Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom Sędziowie: sędzia WSA Piotr Kieres sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca) Protokolant: starszy specjalista Paulina Wódka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 września 2020 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego postanawia: zasądzić na rzecz "A" sp. z o.o. we W. od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. 3817,00 (trzy tysiące osiemset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. (dalej organ I instancji) prowadził wobec majątku A. sp. z o. o. (dalej skarżącej, spółki) postępowanie egzekucyjne na podstawie aktu wykonawczego z dnia 12 grudnia 2018 r. nr [...], obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 1 do 31 października 2018 r. w kwocie 649 990 zł (należność główna).

W postępowaniu egzekucyjnym organ dokonał w dniu 13 grudnia 2018 r. zajęcia rachunku bankowego dłużnika, prowadzonego w banku [...]. Za zajęcie rachunku bankowego organ egzekucyjny naliczył opłatę w wysokości 32 620,60 zł. Doręczenie dłużnikowi przez organ odpisu tytułu wykonawczego spowodowało naliczenie opłaty manipulacyjnej w wysokości 6522,70 zł.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] organ I instancji ustalił koszty postepowania na łączną kwotę 39 143,30 zł.

Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej organ II instancji), nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Spółka zaskarżyła postanowienie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, powtarzając zarzuty. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowień organów obydwu instancji i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi w całości. Skarżąca wniosła ponadto o wstrzymanie wykonania decyzji organów I i II instancji.

Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżone postanowienie organu II instancji i poprzedzające je postanowienie organu I instancji oraz zasądził na rzecz skarżącej od organu II instancji kwotę 597,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Orzeczenie o kosztach zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019 poz. 2325 z późn. zm., dalej przywoływana jako p.p.s.a.). Na kwotę zasądzonych od organu kosztów składały się: wpis od skargi (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego (480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.U. 2018 poz. 265, dalej przywoływanego, jako Rozporządzenie).

Zawarte w wyroku postanowienie dotyczące kosztów postępowania zostało przez spółkę zaskarżone. Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postepowania, a to art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 pkt 6 Rozporządzenia, przez błędne przyjęcie, iż skarżącej należał się zwrot kosztów zastępstwa procesowego wg. stawki w tzw. innej sprawie, a nie stawki obowiązującej w sprawach dotyczących należności pieniężnych.

Zaskarżone postanowienie zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2020 roku sygn. akt II FZ 137/20. NSA przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu postanowienia NSA wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że sprawy w przedmiocie skargi na postanowienie o kosztach egzekucyjnych należy, dla potrzeb orzekania o kosztach, uważać za sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Niniejsza sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2020 roku sygn. akt II FZ 137/20. wydanym na skutek zażalenia Skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 12 grudnia 2019 r.

Zgodnie z art. 190 p.p s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie, nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej.

Stosownie do art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Jako że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 grudnia 2019 r. uchylił zaskarżone postanowienie organu II instancji i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, od organu II instancji należało zasądzić na rzecz skarżącej zwrot kosztów.

W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.). Do opłat sądowych zalicza się wpis (art. 212 § 1 p.p.s.a.).

Za sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, należy uznać sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną lub stwierdzające ją (tak postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II FZ 227/08). Do tej kategorii spraw należą w szczególności sprawy w przedmiocie skargi na postanowienie o kosztach egzekucyjnych (tak wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 914/16, postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. akt I GZ 32/19 i postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt I GZ 2/20).

Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 p.p.s.a.). Do wartości przedmiotu zaskarżenia nie wlicza się odsetek i kosztów związanych z należnością główną (art. 217 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie organu II instancji, utrzymujące w mocy poprzedzające je postanowienie organu I instancji, ustalające koszty postepowania egzekucyjnego w kwocie 39 143 zł i 30 groszy. Wartość przedmiotu zaskarżenia w przedmiotowej sprawie wynosiła więc 39 143 zł i 30 groszy.

Zgodnie § 2 pkt 5 Rozporządzenia, stawka minimalna wynosi 3600 zł przy wartości przedmiotu sprawy przekraczającej 10 000 zł, lecz nie większej od 50 000 zł.

Na poniesione przez skarżącą koszty postepowania, niezbędne dla celowego dochodzenia praw, składały się zatem: wpis od skargi (100 zł), wpis od zażalenia(100 zł) opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego, ustalone w myśl § 2 pkt 5 cytowanego wyżej rozporządzenia (3600 zł), w sumie 3817 zł. Należało więc orzec jak na wstępie.