Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi H. Z. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta miasta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 573/13 1. wymierza Prezydentowi miasta W. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta miasta W. w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta miasta W. na rzecz H. Z. sumę pieniężną w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 4. zasądza od Prezydenta miasta W. na rzecz H. Z. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 573/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta miasta W. do rozpoznania wniosku z dnia 8 października 2012 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W dniu 29 kwietnia 2014 r. akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. wpłynęły do organu.

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1455/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi miasta W. grzywnę w wysokości 1500 zł za niewykonanie wyroku Sądu z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 573/13.

Pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r. skarżąca wezwała Prezydenta miasta W. w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a., do wykonania wyroku Sądu z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 573/13.

Pismem z 19 sierpnia 2016 r. (data wpływu do Sądu 29 września 2016 r.) skarżąca H. Z., reprezentowana przez adwokata R. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez organ ww. wyroku.

W skardze skarżąca wniosła o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz na podstawie art. 154 § 7 P.p.s.a. o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty mieszczącej się w wymiarze nałożonej grzywny. Jednocześnie skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent miasta W. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zgromadzony materiał dowodowy podlega analizie mającej na celu ustalenie czy w przypadku przedmiotowej nieruchomości zostały spełnione przesłanki warunkujące przyznanie odszkodowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W myśl art. 154 § 2 P.p.s.a Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z powołanego art. 154 § 1 wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.

W aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej z dnia 3 sierpnia 2016 r., którym wezwała Prezydenta miasta W. do wykonania wyroku z dnia 6 lutego 2014 r.

Zgodnie z art. 286 § 2 P.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi.

Odpis prawomocnego wyroku z dnia 6 lutego 2014 r. - zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku w przedmiocie przyznania odszkodowania w terminie jednego miesiąca - wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy doręczony został organowi w dniu 29 kwietnia 2014 r. Termin załatwienia sprawy upłynął zatem w dniu 29 maja 2014 r. Mimo to Prezydent Miasta W. nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym orzeczeniem.

Z powodu niewykonania powyższego wyroku Prezydentowi miasta W. wymierzono grzywnę wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1455/15.

Pomimo powyższego wyroku wymierzającego grzywnę Prezydent nadal nie załatwił wniosku skarżącej. Do dnia 10 listopada 2016 r., tj. do dnia rozpoznania przez Sąd kolejnej skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny, sprawa odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość nie została rozstrzygnięta.

Skoro zatem Prezydent miasta W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. sprawy nie załatwił to wniosek o wymierzenie Prezydentowi miasta W. grzywny jest niewątpliwie w pełni uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej i to mimo, że z tego tytułu już organ był – jak w rozpoznawanej sprawie- ukarany przez Sąd grzywną. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej.

Zważywszy zatem na zasadność skargi, jak też skalę przekroczenia terminu w wykonaniu wyroku, skład orzekający ocenił, że dla realizacji represyjnej i dyscyplinującej funkcji adekwatna w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy będzie grzywna w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonym w art. 154 § 6 P.p.s.a. Uwzględniono przy tym fakt, że wcześniejszym wyrokiem z dnia 17 listopada 2015 r. wymierzono już Prezydentowi grzywnę w wysokości 1500 zł w związku z niewykonaniem ww. wyroku.

Jednocześnie, w ocenie Sądu, obecna bezczynność organu, która wystąpiła po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 573/13, ma już charakter rażącego naruszenia prawa.

Z tego też względu Sąd uznał, że wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej jest zasadny. Przy czym Sąd stoi na stanowisku, że przyznanie kwoty 1000 zł uzasadniają szczególne okoliczności sprawy, tj. rażący charakter zwłoki w jej rozpoznaniu, co uzasadnia przyznanie stronie zadośćuczynienia z tego powodu. Podkreślić należy, że w niewykonanym wyroku Sąd wyznaczył Prezydentowi miasta W. termin jednego miesiąca na załatwienie sprawy, który upłynął 29 maja 2014 r. Tymczasem, organ przez ponad dwa lata od daty wydania tego orzeczenia oraz pomimo wydania wyroku wymierzającego grzywnę, nadal nie rozpoznał wniosku.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd uwzględnił wniosek skarżącej o przyznanie na podstawie art. 154 § 7 P.p.s.a. sumy pieniężnej, przyznając w pkt 3 sentencji wyroku na rzecz H. Z. kwotę 1000 zł. W przedmiocie kosztów postępowania (punkt 4 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.