Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt III SA/Po 763/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.

J. M. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2016 r. o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżąca podniosła, że w jej sprawie istnieje ryzyko utraty przez nią płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla jej rodziny. Łączny dochód skarżącej za 2014 rok wyniósł 1.039,71 zł, z kolei jej łączny dochód za 2015 rok wyniósł 7.934,33 zł. Prowadząc działalność gospodarczą strona zatrudnia 1 osobę na umowę o pracę. Łączny koszt wynagrodzenia zatrudnionej u skarżącej osoby wynosi 1850,00 zł. Mając na uwadze powyższe wyliczenie kosztów – przy czym nie jest to wyliczenie enumeratywne – strona wskazała, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, że będzie zmuszona zamknąć prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, co będzie wiązać się z koniecznością rozwiązania umów o pracę. Na potwierdzenie sytuacji finansowej zostały załączone do wniosku zeznania podatkowe skarżącej za wskazane okresy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt III SA/Po 763/16, odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji nie uprawdopodobniła ona, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku. W szczególności nie przedstawiła wystarczającej dokumentacji na potwierdzenie twierdzenia, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji może ona utracić płynność finansową. Sąd podkreślił, że dla oceny realnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej nie są wystarczające przedłożone przez nią zeznania podatkowe za poprzednie lata. Weryfikacja twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej, musi odbyć się z uwzględnieniem także informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych czy kwotach posiadanych wierzytelności. Takich pełnych danych – pozwalających na ocenę możliwości finansowych i majątkowych wnioskodawczyni – nie przedłożono wraz z wnioskiem o ochronę tymczasową. Ponadto z przedłożonych przez stronę zeznań podatkowych za lata 2014 i 2015 wynika, że wskazane przez nią we wniosku kwoty dochodu (odpowiednio: 1.039,71 zł i 7.934,33 zł) dotyczą wyłącznie pozarolniczej działalności gospodarczej. Skarżąca uzyskiwała w tych okresach dochody także z innych źródeł.

Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo zaistnienia przesłanek uzasadniających takie wstrzymanie. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub ewentualnie o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu zażalenie skarżąca podkreśliła, że wskutek braku wstrzymania zaskarżonej decyzji i przeprowadzenia ewentualnego postępowania egzekucyjnego będzie ona zmuszona do zamknięcia prowadzonej przez siebie działalności. Dodała, że łączna kwota wymiaru kary wraz z należnymi odsetkami wynosi znacznie więcej niż jej roczny dochód. Nie miała też innej możliwości przestawienia trudnej dla siebie sytuacji jak przedstawienie zestawienia dochodów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji słusznie uznał, że w rozpoznawanej sprawie strona nie uprawdopodobniła możliwości zaistnienia przesłanek wskazanych w w/w przepisie. Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona nie załączyła innych, poza deklaracjami podatkowymi za 2014 i 2015 r., dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową. Sąd nie miał możliwości ustalenia, jak kształtują się jej wydatki i czy posiada jakikolwiek majątek ruchomy bądź nieruchomy. Same zeznania podatkowe nie obrazują sytuacji majątkowej skarżącej, a z dokumentów tych wynikało – na co zwrócił uwagę Sąd I instancji – że skarżąca uzyskiwała w tych okresach także dochody z innych źródeł. Skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do tego argumentu Sądu I instancji ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje pozbawienie jej źródła utrzymania.

W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji słusznie uznał, że skarżąca nie wykazała, że w sprawie występowały przesłanki do uwzględnienia jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem nie uzasadniła wystarczająco tego wniosku, a okoliczności w nim wskazane nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Nie było zatem podstaw do dokonania obiektywnej oceny wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz stwierdzenia, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji i w konsekwencji jej wykonanie może spowodować opisane we wniosku skutki.

Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.