: z dnia 20 listopada 2014 r., I OSK 2216/14, z dnia 12 marca 2014 r., I OSK 2846/13, z dnia 27 lipca 2012 r. I OSK 880/12, z dnia 20 lipca 2012 r. I OSK 913/12, WSA we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2015 r. IV SA/Wr 565/14, publ. CBOSA).

Wskazać też należy, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje miały charakter uznaniowy. Świadczy o tym użyte w przepisie art. 40 u.p.s. słowo "może", co oznacza, że nawet przy zaistnieniu przesłanek do otrzymania zasiłku celowego nie każda osoba musi go otrzymać. W przypadku rozstrzygnięć podejmowanych w trybie uznania administracyjnego kontroli sądowej podlega jedynie to, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo prowadzonym postępowaniem z zachowaniem procedury administracyjnej, zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego. Natomiast ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości prowadzona jest wyłącznie w zakresie tego, czy organy administracji nie przekroczyły granicy uznania administracyjnego. Podejmowanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać dowolności i arbitralności. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze normami kompetencyjnymi, przepisami o postępowaniu administracyjnym i przepisami prawa materialnego. Wydając decyzje o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem określonej regulacji. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2009 r., I OSK 1535/08). Istotne jest natomiast aby organ wydając decyzję uznaniową precyzyjnie uzasadnił swoje stanowisko.

W realiach kontrolowanej sprawy skarżący domagał się od organu pomocowego udzielenia wsparcia w wysokości 50 000 zł na remont dachu w domu skarżącego, który w 2023 r. uległ zawaleniu do wnętrza budynku pod naporem śniegu. Nie ma zatem wątpliwości, że skarżący doświadczył zdarzenia losowego, które dotyczyło jego podstawowej potrzeby bytowej, tj. posiadania miejsca zamieszkania.

W ocenie Sądu słuszne było stanowisko organu, że ogólny stan budynku, w którym zawalił się dach był tak zły, że wsparcie udzielone na remont dachu nie doprowadziłoby do zapewnienia skarżącemu możliwości godnego tam zamieszkania. Teza ta znajduje poparcie w aktach prawy, a w szczególności w protokole z oględzin miejsca katastrofy budowlanej (k. 92). Wynika z niego, że pomieszczenia wewnątrz budynku są zdewastowane, panuje bałagan, jest brudno, budynek nie posiada przyłącza energetycznego, wodociągowego oraz kanalizacyjnego, brak instalacji wodnokanalizacyjnej, brak łazienki, brak WC, źródło ogrzewania stanowi piec na paliwo stałe, na wyposażeniu kuchenka do gotowania na butlę gazową. Stan budynku po katastrofie obrazują też znajdujące się z aktach sprawy zdjęcia. Dodatkowo skarżący nie wykonał decyzji Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Wadowicach nr [...] z dnia 12.12.2023 r. (k. 93-94), zgodnie z którą miał nakaz wykonania w terminie do 30.04.2025 r. niezbędnych robót naprawczych. Słuszne jest więc stanowisko organu, że udzielenie wnioskowanej przez skarżącej pomocy nie byłoby celowe i z uwagi na pokaźny koszt naprawy dachu godziłoby w zasadę racjonalnego gospodarowania środkami pomocowymi.

Ponadto wskazać należy, że organ podjął konstruktywne działania celem zabezpieczenia skarżącemu podstawowej potrzeby w postaci zapewnienia miejsca do zamieszkania. Mianowicie zaproponował skarżącemu i zamieszkującej z nim J. P. wynajem lokalu mieszkalnego komunalnego o powierzchni 34 m2, położonego na terenie gminy, gdzie czynsz najmu wynosił 184 zł. Skarżący początkowo skorzystał z tej formy pomocy jednak w sierpniu 2024 r. złożył do urzędu gminy oświadczenie, że nie zamieszkuje w wynajętym lokalu od stycznia 2024 r. i zrezygnował z najmu. W dniu 7 maja 2025 r. w trakcie przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego ponowiono dla skarżącego propozycję wynajmu tego lokalu, lecz skarżący nie wyraził zgody. Zatem należy ocenić, że przy pomocy posiadanych zasobów organ w sposób racjonalny i skuteczny zabezpieczył potrzebę mieszkaniową skarżącego. W tym stanie rzeczy nie byłoby zasadne przeznaczenie tak pokaźnej kwoty na remont dachu w domu, którego stan techniczny i tak nie pozwalał na jego zamieszkanie. W ocenie Sądu, nawet przyznanie mniejszej kwoty przez organ pomocowy – co skarżący postulował w skardze – nosiłoby znamiona niecelowości i niegospodarności środkami pomocowymi.

Ponadto na rozprawie sam skarżący wskazał, że aby dało się zamieszkać w domu potrzeby jest remont w środku domu. Twierdzenie to potwierdza argumentację organów, że z uwagi na bardzo zły ogólny stan budynku udzielenie wnioskowanego wsparcia nie doprowadziłoby do zaspokojenia potrzeby mieszkaniowej skarżącego.

Co więcej, nadmienić należy, że tuż po wystąpieniu katastrofy skarżący został objęty wsparciem i otrzymał jednorazową pomoc na zabezpieczenie podstawowych potrzeb w wysokości 6000 zł.

Dodatkowo Sąd zauważa, że na rozprawie skarżący oświadczył, że własnymi staraniami i przy pomocy środków z pożyczki udało mu się wyremontować dach domu. Powyższe wskazuje, że przy pomocy własnych starań był w stanie przezwyciężyć trudności, odnośnie których domagał się wnioskowanego wsparcia. Okoliczność ta w ocenie Sądu również potwierdza słuszność rozstrzygnięcia organów pomocowych. Pamiętać należy, że pomoc społeczna jest oparta na zasadzie subsydiarności zatem jest udzielana tam, gdzie potrzebujący własnymi siłami i środkami nie jest w stanie przezwyciężyć trudności.

W ocenie Sądu opinia specjalisty wskazująca, że odbudowanie domu jest możliwe nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nawet bowiem jeśli istnieje taka możliwość, istotne jest jakich środków wymaga taka inwestycja, czy jest to kwota możliwa do rozdysponowania przez organ pomocowy i czy jej wydatkowanie byłoby celowe, tj. doprowadziłoby się do zaspokojenia potrzeby mieszkaniowej skarżącego. Wszystkie okoliczności sprawy wskazują na odpowiedź negatywną w tym zakresie.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że Kolegium odmawiając udzielenia wnioskowanego zasiłku na podstawie art. 40 u.p.s., szczegółowo wyjaśniło wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Sąd stwierdza, że organ odwoławczy oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonał jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 k.p.a. Nie doszło również do naruszenia przez organ wynikającej z art. 6 k.p.a. Zarzuty zawarte w skardze nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem Kolegium wydając zaskarżoną decyzję nie dopuściło się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.