Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Aleksandra Wrzesińska- Nowacka po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Zakładów A. w T.-M. S.A. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1282/09 w sprawie ze skargi Zakładów A. w T.-M. S.A. w T. na postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia 8 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia: 1. uchylić punkt II zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 2. odstąpić od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi Zakładów A. w T. – M. S.A. w T. na postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia 8 maja 2009 r. nr [...] oraz na interpretację indywidualną udzieloną przez ten organ w dniu 1 lipca 2009 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości uchylił zaskarżoną interpretację i odrzucił skargę na postanowienie.

Ze zwięzłego stanu sprawy wynika, iż skarżące Zakłady złożyły w dniu 25 marca 2009 r. wniosek do Prezydenta Miasta T. o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego co do zakresu i sposobu zastosowania prawa w indywidualnej sprawie, dotyczącej zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 6, art. 4 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. U. z 2006 r., nr 121,poz. 844 ze zm., dalej powoływanej jako u.p.o.l.). Podatnik zapytał o podstawę naliczenia podatku od całkowicie zamortyzowanych budowli i wyraził pogląd, iż w takim przypadku podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa.

Postanowieniem z dnia 8 maja 2009 r. Prezydent Miasta T., na podstawie art. 14 j § 1-2 w zw. z art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8,poz. 60 ze zm., dalej powoływanej jako O.p.) uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. W postanowieniu zawarto pouczenie, że służy na nie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T.

Pismem z 18 czerwca 2009 r. podatnik wniósł zażalenie na to postanowienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z 18 czerwca 2009 r. stwierdziło, iż nie jest uprawnione do dokonywania kontroli instancyjnej w sprawach indywidualnych interpretacji podatkowych, a pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest nieprawidłowe.

Prezydent Miasta T. wydał następnie w dniu 1 lipca 2009 r. na podstawie art. 14 j § 1-3 O.p. interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe, powtarzając argumentację zawartą w postanowieniu z 8 maja 2009 r.

Pismem z 16 lipca 2009 r. skarżący wezwał Prezydenta Miasta T. do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi z dnia 29 lipca 2009 r. organ stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej z 1 lipca 2009 r.

Zakłady A. złożyły skargę na postanowienie z dnia 8 maja 2009 r., domagając się jego uchylenia i -w przypadku uznania przez Sąd, iż interpretacja z dnia 1 lipca 2009 r. jest odrębnym od niego aktem- również tej interpretacji. Podniosły zarzut naruszenia art. 14b w zw. z art. 14j O.p. poprzez wydanie postanowienia niespełniającego wymogów stawianych interpretacji prawa podatkowego, art. 14 d w zw. z art. 14o O.p. poprzez niewydanie interpretacji w wymaganym prawem terminie oraz w efekcie wydanie interpretacji indywidualnej z 1 lipca 2009 r. w sytuacji, gdy w obiegu prawnym istniała już tzw. milcząca interpretacja, a także zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 5 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię, art. 14c § 1 i § 2, art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów strony skarżącej oraz naruszenie zasady zaufania do organów władzy publicznej.

Prezydent Miasta T. wniósł o oddalenie skargi. Przyznając, iż nadał interpretacji niewłaściwą formę i zamieścił błędne pouczenie o zażaleniu, stwierdził jednocześnie, iż nadanie aktowi wadliwej formy nie może być jednoznaczne z brakiem udzielenia interpretacji.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego interpretacja indywidualna jest jedynie wyjaśnieniem znaczenia przepisów prawa podatkowego i nie ma potrzeby nadawania jej określonej formy prawnej. Pogląd ten uzasadniony jest w świetle przepisów regulujących tę instytucję, które obecnie nie wskazują formy prawnej interpretacji. Z tych względów Sąd I instancji uznał, iż nadanie interpretacji udzielonej 8 maja 2009 r. formy postanowienia oraz nieprawidłowe pouczenie w zakresie środka zaskarżenia nie pozbawiają tego aktu przymiotu indywidualnej interpretacji, stanowiącej w niniejszej sprawie negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, w rozumieniu art. 14 c O.p.

Uznając postanowienie z 8 maja 2009 r. za interpretację indywidualną Sąd stwierdził dalej, iż kolejna interpretacja wydana przez Prezydenta Miasta T. w dniu 1 lipca 2009 r. stanowiła niedopuszczalne kolejne orzekanie w tej samej sprawie. Dotyczy ona bowiem tego samego wniosku, tego samego podmiotu, tego samego stanu faktycznego i prawnego. Jej wydanie stanowiło zatem naruszenie przepisów prawa procesowego, skutkujące koniecznością uchylenia interpretacji z 1 lipca 2009 r. na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.).

Sąd przywołał art. 52 p.p.s.a., wskazując na wynikającą z tego przepisu konieczność wyczerpania środków zaskarżenia bądź wezwania do usunięcia naruszenia prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia. W tej sprawie O.p. nie przewiduje szczególnego trybu zaskarżenia, a zatem konieczne jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. W tej sprawie nie doszło jednak do wyczerpania tego toku postępowania, to jest do przedstawienia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co w ocenie Sądu doprowadziło do stwierdzenia niedopuszczalności skargi na postanowienie z 8 maja 2009 r. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę na postanowienie z dnia 8 maja 2009 r.

Skargę kasacyjną od tego wyroku w części odrzucającej skargę wniosły Zakłady A. w T. - M. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 52 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jeżeli w sprawie nie doszło do przedstawienia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to prowadzi to odrzucenia skargi;

2) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

- i odrzucenie skargi na postanowienie Prezydenta Miasta z powołaniem się na brak wyczerpania środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. w sytuacji , gdy Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, otrzymała odpowiedź na wezwanie i w terminie wniosła skargę;

- i odrzucenie skargi w przypadku, gdy nie zachodziły do jej odrzucenia przesłanki;

3) art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art.52 § 3 w zw. z art. 45 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię p.p.s.a., skutkiem czego było naruszenie zasady gwarantującej obywatelom prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd;

4) art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia bez podjęcia czynności zmierzających do należytego skompletowania dokumentów stanowiących podstawę orzekania w sprawie;

5)art. 49 p.p.s.a. poprzez niewezwanie Spółki do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez dołączenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz odpowiedzi na to wezwanie, w sytuacji, gdyby Sąd stwierdził, że brak w aktach takiego dokumentu;

5) art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym.

Strona skarżąca wniosła w związku z tym o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca wywiodła, odwołując się do art. 53 § 2 i art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a., iż w celu skutecznego zaskarżenia interpretacji indywidualnej skarżący jest zobowiązany do wezwania organu, który wydał interpretację do usunięcia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu, a następnie do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa bądź w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Z przepisów powołanych wyżej wynika zatem, iż ustawa nie uzależnia możliwości wniesienia skargi od udzielenia odpowiedzi na wezwanie. Fakt jej udzielenia ma znaczenie dla określenia terminu do wniesienia skargi. Sąd I instancji dokonał zatem błędnej wykładni art.53 § 2 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. uznając, iż jeśli w sprawie nie doszło do udzielenia odpowiedzi na wezwanie do naruszenia prawa, to prowadzi to do niedopuszczalności skargi.

Skarżący zwrócił dalej uwagę, iż w zażaleniu na postanowienie z 8 maja 2009 r. wniósł o uznanie jego pisma za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w sytuacji, gdy Prezydent Miasta T. uzna, że tryb zażalenia jest niewłaściwy. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skutki aktu prawnego należy każdorazowo oceniać po jego treści, a nie po nadanej mu formie. Z tych względów przyjął, iż interpretacja udzielona w formie postanowienia nie jest dotknięta wadą nieważności.

Konsekwentnie winien zatem przyjąć, iż zażalenie Spółki stanowiło w istocie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Faktu tego Sąd I instancji zresztą nie kwestionował, skoro jako przyczynę odrzucenia wskazał brak odpowiedzi na to wezwanie i tym samym niewyczerpanie trybu postępowania wskazanego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Tym samym niewłaściwie zastosował art. 58 § 1 pkt 6 i art. 52 § 3 p.p.s.a., bowiem strona skarżąca dopełniła wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zachowała przy tym termin do wystosowania wezwania i termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia jej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Prezydent Miasta T. udzielił jej odpowiedzi na wezwanie pismem z 29 czerwca 2009 r., doręczonym jej 7 lipca 2009 r. Brak było zatem podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Odrzucając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny pozbawił też stronę prawa do sądu, wynikającego z art. 45 Konstytucji RP.

Skarżący podniósł dalej, iż sąd winien otrzymać od organu zupełne akta sprawy, a więc zawierające również pismo organu z 29 czerwca 2009 r. Jeżeli pisma tego w aktach nie było, to Sąd I instancji nie był uprawniony do zamknięcia rozprawy, stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a., lecz winien skorzystać z trybu wskazanego w art. 49 § 1 p.p.s.a., skoro w aktach brakowało według jego dokumentu potwierdzającego spełnienie warunku formalnego dopuszczalności skargi. Nie wzywając strony do przedstawienia tego dokumentu Sąd naruszył art. 133 § 1 w zw. z art.54 § 2i art. 49 § 1 p.p.s.a.

Przyjęcie, iż w sprawie nie doszło do udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi również naruszenie art.141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu faktycznego sprawy niezgodnie z rzeczywistością.

Spółka zwróciła także uwagę, iż w jej ocenie nie zachodziła również żadna inna przyczyna, uzasadniająca uznanie skargi za niedopuszczalną.

Prezydent Miasta T. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną podniósł, iż skarżący wystąpił z wezwaniem o usunięcie naruszenia prawa w postanowieniu z 8 maja 2009 r., doręczonym mu 14 maja 2009 r., w dniu 20 lipca 2009 r., zaś odpowiedź na nie otrzymał 3 sierpnia 2009 r. w stosunku do interpretacji z 1 lipca 2009 r. w ogóle nie wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

W piśmie z dnia 31 marca 2010 r. strona skarżąca wskazała, iż wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zarówno w odniesieniu do pierwszej interpretacji (w zażaleniu), jak i do drugiej (pismo z 16 lipca 2009 r.) i na oba otrzymała odpowiedzi- z dnia 29 czerwca 2009 r. i 29 lipca 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na interpretację indywidualną z 8 maja 2009 r. uznając, iż nie został wyczerpany tok postępowania, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., bowiem nie przedstawiono odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Strona skarżąca podnosi zarówno błąd w ustaleniach faktycznych, bowiem w jej ocenie odpowiedź taka została udzielona i winna być w aktach sprawy, jak i błąd w wykładni przepisów dotyczących wyczerpania trybu związanego z wezwaniem do usunięcia nasunięcia prawa, skutkujący uznaniem jej za niedopuszczalną oraz zaniechanie przez Sąd uzupełniania akt sprawy administracyjnej bądź wezwania jej do wykazania spełnienia wymogów, wynikających z art. 52 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Trafnie zatem podnosi strona skarżąca, iż warunkiem wniesienia skargi na interpretację udzieloną po 1 lipca 2007 r. jest uprzednie, w ustawowym terminie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma zaś istotne znaczenie jedynie dla stwierdzenia terminowości wniesienia skargi (art. 53 § 2 p.p.s.a., por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 986/06, opubl. w Lex pod nr 334277). Badając dopuszczalność skargi, co jest niewątpliwie obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd ten winien zatem sprawdzić, czy strona dopełniła czynności warunkujących możliwość skutecznego wniesienia skargi i czy wniosła ją w ustawowym terminie.

Sąd administracyjny orzeka przy tym, poza przypadkiem, gdy organ nie wykona obowiązku dołączenia akt do odpowiedzi na skargę, na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Z akt tych czerpie wiedzę o faktach, pozwalających na ocenę dopuszczalności i terminowości wniesienia skargi. Jeżeli brak jest dokumentów potwierdzających fakt wyczerpania toku postępowania, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. bądź pozwalających na stwierdzenie zachowania terminu do wniesienia skargi, jak trafnie podnosi strona skarżąca, przewodniczący (bądź sąd, gdy brak ten zostanie zauważony na późniejszym etapie rozpoznawania sprawy) winien wezwać stronę do wykazania , iż wyczerpała ten tok i zachowała termin do wniesienia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1401/08, opubl. w Lex pod nr 466382).

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku winno zawierać m.in. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy. W ramach tej części uzasadnienia sąd winien przedstawić przebieg postępowania administracyjnego i okoliczności sprawy. Ustawodawca nakazuje uczynić to w sposób zwięzły. Sąd nie ma zatem obowiązku przedstawiania wszystkich okoliczności sprawy w sposób szczegółowy, drobiazgowy, musi jednak w tej części uzasadnienia przedstawić fakty i okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc pozwalający na jednoznaczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Winien także wskazać, jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawę faktyczną swojego rozstrzygnięcia, inaczej trudno bowiem ocenić (bez znajomości podstawy faktycznej rozstrzygnięcia), czy przyjął on prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt II FSK 1742/08, opubl. w Lex pod nr 524631, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, opubl. w Lex pod nr 552012).

W tym przypadku Sąd I instancji przedstawiając przebieg postępowania wskazał, iż strona skarżąca wniosła na postanowienie z 8 maja 2009 r. zażalenie, przywołał także pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Ze zwięzłego stanu sprawy nie wynika, czy Sąd uznał, że skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, dotyczącego interpretacji z 8 maja 2009 r. W uzasadnieniu podano jedynie, iż takie wezwanie skierowane zostało w odniesieniu do interpretacji z 1 lipca 2009 r. i że na to wezwanie organ udzielił odpowiedzi.

Wskazując i wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia w zakresie odrzucenia skargi Sąd I instancji powołał jako przyczynę stwierdzenia niewyczerpania toku postępowania, jakie winno poprzedzać wniesienie skargi, brak odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przy wydawaniu interpretacji z 8 maja 2009 r. Jednocześnie obowiązek wyczerpania tego trybu wywiódł z art. 52 § 3 p.p.s.a., który to przepis nie odnosi się do odpowiedzi na wezwanie.

Zasadnie zatem podnosi strona skarżąca, iż uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Ze stanu sprawy nie wynika bowiem, czy Sąd uznał, iż nie wezwała ona organu skutecznie do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do aktu z 8 lipca 2009 r. (skoro w stanie faktycznym sprawy pismo strony z dnia 21 maja 2009 r. wymienił jako zażalenie), czy też – wobec wskazanego w wyjaśnieniu podstawy prawnej powodu odrzucenia skargi- uznał jedynie, że nie wykazała ona, iż organ udzielił jej odpowiedzi na to wezwanie.

Wyjaśnienie tej kwestii w uzasadnieniu jest rzeczą bardzo istotną i mogącą mieć wpływ na wynik sprawy. W aktach sprawy, przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wraz z odpowiedzią na skargę znajduje się bowiem pismo skarżących Zakładów z 21 maja 2009 r., oznaczone wprawdzie jako zażalenie, w treści którego jednak strona wskazuje na wadliwość udzielonego jej pouczenia i formy aktu i wnosi, w przypadku uznania jej racji co do wadliwego pouczenia, o uznanie tego pisma za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto do akt tych dołączono również pismo Prezydenta Miasta T. z 29 czerwca 2009 r., w którym organ ten, odpowiadając na wezwanie zawarte w piśmie zatytułowanym zażalenie, uznaje za zasadny zarzut błędnego pouczenia oraz wadliwej formy nadanej interpretacji. Pismo to doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 7 lipca 2009 r., zaś dowód doręczenia dołączono do akt sprawy. W stanie sprawy pismo to nie zostało powołane, choć biorąc pod uwagę treść i motywy rozstrzygnięcia, było ono w ocenie Sądu I instancji istotne dla wyniku sprawy. Również w tej części uzasadnienia, w której Sąd I instancji wyjaśniał podstawę prawną rozstrzygnięcia, nie ma żadnych rozważań, odnoszących się do tego pisma i powodów, dla których nie uznano go za odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stanowi to istotną wadliwość uzasadnienia, czyniącą niemożliwym kontrolę instancyjną tego orzeczenia w zakresie odnoszącym się do rozstrzygnięcia w zakresie odrzucenia skargi na interpretację z 8 maja 2009 r. W istocie bowiem nie są znane motywy wydania rozstrzygnięcia tej treści.

Wskazać też należy, iż skarga, którą złożyły Zakłady A. była w istocie skargą na interpretację z 8 maja 2009 r. Jedynie w osnowie wniosków skargi strona skarżąca domagała się uchylenia również interpretacji z 1 lipca 2009 r. Sąd odrzucił skargę na interpretację z 8 maja 2009 r. i jednocześnie rozpoznał ją merytorycznie w odniesieniu do interpretacji z 1 lipca 2009 r., co tym czyni motywy Sądu w zakresie odrzucenia skargi tym bardziej niezrozumiałe (uzasadnienie wyroku nie zawiera stwierdzenia, że Sąd uznał, iż złożono dwie odrębne skargi) .

Z tych już względów zaskarżony wyrok w zaskarżonej części należało na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylić i sprawę w tym zakresie przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd ten winien ocenić, czy strona wezwała skutecznie Prezydenta Miasta T. do usunięcia naruszenia prawa, czy otrzymała odpowiedź na to wezwanie i ocenić skutki prawne tych faktów, rozważając ewentualnie konieczność wezwania strony do wykazania wyczerpania toku postępowania, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli skutkować by to miało niemożnością nadania pismu dalszego biegu.

Uznanie za zasadny zarzutu naruszenia art. 52 § 3 w zw. z art. 53 § 2 i art. 141 § 4 p.p.s.a. czyni przedwczesnym odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Dopiero bowiem stwierdzenie, z jakiej przyczyny skarga na interpretację z 8 maja 2009 r. została odrzucona pozwoliłoby stwierdzić, czy Sąd I instancji naruszył art. 49 § 1 czy art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie czy też błędną wykładnię.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji.

Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., bowiem oparta ona została na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, strona skarżąca zrzekła się rozprawy, zaś jej przeciwnik o nią nie wnosił.

Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania, uznając że choć strona skarżyła wy (gdy stanowi to jedyny przedmiot) rozstrzygnięcia) w formie postanowienia. W takim zaś przypadku przepisy p.p.s.a. regulujące koszty postępowania w postępowaniu kasacyjnym nie przewidują możliwości zwrotu kosztów postępowania (art. 203 p.p.s.a.).